ஶிவபுராணம்

நாஸிகாபுடமம்குல்யா பீட்யைகமபரேண து ஔதரம் ரேசயேத்வாயும் ததாயம் ரேசகஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

ஒரு நாசியில் விரலை வைத்து அழுத்தி, மற்ற நாசியில் வயிற்றிலிருந்து காற்றை வெளியே விடுவது ரேசகம் என்று அறியப்படுகிறது.

பாஹ்யேந மருதா தேஹம் த்ரு'திவத்பரிபூரயேத் நாஸாபுடேநாபரேண பூரணாத்பூரகம் மதம்

வெளிப்புறக் காற்றினால் உடலை உறுதியாக நிரப்ப வேண்டும்; பிறகு மற்ற நாசியில் ஊதியதைப் பூரகம் என்று கூறுகிறார்கள்.

ந மும்சதி ந க்ரு'ஹ்ணாதி வாயுமம்தர்பஹிஃ ஸ்திதம் ஸம்பூர்ணம் கும்பவத்திஷ்டேதசலஃ ஸ து கும்பக

அந்த காற்றை வெளியே விடாமல், உள்ளே இழுக்காமல், அது உள்ளும் புறமும் நிறைந்தபடி, குடம் போல அசையாமல் நிலைத்திருப்பது கும்பகம் எனப்படும்.

ரேசகாத்யம் த்ரயமிதம் ந த்ருதம் ந விலம்பிதம் தத்யதஃ க்ரமயோகேந த்வப்யஸேத்யோகஸாதகஃ

ரேசகம் முதலான மூன்று முறைகளும் மிக வேகமாகவோ, மிகவும் தாமதமாகவோ செய்யக்கூடாது; அவற்றை முறையாக, படிப்படியாக பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.

ரேசகாதிஷு யோப்யாஸோ நாடீஶோதநபூர்வகஃ ஸ்வேச்சோத்க்ரமணபர்யம்தஃ ப்ரோக்தோ யோகாநுஶாஸநே

ரேசகம் முதலான பயிற்சிகள் நாடிகள் சுத்தமாக்கப்பட்ட பிறகு, தன் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப, யோக வழியில் பயிலப்பட வேண்டும்.

கந்யகாதிக்ரமவஶாத்ப்ராணாயாமநிரோதநம் தச்சதுர்தோபதிஷ்டம் ஸ்யாந்மாத்ராகுணவிபாகதஃ

கன்னிகை முதலான வரிசைப்படி, மூச்சை அடக்கும் பயிற்சி நான்கு வகைகளாக, அளவு மற்றும் தன்மையின் அடிப்படையில் கற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.

கந்யகஸ்து சதுர்தா ஸ்யாத்ஸ ச த்வாதஶமாத்ரகஃ மத்யமஸ்து த்விருத்தாதஶ்சதுர்விம்ஶதிமாத்ரகஃ

கன்னிகை நான்கு வகையாகவும், பன்னிரண்டு அளவுகளாகவும் உள்ளது; மத்தியமானது இருமடங்கு அடக்கப்பட்டு, இருபத்திநான்கு அளவுகளைக் கொண்டது.

உத்தமஸ்து த்ரிருத்தாதஃ ஷட்விம்ஶந்மாத்ரகஃ பரஃ ஸ்வேதகம்பாதிஜநகஃ ப்ராணாயாமஸ்ததுத்தரஃ

உத்தமம் மூன்று மடங்கு அடக்கப்பட்டு, இருபத்தாறு அளவுகளைக் கொண்டது; அதற்குப் பிறகு வரும் உயர்ந்த பிராணாயாமம் வியர்ப்பு, நடுக்கம் போன்ற விளைவுகளை உண்டாக்கும்.

ஆநம்தோத்பவரோமாம்சநேத்ராஶ்ரூணாம் விமோசநம் ஜல்பப்ரமணமூர்சாத்யம் ஜாயதே யோகிநஃ பரம்

ஆனந்தம், ரோமாஞ்சனம், கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வருதல், சொற்கள் குழப்பமாக பேசுதல், தலைசுற்றல், மயக்கம் போன்ற நிலைகள் உயர்ந்த யோகிக்கு ஏற்படுகின்றன.

ஜாநும் ப்ரதக்ஷிணீக்ரு'த்ய ந த்ருதம் ந விலம்பிதம் அம்குலீஸ்போடநம் குர்யாத்ஸா மாத்ரேதி ப்ரகீர்திதா

மூட்டைக் சுற்றி, மிக வேகமாகவோ, மிகவும் மெதுவாகவோ இல்லாமல், விரலைத் தட்ட வேண்டும்; இதையே அளவு என்று கூறுகிறார்கள்.

மாத்ராக்ரமேண விஜ்ஞேயாஶ்சோத்வாதக்ரமயோகதஃ நாடீவிஶுத்திபூர்வம் து ப்ராணாயாமம் ஸமாசரேத்

அளவுகள் முறையாகவும், மேலே செல்லும் முறையிலும் அறியப்பட வேண்டும்; நாடிகள் சுத்தமாக்கப்பட்ட பிறகு, பிராணாயாமத்தை முறையாக செய்ய வேண்டும்.

அகர்பஶ்ச ஸகர்பஶ்ச ப்ராணாயாமோ த்விதா ஸ்ம்ரு'தஃ ஜபம் த்யாநம் விநாகர்பஃ ஸகர்பஸ்தத்ஸமந்வயாத்

பிராணாயாமம் இருவகை: விதையில்லாததும், விதையுடனும். ஜபம், தியானம் இல்லாதது விதையில்லாதது; அவை உடன் செய்யப்படுவது விதையுடனானது.

அகர்பாத்கர்பஸம்யுக்தஃ ப்ராணாயாமஃஶதாதிகஃ தஸ்மாத்ஸகர்பம் குர்வந்தி யோகிநஃ ப்ராணஸம்யமம்

விதையில்லாததைவிட விதையுடனான பிராணாயாமம் நூறு மடங்கு சிறந்தது; ஆகவே யோகிகள் விதையுடன் மூச்சை அடக்கும் பயிற்சியை மேற்கொள்கிறார்கள்.

ப்ராணோ ऽபாநஃ ஸமாநஶ்ச ஹ்யுதாநோ வ்யாந ஏவ ச

பிராணன், அபானன், சமானன், உதானன், வ்யானன் என்பவை ஐந்தாகும்.

நாகஃ கூர்மஶ்ச க்ரு'கலோ தேவதத்தோ தநம்ஜயஃ ப்ரயாணம் குருதே யஸ்மாத்தஸ்மாத்ப்ராணோ ऽபிதீயதே

நாகன், கூர்மன், க்ருகலன், தேவதத்தன், தனஞ்சயன்—இவர்கள் இயக்கத்தை உண்டாக்குவதால் பிராணன் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அவாங்நயத்யபாநாக்யோ யதாஹாராதி புஜ்யதே வ்யாநோ வ்யாநஶயத்யம்காந்யஶேஷாணி விவர்தயந்

உணவு முதலியவை உட்கொள்ளும்போது, அபானன் கீழே செல்கிறது; வ்யானன் எல்லா அங்குகளிலும் பரவி, அவற்றை வளர்க்கிறது.

உத்வேஜயதி மர்மாணீத்யுதாநோ வாயுரீரிதஃ ஸமம் நயதி ஸர்வாம்கம் ஸமாநஸ்தேந கீயதே

உதானன் உடல் உறுப்புகளை உள்வாங்கி கலக்குகிறது; சமானன் உடலை முழுவதும் சமமாக்குகிறது, அதனால் அந்தப் பெயர் வந்தது.

உத்காரே நாக ஆக்யாதஃ கூர்ம உந்மீலநே ஸ்திதஃ க்ரு'கலஃ க்ஷவதௌ ஜ்ஞேயோ தேவதத்தோ விஜ்ரு'ம்பணே

நாகன் உமிழ்வில் காணப்படுகிறான்; கூர்மன் கண் திறப்பில் இருக்கிறான்; க்ருகலன் தும்மலில் தெரிகிறான்; தேவதத்தன் வாய்வைத்தலில் உள்ளது.

ந ஜஹாதி ம்ரு'தம் சாபி ஸர்வவ்யாபீ தநம்ஜயஃ க்ரமேணாப்யஸ்யமாநோயம் ப்ராணாயாமப்ரமாணவாந்

தனஞ்சயன் இறந்த உடலிலும் விட்டு போகாமல், அனைத்திலும் பரவி இருக்கிறான்; இந்த பிராணாயாமம் முறையாக பயிலப்படும்போது அளவிட முடியாததாகும்.

நிர்தஹத்யகிலம் தோஷம் கர்துர்தேஹம் ச ரக்ஷதி ப்ராணே து விஜிதே ஸம்யக் தச்சிஹ்நாந்யுபலக்ஷயேத்

இது அனைத்து குற்றங்களையும் சுட்டெரித்து, சாதகனின் உடலை பாதுகாக்கிறது; உயிர் நன்றாக அடக்கப்பட்டபோது, அதன் அடையாளங்களை கவனிக்க வேண்டும்.

விண்மூத்ரஶ்லேஷ்மணாம் தாவதல்பபாவஃ ப்ரஜாயதே பஹுபோஜநஸாமர்த்யம் சிராதுச்ச்வாஸநம் ததா

அப்போது மலமும் சிறுநீரும் கபமும் குறைவாகும்; அதிகம் உணவு உண்ணும் திறன், நீண்ட நேரம் மூச்சை வெளியே விடும் சக்தியும் ஏற்படும்.

லகுத்வம் ஶீக்ரகாமித்வமுத்ஸாஹஃ ஸ்வரஸௌஷ்டவம் ஸர்வரோகக்ஷயஶ்சைவ பலம் தேஜஃ ஸுரூபதா

உடலில் இலகுவும், விரைவாகச் செல்வதும், உற்சாகமும், இனிய குரலும், எல்லா நோய்களும் நீங்குவதும், பலமும், ஒளியும், அழகும் தோன்றும்.

த்ரு'திர்மேதா யுவத்வம் ச ஸ்திரதா ச ப்ரஸந்நதா தபாம்ஸி பாபக்ஷயதா யஜ்ஞதாநவ்ரதாதயஃ

உறுதியும், புத்தியும், இளமை தனமும், நிலைத்த தன்மையும், தெளிவும், தவம் செய்து பாவங்கள் நீங்குவதும், யாகம், தானம், விரதம் போன்றவை செய்யப்படுகின்றன.

ப்ராணாயாமஸ்ய தஸ்யைதே கலாம் நார்ஹந்தி ஷோடஶீம் இந்த்ரியாணி ப்ரஸக்தாநி யதாஸ்வம் விஷயேஷ்விஹ

இவை எல்லாம் அந்தப் பிராணாயாமத்தின் பதினாறாவது பங்கிற்கும் சமம் அல்ல; எப்படி இங்கு அறிவுகள் தத்தம் பொருள்களில் மூழ்கி விடுகிறதோ, அதுபோல்.

ஆஹத்ய யந்நிக்ரு'ஹ்ணாதி ஸ ப்ரத்யாஹார உச்யதே நமஃபூர்வாணீம்த்ரியாணி ஸ்வர்கம் நரகமேவ ச

அறிவுகளை எல்லாம் சேர்த்து அவற்றின் பொருள்களிலிருந்து விலக்குவது 'பிரத்தியாஹாரம்' எனப்படுகிறது; அறிவுகள் முன்பு செய்த செயலால் சொர்க்கத்துக்கும் நரகத்துக்கும் வழிகாட்டும்.

நிக்ரு'ஹீதநிஸ்ரு'ஷ்டாநி ஸ்வர்காய நரகாய ச தஸ்மாத்ஸுகார்தீ மதிமாஞ்ஜ்ஞாநவைராக்யமாஸ்திதஃ

அறிவுகளை அடக்கினாலும் விடுவித்தாலும், அவை சொர்க்கத்துக்கும் நரகத்துக்கும் வழிகாட்டும்; ஆகவே, ஆனந்தத்தை நாடும் ஞானமும் வைராக்கியமும் உள்ளவன் அவற்றை கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

இம்த்ரியாஶ்வாந்நிக்ரு'ஹ்யாஶு ஸ்வாத்மநாத்மாநமுத்தரேத் தாரணா நாம சித்தஸ்ய ஸ்தாநபந்தஸ்ஸமாஸதஃ

அறிவுகள் எனும் குதிரைகளை விரைவாக அடக்கி, தன்னைத் தானே உயர்த்திக்கொள்ள வேண்டும்; சுருக்கமாகச் சொல்வதெனில், மனதை ஒரு இடத்தில் நிலைநிறுத்துவதே 'தாரணை'.

ஸ்தாநம் ச ஶிவ ஏவைகோ நாந்யத்தோஷத்ரயம் யதஃ காலம் கம்சாவதீக்ரு'த்ய ஸ்தாநே ऽவஸ்தாபிதம் மநஃ

அந்த இடம் சிவன் மட்டுமே; வேறு எதுவும் இல்லை, ஏனெனில் மூன்று குற்றங்கள் வேறு இடத்திலிருந்து உண்டாகின்றன; அந்த இடத்தில் மனதை ஒரு காலம் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

ந து ப்ரச்யவதே லக்ஷ்யாத்தாரணா ஸ்யாந்ந சாந்யதா மநஸஃ ப்ரதமம் ஸ்தைர்யம் தாரணாதஃ ப்ரஜாயதே

மனம் குறிக்கோளிலிருந்து விலகாமல் இருந்தால் அது தாரணை; இல்லையெனில் அல்ல; தாரணையால் முதலில் மனதில் நிலைத்த தன்மை உண்டாகும்.