ஶிவபுராணம்

யஸ்த்வாஸந்நாம் ம்ரு'திம் மர்த்யோ த்ரு'ஷ்டாரிஷ்டம் ச பூயஸா ஸ யோகாரம்பநிரதஃ ஶிவக்ஷேத்ரம் ஸமாஶ்ரயேத்

ஒரு மனிதன் மரணம் அருகில் வந்தது அல்லது பல தீய அறிகுறிகள் தெரிந்தால், யோகத்தை தொடங்க விரும்பினால், சிவபுணிதமான இடத்தில் அடைக்கலம் புக வேண்டும்.

ஸ தத்ர நிவஸந்நேவ யதி தீரமநா நரஃ ப்ராணாந்விநாபி ரோகாத்யைஃ ஸ்வயமேவ பரித்யஜேத்

அங்கு உறுதியான மனதுடன் வாழும் மனிதன், நோய் அல்லது வேறு காரணமின்றி, தானாகவே உயிரை விட்டால், அவன் தானாகவே பிரியவல்லவன்.

க்ரு'த்வாப்யநஶநம் சைவ ஹுத்வா சாம்கம் ஶிவாநலே க்ஷிப்த்வா வா ஶிவதீர்தேஷு ஸ்வதேஹமவகாஹநாத்

உணவு தவிர்த்து, உடலை சிவனின் அக்னியில் அர்ப்பணித்து, அல்லது சிவபுனித தீர்த்தங்களில் தன் உடலை ஆழ்த்தி—

ஶிவஶாஸ்த்ரோக்தவிதிவத்ப்ராணாந்யஸ்து பரித்யஜேத்

சிவசாஸ்திரத்தில் சொல்லப்பட்ட முறையைப் பின்பற்றி உயிரை விட்டால்—

ரோகாத்யைர்வாத விவஶஃ ஶிவக்ஷேத்ரம் ஸமாஶ்ரிதஃ ம்ரியதே யதி ஸோப்யேவம் முச்யதே நாத்ர ஸம்ஶயஃ

அல்லது, நோய் அல்லது வேறு துன்பங்களால் வலியுறுத்தப்பட்டு, சிவபுணித இடத்தில் அடைக்கலம் புகுந்தவனும் அங்கு இறந்தால், அவனும் இப்படியே விடுதலை பெறுவான்; இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

யதா ஹி மரணம் ஶ்ரேஷ்டமுஶம்த்யநஶநாதிபிஃ ஶாஸ்த்ரவிஶ்ரம்பதீரேண மநஸா க்ரியதே யதஃ

எப்படி தவம், உண்ணாவிரதம் போன்றவற்றால், சாஸ்திர நம்பிக்கையுடன் மனதை நிலைநிறுத்தி மரணிப்பது சிறந்ததாக இருக்கிறதோ,

ஶிவநிந்தாரதம் ஹத்வா பீடிதஃ ஸ்வயமேவ வா யஸ்த்யஜேத்துஸ்த்யஜாந்ப்ராணாந்ந ஸ பூயஃ ப்ரஜாயதே

சிவனை இகழ்பவரை அழித்தவனாகவோ, தானே துன்புறுபவனாகவோ, உயிரை விட்டால், அவன் இனி பிறவியெடுப்பதில்லை.

ஶிவநிந்தாரதம் ஹம்துமஶக்தோ யஃ ஸ்வயம் ம்ரு'தஃ ஸத்ய ஏவ ப்ரமுச்யேத த்ரிஃ ஸப்தகுலஸம்யுதஃ

சிவனை இகழ்பவரை அழிக்க முடியாமல், தானே இறந்தால், உடனே அவனும், அவனுடன் முப்பத்து ஒன்றாம் தலைமுறையினரும் விடுதலை பெறுவார்கள்.

ஶிவார்தே யஸ்த்யஜேத்ப்ராணாஞ்சிவபக்தார்தமேவ வா ந தேந ஸத்ரு'ஶஃ கஶ்சிந்முக்திமார்கஸ்திதோ நரஃ

யார் சிவனுக்காக, அல்லது சிவபக்தருக்காக உயிரை விட்டாரோ, விடுதலைப் பாதையில் அவருக்கு சமமானவர் யாரும் இல்லை.

தஸ்மாச்சீக்ரதரா முக்திஸ்தஸ்ய ஸம்ஸாரமம்டலாத் ஏதேஷ்வந்யதமோபாயம் கதமப்யவலம்ப்ய வா

அதனால், அவருக்கு உலகப் பிறவிகளிலிருந்து விரைவாகவே விடுதலை கிடைக்கும்; இவற்றில் ஏதேனும் ஒரு முறையை ஏற்றுக்கொண்டாலே போதும்.

ஷடத்வஶுத்திம் விதிவத்ப்ராப்தோ வா ம்ரியதே யதி பஶூநாமிவ தஸ்யேஹ ந குர்யாதௌர்த்வதைஹிகம்

ஆறு பாதைகளும் முறையாகத் தூய்மை அடைந்து, பிறகு உயிரை விட்டால், மிருகங்களைப் போல அவருக்காக இங்கு பிற்பிறப்புச் சடங்குகள் செய்ய வேண்டியதில்லை.

நைவாஶௌசம் ப்ரபத்யேத தத்புத்ராதிவிஶேஷதஃ ஶிவசாரார்தமதவா ஶிவவித்யார்தமேவ வா கநேத்வா புவி தத்தேஹம் தஹேத்வா ஶுசிநாக்நிநா

சிவனுடைய வழியில் நடப்பதற்கோ, சிவஞானம் பெறுவதற்கோ, ஒருவருடைய மகன் அல்லது பிறருக்காக—even அப்போதும்—அசுத்தம் என்று சொல்லும் சடங்குகளை கடைப்பிடிக்க வேண்டியதில்லை. அந்த உடலை நிலத்தில் புதைக்கலாம் அல்லது தூய்மையான நெருப்பில் எரிக்கலாம்.

க்ஷிபேத்வாப்ஸு ஶிவாஸ்வேவ த்யஜேத்வா காஷ்டலோஷ்டவத் அதைநமபி சோத்திஶ்ய கர்ம சேத்கர்துமீப்ஸிதம்

அல்லது அந்த உடலை நீரில் வீசலாம், சிவனுக்குரிய இடத்தில் மரம் அல்லது கல்லைப் போல் விட்டு விடலாம்; அல்லது, அதை அர்ப்பணித்து, விரும்பிய சடங்குகளை செய்யலாம்.

கல்யாணமேவ குர்வீத ஶக்த்யா பக்தாம்ஶ்ச தர்பயேத் தநம் தஸ்ய பஜேச்சைவஃ ஶைவீ சேதஸ்ய ஸந்ததிஃ

தன்னால் இயன்ற அளவு நல்லதை மட்டும் செய்ய வேண்டும்; பக்தர்களை திருப்திப்படுத்த வேண்டும்; அந்த செல்வம் சிவபக்தருக்குச் சொந்தமானதாக இருந்தால், அதையும் சிவபக்தருக்கும், அல்லது சிவபக்தரின் வம்சத்தாருக்கும் வழங்க வேண்டும்.

இதி ஸ விஜிதமந்யோர்யாதவேநோபமந்யோரதிகதமபிதாய ஜ்ஞாநயோகம் முநிப்யஃ ப்ரணதிமுபகதேப்யஸ்தேப்ய உத்பாவிதாத்மா ஸபதி வியதி வாயுஃ ஸாயமந்தர்ஹிதோ ऽபூத்

இவ்வாறு யாதவரால் உபமன்யுவுக்கு கிடைத்த ஞானயோகத்தை முனிவர்களிடம் விளக்கிய வாயு, அவர்களுக்கு வணங்கி, தானே உணர்ந்தவர் ஆனதால், அந்த மாலை நேரத்தில் வானில் மறைந்தார்.

ததஃ ப்ரபாதஸமயே நைமிஷீயாஸ்தபோதநாஃ ஸத்ராந்தே ऽவப்ரு'தம் கர்தும் ஸர்வ ஏவ ஸமுத்யயுஃ

அடுத்த நாள் காலை, நைமிசாரண்யத்து தவமிருக்கும் முனிவர்கள் யாகம் முடிந்ததும், அனைவரும் சேர்ந்து இறுதிச் சடங்காக நீராடச் சென்றார்கள்.

ததா ப்ரஹ்மஸமாதேஶாத்தேவீ ஸாக்ஷாத்ஸரஸ்வதீ ப்ரஸந்நா ஸ்வாதுஸலிலா ப்ராவர்தத நதீஶுபா

அப்போது பிரம்மாவின் கட்டளையினால், சரஸ்வதி தேவியே நேரில், மகிழ்ச்சியுடன், இனிமையான புனிதமான நதியாக ஓடத் தொடங்கினார்.

ஸரஸ்வதீம் நதீம் த்ரு'ஷ்ட்வா முநயோ ஹ்ரு'ஷ்டமாநஸாஃ ஸமாப்ய ஸத்ரம் ப்ராரப்தம் சக்ருஸ்தத்ராவகாஹநம்

அந்த சரஸ்வதி நதியை பார்த்த முனிவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், யாகத்தை முடித்துவிட்டு, அங்கே நீராடினார்கள்.

அத ஸம்தர்ப்ய தேவாதீம்ஸ்ததீயைஃ ஸலிலைஃ ஶிவைஃ ஸ்மரந்தஃ பூர்வவ்ரு'த்தாந்தம் யயுர்வாராணஸீம் ப்ரதி

பின்னர், அந்த புனித நீரால் தேவர்கள் மற்றும் பிறரையும் திருப்திப்படுத்தி, கடந்த நிகழ்வுகளை நினைவுகூர்ந்தபடி, அவர்கள் வாராணசிக்குத் தங்கள் பயணத்தைத் தொடங்கினார்கள்.

ததா தே ஹிமவத்பாதாத்பம்ததீம் தக்ஷிணாமுகீம் த்ரு'ஷ்ட்வா பாகீரதீ தத்ர ஸ்நாத்வா தத்தீரதோ யயுஃ

அப்போது, இமயமலையின் அடியில் தெற்கே பாயும் பாகீரதி நதியை பார்த்து, அங்கே நீராடி, அதன் கரையிலிருந்து புறப்பட்டார்கள்.

ததோ வாராணஸீம் ப்ராப்ய முதிதாஸ்ஸர்வ ஏவ தே ததோத்தரப்ரவாஹாயாம் கம்காயாமவகாஹ்ய ச

பின்னர், வாராணசியை அடைந்து, அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் அங்கே வடக்கே பாயும் கங்கையில் இறங்கி நீராடினார்கள்.

அவிமுக்தேஶ்வரம் லிம்கம் த்ரு'ஷ்ட்வாப்யர்ச்ய விதாநதஃ ப்ரயாதுமுத்யதாஸ்தத்ர தத்ரு'ஶுர்திவி பாஸ்வரம்

அவிமுக்தேஸ்வரர் லிங்கத்தைப் பார்த்து, முறையாக வழிபட்டபோது, அவர்கள் புறப்பட தயாராக இருந்த சமயம், வானில் ஒளிரும் ஒன்றைக் கண்டார்கள்.

ஸூர்யகோடிப்ரதீகாஶம் தேஜோதிவ்யம் மஹாத்புதம் ஆத்மப்ரபாவிதாநேந வ்யாப்தஸர்வதிகந்தரம்

அது பத்து கோடி சூரியனுக்கு சமமான, தன்னுடைய ஒளியால் எல்லா திசைகளையும் நிரப்பும், தெய்வீகமான, அதிசயமான ஒளியாக இருந்தது.

அத பாஶுபதாஃ ஸித்தாஃ பஸ்மஸஞ்சந்நவிக்ரஹாஃ முநயோ ऽப்யேத்ய ஶதஶோ லீநாஃ ஸ்யுஸ்தத்ர தேஜஸி

அப்போது, நூற்றுக்கணக்கான பாசுபத முனிவர்கள், தங்கள் உடலைப் பசுமை பூசிக் கொண்டு, அந்த ஒளிக்குள் வந்து, அதில் ஒன்றாகி விட்டார்கள்.

ததா விலீயமாநேஷு தபஸ்விஷு மஹாத்மஸு ஸத்யஸ்திரோததே தேஜஸ்ததத்புதமிவாபவத்

அந்த மகான் தவசிகள் அப்படியே ஒளியில் கலந்தபோது, அந்த அதிசயமான ஒளி உடனே மறைந்து, காணாமல் போனது.

தத்த்ரு'ஷ்ட்வா மஹதாஶ்சர்யம் நைமிஷீயா மஹர்ஷயஃ கிமேததித்யஜாநந்தோ யயுர்ப்ரஹ்மவநம் ப்ரதி

அந்த பெரிய அதிசயத்தைப் பார்த்த நைமிசாரண்ய முனிவர்கள், அது என்னவென்று அறியாமல், பிரம்மாவனத்திற்குச் சென்றார்கள்.

ப்ராகேவைஷாம் து கமநாத்பவநோ லோகபாவநஃ தர்ஶநம் நைமிஷீயாணாம் ஸம்வாதஸ்தைர்மஹாத்மநஃ

ஆனால் அவர்கள் அங்கே செல்லும் முன்பே, உலகங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும் வாயு, நைமிசாரண்ய முனிவர்களுக்கு தோன்றி, அவர்களுடன் உரையாடினார்.

ஶத்தாம் புத்திம் ததஸ்தேஷாம் ஸாம்பே ஸாநுசரே ஶிவே ஸமாப்திம் சாபி ஸத்ரஸ்ய தீர்கபூர்வஸ்ய ஸத்ரிணாம்

அவர், சிவபெருமான் மற்றும் அவருடைய பரிவாரர்களில் நம்பிக்கையும் அறிவும் அவர்களுக்குள் ஊட்டினார்; மேலும், அந்த நீண்டகால யாகத்தை முடிவுக்கு கொண்டு வந்தார்.

விஜ்ஞாப்ய ஜகதாம் தாத்ரே ப்ரஹ்மணே ப்ரஹ்மயோநயே ஸ்வகார்யே ததநுஜ்ஞாதோ ஜகாம ஸ்வபுரம் ப்ரதி

பிரபஞ்சத்திற்குத் தாயும் தந்தையுமான பிரம்மாவிடம் தன் கடமையை அறிவித்து, அவரிடமிருந்து அனுமதி பெற்றவுடன், வாயு தன் இடத்திற்கு திரும்பினார்.