ஶிவபுராணம்

ஆத்மார்தம் ச பரார்தம் ச தேவதார்தம் விஶேஷதஃ ஆநீயமாநஸலிலமாத்தபுஷ்பம் ச நித்யஶஃ

தமக்கு, பிறருக்காகவும், குறிப்பாக தேவர்களுக்கு, அவர்கள் எப்போதும் தண்ணீர் மற்றும் புது மலர்களை எடுத்துச் சென்றார்கள்.

அம்தர்ஜலஶிலாரூடைர்நீசாநாம் ஸ்பர்ஶஶம்கயா ஆசாரவத்பிர்முநிபிஃ க்ரு'தபஸ்மாம்கதூஸரைஃ

சிலர் நீரில் மூழ்கிய கல்லில் நின்று, தாழ்ந்தவர்களைத் தொடாதபடி கவனித்து, முறையைப் பின்பற்றி, உடலில் திருநீறு பூசியிருந்தார்கள்.

இதஸ்ததோ ऽப்ஸு மஜ்ஜத்பிரிஷ்டஶிஷ்டைஃ ஶிலாகதைஃ திலைஶ்ச ஸாக்ஷதைஃ புஷ்பைஸ்த்யக்ததர்பபவித்ரகைஃ

வேறு இடங்களில், சிலர் நீரில் மூழ்கியோ, மேலே வந்தோ, சிலர் கல்லில் அமர்ந்தோ, தோலுடன் எள், மலர்கள், துறந்த தர்ப்பை ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்தார்கள்.

தேவாத்யம்ரு'ஷிமத்யம் ச நிர்வர்த்ய பித்ரு'தர்பணம் நிவேதயேதபிஜ்ஞேப்யோ நித்யஸ்நாநகதாந் த்விஜாந்

தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்காக தர்ப்பணம் செய்து, அந்நீர் தினமும் நீராட வருவோரான அறிவுடைய த்விஜர்களுக்கு அர்ப்பணித்தார்கள்.

ஸ்தாநேஸ்தாநே க்ரு'தாநேகபலிபுஷ்பஸமீரணைஃ ஸௌரார்க்யபூர்வம் குர்வத்பிஃஸ்தம்டலேப்யர்சநாதிகம்

ஒவ்வொரு இடத்திலும் பலவகை நிவேதனங்கள், மலர் அர்ப்பணிப்பு, வீசல் ஆகியவற்றைச் செய்து, சூரிய நீர் கொண்டு வேதிகளிலும் பூஜை செய்தார்கள்.

க்வசிந்நிமஜ்ஜதுந்மஜ்ஜத்ப்ரஸ்ரஸ்தகஜயூதபம் க்வசிச்ச த்ரு'ஷயாயாதம்ரு'கீம்ரு'கதுரம்கமம்

சில இடங்களில், யானை கூட்டங்கள் சிதறி நீரில் மூழ்கி மீண்டும் மேலே வந்தன; வேறு இடங்களில், மான், கரடி, குதிரை ஆகியவை தாகம் தீர்க்க வந்தன.

க்வசித்பீதஜநோத்தீர்ணமயூரவரவாரணம் க்வசித்க்ரு'ததடாகாதவ்ரு'ஷப்ரதிவ்ரு'ஷோஜ்ஜ்வலம்

சில இடங்களில், மயில்கள், பெரிய யானைகள் தண்ணீர் குடித்து மீண்டும் வெளியே வந்தன; வேறு இடங்களில், காளைகள் கரையைத் தட்டி, ஒருவருக்கொருவர் எதிராக ஒளிர்ந்தன.

க்வசித்காரம்டவரவைஃ க்வசித்ஸாரஸகூஜிதைஃ க்வசிச்ச கோகநிநதைஃ க்வசித்ப்ரமரகீதிபிஃ

சில இடங்களில் வள்ளல் வாத்துகளின் குரல், சில இடங்களில் கூழாங்குருக்களின் குரல், வேறு இடங்களில் குயில்களின் கூவல், இன்னும் சில இடங்களில் தேனீக்களின் இசை கேட்டது.

ஸ்நாநபாநாதிகரணைஃ ஸ்வஸம்பத்த்ருமஜீவிபிஃ ப்ரணயாத்ப்ராணிபிஸ்தைஸ்தைர்பாஷமாணமிவாஸக்ரு'த்

அந்த மரங்களில் வாழும் பறவைகள், நீராடவும் தண்ணீர் குடிக்கவும், அன்புடன் எப்போதும் ஒலி எழுப்பி, ஒருவருடன் ஒருவர் பேசுவது போல் இருந்தன.

கூலஶாகிஶிகாலீநகோகிலாகுலகூஜிதைஃ ஆதபோபஹதாந்ஸர்வாந்நாமம்த்ரயதிவாநிஶம்

கரையோர கிளைகளில் குயில்கள் கூவி, வெப்பத்தால் சோர்ந்து, பகலும் இரவும் தங்கள் பெயர்களை ஒலி செய்து கொண்டிருந்தன.

உத்தரே தஸ்ய ஸரஸஸ்தீரே கல்பதரோரதஃ வேத்யாம் வஜ்ரஶிலாமய்யாம் ம்ரு'துலே ம்ரு'கசர்மணி

அந்த ஏரியின் வடகரையில், கல்பவிருட்சத்தின் கீழ், வைரக்கல்லால் ஆன மேடையில், மென்மையான மான்மீது ஒருவர் அமர்ந்திருந்தார்.

ஸநத்குமாரமாஸீநம் ஶஶ்வத்பாலவபுர்தரம் தத்காலமாத்ரோபரதம் ஸமாதேரசலாத்மநஃ

அங்கு சனத்குமாரர் எப்போதும் இளமை வடிவில் அமர்ந்திருந்தார்; அந்த நேரத்தில் சமாதியில் இருந்து எழுந்து, மனம் அசையாமல் இருந்தார்.

உபாஸ்யமாநம் முநிபிர்யோகீம்த்ரைரபி பூஜிதம் தத்ரு'ஶுர்நைமிஷேயாஸ்தே ப்ரணதாஶ்சோபதஸ்திரே

முனிவர்களாலும், பெரிய யோகிகளாலும் வழிபடப்பட்ட அவர், நைமிசாரண்ய முனிவர்கள் அவரை பார்த்து, வணங்கி அருகில் சென்றார்கள்.

யாவத்ப்ரு'ஷ்டவதே தஸ்மை ப்ரோசுஃ ஸ்வாகதகாரணம் துமுலஃ ஶுஶ்ருவே தாவத்திவி தும்துபிநிஸ்வநஃ

அவர்கள் அவன் வந்ததற்கான காரணத்தை கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, அந்த நேரத்தில் வானில் பெரும் ஓசையுடன் தெய்வீகமான மத்தளங்கள் முழங்கின.

தத்ரு'ஶே தத்க்ஷணே தஸ்மிந்விமாநம் பாநுஸந்நிபம் கணேஶ்வரைரஸம்க்யேயைஃ ஸம்வ்ரு'தம் ச ஸமம்ததஃ

அந்தக் கணம், சூரியனைப் போல ஒளிரும் ஒரு வானரதம் தோன்றியது; அது எங்கும் எண்ணிக்கையற்ற சிவபூதகணாதிபதிகளால் சூழப்பட்டிருந்தது.

அப்ஸரோகணஸம்கீர்ணம் ருத்ரகந்யாபிராவ்ரு'தம் ம்ரு'தம்கமுரஜோத்குஷ்டம் வேணுவீணாரவாந்விதம்

அது வானமகளிரால் நிரம்பி, ருத்ரனின் மகள்களால் சூழப்பட்டு, மிருதங்கம், முரசு போன்ற வாத்தியங்கள் ஒலித்து, புல்லாங்குழல், வீணை இசை கலந்து இருந்தது.

சித்ரரத்நவிதாநாட்யம் முக்தாதாமவிராஜிதம் முநிபிஸ்ஸித்தகம்தர்வைர்யக்ஷசாரணகிந்நரைஃ

அது பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட குடைகளும், முத்துமாலைகளும் ஒளிர்ந்தும், முனிவர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், யட்சர்கள், சாரணர்கள், கின்னரர்கள் ஆகியோரால் சூழப்பட்டிருந்தது.

ந்ரு'த்யத்பிஶ்சைவ காயத்பிர்வாதயத்பிஶ்ச ஸம்வ்ரு'தம் வீரகோவ்ரு'ஷசிஹ்நேந வித்ரமத்ருமயஷ்டிநா

அதில் நடனமாடுபவர்கள், பாடுபவர்கள், இசைக்கூடுபவர்கள் சூழ்ந்திருந்தனர்; வீரமான நந்தியின் குறியுடன், வித்ரும மரக்கோலுடன் அது விளங்கியது.

க்ரு'தகோபுரஸத்காரம் கேதுநா மாந்யஹேதுநா தஸ்ய மத்யே விமாநஸ்ய சாமரத்விதயாம்தரே

அதில் உயர்ந்த கோபுரமும், மதிக்கத்தக்க கொடியும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன; அந்த வானரதத்தின் நடுவில், இரண்டு சாமரங்களுக்கிடையில்,

சத்த்ரஸ்ய மணிதம்டஸ்ய சம்த்ரஸ்யேவ ஶுசேரதஃ திவ்யஸிம்ஹாஸநாரூடம் தேவ்யா ஸுயஶயா ஸஹ

மணிமயமான குடையும், வெண்மையான குடையும் கீழே, சந்திரனைப் போல், தெய்வீக சிங்காசனத்தில் தனது புகழ்மிகு தேவியுடன் அமர்ந்திருந்தார்.

ஶ்ரியா ச வபுஷா சைவ த்ரிபிஶ்சாபி விலோசநைஃ ப்ராகாரைரபிக்ரு'த்யாநாம் ப்ரத்யபிஜ்ஞாபகம் ப்ரபோஃ

அவர் மகிமையிலும் உருவிலும் பிரகாசமாக, மூன்று கண்களுடன், அரண்களால் சூழப்பட்டு, இறையருளின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்தார்.

அவிலம்க்ய ஜகத்கர்துராஜ்ஞாபநமிவாகதம் ஸர்வாநுக்ரஹணம் ஶம்போஃ ஸாக்ஷாதிவ புரஃஸ்திதம்

அது உலகத்தை படைத்தவரின் மீற முடியாத கட்டளையைப் போலவும், சிவபெருமானின் எல்லா அருளும் நேரில் நிற்கும் போல் தோன்றியது.

ஶிலாததநயம் ஸாக்ஷாச்ச்ரீமச்சூலவராயுதம் விஶ்வேஶ்வரகணாத்யக்ஷம் விஶ்வேஶ்வரமிவாபரம்

அங்கு சிலாதனின் மகன் நேரில், புனிதமான சூலம், யானைதலை ஆயுதம் ஏந்தி, சிவபூதகணங்களின் தலைவராக, மற்றொரு உலகநாதனைப் போல் இருந்தார்.

விஶ்வஸ்யாபி விதாத்ஃணாம் நிக்ரஹாநுக்ரஹக்ஷமம் சதுர்பாஹுமுதாராம்கம் சந்த்ரரேகாவிபூஷிதம்

உலகத்தை உருவாக்குபவர்களுக்கே தண்டனையும் அருளும் செய்ய வல்லவர், நான்கு கரங்களுடன், உயர்ந்த உருவில், திலகமாய் சந்திரக்கொடியுடன் விளங்கினார்.

கம்டே நாகேந மௌலௌ ச ஶஶாம்கேநாப்யலம்க்ரு'தம் ஸவிக்ரஹமிவைஶ்வர்யம் ஸாமர்த்யமிவ ஸக்ரியம்

அவரது கழுத்தில் பாம்பும், சிரசில் சந்திரனும் அலங்காரமாக இருந்தன; ஆட்சியும், செயலாற்றும் சக்தியும் உடையவராகத் தோன்றினார்.

ஸமாப்தமிவ நிர்வாணம் ஸர்வஜ்ஞமிவ ஸம்கதம் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஹ்ரு'ஷ்டவதநோ ப்ரஹ்மபுத்ரஃ ஸஹர்ஷிபிஃ

முத்தியும், எல்லாம் அறியும் ஞானமும் உருவம் கொண்டது போல்; அவரை பார்த்து பிரம்மாவின் மகனும் முனிவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் ஆனந்தமடைந்தனர்.

தஸ்தௌ ப்ராஞ்ஜலிருத்தாய தஸ்யாத்மாநமிவார்பயந் அத தத்ராம்தரே தஸ்மிந்விமாநே சாவநிம் கதே

அவர் கைகூப்பி எழுந்து, தன்னைத் தானே அர்ப்பணிப்பது போல் நின்றார். அப்போது அந்த வானரதம் பூமிக்குத் தாழ்ந்தது.

ப்ரணம்ய தண்டவத்தேவம் ஸ்துத்வா வ்யஜ்ஞாபயந்முநீம் ஷட்குலீயா இமே தீர்கம் நைமிஷே ஸத்ரமாஸ்திதாஃ ஆகதா ப்ரஹ்மணாதிஷ்டாஃ பூர்வமேவாபிகாம்க்ஷயா

அவர் தெய்வத்திற்கு முழங்குனிந்து வணங்கி, புகழ்ந்து, முனிவர்களிடம் சொன்னார்: 'இந்த ஆறு குடும்பத்தார் நீண்ட நாட்களாக நைமிசாரண்யத்தில் யாகம் செய்து, பிரம்மாவின் கட்டளையின்படி, இதையே விரும்பி வந்தவர்கள்.'

ஶ்ருத்வா வாக்யம் ப்ரஹ்மபுத்ரஸ்ய நம்தீசித்த்வா பாஶாந்த்ரு'ஷ்டிபாதேந ஸத்யஃ ஶைவம் தர்மம் சைஶ்வரம் ஜ்ஞாநயோகம் தத்த்வா பூயோ தேவபார்ஶ்வம் ஜகாம

பிரம்மபுத்திரனின் வார்த்தையை கேட்ட நந்தி, ஒரு பார்வையிலேயே அவர்களது பாசங்களை அறுத்து, சிவநெறி, தெய்வீக ஞானம், யோகம் அளித்து, மீண்டும் தேவர்களின் பக்கம் சென்றார்.