ஶிவபுராணம்

அவ்யாக்ஷிப்தேந மநஸா த்யாநம் நாம ததுச்யதே த்யேயாவஸ்திதசித்தஸ்ய ஸத்ரு'ஶஃ ப்ரத்யயஶ்ச யஃ

மனம் சிதறாமல் இருப்பதே தியானம் எனப்படுகிறது; தியானிக்க வேண்டிய பொருளின் நிலையை மனம் பூரணமாக ஏற்கும் நிலைதான் தியானம்.

ப்ரத்யயாந்தரநிர்முக்தஃ ப்ரவாஹோ த்யாநமுச்யதே ஸர்வமந்யத்பரித்யஜ்ய ஶிவ ஏவ ஶிவம்கரஃ

வேறு எண்ணங்கள் இல்லாமல் இடையறாத ஓட்டமாகும் நிலைதான் தியானம்; மற்ற அனைத்தையும் விட்டு, சிவன் ஒருவனே மங்களத்தை வழங்குபவன்.

பரோ த்யேயோ ऽதிதேவேஶஃ ஸமாப்தாதர்வணீ ஶ்ருதிஃ ததா ஶிவா பரா த்யேயா ஸர்வபூதகதௌ ஶிவௌ

தியானிக்க வேண்டிய உயர்ந்தவர் எல்லா தேவதைகளுக்கும் மேலான இறைவன், அதைப் வேதம் அறிவிக்கிறது; அதுபோல், சிவையும் சிவையும், எல்லா உயிர்களிலும் நிறைந்திருக்கிறார்கள்.

தௌ ஶ்ருதௌ ஸ்ம்ரு'திஶாஸ்த்ரேப்யஃ ஸர்வகௌ ஸர்வதோதிதௌ ஸர்வஜ்ஞௌ ஸததம் த்யேயௌ நாநாரூபவிபேததஃ

இவர்கள் இருவரும் வேதங்களிலும், சாஸ்திரங்களிலும், எப்போதும் புகழப்படுபவர்கள்; எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவர்கள், அனைத்தையும் அறிந்தவர்கள், பல்வேறு வடிவங்களில் தோன்றினாலும் எப்போதும் தியானிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.

விமுக்திஃ ப்ரத்யயஃ பூர்வஃ ப்ரத்யயஶ்சாணிமாதிகம் இத்யேதத்த்விவிதம் ஜ்ஞேயம் த்யாநஸ்யாஸ்ய ப்ரயோஜநம்

விடுதலியே முதல் பயன்; அடுத்தது அணிமாதி சக்திகள் கிடைப்பது; இந்த தியானத்தின் இருவகை பயன்கள் இவை என அறிய வேண்டும்.

த்யாதா த்யாநம் ததா த்யேயம் யச்ச த்யாநப்ரயோஜநம் ஏதச்சதுஷ்டயம் ஜ்ஞாத்வா யோகம் யுஞ்ஜீத யோகவித்

தியானிப்பவன், தியானம், தியானிக்க வேண்டிய பொருள், தியானத்தின் பயன் — இந்த நான்கையும் அறிந்து யோகத்தை அறிந்தவன் யோகத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

ஜ்ஞாநவைராக்யஸம்பந்நஃ ஶ்ரத்ததாநஃ க்ஷமாந்விதஃ நிர்மமஶ்ச ஸதோத்ஸாஹீ த்யாதேத்தம் புருஷஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

ஞானமும் வைராக்கியமும் கொண்டவன், நம்பிக்கையுள்ளவன், பொறுமையுள்ளவன், சொந்தம் என்ற உணர்ச்சி இல்லாதவன், எப்போதும் உற்சாகமுள்ளவன் — இவ்வாறு தியானிப்பவன் எனக் கூறப்படுகிறது.

ஜபாச்ச்ராம்தஃ புநர்த்யாயேத்த்யாநாச்ச்ராம்தஃ புநர்ஜபேத் ஜபத்யநாபியுக்தஸ்ய க்ஷிப்ரம் யோகஃ ப்ரஸித்த்யதி

பாராயணம் செய்து சோர்வுற்றால் மீண்டும் தியானம் செய்ய வேண்டும்; தியானத்தில் சோர்ந்தால் மீண்டும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். இவ்விரண்டையும் ஒருங்கிணைக்கும் ஒருவருக்கு, யோகம் விரைவில் நிறைவேறும்.

தாரணா த்வாதஶாயாமா த்யாநம் த்வாதஶதாரணம் த்யாநத்வாதஶகம் யாவத்ஸமாதிரபிதீயதே

தியானம் என்பது பன்னிரண்டு மூச்சு நேரம் ஒருமனதாக இருப்பது; தியானம் என்பது அந்த ஒருமனதின் பன்னிரண்டு மடங்கு நீடிப்பது. இவ்வாறு பன்னிரண்டு மடங்கு தியானம் அடையும் வரை அதை சமாதி என அழைக்கப்படுகிறது.

ஸமாதிர்ந்நாம யோகாம்கமந்திமம் பரிகீர்திதம் ஸமாதிநா ச ஸர்வத்ர ப்ரஜ்ஞாலோகஃ ப்ரவர்ததே

யோகத்தின் கடைசி அங்கமாக சமாதி என்று கூறப்படுகிறது. சமாதி மூலம் எல்லா இடங்களிலும் ஞான ஒளி தோன்றும்.

யதர்தமாத்ரநிர்பாஸம் ஸ்திமிதோ ததிவத்ஸ்திதம் ஸ்வரூபஶூந்யவத்பாநம் ஸமாதிரபிதீயதே

ஒரு பொருள் மட்டும் தெளிவாகத் தெரிந்திருக்கும், அது தயிர்போல் அசையாமல் அமைதியாக இருக்கும், மனம் தன் உருவத்தை மறந்து காணப்படும் அந்த நிலையே சமாதி எனப்படுகிறது.

த்யேயே மநஃ ஸமாவேஶ்ய பஶ்யேதபி ச ஸுஸ்திரம் நிர்வாணாநலவத்யோகீ ஸமாதிஸ்தஃ ப்ரகீயதே

தியானப் பொருளில் மனதை முழுமையாகச் செலுத்தி, அதை உறுதியாகக் காணும் போது, சமாதியில் நிலைபெற்ற யோகி விடுதலைக்காக எரியும் நெருப்பைப் போல புகழப்படுகிறார்.

ந ஶ்ரு'ணோதி ந சாக்ராதி ந ஜல்பதி ந பஶ்யதி ந ச ஸ்பர்ஶம் விஜாநாதி ந ஸம்கல்பயதே மநஃ

அவர் கேட்கமாட்டார், மணமோட்டமாட்டார், பேசமாட்டார், காணமாட்டார், தொடுதலை உணரமாட்டார், மனமும் எந்த எண்ணத்தையும் உருவாக்காது.

நவாபிமந்யதே கிம்சித்பத்யதே ந ச காஷ்டவத் ஏவம் ஶிவே விலீநாத்மா ஸமாதிஸ்த இஹோச்யதே

அவர் எதையும் எண்ணமாட்டார், எதிலும் பிணையப்படமாட்டார், மரக்கட்டையைப் போல் அமைதியாக இருப்பார். இப்படியே சிவனில் ஆன்மா கரைந்தால், சமாதியில் நிலைபெற்றவர் என்று இங்கு கூறப்படுகிறது.

யதா தீபோ நிவாதஸ்தஃ ஸ்பந்ததே ந கதாசந ததா ஸமாதிநிஷ்டோ ऽபி தஸ்மாந்ந விசலேத்ஸுதீஃ

காற்றில்லாத இடத்தில் விளக்கு அசையாமல் இருப்பது போல, சமாதியில் நிலைபெற்ற ஞானியும் எந்த நேரமும் அசையமாட்டார்.

ஏவமப்யஸதஶ்சாரம் யோகிநோ யோகமுத்தமம் ததந்தராயா நஶ்யம்தி விக்நாஃ ஸர்வே ஶநைஃஶநைஃ

இவ்வாறு தொடர்ந்து பயிற்சி செய்யும் யோகிக்கு, எல்லா தடைகளும் மெதுவாக நீங்கும்; உயர்ந்த யோகம் அடையப்படுகிறது.

ஆலஸ்யம் வ்யாதயஸ்தீவ்ராஃ ப்ரமாதஃ ஸ்தாநஸம்ஶயஃ அநவஸ்திதசித்தத்வமஶ்ரத்தா ப்ராம்திதர்ஶநம்

சோம்பல், கடுமையான நோய்கள், கவனக்குறைவு, இடம் குறித்த சந்தேகம், மன உறுதி இல்லாமை, நம்பிக்கை குறைவு, தவறாகப் பார்ப்பது—

துஃகாநி தௌர்மநஸ்யம் ச விஷயேஷு ச லோலதா தஶைதே யுஞ்ஜதாம் பும்ஸாமந்தராயாஃ ப்ரகீர்திதாஃ

துயரம், மனச்சோர்வு, பொருட்களில் மனம் அலைபவர்வை—இந்த பத்து யோகப் பயிற்சியில் இடையூறாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

ஆலஸ்யமலஸத்த்வம் து யோகிநாம் தேஹசேதநோஃ தாதுவைஷம்யஜா தோஷா வ்யாதயஃ கர்மதோஷஜாஃ

யோகிகளுக்கு சோம்பல் என்பது உடலும் மனமும் சோர்வடைதல்; நோய்கள் உடல் தாதுக்கள் சமநிலையின்மை காரணமாக வரும்; தவறுகள் செயல்களில் இருந்து உருவாகும்.

ப்ரமாதோ நாம யோகஸ்ய ஸாதநா நாம பாவநா இதம் வேத்யுபயாக்ராந்தம் விஜ்ஞாநம் ஸ்தாநஸம்ஶயஃ

யோகத்தில் கவனக்குறைவு என்பது மறப்பாகும்; பயிற்சி என்பது மனதில் நிலைபெறுதல். இரண்டும் கலந்தால், அது இடம் குறித்த சந்தேகமாகும்.

அப்ரதிஷ்டா ஹி மநஸஸ்த்வநவஸ்திதிருச்யதே அஶ்ரத்தா பாவரஹிதா வ்ரு'த்திர்வை யோகவர்த்மநி

மனம் உறுதி இல்லாமல் அலைபவதே நிலைபற்றாமை எனப்படுகிறது; நம்பிக்கை இல்லாமை என்பது யோகப் பாதையில் மன உறுதி இல்லாத நிலை.

விபர்யஸ்தா மதிர்யா ஸா ப்ராம்திரித்யபிதீயதே துஃகமஜ்ஞாநஜம் பும்ஸாம் சித்தஸ்யாத்யாத்மிகம் விதுஃ

தவறாகப் புரிந்துகொள்வதே மயக்கம் எனப்படுகிறது. அறியாமையால் வரும் துயரமே மனதுக்குள் உண்டாகும் உள் வேதனை என்று அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஆதிபௌதிகமம்கோத்தம் யச்ச துஃகம் புரா க்ரு'தைஃ ஆதிதைவிகமாக்யாதமஶந்யஸ்த்ரவிஷாதிகம்

உடல் காரணமாகவும், முன்பு செய்த செயல்களால் வரும் துயரம் பௌதிக வேதனை எனப்படுகிறது; கிரகங்கள், விஷம் போன்ற தெய்வீக காரணங்களால் வரும் துயரமும் அதேபோல் கூறப்படுகிறது.

இச்சாவிகாதஜம் மோக்ஷம் தௌர்மநஸ்யம் ப்ரசக்ஷதே விஷயேஷு விசித்ரேஷு விப்ரமஸ்தத்ர லோலதா

மோட்ச ஆசை நிறைவேறாததால் வரும் மனச்சோர்வும், பலவகை பொருட்களில் மனம் குழப்பமடைந்தும் அலைபவர்வும் இடையூறுகளாகக் கூறப்படுகின்றன.

ஶாந்தேஷ்வேதேஷு விக்நேஷு யோகாஸக்தஸ்ய யோகிநஃ உபஸர்காஃ ப்ரவர்தம்தே திவ்யாஸ்தே ஸித்திஸூசகாஃ

இந்த இடையூறுகள் அமைதியாகும் போது, யோகத்தில் மனம் செலுத்தும் யோகிக்கு தெய்வீக அறிகுறிகள் தோன்றும்; அவை சாதனையின் அடையாளம்.

ப்ரதிபா ஶ்ரவணம் வார்தா தர்ஶநாஸ்வாதவேதநாஃ உபஸர்காஃ ஷடித்யேதே வ்யயே யோகஸ்ய ஸித்தயஃ

பார்வை, கேட்பு, செய்தி, காணும் திறன், சுவை, உணர்ச்சி — இவை ஆறு யோகத்தில் இடையூறுகள்; இவை இல்லாமல் போனால், அதுவே யோகத்தின் சிறப்பாகும்.

ஸூக்ஷ்மே வ்யவஹிதே ऽதீதே விப்ரக்ரு'ஷ்டே த்வநாகதே ப்ரதிபா கத்யதே யோ ऽர்தே ப்ரதிபாஸோ யதாததம்

மிக நுணுக்கமானது, மறைந்திருப்பது, கடந்தது, தொலைவில் உள்ளது, வரவிருப்பது — எது இருந்தாலும், அதை அப்படியே உணரும் அறிவு 'பிரதிபா' என்று சொல்லப்படுகிறது.

ஶ்ரவணம் ஸர்வஶப்தாநாம் ஶ்ரவணே சாப்ரயத்நதஃ வார்த்தா வார்த்தாஸு விஜ்ஞாநம் ஸர்வேஷாமேவ தேஹிநாம்

எல்லா ஒலிகளையும் சிரமமின்றி கேட்பது 'கேட்பு'; உயிருள்ள அனைவரிடையிலும் நடக்கும் செய்திகளை அறிதல் 'செய்தி' எனப்படுகிறது.

தர்ஶநம் நாம திவ்யாநாம் தர்ஶநம் சாப்ரயத்நதஃ ததாஸ்வாதஶ்ச திவ்யேஷு ரஸேஷ்வாஸ்வாத உச்யதே

தெய்வீகமானவர்களை சிரமமின்றி காண்பது 'காட்சி'; அதுபோல் தெய்வீகமான சுவைகளை அனுபவிப்பதும் 'சுவை' எனப்படுகிறது.