ஶிவபுராணம்

ஶிவஸ்ய மூர்தயஃ ஸ்தூலாஃ ஶிவஶாஸ்த்ரே விநிஶ்சிதாஃ கோரா மிஶ்ரா ப்ரஶாந்தாஶ்ச மூர்தயஸ்தா முநீஶ்வரைஃ

சிவனுடைய உருவங்கள், சிவசாஸ்திரங்களில் தெளிவாக கூறப்பட்டுள்ளன; அவை கொடுமை, கலப்பு, அமைதி ஆகிய மூன்று வகை என்றும் முனிவர்கள் அறிவுறுத்தியுள்ளனர்.

பலாபிலாஷரஹிதைஶ்சிந்த்யாஶ்சிந்தாவிஶாரதைஃ கோராஶ்சேச்சிம்திதாஃ குர்யுஃ பாபரோகபரிக்ஷயம்

பலன் விருப்பமில்லாத, தியானத்தில் தேர்ந்தவர்களால் இவை தியானிக்கப்பட வேண்டும்; கொடுமையான உருவங்களை தியானித்தால், பாவமும் நோயும் நீங்கும்.

சிரேண மிஶ்ரே ஸௌம்யே து ந ஸத்யோ ந சிராதபி ஸௌம்யே முக்திர்விஶேஷேண ஶாம்திஃ ப்ரஜ்ஞா ப்ரஸித்யதி

கலந்த அல்லது அமைதியான உருவங்களை தியானித்தால், விடுதலை உடனே கிடைக்காது; ஆனால் அமைதியான உருவத்தில் தியானித்தால், விடுதலியும் அமைதியும் ஞானமும் சிறப்பாக கிடைக்கும்.

ஸித்யம்தி ஸித்தயஶ்சாத்ர க்ரமஶோ நாத்ர ஸம்ஶயஃ

இங்கே, சித்திகள் ஒவ்வொன்றாக கிடைக்கும்; இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

ஶ்ரீகம்டநாதம் ஸ்மரதாம் ஸத்யஃ ஸர்வார்தஸித்தயஃ ப்ரஸித்யம்தீதி மத்வைகே தம் வை த்யாயம்தி யோகிநஃ

சிரிகண்டபெருமானை நினைக்கும் போது, எல்லா விருப்பங்களும் விரைவில் நிறைவேறும் என்று நம்பி, யோகிகள் அவரை தியானிக்கிறார்கள்.

ஸ்தித்யர்தம் மநஸஃ கேசித்ஸ்தூலத்யாநம் ப்ரகுர்வதே ஸ்தூலம் து நிஶ்சலம் சேதோ பவேத்ஸூக்ஷ்மே து தத்ஸ்திரம்

சிலர் மனதை நிலைநிறுத்த, வெளிப்படையான தியானம் செய்கிறார்கள்; வெளிப்படையானதில் மனம் நிலைபெற்றால், அதே நிலை நுண்ணிய தியானத்திலும் கிடைக்கும்.

ஶிவே து சிம்திதே ஸாக்ஷாத்ஸர்வாஃ ஸித்யந்தி ஸித்தயஃ மூர்த்யம்தரேஷு த்யாதேஷு ஶிவரூபம் விசிம்தயேத்

சிவனை தியானித்தால், எல்லா சித்திகளும் நேரடியாக கிடைக்கும்; மற்ற உருவங்களை தியானிக்கும்போது, அவற்றில் சிவரூபத்தை மனதில் நினைக்க வேண்டும்.

லக்ஷயேந்மநஸஃ ஸ்தைர்யம் தத்தத்த்யாயேத்புநஃ புநஃ த்யாநமாதௌ ஸவிஷயம் ததோ நிர்விஷயம் ஜகுஃ

மனதின் நிலைமை உறுதியாக இருக்கிறதா என்று கவனிக்க வேண்டும்; அதை மீண்டும் மீண்டும் தியானிக்க வேண்டும். தியானத்தின் தொடக்கத்தில் ஒரு பொருளை வைத்தே தியானம் செய்யப்படுகிறது; பின்னர், பொருள் இல்லாமல் தியானிக்க வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.

தத்ர நிர்விஷயம் த்யாநம் நாஸ்தீத்யேவ ஸதாம் மதம் புத்தேர்ஹி ஸந்ததிஃ காசித்த்யாநமித்யபிதீயதே

அறிவாளிகள் கூறுவது, பொருள் இல்லாமல் தியானம் என்பது இல்லை; ஏனெனில், அறிவின் தொடர்ச்சியான ஓட்டமே தியானம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தேந நிர்விஷயா புத்திஃ கேவலேஹ ப்ரவர்ததே தஸ்மாத்ஸவிஷயம் த்யாநம் பாலார்ககிரணாஶ்ரயம்

இதனால், இங்கு அறிவு பொருள் இல்லாமல் இயங்குகிறது; ஆகவே, பொருளுடன் தியானம் செய்வது, புதிதாக உதயமான சூரியனின் கதிர்களைப் போன்றது.

ஸூக்ஷ்மாஶ்ரயம் நிர்விஷயம் நாபரம் பரமார்ததஃ யத்வா ஸவிஷயம் த்யாநம் தத்ஸாகாரஸமாஶ்ரயம்

மிக நுண்ணிய தியானம் என்பது பொருள் இல்லாததாகும்; அதற்கு மேல் உயர்ந்தது இல்லை. அல்லது, பொருளுடன் தியானம் செய்வது, ஒரு உருவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகும்.

நிராகாராத்மஸம்வித்திர்த்யாநம் நிர்விஷயம் மதம் நிர்பீஜம் ச ஸபீஜம் ச ததேவ த்யாநமுச்யதே

பொருள் இல்லாத தியானம் என்பது உருவமற்ற விழிப்பாகும்; விதையுடன் அல்லது விதை இல்லாமல் இருந்தாலும், அதுவே தியானம் என்று கூறப்படுகிறது.

நிராகாரஶ்ரயத்வேந ஸாகாராஶ்ரயதஸ்ததா தஸ்மாத்ஸவிஷயம் த்யாநமாதௌ க்ரு'த்வா ஸபீஜகம்

உருவமற்றதையும் உருவத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டதால், முதலில் பொருளுடன், விதையுடன் தியானம் செய்ய வேண்டும்.

அம்தே நிர்விஷயம் குர்யாந்நிர்பீஜம் ஸர்வஸித்தயே ப்ராணாயாமேந ஸித்யம்தி தேவ்யாஃ ஶாம்த்யாதயஃ க்ரமாத்

இறுதியில், பொருள் இல்லாமல், விதை இல்லாமல் தியானம் செய்ய வேண்டும்; எல்லா Siddhi-களையும் பெறுவதற்காக. உயிர்வாயுவை ஒழுங்குபடுத்துவதால், தேவி தரும் அமைதி முதலான நிலைகள் படிப்படியாக அடையப்படுகின்றன.

ஶாம்திஃ ப்ரஶாம்திர்தீப்திஶ்ச ப்ரஸாதஶ்ச ததஃ பரம் ஶமஃ ஸர்வாபதாம் சைவ ஶாம்திரித்யபிதீயதே

அமைதி, ஆழ்ந்த அமைதி, பிரகாசம், அதற்குப் பிறகு மிக உயர்ந்த தெளிவு—இவை அனைத்தும் அமைதி என்றும், எல்லா துன்பங்களும் நீங்கும் நிலை என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன.

தமஸோ ऽந்தபஹிர்நாஶஃ ப்ரஶாந்திஃ பரிகீயதே பஹிரந்தஃப்ரகாஶோ யோ தீப்திரித்யபிதீயதே

உள்ளும் புறமும் இருளை நீக்கும் நிலை ஆழ்ந்த அமைதி என்று கூறப்படுகிறது; உள்ளும் புறமும் ஒளிவீசும் நிலை பிரகாசம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஸ்வஸ்ததா யா து ஸா புத்தஃ ப்ரஸாதஃ பரிகீர்திதஃ காரணாநி ச ஸர்வாணி ஸபாஹ்யாப்யம்தராணி ச

அந்த நலமிக்க நிலை அறிவாளிகளால் தெளிவாகும் நிலை என்று அழைக்கப்படுகிறது; எல்லா காரணங்களும், வெளிப்புறமும் உள்ளுறையும், அதில் அடங்கும்.

புத்தேஃ ப்ரஸாததஃ க்ஷிப்ரம் ப்ரஸந்நாநி பவந்த்யுத த்யாதா த்யாநம் ததா த்யேயம் யத்வா த்யாநப்ரயோஜநம் ஏதச்சதுஷ்டயம் ஜ்ஞாத்வா த்யாதா த்யாநம் ஸமாசரேத்

அறிவின் தெளிவால், தியானிப்பவர், தியானம், தியானிக்கப்படும் பொருள், அல்லது தியானத்தின் நோக்கம்—இந்த நான்கையும் அறிந்து, தியானிப்பவர் தியானம் செய்ய வேண்டும்.

ஜ்ஞாநவைராக்யஸம்பந்நோ நித்யமவ்யக்ரமாநஸஃ ஶ்ரத்ததாநஃ ப்ரஸந்நாத்மா த்யாதா ஸத்பிருதாஹ்ரு'தஃ

அறிவும் பற்றின்மையும் உடையவன், எப்போதும் மனம் சிதறாமல் இருப்பவன், நம்பிக்கையுடன் அமைதியான உள்ளம் கொண்டவன், நல்லவர்களால் தியானிப்பவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

த்யை சிம்தாயாம் ஸ்ம்ரு'தோ தாதுஃ ஶிவசிம்தா முஹுர்முஹுஃ

தியானத்தில், மூலமாக இருப்பது சிந்தனை; சிவனை மீண்டும் மீண்டும் சிந்திப்பது தியானம் ஆகும்.

யோகாப்யாஸஸ்ததால்பே ऽபி யதா பாபம் விநாஶயேத் த்யாயதஃ க்ஷணமாத்ரம் வா ஶ்ரத்தயா பரமேஶ்வரம்

யோகத்தை சிறிதளவு பயிற்சி செய்தால்கூட பாவம் அழிகிறது; அதுபோல், பரம ஈசுவரனை ஒரு கணம் கூட நம்பிக்கையுடன் தியானித்தால் பாவம் நீங்கும்.

அவ்யாக்ஷிப்தேந மநஸா த்யாநமித்யபிதீயதே

மனம் சிதறாமல் இருப்பதே தியானம் என்று கூறப்படுகிறது.

புத்திப்ரவாஹரூபஸ்ய த்யாநஸ்யாஸ்யாவலம்பநம் த்யேயமித்யுச்யதே ஸத்பிஸ்தச்ச ஸாம்பஃ ஸ்வயம் ஶிவஃ

அறிவின் ஓட்டமாகும் தியானத்திற்கு ஆதாரமாக இருப்பதே தியானிக்கப்படும் பொருள் என்று அறிவாளிகள் கூறுகின்றனர்; அது சிவபெருமான் தன் சக்தியுடன் சேர்ந்து இருப்பதே ஆகும்.

விமுக்திப்ரத்யயம் பூர்ணமைஶ்வர்யம் சாணிமாதிகம் ஶிவத்யாநஸ்ய பூர்ணஸ்ய ஸாக்ஷாதுக்தம் ப்ரயோஜநம்

சிவனை முழுமையாக தியானிப்பதன் நேரடி பலன், விடுதலை, முழு ஆட்சி, அணிமை முதலான சக்திகள் ஆகியவையாகும்.

யஸ்மாத்ஸௌக்யம் ச மோக்ஷம் ச த்யாநாதபயமாப்நுயாத் தஸ்மாத்ஸர்வம் பரித்யஜ்ய த்யாநயுக்தோ பவேந்நரஃ

தியானத்தின் மூலம் சந்தோஷமும், விடுதலையும், பயமில்லாத நிலையும் பெறப்படுகின்றன; எனவே, மற்ற அனைத்தையும் விட்டு விட்டு, மனிதன் தியானத்தில் ஈடுபட வேண்டும்.

நாஸ்தி த்யாநம் விநா ஜ்ஞாநம் நாஸ்தி த்யாநமயோகிநஃ த்யாநம் ஜ்ஞாநம் ச யஸ்யாஸ்தி தீர்ணஸ்தேந பவார்ணவஃ

தியானமில்லாமல் ஞானம் இல்லை; தியானமில்லாதவன் யோகி அல்ல. யாரிடம் தியானமும் ஞானமும் இரண்டும் உள்ளனவோ, அவன் பிறவிப் பெருங்கடலை கடந்துவிட்டான்.

ஜ்ஞாநம் ப்ரஸந்நமேகாக்ரமஶேஷோபாதிவர்ஜிதம் யோகாப்யாஸேந யுக்தஸ்ய யோகிநஸ்த்வேவ ஸித்யதி

அமைதியானதும், ஒருமனதாகவும், எல்லா கட்டுப்பாடுகளும் நீங்கியதும் ஆன ஞானம், யோகத்தை பயிற்சி செய்யும் யோகிக்கு மட்டுமே கிடைக்கும்.

ப்ரக்ஷீணாஶேஷபாபாநாம் ஜ்ஞாநே த்யாநே பவேந்மதிஃ பாபோபஹதபுத்தீநாம் தத்வார்தாபி ஸுதுர்லபா

எல்லா பாவங்களும் நீங்கியவர்களுக்கு, மனம் ஞானத்திலும் தியானத்திலும் நிலைபெறும்; பாவம் மூடிய புத்தியுள்ளவர்களுக்கு, அவற்றைப் பற்றிப் பேசுவதற்கே வாய்ப்பு அரிது.

யதாவஹ்நிர்மஹாதீப்தஃ ஶுஷ்கமார்த்ரம் ச நிர்தஹேத் ததா ஶுபாஶுபம் கர்ம த்யாநாக்நிர்தஹதே க்ஷணாத்

எப்படி ஒரு தீ பெரியதாக எரிந்து, உலர்ந்ததும் ஈரமானதும் எதையும் எரிக்குமோ, அதுபோல் தியானத்தின் நெருப்பு நன்மை, தீமை இரண்டையும் ஒரு கணத்தில் அழிக்கிறது.