ஶிவபுராணம்

உத்தரே தஸ்ய ஸரஸஸ்தீரே கல்பதரோரதஃ வேத்யாம் வஜ்ரஶிலாமய்யாம் ம்ரு'துலே ம்ரு'கசர்மணி

அந்த ஏரியின் வடகரையில், கல்பவிருட்சத்தின் கீழ், வைரக்கல்லால் ஆன மேடையில், மென்மையான மான்மீது ஒருவர் அமர்ந்திருந்தார்.

ஸநத்குமாரமாஸீநம் ஶஶ்வத்பாலவபுர்தரம் தத்காலமாத்ரோபரதம் ஸமாதேரசலாத்மநஃ

அங்கு சனத்குமாரர் எப்போதும் இளமை வடிவில் அமர்ந்திருந்தார்; அந்த நேரத்தில் சமாதியில் இருந்து எழுந்து, மனம் அசையாமல் இருந்தார்.

உபாஸ்யமாநம் முநிபிர்யோகீம்த்ரைரபி பூஜிதம் தத்ரு'ஶுர்நைமிஷேயாஸ்தே ப்ரணதாஶ்சோபதஸ்திரே

முனிவர்களாலும், பெரிய யோகிகளாலும் வழிபடப்பட்ட அவர், நைமிசாரண்ய முனிவர்கள் அவரை பார்த்து, வணங்கி அருகில் சென்றார்கள்.

யாவத்ப்ரு'ஷ்டவதே தஸ்மை ப்ரோசுஃ ஸ்வாகதகாரணம் துமுலஃ ஶுஶ்ருவே தாவத்திவி தும்துபிநிஸ்வநஃ

அவர்கள் அவன் வந்ததற்கான காரணத்தை கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, அந்த நேரத்தில் வானில் பெரும் ஓசையுடன் தெய்வீகமான மத்தளங்கள் முழங்கின.

தத்ரு'ஶே தத்க்ஷணே தஸ்மிந்விமாநம் பாநுஸந்நிபம் கணேஶ்வரைரஸம்க்யேயைஃ ஸம்வ்ரு'தம் ச ஸமம்ததஃ

அந்தக் கணம், சூரியனைப் போல ஒளிரும் ஒரு வானரதம் தோன்றியது; அது எங்கும் எண்ணிக்கையற்ற சிவபூதகணாதிபதிகளால் சூழப்பட்டிருந்தது.

அப்ஸரோகணஸம்கீர்ணம் ருத்ரகந்யாபிராவ்ரு'தம் ம்ரு'தம்கமுரஜோத்குஷ்டம் வேணுவீணாரவாந்விதம்

அது வானமகளிரால் நிரம்பி, ருத்ரனின் மகள்களால் சூழப்பட்டு, மிருதங்கம், முரசு போன்ற வாத்தியங்கள் ஒலித்து, புல்லாங்குழல், வீணை இசை கலந்து இருந்தது.

சித்ரரத்நவிதாநாட்யம் முக்தாதாமவிராஜிதம் முநிபிஸ்ஸித்தகம்தர்வைர்யக்ஷசாரணகிந்நரைஃ

அது பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட குடைகளும், முத்துமாலைகளும் ஒளிர்ந்தும், முனிவர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், யட்சர்கள், சாரணர்கள், கின்னரர்கள் ஆகியோரால் சூழப்பட்டிருந்தது.

ந்ரு'த்யத்பிஶ்சைவ காயத்பிர்வாதயத்பிஶ்ச ஸம்வ்ரு'தம் வீரகோவ்ரு'ஷசிஹ்நேந வித்ரமத்ருமயஷ்டிநா

அதில் நடனமாடுபவர்கள், பாடுபவர்கள், இசைக்கூடுபவர்கள் சூழ்ந்திருந்தனர்; வீரமான நந்தியின் குறியுடன், வித்ரும மரக்கோலுடன் அது விளங்கியது.

க்ரு'தகோபுரஸத்காரம் கேதுநா மாந்யஹேதுநா தஸ்ய மத்யே விமாநஸ்ய சாமரத்விதயாம்தரே

அதில் உயர்ந்த கோபுரமும், மதிக்கத்தக்க கொடியும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன; அந்த வானரதத்தின் நடுவில், இரண்டு சாமரங்களுக்கிடையில்,

சத்த்ரஸ்ய மணிதம்டஸ்ய சம்த்ரஸ்யேவ ஶுசேரதஃ திவ்யஸிம்ஹாஸநாரூடம் தேவ்யா ஸுயஶயா ஸஹ

மணிமயமான குடையும், வெண்மையான குடையும் கீழே, சந்திரனைப் போல், தெய்வீக சிங்காசனத்தில் தனது புகழ்மிகு தேவியுடன் அமர்ந்திருந்தார்.

ஶ்ரியா ச வபுஷா சைவ த்ரிபிஶ்சாபி விலோசநைஃ ப்ராகாரைரபிக்ரு'த்யாநாம் ப்ரத்யபிஜ்ஞாபகம் ப்ரபோஃ

அவர் மகிமையிலும் உருவிலும் பிரகாசமாக, மூன்று கண்களுடன், அரண்களால் சூழப்பட்டு, இறையருளின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்தார்.

அவிலம்க்ய ஜகத்கர்துராஜ்ஞாபநமிவாகதம் ஸர்வாநுக்ரஹணம் ஶம்போஃ ஸாக்ஷாதிவ புரஃஸ்திதம்

அது உலகத்தை படைத்தவரின் மீற முடியாத கட்டளையைப் போலவும், சிவபெருமானின் எல்லா அருளும் நேரில் நிற்கும் போல் தோன்றியது.

ஶிலாததநயம் ஸாக்ஷாச்ச்ரீமச்சூலவராயுதம் விஶ்வேஶ்வரகணாத்யக்ஷம் விஶ்வேஶ்வரமிவாபரம்

அங்கு சிலாதனின் மகன் நேரில், புனிதமான சூலம், யானைதலை ஆயுதம் ஏந்தி, சிவபூதகணங்களின் தலைவராக, மற்றொரு உலகநாதனைப் போல் இருந்தார்.

விஶ்வஸ்யாபி விதாத்ஃணாம் நிக்ரஹாநுக்ரஹக்ஷமம் சதுர்பாஹுமுதாராம்கம் சந்த்ரரேகாவிபூஷிதம்

உலகத்தை உருவாக்குபவர்களுக்கே தண்டனையும் அருளும் செய்ய வல்லவர், நான்கு கரங்களுடன், உயர்ந்த உருவில், திலகமாய் சந்திரக்கொடியுடன் விளங்கினார்.

கம்டே நாகேந மௌலௌ ச ஶஶாம்கேநாப்யலம்க்ரு'தம் ஸவிக்ரஹமிவைஶ்வர்யம் ஸாமர்த்யமிவ ஸக்ரியம்

அவரது கழுத்தில் பாம்பும், சிரசில் சந்திரனும் அலங்காரமாக இருந்தன; ஆட்சியும், செயலாற்றும் சக்தியும் உடையவராகத் தோன்றினார்.

ஸமாப்தமிவ நிர்வாணம் ஸர்வஜ்ஞமிவ ஸம்கதம் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஹ்ரு'ஷ்டவதநோ ப்ரஹ்மபுத்ரஃ ஸஹர்ஷிபிஃ

முத்தியும், எல்லாம் அறியும் ஞானமும் உருவம் கொண்டது போல்; அவரை பார்த்து பிரம்மாவின் மகனும் முனிவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் ஆனந்தமடைந்தனர்.

தஸ்தௌ ப்ராஞ்ஜலிருத்தாய தஸ்யாத்மாநமிவார்பயந் அத தத்ராம்தரே தஸ்மிந்விமாநே சாவநிம் கதே

அவர் கைகூப்பி எழுந்து, தன்னைத் தானே அர்ப்பணிப்பது போல் நின்றார். அப்போது அந்த வானரதம் பூமிக்குத் தாழ்ந்தது.

ப்ரணம்ய தண்டவத்தேவம் ஸ்துத்வா வ்யஜ்ஞாபயந்முநீம் ஷட்குலீயா இமே தீர்கம் நைமிஷே ஸத்ரமாஸ்திதாஃ ஆகதா ப்ரஹ்மணாதிஷ்டாஃ பூர்வமேவாபிகாம்க்ஷயா

அவர் தெய்வத்திற்கு முழங்குனிந்து வணங்கி, புகழ்ந்து, முனிவர்களிடம் சொன்னார்: 'இந்த ஆறு குடும்பத்தார் நீண்ட நாட்களாக நைமிசாரண்யத்தில் யாகம் செய்து, பிரம்மாவின் கட்டளையின்படி, இதையே விரும்பி வந்தவர்கள்.'

ஶ்ருத்வா வாக்யம் ப்ரஹ்மபுத்ரஸ்ய நம்தீசித்த்வா பாஶாந்த்ரு'ஷ்டிபாதேந ஸத்யஃ ஶைவம் தர்மம் சைஶ்வரம் ஜ்ஞாநயோகம் தத்த்வா பூயோ தேவபார்ஶ்வம் ஜகாம

பிரம்மபுத்திரனின் வார்த்தையை கேட்ட நந்தி, ஒரு பார்வையிலேயே அவர்களது பாசங்களை அறுத்து, சிவநெறி, தெய்வீக ஞானம், யோகம் அளித்து, மீண்டும் தேவர்களின் பக்கம் சென்றார்.

ஸநத்குமாரேண ச தத்ஸமஸ்தம் வ்யாஸாய ஸாக்ஷாத்குரவே மமோக்தம் வ்யாஸேந சோக்தம் மஹிதேந மஹ்யம் மயா ச தத்வஃ கதிதம் ஸமாஸாத்

இவை அனைத்தையும் ஸனத்குமாரர் நேரில் வியாசருக்கு, அந்த மகானுக்குத் தெரிவித்தார்; வியாசரும் எனக்குச் சொன்னார்; இப்போது நான் உங்களுக்குச் சுருக்கமாகச் சொன்னேன்.

நாவேதவித்ப்யஃ கதநீயமேதத்புராணரத்நம் புரஶாஸநஸ்ய நாபக்தஶிஷ்யாய ச நாஸ்திகேப்யோ தத்தம் ஹி மோஹாந்நிரயம் ததாதி

வேதம் அறியாதவர்களுக்கும், பக்தியில்லாத சீடர்களுக்கும், நம்பிக்கையில்லாதவர்களுக்கும் இந்தப் புராண ரத்தினத்தைச் சொல்லக் கூடாது; அறியாமல் சொன்னால் அது நரகத்துக்குக் காரணமாகும்.

மார்கேண ஸேவாநுகதேந யைஸ்தத்தத்தம் க்ரு'ஹீதம் படிதம் ஶ்ருதம் வா தேப்யஃ ஸுகம் தர்மமுகம் த்ரிவர்கம் நிர்வாணமம்தே நியதம் ததாதி

இந்த வழியில் பக்தியோடும் ஒழுங்கான நடப்போடும் பெற்றதும், படித்ததும், கேட்டதும் யாரால் ஆனாலும், அவர்களுக்கு அவர் நிச்சயமாக மகிழ்ச்சி, தர்மத்துக்கான வாயில், வாழ்க்கையின் மூன்று இலக்குகள், இறுதியில் விடுதலை ஆகியவற்றையும் அளிக்கிறார்.

பரஸ்பரஸ்யோபக்ரு'தம் பவத்பிர்மயா ச பௌராணிகமார்கயோகாத் அதோ கமிஷ்யே ऽஹமவாப்தகாமஃ ஸமஸ்தமேவாஸ்து ஶிவம் ஸதா நஃ

புராண வழியால் நீங்கள் நானும் ஒருவருக்கொருவர் நல்லது செய்தோம்; இப்போது எனது ஆசைகள் நிறைவேறியதால் நான் புறப்படுகிறேன். எப்போதும் எல்லோருக்கும் நன்மை நிலவட்டும்.

ஸூதே க்ரு'தாஶிஷி கதே முநயஃ ஸுவ்ரு'த்தா யாகே ச பர்யவஸிதே மஹதி ப்ரயோகே காலே கலௌ ச விஷயைஃ கலுஷாயமாணே வாராணஸீபரிஸரே வஸதிம் விநேதுஃ

யாகம் முடிந்ததும், முனிவர்கள் தங்கள் விரதங்களை நிறைவேற்றி, பெரிய யாகத்தின் முடிவில், கலியுகத்தில் மக்கள் புலன்களின் ஆசையால் கெடுகிற காலத்தில், அவர்கள் வாராணசி அருகே தங்கினர்.

அத ச தே பஶுபாஶமுமுக்ஷயாகிலதயா க்ரு'தபாஶுபதவ்ரதாஃ அதிக்ரு'தாகிலபோதஸமாதயஃ பரமநிர்வ்ரு'திமாபுரநிம்திதாஃ

பசுபாசத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபட விரும்பி, பசுபதி விரதம் மேற்கொண்டு, முழு அறிவும் ஒருமனப்பாடும் பெற்றவர்கள், குறை சொல்ல முடியாத உயர்ந்த ஆனந்தத்தை அடைந்தார்கள்.

ஏதச்சிவபுராணம் ஹி ஸமாப்தம் ஹிதமாதராத் படிதவ்யம் ப்ரயத்நேந ஶ்ரோதவ்யம் ச ததைவ ஹி

இந்த சிவபுராணம் இப்போது முடிந்தது; இது பயனளிப்பதாகும், அதனை அக்கறையோடும் முயற்சியோடும் படிக்கவும், அதேபோல் கவனமாகக் கேட்கவும் வேண்டும்.

நாஸ்திகாய ந வக்தவ்யமஶ்ரத்தாய ஶடாய ச அபக்தாய மஹேஶஸ்ய ததா தர்மத்வஜாய ச

இதை நம்பிக்கையில்லாதவர்க்கும், நம்பிக்கை இல்லாதவர்க்கும், வஞ்சகர்களுக்கும், மகேசனைப் பக்தி செய்யாதவர்களுக்கும், வெளிப்படையாகவே தர்மத்தை காட்டும் நபர்களுக்கும் சொல்லக்கூடாது.

ஏதச்ச்ருத்யா ஹ்யேகவாரம் பவேத்பாபம் ஹி பஸ்மஸாத் அபக்தோ பக்திமாப்நோதி பக்தோ பக்திஸம்ரு'த்திபாக்

இதைக் கூட ஒருமுறை கேட்டால் பாவம் சாம்பலாகி அழிகிறது; பக்தியில்லாதவர் பக்தியைப் பெறுகிறார், பக்தி உள்ளவர் அதிகமான பக்தியை அடைகிறார்.

புநஃ ஶ்ருதே ச ஸத்பக்திர்முக்திஸ்ஸ்யாச்ச ஶ்ருதேஃ புநஃ தஸ்மாத்புநஃபுநஶ்சைவ ஶ்ரோதவ்யம் ஹி முமுக்ஷுபிஃ

மீண்டும் கேட்டால் உண்மையான பக்தி பிறக்கிறது; தொடர்ந்து கேட்டால் விடுதலை கிடைக்கும்; ஆகவே, விடுதலை விரும்புவோர் இதை மீண்டும் மீண்டும் கேட்க வேண்டும்.