ஶிவபுராணம்

நிருத்தரதரம் ப்ரஹ்ம நிஷ்கலம் ஶிவமீஶ்வரம் பஶுபாஶமயஸ்யாஸ்ய ப்ரபஞ்சஸ்ய ஸதா பதிம்

எல்லாவற்றிலும் மிக உயர்ந்த பரப்ரம்மம், பகுதியற்ற சிவன், ஈச்வரன், பந்தத்திலும் பசுக்களிலும் ஆன இந்த உலகின் எப்போதும் ஆண்டவனாக இருக்கிறார்.

அகுதோபயமத்யம்தமவ்ரு'த்திக்ஷயமவ்யயம் வாஹ்யமாப்யம்தரம் வ்யாப்தம் வாஹ்யாப்யம்தரவர்ஜிதம்

எந்த அச்சமும் இல்லாதவன், வளர்ச்சியும் குறைபாடும் இல்லாதவன், அழிவில்லாதவன், வெளியிலும் உள்ளிலும் நிறைந்தவன், ஆனால் இரண்டிலும் கட்டுப்படாதவன்.

நிரஸ்தாதிஶயம் ஶஶ்வத்விஶ்வலோகவிலக்ஷணம் அலக்ஷணமநிர்தேஶ்யமவாங்மநஸகோசரம்

எல்லா மிகைமைகளும் இல்லாதவன், எப்போதும் உலகங்களிலிருந்து வேறுபட்டவன், அடையாளமற்றவன், விவரிக்க முடியாதவன், வாக்குக்கும் மனதுக்கும் எட்டாதவன்.

ப்ரகாஶைகரஸம் ஶாம்தம் ப்ரஸந்நம் ஸததோதிதம் ஸர்வகல்யாணநிலயம் ஶக்த்யா தாத்ரு'ஶயாந்விதம்

ஒற்றை ஒளியாய், அமைதியாக, தெளிவாக, எப்போதும் பிரகாசமாக, எல்லா நன்மைகளும் நிறைந்தவனாக, அந்த சக்தியுடன் கூடியவனாக இருக்கிறான்.

ஜ்ஞாத்வா தேவம் விரூபாக்ஷம் ப்ரஹ்மநாராயணௌ ததா ரசயித்வாம்ஜலிம் மூர்த்நி பீதௌ தௌ வாசமூசதுஃ

விரூபாக்ஷன் என்ற தேவனை அறிந்த பின்பு, பிரம்மா மற்றும் நாராயணன், தங்கள் கைகளைத் தலைக்கு மேலே கூப்பி, அச்சத்துடன் இவ்வாறு பேசினர்.

அஜ்ஞோ வாஹமபிஜ்ஞோ வா த்வயாதௌ தேவ நிர்மிதஃ ஈத்ரு'ஶீம் ப்ராம்திமாபந்ந இதி கோ ऽத்ராபராத்யதி

அறியாதவனாக இருந்தாலும், அறிவுடையவனாக இருந்தாலும், துவக்கத்தில் நீயே என்னை உருவாக்கினாய், தேவனே; இப்படி குழப்பத்தில் விழுந்தேன், இதில் யார் தவறு செய்தார்?

ஆஸ்தாம் மமேதமஜ்ஞாநம் த்வயி ஸந்நிஹதே ப்ரபோ நிர்பயஃ கோ ऽபிபாஷேத க்ரு'த்யம் ஸ்வஸ்ய பரஸ்ய வா

என் அறியாமை இருந்தே இருக்கட்டும், பிரபுவே, நீ அருகில் இருக்கும்போது, யார் அச்சமின்றி தன் கடமையையோ, பிறருடைய கடமையையோ பேச முடியும்?

ஆவயோர்தேவதேவஸ்ய விவாதோ ऽபி ஹி ஶோபநஃ பாதப்ரணாமபலதோ நாதஸ்ய பவதோ யதஃ

எங்கள் இருவருக்குள்ள விவாதமும், தேவதேவனே, நன்மைதான்; ஏனெனில், உன் பாதத்தில் வணங்குவதால் பலன் கிடைக்கிறது, ஆண்டவரே.

ஸ்தோதும் தேவ ந வாகஸ்தி மஹிம்நஃ ஸத்ரு'ஶீ தவ ப்ரபோரக்ரே விதேயாநாம் தூஷ்ணீம்பாவோ வ்யதிக்ரமஃ

உன்னைப் புகழ வார்த்தைகள் போதாது, தேவனே; உன் மகிமைக்கு ஏற்ற சொற்கள் இல்லை; உன் முன் பக்தர்கள் மௌனமாக இருப்பது தவறு அல்ல.

கிமத்ர ஸம்கடேத்க்ரு'த்யமித்யேவாவஸரோசிதம் அஜாநந்நபி யத்கிம்சித்ப்ரலப்ய த்வாம் நதோ ऽஸ்ம்யஹம்

இங்கே என்ன செயல் பொருத்தமானது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; இப்பொழுது என்ன நினைவுக்கு வருகிறதோ அதைச் சொல்கிறேன், உனக்கு வணங்குகிறேன்.

காரணத்வம் த்வயா தத்தம் விஸ்ம்ரு'தம் தவ மாயயா மோஹிதோ ऽஹம்க்ரு'தஶ்சாபி புநரேவாஸ்மி ஶாஸிதஃ

காரணம் என்ற நிலையை நீயே எனக்கு அளித்தாய், ஆனால் உன் மாயையால் அதை மறந்துவிட்டேன்; மயக்கத்திலும் அகந்தையிலும் வீழ்ந்தேன், மீண்டும் நீயே எனக்கு உபதேசம் செய்தாய்.

விஜ்ஞாபிதைஃ கிம் பஹுபிர்பீதோஸ்மி ப்ரு'ஶமீஶ்வர யதோ ऽஹமபரிச்சேத்யம் த்வாம் பரிச்சேத்துமுத்யதஃ

அதிகமாக விளக்கங்கள் சொல்ல என்ன பயன்? நான் மிகவும் பயந்துள்ளேன், ஆண்டவரே; ஏனெனில், எல்லாம் அறிய முடியாத உன்னை அறிய முயன்றேன்.

த்வாமுஶம்தி மஹாதேவம் பீதாநாமார்திநாஶநம் அதோ வ்யதிக்ரமம் மே ऽத்ய க்ஷம்துமர்ஹஸி ஶம்கர

பயப்படுவோரின் துயரை நீக்கும் மகாதேவனே, உன்னை எல்லோரும் புகழ்கிறார்கள்; எனவே, இன்று என் தவறை நீ மன்னிக்க வேண்டும், சங்கரா.

இதி விஜ்ஞாபிதஸ்தாப்யாம் ஈஶ்வராப்யாம் மஹேஶ்வரஃ ப்ரீதோ ऽநுக்ரு'ஹ்ய தௌ தேவௌ ஸ்மிதபூர்வமபாஷத

அவ்விருவரும் கேட்டபோது மகேஸ்வரன் மகிழ்ச்சியுடன், தயையோடு, மென்மையான புன்னகையுடன் அவர்களிடம் பேசினார்.

வத்ஸவத்ஸ விதே விஷ்ணோ மாயயா மம மோஹிதௌ யுவாம் ப்ரபுத்வே ऽஹம்க்ரு'த்ய புத்தவைரோ பரஸ்பரம்

வத்ஸா வத்ஸா பிரமா, விஷ்ணுவே, நீங்கள் இருவரும் என் மாயையால் மயங்கிக் கொண்டு, உங்கள் அதிகாரத்தில் பெருமை கொண்டு, ஒருவருக்கொருவர் விரோதமாக நடந்தீர்கள்.

விவாதம் யுத்தபர்யம்தம் க்ரு'த்வா நோபரதௌ கில ததஶ்ச்சிந்நா ப்ரஜாஸ்ரு'ஷ்டிர்ஜகத்காரணபூதயோஃ

நீங்கள் இருவரும் வாதத்தில் இறங்கி, போர் வரை சென்றீர்கள்; அதனால், உலகிற்குக் காரணமானவர்களாக இருந்தும், உயிர்கள் படைப்பு தடைபட்டது.

அஜ்ஞாநமாநப்ரபவாத்வைமத்யாத்யுவயோரபி தந்நிவர்தயிதும் யுஷ்மத்தர்பமோஹௌ மயைவ து

அறியாமையும், பெருமையும் காரணமாக, உங்கள் இருவருக்குள்ளும் வேறுபாடு வந்தது; அதை மாற்ற நான் தான் உங்கள் பெருமையும், மயக்கத்தையும் ஏற்படுத்தினேன்.

ஏவம் நிவாரிதாவத்யலிம்காவிர்பாவலீலயா தஸ்மாத்பூயோ விவாதம் ச வ்ரீடாம் சோத்ஸ்ரு'ஜ்ய க்ரு'த்ஸ்நஶஃ

இவ்வாறு லிங்கத்தின் தோற்றத்தால் நீங்கள் அடக்கப்பட்டீர்கள்; ஆகவே, முழுமையாக வாதத்தையும், வெட்கத்தையும் விட்டுவிட்டு,

யதாஸ்வம் கர்ம குர்யாதாம் பவம்தௌ வீதமத்ஸரௌ புரா மமாஜ்ஞயா ஸார்தம் ஸமஸ்தஜ்ஞாநஸம்ஹிதாஃ

முன்போல் பொறாமை இல்லாமல், என் கட்டளையின்படி, அனைத்து அறிவும் உடன், உங்கள் தலையிலுள்ள கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும்.

யுவாப்யாம் ஹி மயா தத்தா காரணத்வப்ரஸித்தயே மம்த்ரரத்நம் ச ஸூத்ராக்யம் பஞ்சாக்ஷரமயம் பரம்

உலகிற்குக் காரணமாக உங்கள் புகழ் நிலைக்க, நான் உங்களுக்கு இருவருக்கும் ஐந்து எழுத்துகள் கொண்ட உயர்ந்த மந்திர ரத்தினத்தையும், சூத்திரம் என்ற பெயரையும் கொடுத்தேன்.

மயோபதிஷ்டம் ஸர்வம் தத்யுவயோரத்ய விஸ்ம்ரு'தம் ததாமி ச புநஃ ஸர்வம் யதாபூர்வம் மமாஜ்ஞயா

நான் உங்களுக்கு சொல்லிய அனைத்தும் இன்று மறந்துவிட்டீர்கள்; அதையே முழுமையாக, முன்புபோல், என் கட்டளையின்படி மீண்டும் தருகிறேன்.

யதோ விநா யுவாம் தேந ந க்ஷமௌ ஸ்ரு'ஷ்டிரக்ஷணே ஏவமுக்த்வா மஹாதேவோ நாராயணபிதாமஹௌ

அது இல்லாமல் நீங்கள் இருவரும் படைப்பும் பாதுகாப்பும் செய்ய முடியாது; இவ்வாறு கூறி, மகாதேவன் நாராயணனுக்கும் பிரமனுக்கும் உரையாடினார்.

மம்த்ரராஜம் ததௌ தாப்யாம் ஜ்ஞாநஸம்ஹிதயா ஸஹ தௌ லப்த்வா மஹதீம் திவ்யாமாஜ்ஞாம் மாஹேஶ்வரீம் பராம்

அவர் அந்த இருவருக்கும் மந்திர ராஜாவையும், அறிவு தொகுதியையும் கொடுத்தார்; அவர்கள் மகேஸ்வரனின் உயர்ந்த தெய்வீகக் கட்டளையைப் பெற்றனர்.

மஹார்தம் மம்த்ரரத்நம் ச ததைவ ஸகலாஃ கலாஃ தம்டவத்ப்ரணதிம் க்ரு'த்வா தேவதேவஸ்ய பாதயோஃ

அவர்கள் அந்த மகா அர்த்தமான மந்திர ரத்தினத்தையும், எல்லா கலைகளையும் முன்புபோல் பெற்றனர்; பிறகு தேவாதி தேவனின் பாதத்தில் தண்டவத்பணிபுரிந்தனர்.

அதிஷ்டதாம் வீதபயாவாநம்தாஸ்திமிதௌ ததா ஏதஸ்மிந்நம்தரே சித்ரமிம்த்ரஜாலவதைஶ்வரம்

அப்போது அவர்கள் பயமின்றி, ஆனந்தத்துடன், அமைதியாக நின்றனர்; அச்சமயம், அதிசயமான, மாயைபோன்ற தெய்வீக லிங்கம் எங்கோ மறைந்தது.

லிம்கம் க்வாபி திரோபூதம் ந தாப்யாமுபலப்யதே ததோ விலப்ய ஹாஹேதி ஸத்யஃப்ரணயபம்கதஃ

அந்த லிங்கம் எங்கும் அவர்களுக்கு கிடைக்கவில்லை; உடனே, 'அய்யோ!' என்று அழுது, அவர்களின் பாசம் உடனே தளர்ந்தது.

கிமஸத்யமிதம் வ்ரு'த்தமிதி சோக்த்வா பரஸ்பரம் அசிம்த்யவைபவம் ஶம்போர்விசிம்த்ய ச கதவ்யதௌ

'இது என்ன விசித்திரமான நிகழ்வு?' என்று ஒருவருக்கொருவர் கூறி, சாம்புவின் அளவிட முடியாத மகிமையை எண்ணி, அவர்களின் கவலை அகன்றது.

அப்யுபேத்ய பராம் மைத்ரீமாலிம்க்ய ச பரஸ்பரம் ஜகத்வ்யாபாரமுத்திஶ்ய ஜக்மதுர்தேவபும்கவௌ

அவர்கள் உயர்ந்த நட்பை அடைந்து, ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக்கொண்டு, உலகின் செயல்களை நினைத்து, அந்த இரு தலை சிறந்த தேவர்கள் புறப்பட்டனர்.

ததஃ ப்ரப்ரு'தி ஶக்ராத்யாஃ ஸர்வ ஏவ ஸுராஸுராஃ ரு'ஷயஶ்ச நரா நாகா நார்யஶ்சாபி விதாநதஃ லிம்கப்ரதிஷ்டா குர்வம்தி லிம்கே தம் பூஜயம்தி ச

அந்த நாளிலிருந்து இந்திரன் முதலான எல்லா தேவர்கள், அசுரர்கள், முனிவர்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள், பெண்கள் ஆகியோர் விதிப்படி லிங்கத்தை நிறுவி, அதில் அவனை வழிபடுகின்றனர்.