ஶிவபுராணம்

மம்த்ரவிப்ரத்வமாபத்ய பஶ்சாச்சுத்தோ பவேத்த்விஜஃ நாரீவாத நரோ வாத ப்ராஹ்மணோ வாந்ய ஏவ வா

மந்திரத்தின் அர்த்தத்தை உணர்ந்தவுடன், அந்தத் த்விஜன் புனிதமானவராகிறார்; அது பெண் ஆனாலும், ஆண் ஆனாலும், பிராமணர் ஆனாலும், வேறு யாராக இருந்தாலும் அது பொருந்தும்.

நமோந்தம் வா நமஃ பூர்வமாதுரஃ ஸர்வமாதுரஃ ஸர்வதா ஜபேத் ததஃ ஸ்த்ரீணாம்ததைவோஹ்யகுருர்நிர்தர்ஶயேத்க்ரமாத்

'நம' என்பது முடிவிலும், அல்லது ஆரம்பத்திலும் வந்தாலும், துன்பம் அனுபவிப்பவர் எப்போதும் முழு மந்திரத்தையும் ஜபிக்க வேண்டும்; அதுபோல பெண்களுக்கும் குரு முறையாக கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.

ஸாதகஃ பஞ்சலக்ஷாந்தே ஶிவப்ரீத்யர்தமேவ ஹி மஹாபிஷேக நைவேத்யம் க்ரு'த்வா பக்தாம்ஶ்ச பூஜயேத்

மந்திரத்தை ஐந்து இலட்சம் முறை முடித்த சாதகர், சிவனை மகிழ்விக்கப் பெரிய அபிஷேகம் செய்து, நைவேத்யம் அர்ப்பணித்து, பக்தர்களையும் ஆராதிக்க வேண்டும்.

பூஜயா ஶிவபக்தஸ்ய ஶிவஃ ப்ரீததரோ பவேத் ஶிவஸ்ய ஶிவபக்தஸ்ய பேதோ நாஸ்தி ஶிவோ ஹி ஸஃ

சிவபக்தரைப் பூஜை செய்தால், சிவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைவான்; சிவனுக்கும் சிவபக்தருக்கும் வேறுபாடு இல்லை, ஏனெனில் அவர் தான் சிவன்.

ஶிவஸ்வரூபமம்த்ரஸ்யதாரணாச்சிவ ஏவ ஹி ஶிவபக்தஶரீரே ஹி ஶிவேதத்பரமோபவேத்

சிவனின் வடிவமான மந்திரத்தை தாங்கும் போது, உண்மையில் சிவனாகவே ஆகிறான்; சிவபக்தரின் உடலில் அந்த பரம சிவன் தங்கி இருக்கிறான்.

ஶிவபக்தாஃ க்ரியாஃ ஸர்வா வேதஸர்வக்ரியாம்விதுஃ யாவத்யாவச்சிவம்மம்த்ரம்யேநஜப்தம்பவேத்க்ரமாத்

சிவபக்தர்களின் எல்லா செயல்களும் வேதத்தில் கூறப்பட்ட அனைத்து செயல்களும் எனக் கருதப்படுகின்றன; சிவமந்திரம் முறையாக ஜபிக்கப்படும் வரை அது தொடரும்.

தாவத்வைஶிவஸாந்நித்யம் தஸ்மிந்தேஹே ந ஸம்ஶயஃ தேவீலிம்கம்பவேத்ரூபம் ஶிவபக்தஸ்த்ரியாஸ்ததா

அவ்வாறு செய்யும் வரை அந்த உடலில் சிவன் இருப்பது உறுதி; தேவி, லிங்கம் என்பது வடிவம், அதுபோல பெண்கள், ஆண்கள் இருவரும் சிவபக்தராக இருந்தால் அவர்களும் அதே வடிவமே.

யாவந்மம்த்ரம்ஜபேத்தேவ்யாஸ்தாவத்ஸாந்நித்யமஸ்தி ஹி ஶிவம்ஸம்பூஜயேத்தீமாந்ஸ்வயம்வைஶப்தரூபபாக்

தேவி மந்திரத்தை ஜபிக்கும் வரை சிவனின் சன்னிதி இருக்கும்; அறிவுள்ளவர், ஒலி வடிவில் இருக்கும் சிவனைத் தானே ஆராதிக்க வேண்டும்.

ஸ்வயம்சைவஶிவோபூத்வாபராம்ஶக்திம்ப்ரபூஜயேத் ஶக்திம்பேரம்சலிம்கம் ச ஹ்யாலேக்யாமாயயாயஜேத்

தானே சிவனாகி, அந்த பராசக்தியைப் பூஜிக்க வேண்டும்; சக்தி, உருவம், லிங்கம் ஆகியவற்றை வரைந்திருந்தாலும், மனதில் நினைத்தாலும், அவற்றை ஆராதிக்க வேண்டும்.

ஶிவலிம்கம் ஶிவம்மத்வாஸ்வாத்மாநம்ஶக்திரூபகம் ஶக்திலிம்கம்சதேவீம்சமத்வாஸ்வம்ஶிவரூபகம்

சிவலிங்கத்தை சிவனாகவும், தன்னை சக்தி வடிவமாகவும் எண்ண வேண்டும்; அதுபோல சக்தி லிங்கம் அல்லது தேவியை சக்தியாகவும், தன்னை சிவ வடிவமாகவும் கருத வேண்டும்.

ஶிவலிம்கம்நாதரூபபிம்துரூபம்துஶக்திகம் உபப்ரதாநபாவேந அந்யோந்யாஸக்தலிம்ககம்

சிவலிங்கம் ஓசை வடிவும், சக்தி பிந்து வடிவும் ஆகும்; இருவரும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து, ஒன்றுக்கொன்று பிரதானமாக இருக்கின்றன.

பூஜயேச்ச ஶிவம்ஶக்திஸஶிவோமூலபாவநாத் ஶிவபக்தாஞ்சிவமத்ரரூபகாஞ்சிவரூபகாந்

சிவனும் சக்தியும் ஒன்றாக இருப்பதை மனதில் வைத்து, இருவரையும் ஒன்றாக ஆராதிக்க வேண்டும்; அதுபோல, மந்திர வடிவில் உள்ள சிவபக்தர்களையும், சிவ வடிவமாக இருப்பவர்களையும் பூஜிக்க வேண்டும்.

ஷோடஶைருபசாரைஶ்சபூஜயேதிஷ்டமாப்நுயாத் யேநஶுஶ்ரூஷணாத்யைஶ்ச ஶிவபக்தஸ்ய லிம்கிநஃ

பதினாறு விதமான உபசாரங்களால் பூஜை செய்தால் விரும்பிய பலன் கிடைக்கும்; சிவபக்தராக லிங்கம் தரித்தவரை சேவை செய்து, மற்ற வழிகளாலும் ஆராதிக்க வேண்டும்.

ஆநம்தம்ஜநயேத்வித்வாஞ்சிவஃப்ரீததரோ பவேத் ஶிவபக்தாந்ஸபத்நீகாந்பத்ந்யாஸஹஸதைவதத்

அறிவுடையவர் மகிழ்ச்சி அளிக்க வேண்டும்; அப்போது சிவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைவான்; சிவபக்தர்களையும், அவர்களது மனைவியருடன் தெய்வ pariyāgi ஆராதிக்க வேண்டும்.

பூஜயேத்போஜநாத்யைஶ்சபஞ்சவாதஶவாஶதம் தநேதேஹேசமம்த்ரேசபாவநாயாமவம்சகஃ

உணவு மற்றும் பிற பொருள்களால் ஐந்து, பத்து, நூறு முறை பூஜை செய்ய வேண்டும்; ஆனால், செல்வம், உடல், மந்திரம், மனதில் ஏமாற்றம் செய்யும் ஒருவர்—

ஶிவஶக்திஸ்வரூபேணநபுநர்ஜாயதே புவி நாபேரதோ ப்ரஹ்மபாகமாகம்டம்விஷ்ணுபாககம்

சிவ சக்தி வடிவில் இருப்பதால், பூமியில் மீண்டும் பிறப்பு இல்லை; நாபிக்குக் கீழே பிரம்மாவின் பகுதி, கழுத்துவரை விஷ்ணுவின் பகுதி.

முகம்லிம்கமிதிப்ரோக்தம்ஶிவபக்தஶரீரகம் ம்ரு'தாந்தாஹாதியுக்தாந்வாதாஹாதிரஹிதாந்ம்ரு'தாந்

வாய் லிங்கமாகும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது, அது சிவபக்தரின் உடல்; மரணமடைந்தவர்கள் சடங்குகளுடன் இருந்தாலும், சடங்குகள் இல்லாமல் இருந்தாலும்,

உத்திஶ்யபூஜயேதாதிபிதரம்ஶிவமேவஹி பூஜாம்க்ரு'த்வாதிமாதுஶ்சஶிவபக்தாம்ஶ்ச பூஜயேத்

முன்னோர்களையும் சிவனையும் மனதில் வைத்து ஆராதிக்க வேண்டும்; முதன்மைத் தாயாருக்கு வழிபாடு செய்து முடித்த பிறகு, சிவபக்தர்களையும் மரியாதை செய்ய வேண்டும்.

பித்ரு'லோகம்ஸமாஸாத்யக்ரமாந்முக்தோபவேந்ம்ரு'தஃ க்ரியாயுக்ததஶப்யஶ்சதபோயுக்தோவிஶிஷ்யதே

மனிதன் இறந்தபின் முன்னோர்களின் உலகை அடைந்து, அங்கேயிருந்து படிப்படியாக விடுதலை பெறுகிறான்; சடங்குகளைச் செய்யும் அனைவரிலும் தவம் மேற்கொள்பவன் சிறந்தவன்.

தபோயுக்தஶதேப்யஶ்சஜபயுக்தோவிஶிஷ்யதே ஜபயுக்தஸஹஸ்ரேப்யஃ ஶிவஜ்ஞாநீ விஶிஷ்யதே

நூறு பேர் தவம் செய்தாலும், ஜபம் செய்பவன் சிறந்தவன்; ஆயிரம் பேர் ஜபம் செய்தாலும், சிவனை உணர்ந்தவன் அவர்களைவிட மேலானவன்.

ஶிவஜ்ஞாநிஷுலக்ஷேஷு த்யாநயுக்தோ விஶிஷ்யதே த்யாநயுக்தேஷு கோடிப்யஃ ஸமாதிஸ்தோ விஶிஷ்யதே

ஆயிரக்கணக்கான சிவஞானிகளிலே தியானத்தில் ஈடுபடுபவன் சிறந்தவன்; கோடிக்கணக்கான தியானிகளிலே சமாதியில் நிலைபெற்றவன் எல்லாரையும் மிஞ்சுகிறான்.

உத்தரோத்தர வை ஶிஷ்ட்யாத்பூஜாயாமுத்தரோத்தரம் பலம்வைஶிஷ்ட்யரூபஞ்சதுர்விஜ்ஞேயம்மநீஷிபிஃ

வழிபாட்டில் ஒவ்வொரு நிலையும் முன்னதைவிட உயர்ந்ததாகும்; அதன் பலன் எப்படி இருக்கும் என்பதை அறிவாளிகளும் முழுமையாக புரிந்து கொள்ள முடியாது.

தஸ்மாத்வைஶிவபக்தஸ்யமஹிமாநம்வேத்திகோநரஃ ஶிவஶக்த்யோஃ பூஜநம் ச ஶிவபக்தஸ்ய பூஜநம்

அப்படியிருக்கையில், சிவபக்தரின் பெருமையை யார் முழுமையாக அறிய முடியும்? சிவனையும் சக்தியையும் வழிபடுவதும், சிவபக்தர்களை மதிப்பதும்—

குருதேயோநரோபக்த்யாஸஶிவஃ ஶிவமேததே ய இமம் படதே ऽத்யாயமர்தவத்வேதஸம்மதம்

யார் இதை பக்தியுடன் செய்கிறாரோ, அவர் சிவனுடன் ஒன்றாகி விடுகிறார்; யார் இந்த அர்த்தமுள்ள வேதம் ஒப்புக்கொண்ட உபதேசத்தை படித்து மனதில் நிறுத்துகிறாரோ—

ஶிவஜ்ஞாநீபவேத்விப்ரஃஶிவேந ஸஹமோததே ஶ்ராவயேச்சிவபக்தாம்ஶ்சவிஶேஷஜ்ஞோ மநீஶ்வராஃ

அந்தப் பிராமணன் சிவஞானி ஆகி, சிவனுடன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான்; அவர் சிவபக்தர்களுக்கு இந்த அறிவை எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும், ஏனெனில் அவர் மிகவும் அறிவாளியும் ஞானியும் ஆவார்.

ஶிவப்ரஸாதஶித்திஃ ஸ்யாச்சிவஸ்யக்ரு'பயா புதாஃ

அறிவாளிகளே, சிவனின் அருளால் தான் சிவபிரசாதத்தை அடைய முடியும்.

பம்தமோக்ஷஸ்வரூபம் ஹி ப்ரூஹி ஸர்வார்தவித்தம பம்தமோக்ஷம்ததோபாயம்வக்ஷ்யே ऽஹம்ஶ்ரு'ணுதாதராத்

எல்லா பொருளையும் அறிந்தவரே, பந்தமும் முக்தியும் உண்மையில் என்ன என்பதை கூறுங்கள். இப்போது பந்தம், முக்தி, அதற்கான வழிகள் ஆகியவை பற்றி நான் விளக்குகிறேன்; கவனமாகக் கேளுங்கள்.

ப்ரக்ரு'த்யாத்யஷ்டபம்தேநபத்தோஜீவஃ ஸ உச்யதே ப்ரக்ரு'த்யாத்யஷ்டபம்தேநநிர்முக்தோமுக்த உச்யதே

பிரகிருதி முதலான எட்டு பந்தங்களில் கட்டுண்ட உயிரே பந்தப்பட்டவன் என அழைக்கப்படுகிறான்; அதே எட்டு பந்தங்களில் இருந்து விடுபட்டவனே முக்தி அடைந்தவன் எனப்படும்.

ப்ரக்ரு'த்யாதிவஶீகாரோமோக்ஷ இத்யுச்யதேஸ்வதஃ பத்தஜீவஸ்துநிர்முக்தோமுக்தஜீவஃ ஸ கத்யதே

பிரகிருதி முதலானவற்றின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதே பந்தம் எனப்படுகிறது; அவற்றிலிருந்து விடுபடுவதே முக்தி. கட்டுண்ட உயிரே பந்தப்பட்டவன், விடுபட்ட உயிரே முக்தி அடைந்தவன் என அழைக்கப்படுகிறான்.