ஶிவபுராணம்

விண்மூத்ரஶ்லேஷ்மணாம் தாவதல்பபாவஃ ப்ரஜாயதே பஹுபோஜநஸாமர்த்யம் சிராதுச்ச்வாஸநம் ததா

அப்போது மலமும் சிறுநீரும் கபமும் குறைவாகும்; அதிகம் உணவு உண்ணும் திறன், நீண்ட நேரம் மூச்சை வெளியே விடும் சக்தியும் ஏற்படும்.

லகுத்வம் ஶீக்ரகாமித்வமுத்ஸாஹஃ ஸ்வரஸௌஷ்டவம் ஸர்வரோகக்ஷயஶ்சைவ பலம் தேஜஃ ஸுரூபதா

உடலில் இலகுவும், விரைவாகச் செல்வதும், உற்சாகமும், இனிய குரலும், எல்லா நோய்களும் நீங்குவதும், பலமும், ஒளியும், அழகும் தோன்றும்.

த்ரு'திர்மேதா யுவத்வம் ச ஸ்திரதா ச ப்ரஸந்நதா தபாம்ஸி பாபக்ஷயதா யஜ்ஞதாநவ்ரதாதயஃ

உறுதியும், புத்தியும், இளமை தனமும், நிலைத்த தன்மையும், தெளிவும், தவம் செய்து பாவங்கள் நீங்குவதும், யாகம், தானம், விரதம் போன்றவை செய்யப்படுகின்றன.

ப்ராணாயாமஸ்ய தஸ்யைதே கலாம் நார்ஹந்தி ஷோடஶீம் இந்த்ரியாணி ப்ரஸக்தாநி யதாஸ்வம் விஷயேஷ்விஹ

இவை எல்லாம் அந்தப் பிராணாயாமத்தின் பதினாறாவது பங்கிற்கும் சமம் அல்ல; எப்படி இங்கு அறிவுகள் தத்தம் பொருள்களில் மூழ்கி விடுகிறதோ, அதுபோல்.

ஆஹத்ய யந்நிக்ரு'ஹ்ணாதி ஸ ப்ரத்யாஹார உச்யதே நமஃபூர்வாணீம்த்ரியாணி ஸ்வர்கம் நரகமேவ ச

அறிவுகளை எல்லாம் சேர்த்து அவற்றின் பொருள்களிலிருந்து விலக்குவது 'பிரத்தியாஹாரம்' எனப்படுகிறது; அறிவுகள் முன்பு செய்த செயலால் சொர்க்கத்துக்கும் நரகத்துக்கும் வழிகாட்டும்.

நிக்ரு'ஹீதநிஸ்ரு'ஷ்டாநி ஸ்வர்காய நரகாய ச தஸ்மாத்ஸுகார்தீ மதிமாஞ்ஜ்ஞாநவைராக்யமாஸ்திதஃ

அறிவுகளை அடக்கினாலும் விடுவித்தாலும், அவை சொர்க்கத்துக்கும் நரகத்துக்கும் வழிகாட்டும்; ஆகவே, ஆனந்தத்தை நாடும் ஞானமும் வைராக்கியமும் உள்ளவன் அவற்றை கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

இம்த்ரியாஶ்வாந்நிக்ரு'ஹ்யாஶு ஸ்வாத்மநாத்மாநமுத்தரேத் தாரணா நாம சித்தஸ்ய ஸ்தாநபந்தஸ்ஸமாஸதஃ

அறிவுகள் எனும் குதிரைகளை விரைவாக அடக்கி, தன்னைத் தானே உயர்த்திக்கொள்ள வேண்டும்; சுருக்கமாகச் சொல்வதெனில், மனதை ஒரு இடத்தில் நிலைநிறுத்துவதே 'தாரணை'.

ஸ்தாநம் ச ஶிவ ஏவைகோ நாந்யத்தோஷத்ரயம் யதஃ காலம் கம்சாவதீக்ரு'த்ய ஸ்தாநே ऽவஸ்தாபிதம் மநஃ

அந்த இடம் சிவன் மட்டுமே; வேறு எதுவும் இல்லை, ஏனெனில் மூன்று குற்றங்கள் வேறு இடத்திலிருந்து உண்டாகின்றன; அந்த இடத்தில் மனதை ஒரு காலம் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

ந து ப்ரச்யவதே லக்ஷ்யாத்தாரணா ஸ்யாந்ந சாந்யதா மநஸஃ ப்ரதமம் ஸ்தைர்யம் தாரணாதஃ ப்ரஜாயதே

மனம் குறிக்கோளிலிருந்து விலகாமல் இருந்தால் அது தாரணை; இல்லையெனில் அல்ல; தாரணையால் முதலில் மனதில் நிலைத்த தன்மை உண்டாகும்.

தஸ்மாத்தீரம் மநஃ குர்யாத்தாரணாப்யாஸயோகதஃ த்யை சிம்தாயாம் ஸ்ம்ரு'தோ தாதுஃ ஶிவசிம்தா முஹுர்முஹுஃ

ஆகவே, தாரணை பயிற்சியால் மனதை உறுதியாக்க வேண்டும்; தியானத்தில், ஆதரவு என்பது சிவனை அடிக்கடி நினைவுபடுத்துவதே.

அவ்யாக்ஷிப்தேந மநஸா த்யாநம் நாம ததுச்யதே த்யேயாவஸ்திதசித்தஸ்ய ஸத்ரு'ஶஃ ப்ரத்யயஶ்ச யஃ

மனம் சிதறாமல் இருப்பதே தியானம் எனப்படுகிறது; தியானிக்க வேண்டிய பொருளின் நிலையை மனம் பூரணமாக ஏற்கும் நிலைதான் தியானம்.

ப்ரத்யயாந்தரநிர்முக்தஃ ப்ரவாஹோ த்யாநமுச்யதே ஸர்வமந்யத்பரித்யஜ்ய ஶிவ ஏவ ஶிவம்கரஃ

வேறு எண்ணங்கள் இல்லாமல் இடையறாத ஓட்டமாகும் நிலைதான் தியானம்; மற்ற அனைத்தையும் விட்டு, சிவன் ஒருவனே மங்களத்தை வழங்குபவன்.

பரோ த்யேயோ ऽதிதேவேஶஃ ஸமாப்தாதர்வணீ ஶ்ருதிஃ ததா ஶிவா பரா த்யேயா ஸர்வபூதகதௌ ஶிவௌ

தியானிக்க வேண்டிய உயர்ந்தவர் எல்லா தேவதைகளுக்கும் மேலான இறைவன், அதைப் வேதம் அறிவிக்கிறது; அதுபோல், சிவையும் சிவையும், எல்லா உயிர்களிலும் நிறைந்திருக்கிறார்கள்.

தௌ ஶ்ருதௌ ஸ்ம்ரு'திஶாஸ்த்ரேப்யஃ ஸர்வகௌ ஸர்வதோதிதௌ ஸர்வஜ்ஞௌ ஸததம் த்யேயௌ நாநாரூபவிபேததஃ

இவர்கள் இருவரும் வேதங்களிலும், சாஸ்திரங்களிலும், எப்போதும் புகழப்படுபவர்கள்; எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவர்கள், அனைத்தையும் அறிந்தவர்கள், பல்வேறு வடிவங்களில் தோன்றினாலும் எப்போதும் தியானிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.

விமுக்திஃ ப்ரத்யயஃ பூர்வஃ ப்ரத்யயஶ்சாணிமாதிகம் இத்யேதத்த்விவிதம் ஜ்ஞேயம் த்யாநஸ்யாஸ்ய ப்ரயோஜநம்

விடுதலியே முதல் பயன்; அடுத்தது அணிமாதி சக்திகள் கிடைப்பது; இந்த தியானத்தின் இருவகை பயன்கள் இவை என அறிய வேண்டும்.

த்யாதா த்யாநம் ததா த்யேயம் யச்ச த்யாநப்ரயோஜநம் ஏதச்சதுஷ்டயம் ஜ்ஞாத்வா யோகம் யுஞ்ஜீத யோகவித்

தியானிப்பவன், தியானம், தியானிக்க வேண்டிய பொருள், தியானத்தின் பயன் — இந்த நான்கையும் அறிந்து யோகத்தை அறிந்தவன் யோகத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

ஜ்ஞாநவைராக்யஸம்பந்நஃ ஶ்ரத்ததாநஃ க்ஷமாந்விதஃ நிர்மமஶ்ச ஸதோத்ஸாஹீ த்யாதேத்தம் புருஷஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

ஞானமும் வைராக்கியமும் கொண்டவன், நம்பிக்கையுள்ளவன், பொறுமையுள்ளவன், சொந்தம் என்ற உணர்ச்சி இல்லாதவன், எப்போதும் உற்சாகமுள்ளவன் — இவ்வாறு தியானிப்பவன் எனக் கூறப்படுகிறது.

ஜபாச்ச்ராம்தஃ புநர்த்யாயேத்த்யாநாச்ச்ராம்தஃ புநர்ஜபேத் ஜபத்யநாபியுக்தஸ்ய க்ஷிப்ரம் யோகஃ ப்ரஸித்த்யதி

பாராயணம் செய்து சோர்வுற்றால் மீண்டும் தியானம் செய்ய வேண்டும்; தியானத்தில் சோர்ந்தால் மீண்டும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். இவ்விரண்டையும் ஒருங்கிணைக்கும் ஒருவருக்கு, யோகம் விரைவில் நிறைவேறும்.

தாரணா த்வாதஶாயாமா த்யாநம் த்வாதஶதாரணம் த்யாநத்வாதஶகம் யாவத்ஸமாதிரபிதீயதே

தியானம் என்பது பன்னிரண்டு மூச்சு நேரம் ஒருமனதாக இருப்பது; தியானம் என்பது அந்த ஒருமனதின் பன்னிரண்டு மடங்கு நீடிப்பது. இவ்வாறு பன்னிரண்டு மடங்கு தியானம் அடையும் வரை அதை சமாதி என அழைக்கப்படுகிறது.

ஸமாதிர்ந்நாம யோகாம்கமந்திமம் பரிகீர்திதம் ஸமாதிநா ச ஸர்வத்ர ப்ரஜ்ஞாலோகஃ ப்ரவர்ததே

யோகத்தின் கடைசி அங்கமாக சமாதி என்று கூறப்படுகிறது. சமாதி மூலம் எல்லா இடங்களிலும் ஞான ஒளி தோன்றும்.

யதர்தமாத்ரநிர்பாஸம் ஸ்திமிதோ ததிவத்ஸ்திதம் ஸ்வரூபஶூந்யவத்பாநம் ஸமாதிரபிதீயதே

ஒரு பொருள் மட்டும் தெளிவாகத் தெரிந்திருக்கும், அது தயிர்போல் அசையாமல் அமைதியாக இருக்கும், மனம் தன் உருவத்தை மறந்து காணப்படும் அந்த நிலையே சமாதி எனப்படுகிறது.

த்யேயே மநஃ ஸமாவேஶ்ய பஶ்யேதபி ச ஸுஸ்திரம் நிர்வாணாநலவத்யோகீ ஸமாதிஸ்தஃ ப்ரகீயதே

தியானப் பொருளில் மனதை முழுமையாகச் செலுத்தி, அதை உறுதியாகக் காணும் போது, சமாதியில் நிலைபெற்ற யோகி விடுதலைக்காக எரியும் நெருப்பைப் போல புகழப்படுகிறார்.

ந ஶ்ரு'ணோதி ந சாக்ராதி ந ஜல்பதி ந பஶ்யதி ந ச ஸ்பர்ஶம் விஜாநாதி ந ஸம்கல்பயதே மநஃ

அவர் கேட்கமாட்டார், மணமோட்டமாட்டார், பேசமாட்டார், காணமாட்டார், தொடுதலை உணரமாட்டார், மனமும் எந்த எண்ணத்தையும் உருவாக்காது.

நவாபிமந்யதே கிம்சித்பத்யதே ந ச காஷ்டவத் ஏவம் ஶிவே விலீநாத்மா ஸமாதிஸ்த இஹோச்யதே

அவர் எதையும் எண்ணமாட்டார், எதிலும் பிணையப்படமாட்டார், மரக்கட்டையைப் போல் அமைதியாக இருப்பார். இப்படியே சிவனில் ஆன்மா கரைந்தால், சமாதியில் நிலைபெற்றவர் என்று இங்கு கூறப்படுகிறது.

யதா தீபோ நிவாதஸ்தஃ ஸ்பந்ததே ந கதாசந ததா ஸமாதிநிஷ்டோ ऽபி தஸ்மாந்ந விசலேத்ஸுதீஃ

காற்றில்லாத இடத்தில் விளக்கு அசையாமல் இருப்பது போல, சமாதியில் நிலைபெற்ற ஞானியும் எந்த நேரமும் அசையமாட்டார்.

ஏவமப்யஸதஶ்சாரம் யோகிநோ யோகமுத்தமம் ததந்தராயா நஶ்யம்தி விக்நாஃ ஸர்வே ஶநைஃஶநைஃ

இவ்வாறு தொடர்ந்து பயிற்சி செய்யும் யோகிக்கு, எல்லா தடைகளும் மெதுவாக நீங்கும்; உயர்ந்த யோகம் அடையப்படுகிறது.

ஆலஸ்யம் வ்யாதயஸ்தீவ்ராஃ ப்ரமாதஃ ஸ்தாநஸம்ஶயஃ அநவஸ்திதசித்தத்வமஶ்ரத்தா ப்ராம்திதர்ஶநம்

சோம்பல், கடுமையான நோய்கள், கவனக்குறைவு, இடம் குறித்த சந்தேகம், மன உறுதி இல்லாமை, நம்பிக்கை குறைவு, தவறாகப் பார்ப்பது—

துஃகாநி தௌர்மநஸ்யம் ச விஷயேஷு ச லோலதா தஶைதே யுஞ்ஜதாம் பும்ஸாமந்தராயாஃ ப்ரகீர்திதாஃ

துயரம், மனச்சோர்வு, பொருட்களில் மனம் அலைபவர்வை—இந்த பத்து யோகப் பயிற்சியில் இடையூறாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

ஆலஸ்யமலஸத்த்வம் து யோகிநாம் தேஹசேதநோஃ தாதுவைஷம்யஜா தோஷா வ்யாதயஃ கர்மதோஷஜாஃ

யோகிகளுக்கு சோம்பல் என்பது உடலும் மனமும் சோர்வடைதல்; நோய்கள் உடல் தாதுக்கள் சமநிலையின்மை காரணமாக வரும்; தவறுகள் செயல்களில் இருந்து உருவாகும்.