ஶிவபுராணம்

ஷடத்வஶுத்திம் விதிவத்ப்ராப்தோ வா ம்ரியதே யதி பஶூநாமிவ தஸ்யேஹ ந குர்யாதௌர்த்வதைஹிகம்

ஆறு பாதைகளும் முறையாகத் தூய்மை அடைந்து, பிறகு உயிரை விட்டால், மிருகங்களைப் போல அவருக்காக இங்கு பிற்பிறப்புச் சடங்குகள் செய்ய வேண்டியதில்லை.

நைவாஶௌசம் ப்ரபத்யேத தத்புத்ராதிவிஶேஷதஃ ஶிவசாரார்தமதவா ஶிவவித்யார்தமேவ வா கநேத்வா புவி தத்தேஹம் தஹேத்வா ஶுசிநாக்நிநா

சிவனுடைய வழியில் நடப்பதற்கோ, சிவஞானம் பெறுவதற்கோ, ஒருவருடைய மகன் அல்லது பிறருக்காக—even அப்போதும்—அசுத்தம் என்று சொல்லும் சடங்குகளை கடைப்பிடிக்க வேண்டியதில்லை. அந்த உடலை நிலத்தில் புதைக்கலாம் அல்லது தூய்மையான நெருப்பில் எரிக்கலாம்.

க்ஷிபேத்வாப்ஸு ஶிவாஸ்வேவ த்யஜேத்வா காஷ்டலோஷ்டவத் அதைநமபி சோத்திஶ்ய கர்ம சேத்கர்துமீப்ஸிதம்

அல்லது அந்த உடலை நீரில் வீசலாம், சிவனுக்குரிய இடத்தில் மரம் அல்லது கல்லைப் போல் விட்டு விடலாம்; அல்லது, அதை அர்ப்பணித்து, விரும்பிய சடங்குகளை செய்யலாம்.

கல்யாணமேவ குர்வீத ஶக்த்யா பக்தாம்ஶ்ச தர்பயேத் தநம் தஸ்ய பஜேச்சைவஃ ஶைவீ சேதஸ்ய ஸந்ததிஃ

தன்னால் இயன்ற அளவு நல்லதை மட்டும் செய்ய வேண்டும்; பக்தர்களை திருப்திப்படுத்த வேண்டும்; அந்த செல்வம் சிவபக்தருக்குச் சொந்தமானதாக இருந்தால், அதையும் சிவபக்தருக்கும், அல்லது சிவபக்தரின் வம்சத்தாருக்கும் வழங்க வேண்டும்.

இதி ஸ விஜிதமந்யோர்யாதவேநோபமந்யோரதிகதமபிதாய ஜ்ஞாநயோகம் முநிப்யஃ ப்ரணதிமுபகதேப்யஸ்தேப்ய உத்பாவிதாத்மா ஸபதி வியதி வாயுஃ ஸாயமந்தர்ஹிதோ ऽபூத்

இவ்வாறு யாதவரால் உபமன்யுவுக்கு கிடைத்த ஞானயோகத்தை முனிவர்களிடம் விளக்கிய வாயு, அவர்களுக்கு வணங்கி, தானே உணர்ந்தவர் ஆனதால், அந்த மாலை நேரத்தில் வானில் மறைந்தார்.

ததஃ ப்ரபாதஸமயே நைமிஷீயாஸ்தபோதநாஃ ஸத்ராந்தே ऽவப்ரு'தம் கர்தும் ஸர்வ ஏவ ஸமுத்யயுஃ

அடுத்த நாள் காலை, நைமிசாரண்யத்து தவமிருக்கும் முனிவர்கள் யாகம் முடிந்ததும், அனைவரும் சேர்ந்து இறுதிச் சடங்காக நீராடச் சென்றார்கள்.

ததா ப்ரஹ்மஸமாதேஶாத்தேவீ ஸாக்ஷாத்ஸரஸ்வதீ ப்ரஸந்நா ஸ்வாதுஸலிலா ப்ராவர்தத நதீஶுபா

அப்போது பிரம்மாவின் கட்டளையினால், சரஸ்வதி தேவியே நேரில், மகிழ்ச்சியுடன், இனிமையான புனிதமான நதியாக ஓடத் தொடங்கினார்.

ஸரஸ்வதீம் நதீம் த்ரு'ஷ்ட்வா முநயோ ஹ்ரு'ஷ்டமாநஸாஃ ஸமாப்ய ஸத்ரம் ப்ராரப்தம் சக்ருஸ்தத்ராவகாஹநம்

அந்த சரஸ்வதி நதியை பார்த்த முனிவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், யாகத்தை முடித்துவிட்டு, அங்கே நீராடினார்கள்.

அத ஸம்தர்ப்ய தேவாதீம்ஸ்ததீயைஃ ஸலிலைஃ ஶிவைஃ ஸ்மரந்தஃ பூர்வவ்ரு'த்தாந்தம் யயுர்வாராணஸீம் ப்ரதி

பின்னர், அந்த புனித நீரால் தேவர்கள் மற்றும் பிறரையும் திருப்திப்படுத்தி, கடந்த நிகழ்வுகளை நினைவுகூர்ந்தபடி, அவர்கள் வாராணசிக்குத் தங்கள் பயணத்தைத் தொடங்கினார்கள்.

ததா தே ஹிமவத்பாதாத்பம்ததீம் தக்ஷிணாமுகீம் த்ரு'ஷ்ட்வா பாகீரதீ தத்ர ஸ்நாத்வா தத்தீரதோ யயுஃ

அப்போது, இமயமலையின் அடியில் தெற்கே பாயும் பாகீரதி நதியை பார்த்து, அங்கே நீராடி, அதன் கரையிலிருந்து புறப்பட்டார்கள்.

ததோ வாராணஸீம் ப்ராப்ய முதிதாஸ்ஸர்வ ஏவ தே ததோத்தரப்ரவாஹாயாம் கம்காயாமவகாஹ்ய ச

பின்னர், வாராணசியை அடைந்து, அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் அங்கே வடக்கே பாயும் கங்கையில் இறங்கி நீராடினார்கள்.

அவிமுக்தேஶ்வரம் லிம்கம் த்ரு'ஷ்ட்வாப்யர்ச்ய விதாநதஃ ப்ரயாதுமுத்யதாஸ்தத்ர தத்ரு'ஶுர்திவி பாஸ்வரம்

அவிமுக்தேஸ்வரர் லிங்கத்தைப் பார்த்து, முறையாக வழிபட்டபோது, அவர்கள் புறப்பட தயாராக இருந்த சமயம், வானில் ஒளிரும் ஒன்றைக் கண்டார்கள்.

ஸூர்யகோடிப்ரதீகாஶம் தேஜோதிவ்யம் மஹாத்புதம் ஆத்மப்ரபாவிதாநேந வ்யாப்தஸர்வதிகந்தரம்

அது பத்து கோடி சூரியனுக்கு சமமான, தன்னுடைய ஒளியால் எல்லா திசைகளையும் நிரப்பும், தெய்வீகமான, அதிசயமான ஒளியாக இருந்தது.

அத பாஶுபதாஃ ஸித்தாஃ பஸ்மஸஞ்சந்நவிக்ரஹாஃ முநயோ ऽப்யேத்ய ஶதஶோ லீநாஃ ஸ்யுஸ்தத்ர தேஜஸி

அப்போது, நூற்றுக்கணக்கான பாசுபத முனிவர்கள், தங்கள் உடலைப் பசுமை பூசிக் கொண்டு, அந்த ஒளிக்குள் வந்து, அதில் ஒன்றாகி விட்டார்கள்.

ததா விலீயமாநேஷு தபஸ்விஷு மஹாத்மஸு ஸத்யஸ்திரோததே தேஜஸ்ததத்புதமிவாபவத்

அந்த மகான் தவசிகள் அப்படியே ஒளியில் கலந்தபோது, அந்த அதிசயமான ஒளி உடனே மறைந்து, காணாமல் போனது.

தத்த்ரு'ஷ்ட்வா மஹதாஶ்சர்யம் நைமிஷீயா மஹர்ஷயஃ கிமேததித்யஜாநந்தோ யயுர்ப்ரஹ்மவநம் ப்ரதி

அந்த பெரிய அதிசயத்தைப் பார்த்த நைமிசாரண்ய முனிவர்கள், அது என்னவென்று அறியாமல், பிரம்மாவனத்திற்குச் சென்றார்கள்.

ப்ராகேவைஷாம் து கமநாத்பவநோ லோகபாவநஃ தர்ஶநம் நைமிஷீயாணாம் ஸம்வாதஸ்தைர்மஹாத்மநஃ

ஆனால் அவர்கள் அங்கே செல்லும் முன்பே, உலகங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும் வாயு, நைமிசாரண்ய முனிவர்களுக்கு தோன்றி, அவர்களுடன் உரையாடினார்.

ஶத்தாம் புத்திம் ததஸ்தேஷாம் ஸாம்பே ஸாநுசரே ஶிவே ஸமாப்திம் சாபி ஸத்ரஸ்ய தீர்கபூர்வஸ்ய ஸத்ரிணாம்

அவர், சிவபெருமான் மற்றும் அவருடைய பரிவாரர்களில் நம்பிக்கையும் அறிவும் அவர்களுக்குள் ஊட்டினார்; மேலும், அந்த நீண்டகால யாகத்தை முடிவுக்கு கொண்டு வந்தார்.

விஜ்ஞாப்ய ஜகதாம் தாத்ரே ப்ரஹ்மணே ப்ரஹ்மயோநயே ஸ்வகார்யே ததநுஜ்ஞாதோ ஜகாம ஸ்வபுரம் ப்ரதி

பிரபஞ்சத்திற்குத் தாயும் தந்தையுமான பிரம்மாவிடம் தன் கடமையை அறிவித்து, அவரிடமிருந்து அனுமதி பெற்றவுடன், வாயு தன் இடத்திற்கு திரும்பினார்.

அத ஸ்தாநகதோ ப்ரஹ்மா தும்புரோர்நாரதஸ்ய ச பரஸ்பர ஸ்பர்திதயோர்காநே விவதமாநயோஃ

அப்போது பிரம்மா தன் இடத்தில் அமர்ந்திருந்தார். தும்புரு மற்றும் நாரதர் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிட்டு பாடலில் வாதம் செய்தார்கள்.

ததுத்பாவிதகாநோத்தரஸைர்மாத்யஸ்தமாசரந் கந்தர்வைரப்ஸரோபிஶ்ச ஸுகமாஸ்தே நிஷேவிதஃ

அவர்கள் பாடிய இசையின் இனிமையை அனுபவித்த பிரம்மா, கந்தர்வர்கள் மற்றும் அப்சரைகளால் சூழப்பட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் நடுவில் அமர்ந்திருந்தார்.

ததாநவஸராதேவ த்வாஃஸ்தைர்த்வாரி நிவாரிதாஃ முநயோ ப்ரஹ்மபவநாத்பஹிஃ பார்ஶ்வமுபாவிஶந்

அந்த நேரத்தில் வாய்ப்பு இல்லாததால், வாசலில் இருந்த காவலாளிகள் முனிவர்களை உள்ளே செல்ல விடாமல் நிறுத்தினர். அதனால் அவர்கள் பிரம்மாவின் இல்லத்திற்கு வெளியே உட்கார்ந்தார்கள்.

அத தும்புருணா காநே ஸமதாம் ப்ராப்ய நாரதஃ ஸாஹசர்யேஷ்வநுஜ்ஞாதோ ப்ரஹ்மணா பரமேஷ்டிநா

பின்னர், தும்புருவுடன் நாரதர் பாடலில் சமமாகி, பரமெஸ்தி பிரம்மாவின் அனுமதியுடன் அவருடன் இணைந்தார்.

த்யக்த்வா பரஸ்பரஸ்பர்தாம் மைத்ரீம் ச பரமாம் கதஃ ஸஹ தேநாப்ஸரோபிஶ்ச கந்தர்வைஶ்ச ஸமாவ்ரு'தஃ

இருவரும் போட்டியை விட்டு விட்டு, உயர்ந்த நட்பை அடைந்தார்கள். அவர்கள் அப்சரைகள் மற்றும் கந்தர்வர்களால் சூழப்பட்டிருந்தார்கள்.

உபவீணயிதும் தேவம் நகுலீஶ்வரமீஶ்வரம் பவநாந்நிர்யயௌ தாதுர்ஜலதாதம்ஶுமாநிவ

பின்னர், நாரதர் நகுலீஸ்வரர் எனும் இறைவனுக்கு வீணை வாசிக்க, படைப்பாளியின் இல்லத்திலிருந்து மேகத்திலிருந்து சூரியன் வெளிவருவது போல வெளியே சென்றார்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஷட்குலீயாஸ்தே நாரதம் முநிகோவ்ரு'ஷம் ப்ரணம்யாவஸரம் ஶம்போஃ பப்ரச்சுஃ பரமாதராத்

நாரதரை, முனிவர்களில் முதல்வராகிய அவரை, ஆறு குலத்தை சேர்ந்தவர்கள் பார்த்து வணங்கி, பரம பக்தியுடன் சாம்புவை காணும் வாய்ப்பு பற்றி கேட்டார்கள்.

ஸ சாவஸர ஏவாயமிதோம்தர்கம்யதாமிதி வதந்யயாவந்யபரஸ்த்வரயா பரயா யுதஃ

அவர், 'இப்போது தான் நேரம்; நாம் உள்ளே செல்வோம்,' என்று கூறி, மிகுந்த ஆர்வத்துடன் மற்றவர்களை உடனே அழைத்துச் சென்றார்.

ததோ த்வாரி ஸ்திதா யே வை ப்ரஹ்மணே தாந்ந்யவேதயந் தேந தே விவிஶுர்வேஶ்ம பிம்டீபூயாம்டஜந்மநஃ

பின்னர், வாசலில் பிரம்மாவுக்காக காத்திருந்தவர்களுக்கு அவர் செய்தியை தெரிவித்தார். அதனால் அந்த அண்டத்தில் பிறந்தவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக உள்ளே சென்றார்கள்.

ப்ரவிஶ்ய தூரதோ தேவம் ப்ரணம்ய புவி தம்டவத் ஸமீபே ததநுஜ்ஞாதாஃ பரிவ்ரு'த்யோபதஸ்திரே

உள்ளே சென்று, அவர்கள் இறைவனை தூரத்தில் இருந்து வணங்கி, தரையில் முழங்குப்பணிந்து, அனுமதி பெற்றபின் அருகில் வந்து நின்றார்கள்.