ஶிவபுராணம்

த்ரு'ஷ்டே ததாநுஶ்ரவிகே விரக்தம் விஷயே மநஃ யஸ்ய தஸ்யாதிகாரோஸ்தி யோகே நாந்யஸ்ய கஸ்யசித்

கண்டவற்றிலும் கேட்டவற்றிலும் மனம் பற்றில்லாமல் இருப்பவனுக்கே யோகத்திற்கு தகுதி உண்டு; வேறு யாருக்கும் இல்லை.

விஷயத்வயதோஷாணாம் குணாநாமீஶ்வரஸ்ய ச தர்ஶநாதேவ ஸததம் விரக்தம் ஜாயதே மநஃ

உணர்வுகளால் கிடைக்கும் பொருள்களின் குறைகளையும், அவற்றின் பண்புகளையும், இறைவனின் குறைகளையும் எப்போதும் கவனித்தால், மனம் பற்றற்றதாகி விடும்.

அஷ்டாம்கோ வா ஷடம்கோ வா ஸர்வயோகஃ ஸமாஸதஃ யமஶ்ச நியமஶ்சைவ ஸ்வஸ்திகாத்யம் ததாஸநம்

எல்லா யோகமும், சுருக்கமாகச் சொன்னால், எட்டாகவோ அல்லது ஆறாகவோ பிரிக்கப்படுகிறது: யமம், நியமம், ஸ்வஸ்திகம் முதலான ஆசனங்கள் என்பவை உள்ளடங்கும்.

ப்ராணாயாமஃ ப்ரத்யாஹாரோ தாரணா த்யாநமேவ ச ஸமாதிரிதி யோகாம்காந்யஷ்டாவுக்தாநி ஸூரிபிஃ

மூச்சைக் கட்டுப்படுத்தல், உணர்வுகளை உட்புறம் இழுத்தல், ஒருமுகப்படுத்தல், தியானம், சமாதி — இவை யோகத்தின் எட்டு அங்கங்கள் என்று ஞானிகள் கூறியுள்ளனர்.

ஆஸநம் ப்ராணஸம்ரோதஃ ப்ரத்யாஹாரோத தாரணா த்யாநம் ஸமாதிர்யோகஸ்ய ஷடம்காநி ஸமாஸதஃ

ஆசனம், மூச்சை அடக்குதல், உணர்வுகளை உட்புறம் இழுத்தல், ஒருமுகப்படுத்தல், தியானம், சமாதி — இவை, சுருக்கமாகச் சொன்னால், யோகத்தின் ஆறு அங்கங்கள்.

ப்ரு'தக்லக்ஷணமேதேஷாம் ஶிவஶாஸ்த்ரே ஸமீரிதம் ஶிவாகமேஷு சாந்யேஷு விஶேஷாத்காமிகாதிஷு

இவை ஒவ்வொன்றின் தனித்தன்மை சிவசாஸ்திரங்களில் விளக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும், காமிகம் போன்ற சிவாகமங்களிலும் விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

யோகஶாஸ்த்ரேஷ்வபி ததா புராணேஷ்வபி கேஷு ச அஹிம்ஸா ஸத்யமஸ்தேயம் ப்ரஹ்மசர்யாபரிக்ரஹஃ யம இத்யுச்யதே ஸத்பிஃ பஞ்சாவயவயோகதஃ

அதேபோல், யோக சாஸ்திரங்களிலும் சில புராணங்களிலும், அஹிம்சை, சத்தியம், திருடாமை, பிரம்மச்சரியம், பொருள் பற்றில்லாமை — இவை ஐந்து தனித்தனியாக யமம் என்று நல்லவர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஶௌசம் துஷ்டிஸ்தபஶ்சைவ ஜபஃ ப்ரணிதிரேவ ச இதி பஞ்சப்ரபேதஸ்ஸ்யாந்நியமஃ ஸ்வாம்ஶபேததஃ

சுத்தம், திருப்தி, தவம், ஜபம், பக்தி — இவை ஐந்து தனித்தனியாக நியமம் என்று கூறப்படுகிறது.

ஸ்வஸ்திகம் பத்மமத்யேம்தும் வீரம் யோகம் ப்ரஸாதிதம் பர்யம்கம் ச யதேஷ்டம் ச ப்ரோக்தமாஸநமஷ்டதா

ஸ்வஸ்திகம், பத்மம், அரைச்சந்திரம், வீர ஆசனம், யோக ஆசனம், பர்யங்கம், விருப்பப்படி ஆகிய எட்டு ஆசனங்கள் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது.

ப்ராணஃ ஸ்வதேஹஜோ வாயுஸ்தஸ்யாயாமோ நிரோதநம் தத்ரோசகம் பூரகம் ச கும்பகம் ச த்ரிதோச்யதே

உடலில் எழும் உயிர்க்காற்றை ஒழுங்குபடுத்துவதே ஆயாமம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. அது ரோசகம், பூரகம், கும்பகம் என்று மூன்று வகை உள்ளது.

நாஸிகாபுடமம்குல்யா பீட்யைகமபரேண து ஔதரம் ரேசயேத்வாயும் ததாயம் ரேசகஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

ஒரு நாசியில் விரலை வைத்து அழுத்தி, மற்ற நாசியில் வயிற்றிலிருந்து காற்றை வெளியே விடுவது ரேசகம் என்று அறியப்படுகிறது.

பாஹ்யேந மருதா தேஹம் த்ரு'திவத்பரிபூரயேத் நாஸாபுடேநாபரேண பூரணாத்பூரகம் மதம்

வெளிப்புறக் காற்றினால் உடலை உறுதியாக நிரப்ப வேண்டும்; பிறகு மற்ற நாசியில் ஊதியதைப் பூரகம் என்று கூறுகிறார்கள்.

ந மும்சதி ந க்ரு'ஹ்ணாதி வாயுமம்தர்பஹிஃ ஸ்திதம் ஸம்பூர்ணம் கும்பவத்திஷ்டேதசலஃ ஸ து கும்பக

அந்த காற்றை வெளியே விடாமல், உள்ளே இழுக்காமல், அது உள்ளும் புறமும் நிறைந்தபடி, குடம் போல அசையாமல் நிலைத்திருப்பது கும்பகம் எனப்படும்.

ரேசகாத்யம் த்ரயமிதம் ந த்ருதம் ந விலம்பிதம் தத்யதஃ க்ரமயோகேந த்வப்யஸேத்யோகஸாதகஃ

ரேசகம் முதலான மூன்று முறைகளும் மிக வேகமாகவோ, மிகவும் தாமதமாகவோ செய்யக்கூடாது; அவற்றை முறையாக, படிப்படியாக பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.

ரேசகாதிஷு யோப்யாஸோ நாடீஶோதநபூர்வகஃ ஸ்வேச்சோத்க்ரமணபர்யம்தஃ ப்ரோக்தோ யோகாநுஶாஸநே

ரேசகம் முதலான பயிற்சிகள் நாடிகள் சுத்தமாக்கப்பட்ட பிறகு, தன் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப, யோக வழியில் பயிலப்பட வேண்டும்.

கந்யகாதிக்ரமவஶாத்ப்ராணாயாமநிரோதநம் தச்சதுர்தோபதிஷ்டம் ஸ்யாந்மாத்ராகுணவிபாகதஃ

கன்னிகை முதலான வரிசைப்படி, மூச்சை அடக்கும் பயிற்சி நான்கு வகைகளாக, அளவு மற்றும் தன்மையின் அடிப்படையில் கற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.

கந்யகஸ்து சதுர்தா ஸ்யாத்ஸ ச த்வாதஶமாத்ரகஃ மத்யமஸ்து த்விருத்தாதஶ்சதுர்விம்ஶதிமாத்ரகஃ

கன்னிகை நான்கு வகையாகவும், பன்னிரண்டு அளவுகளாகவும் உள்ளது; மத்தியமானது இருமடங்கு அடக்கப்பட்டு, இருபத்திநான்கு அளவுகளைக் கொண்டது.

உத்தமஸ்து த்ரிருத்தாதஃ ஷட்விம்ஶந்மாத்ரகஃ பரஃ ஸ்வேதகம்பாதிஜநகஃ ப்ராணாயாமஸ்ததுத்தரஃ

உத்தமம் மூன்று மடங்கு அடக்கப்பட்டு, இருபத்தாறு அளவுகளைக் கொண்டது; அதற்குப் பிறகு வரும் உயர்ந்த பிராணாயாமம் வியர்ப்பு, நடுக்கம் போன்ற விளைவுகளை உண்டாக்கும்.

ஆநம்தோத்பவரோமாம்சநேத்ராஶ்ரூணாம் விமோசநம் ஜல்பப்ரமணமூர்சாத்யம் ஜாயதே யோகிநஃ பரம்

ஆனந்தம், ரோமாஞ்சனம், கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வருதல், சொற்கள் குழப்பமாக பேசுதல், தலைசுற்றல், மயக்கம் போன்ற நிலைகள் உயர்ந்த யோகிக்கு ஏற்படுகின்றன.

ஜாநும் ப்ரதக்ஷிணீக்ரு'த்ய ந த்ருதம் ந விலம்பிதம் அம்குலீஸ்போடநம் குர்யாத்ஸா மாத்ரேதி ப்ரகீர்திதா

மூட்டைக் சுற்றி, மிக வேகமாகவோ, மிகவும் மெதுவாகவோ இல்லாமல், விரலைத் தட்ட வேண்டும்; இதையே அளவு என்று கூறுகிறார்கள்.

மாத்ராக்ரமேண விஜ்ஞேயாஶ்சோத்வாதக்ரமயோகதஃ நாடீவிஶுத்திபூர்வம் து ப்ராணாயாமம் ஸமாசரேத்

அளவுகள் முறையாகவும், மேலே செல்லும் முறையிலும் அறியப்பட வேண்டும்; நாடிகள் சுத்தமாக்கப்பட்ட பிறகு, பிராணாயாமத்தை முறையாக செய்ய வேண்டும்.

அகர்பஶ்ச ஸகர்பஶ்ச ப்ராணாயாமோ த்விதா ஸ்ம்ரு'தஃ ஜபம் த்யாநம் விநாகர்பஃ ஸகர்பஸ்தத்ஸமந்வயாத்

பிராணாயாமம் இருவகை: விதையில்லாததும், விதையுடனும். ஜபம், தியானம் இல்லாதது விதையில்லாதது; அவை உடன் செய்யப்படுவது விதையுடனானது.

அகர்பாத்கர்பஸம்யுக்தஃ ப்ராணாயாமஃஶதாதிகஃ தஸ்மாத்ஸகர்பம் குர்வந்தி யோகிநஃ ப்ராணஸம்யமம்

விதையில்லாததைவிட விதையுடனான பிராணாயாமம் நூறு மடங்கு சிறந்தது; ஆகவே யோகிகள் விதையுடன் மூச்சை அடக்கும் பயிற்சியை மேற்கொள்கிறார்கள்.

ப்ராணோ ऽபாநஃ ஸமாநஶ்ச ஹ்யுதாநோ வ்யாந ஏவ ச

பிராணன், அபானன், சமானன், உதானன், வ்யானன் என்பவை ஐந்தாகும்.

நாகஃ கூர்மஶ்ச க்ரு'கலோ தேவதத்தோ தநம்ஜயஃ ப்ரயாணம் குருதே யஸ்மாத்தஸ்மாத்ப்ராணோ ऽபிதீயதே

நாகன், கூர்மன், க்ருகலன், தேவதத்தன், தனஞ்சயன்—இவர்கள் இயக்கத்தை உண்டாக்குவதால் பிராணன் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அவாங்நயத்யபாநாக்யோ யதாஹாராதி புஜ்யதே வ்யாநோ வ்யாநஶயத்யம்காந்யஶேஷாணி விவர்தயந்

உணவு முதலியவை உட்கொள்ளும்போது, அபானன் கீழே செல்கிறது; வ்யானன் எல்லா அங்குகளிலும் பரவி, அவற்றை வளர்க்கிறது.

உத்வேஜயதி மர்மாணீத்யுதாநோ வாயுரீரிதஃ ஸமம் நயதி ஸர்வாம்கம் ஸமாநஸ்தேந கீயதே

உதானன் உடல் உறுப்புகளை உள்வாங்கி கலக்குகிறது; சமானன் உடலை முழுவதும் சமமாக்குகிறது, அதனால் அந்தப் பெயர் வந்தது.

உத்காரே நாக ஆக்யாதஃ கூர்ம உந்மீலநே ஸ்திதஃ க்ரு'கலஃ க்ஷவதௌ ஜ்ஞேயோ தேவதத்தோ விஜ்ரு'ம்பணே

நாகன் உமிழ்வில் காணப்படுகிறான்; கூர்மன் கண் திறப்பில் இருக்கிறான்; க்ருகலன் தும்மலில் தெரிகிறான்; தேவதத்தன் வாய்வைத்தலில் உள்ளது.

ந ஜஹாதி ம்ரு'தம் சாபி ஸர்வவ்யாபீ தநம்ஜயஃ க்ரமேணாப்யஸ்யமாநோயம் ப்ராணாயாமப்ரமாணவாந்

தனஞ்சயன் இறந்த உடலிலும் விட்டு போகாமல், அனைத்திலும் பரவி இருக்கிறான்; இந்த பிராணாயாமம் முறையாக பயிலப்படும்போது அளவிட முடியாததாகும்.