ஶிவபுராணம்

பௌருஷம் ச ததைஶ்வர்யமித்தம் ஸாம்நா ததம் ஜகத் அதாதர்வாஹ நைர்குண்யமர்தம் ப்ரதமமாத்மநஃ

அதேபோல், புருஷன் என்ற தத்துவமும், எல்லாத் தலைமைச் சக்தியும்; சாமவேதம் மூலம் இந்த உலகம் முழுவதும் பரவி உள்ளது. அதன்பின், அதர்வணர் ஆத்மாவின் குணங்களைத் தாண்டிய நிலையை முதலில் அறிவிக்கிறார்.

ததோ மஹேஶ்வரம் ஸாக்ஷாந்மூர்திஷ்வபி ஸதாஶிவம் க்ரியாஸு நிஷ்க்ரியஸ்யாபி ஶிவஸ்ய பரமாத்மநஃ

அதற்குப் பிறகு, மகேஸ்வரரும், சதாசிவரும், உருவங்களிலும், செயல்களிலும் நேரடியாக இருக்கின்றனர்; ஆனால் பரமாத்மா சிவன் எந்தச் செயலுக்கும் அப்பாற்பட்டவராக இருக்கிறார்.

பூதாநுக்ரஹணம் சைவ முச்யம்தே யேந ஜம்தவஃ லோகேஷ்வபி யதோ வாசோ நிவ்ரு'த்தா மநஸா ஸஹ

யாரால் உயிர்கள் அருள் பெறுகின்றன, யாரால் உயிர்கள் விடுதலை பெறுகின்றன; அந்த உலகங்களில், சொற்களும் மனதோடும் சேர்ந்து திரும்பிச் செல்கின்ற இடம் அது.

ததூர்த்வமுந்மநா லோகாத்ஸோமலோகமலௌகிகம் ஸோமஸ்ஸஹோமயா யத்ர நித்யம் நிவஸதீஶ்வரஃ

அதற்கும் மேலாக உன்மனா உலகம் உள்ளது; அது சந்திர உலகத்தையும், இயல்பான உலகத்தையும் தாண்டியது. அங்கு சோமனும், யாகப் பொருட்களோடும், எப்போதும் இறைவன் தங்கும் இடம்.

ததூர்த்வமுந்மநா லோகாத்யம் ப்ராப்தோ ந நிவர்ததே ஶாம்திம் ச ஶாம்த்யதீதாம் ச வ்யாபிகாம் சை கலாஸ்வபி

அந்த உன்மனா உலகத்துக்கு மேலே சென்றவர் மீண்டும் பிறப்பதில்லை; அங்கு அமைதியும், அமைதியைத் தாண்டிய நிலையும், எல்லா கலைகளிலும் பரவி நிறைந்த சக்தியும் இருக்கின்றன.

தத்பூருஷம் ததேஶாநம் ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மஸு பஞ்சஸு மூர்தாநமபி லிம்கஸ்ய நாதபாகேஷ்வநுத்தமம்

அந்த புருஷனும், ஈசானனும், ஐந்து பிரம்மர்களில் பிரம்மாவும், லிங்கத்தின் உச்சியில், ஒலியின் உயர்ந்த பகுதிகளிலும் இருக்கின்றனர்.

யத்ராவாஹ்ய ஸமாராத்யஃ கேவலோ நிஷ்கலஃ ஶிவஃ தத்தேஷ்வபி ததா பிம்தோர்நாதாச்சக்தேஸ்ததஃ பராத்

அங்கு, தூயதும் பகுதியற்றதும் ஆன சிவன் அழைக்கப்பட்டு வழிபடப்படுகிறார்; அங்கேயும், பிந்து, நாதம், சக்தி ஆகியவற்றைத் தாண்டியும் அந்த நிலை உள்ளது.

தத்த்வாதபி பரம் தத்த்வமதத்த்வம் பரமார்ததஃ காரணேஷு த்ரயாதீதாந்மாயாவிக்ஷோபகாரணாத்

அந்த தத்துவத்தையும் தாண்டி, பரமார்த்தத்தில் தத்துவமல்லாத உயர்ந்த உண்மை உள்ளது; அது மூன்று காரணங்களையும் கடந்தது, மாயையின் அலைச்சலுக்குக் காரணமானது.

அநம்தாச்சுத்தவித்யாயாஃ பரஸ்தாச்ச மஹேஶ்வராத் ஸர்வவித்யேஶ்வராதீஶாந்ந பராச்ச ஸதாஶிவாத்

அனந்தமான தூய அறிவைத் தாண்டியும், மகேஸ்வரனைத் தாண்டியும், எல்லா அறிவின் தலைவர்களையும் தாண்டியும், சதாசிவனைத் தாண்டியும் அந்த நிலை உள்ளது.

ஸர்வமம்த்ரதநோர்தேவாச்சக்தித்ரயஸமந்விதாத் பஞ்சவக்த்ராத்தஶபுஜாத்ஸாக்ஷாத்ஸகலநிஷ்கலாத்

எல்லா மந்திர உடல்களின் இறைவனிடமிருந்து, மூன்று சக்திகளுடன் கூடிய, ஐந்து முகங்களும் பத்து கரங்களும் உடைய, வெளிப்படும் மற்றும் மறைந்த நிலை கொண்டவர்.

தஸ்மாதபி பராத்பிம்தோரர்தேதோஶ்ச ததஃ பராத் ததஃ பராந்நிஶாதீஶாந்நாதாக்யாச்ச ததஃ பராத்

அதையும் தாண்டியும், பிந்துவின் பாதியையும், அதைத் தாண்டியும், இரவின் தலைவர்களையும், அதைத் தாண்டியும், நாதம் என அழைக்கப்படுவதைத் தாண்டியும்.

ததஃ பராத்ஸுஷும்நேஶாத்ப்ரஹ்மரம்த்ரேஶ்வராதபி ததஃ பரஸ்மாச்சக்தேஶ்ச பரஸ்தாச்சிவதத்த்வதஃ

அதைத் தாண்டியும், நடு நாடியின் இறைவனை, பிரம்மரந்திரத்தின் இறைவனை, அதையும் தாண்டி உயர்ந்த சக்தியையும், அதையும் தாண்டி சிவத்தத்துவத்தையும்.

பரமம் காரணம் ஸாக்ஷாத்ஸ்வயம் நிஷ்காரணம் ஶிவம் காரணாநாம் ச தாதாரம் த்யாதாராம் த்யேயமவ்யயம்

உயர்ந்த காரணம் நேரடியாகவே சிவனே; அவர் எந்தக் காரணமும் இல்லாதவர், எல்லா காரணங்களுக்குத் தாயாரும், தியானம் செய்பவர்களுக்கு தியானப் பொருளும், அழியாதவரும் ஆவார்.

பரமாகாஶமத்யஸ்தம் பரமாத்மோபரி ஸ்திதம் ஸர்வைஶ்வர்யேண ஸம்பந்நம் ஸர்வேஶ்வரமநீஶ்வரம்

அவர் பரமானந்த ஆகாயத்தின் நடுவிலும், பரமாத்மாவைத் தாண்டியும், எல்லா ஐஸ்வரியங்களுடன் கூடியவரும், எல்லாவற்றுக்கும் இறைவனும், மேலோர் இல்லாதவரும் ஆவார்.

ஐஶ்வர்யாச்சாபி மாயேயாதஶுத்தாந்மாநுஷாதிகாத் அபராச்ச பராத்த்யாஜ்யாததிஶுத்தாத்வகோசராத்

ஐஸ்வரியத்திலிருந்தும், மாயையிலிருந்தும், அசுத்தத்திலிருந்தும், மனிதனிடமிருந்தும், கீழ்மையானவற்றிலிருந்தும், மேலானவற்றிலிருந்தும், பரிசுத்தமான பாதையிலிருந்தும்.

தத்பராச்சுத்தவித்யாத்யாதுந்மநாம்தாத்பராத்பராத் பரமம் பரமைஶ்வர்யமுந்மநாத்யமநாதி ச

அதைத் தாண்டியும், தூய அறிவிலிருந்தும், உயர்ந்த உன்மனாவிலிருந்தும், பரமானந்தம், உயர்ந்த ஐஸ்வரியம், உன்மனாவிலிருந்தும், ஆதியற்ற நிலையும்.

அபாரமபராதீநம் நிரஸ்தாதிஶயம் ஸ்திரம் இத்தமர்தைர்தஶவிதைரியமாதர்வணீ ஶ்ருதிஃ

அளவில்லாதது, பிறருக்கு அடிமையில்லாதது, எல்லா மிகைமைகளும் நீங்கிய நிலை, நிலைத்திருப்பது — இவ்வாறு பத்து விதமான அர்த்தங்களுடன் இந்த அதர்வண வேதம் கூறுகிறது.

யஸ்மாத்கரீயஸீ தஸ்மாத்விஶ்வம் வ்யாப்தமதர்வணாத் ரு'க்வேதஃ புநராஹேதம் ஜாக்ரத்ரூபம் மயோச்யதே

அதர்வவேதம் மிக உயர்ந்தது என்பதால், இந்த உலகம் அதனால் முழுவதும் நிறைந்துள்ளது; ரிக்வேதம் இதை விழிப்புணர்வு நிலையாக அறிவிக்கிறது, இதை நான் கூறியுள்ளேன்.

யேநாஹமாத்மதத்த்வஸ்ய நித்யமஸ்ம்யபிதாயகஃ யஜுர்வேதோ ऽவதத்தத்வத்ஸ்வப்நாவஸ்தா மயோச்யதே

நான் ஆத்மாவின் உண்மையை எப்போதும் வெளிப்படுத்துகிறேன் என்று யஜுர்வேதம் கூறுகிறது; அதுபோல் கனவு நிலையும் எனால் கூறப்பட்டுள்ளது.

போக்யாத்மநா பரிணதா வித்யாவேத்யா யதோ மயி ஸாம சாஹ ஸுஷுப்த்யாக்யமேவம் ஸர்வம் மயோச்யதே

அனுபவிக்க வேண்டிய அறிவு என்னுள் அறியப்படுவதற்காக மாற்றம் அடைகிறது; சாமவேதம் இதை ஆழ்ந்த நித்திரை நிலையாகச் சொல்கிறது; இவ்வாறு அனைத்தையும் நான் விளக்கியுள்ளேன்.

மமார்தேந ஶிவேநேதம் தாமஸேநாபிதீயதே அதர்வாஹ துராயாக்யம் துரீயாதீதமேவ ச

என் பொருளால், சிவனே, இது தாமஸமாக அழைக்கப்படுகிறது; அதர்வவேதம் 'நான்காவது' நிலையும் அதற்கும் அப்பாற்பட்ட நிலையையும் கூறுகிறது.

மயாபிதீயதே தஸ்மாதத்வாதீதபதோஸ்ம்யஹம் அத்வாத்மகம் து த்ரிதயம் ஶிவவித்யாத்மஸம்ஜ்ஞிதம்

இதை நான் அறிவித்துள்ளேன்; எனவே நான் பாதை கடந்தவன் என அழைக்கப்படுகிறேன். ஆனால், பாதையாகிய மூன்று நிலைகள் சிவஞானம் என்றும், ஆத்மா என்றும் அறியப்படுகின்றன.

தத்த்ரைகுண்யம் த்ரயீஸாத்யம் ஸம்ஶோத்யம் ச பதைஷிணா அத்வாதீதம் துரீயாக்யம் நிர்வாணம் பரமம் பதம்

மூன்று வேதங்களால் நிறைவேறும் அந்த மூன்று குணங்களும், நிலையை நாடுபவரால் தூய்மைப்படுத்தப்பட வேண்டும்; பாதை கடந்த நான்காவது நிலை தான் மோக்ஷம், அதுவே உயர்ந்த நிலை.

தததீதம் ச நைர்குண்யாதத்வநோஸ்ய விஶோதகம் த்வயோஃ ப்ரமாபகோ நாதோ நதாம்தஶ்ச மதாத்மகஃ

அதற்கும் அப்பால் இருப்பது குணமில்லாத தன்மையால், இந்தப் பாதையைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது; இரண்டையும் அளக்கும் ஓசையும், எல்லா ஓசைகளின் முடிவும் என்னுடைய இயல்பாகும்.

தஸ்மாந்மமார்தஸ்வாதம்த்ர்யாத்ப்ரதாநஃ பரமேஶ்வரஃ யதஸ்தி வஸ்து தத்ஸர்வம் குணப்ரதாந்யயோகதஃ

என் சொந்த சுதந்திரத்தால் பரமாத்மா முதன்மை பெறுகிறார்; எது எதுவாக இருக்கிறதோ, அவையெல்லாம் குணங்கள் மேலோங்குவதால் தான்.

ஸமஸ்தம் வ்யஸ்தமபி ச ப்ரணவார்தம் ப்ரசக்ஷதே ஸவார்தவாசகம் தஸ்மாதேகம் ப்ரஹ்மைததக்ஷரம்

முழுவதும் மற்றும் தனித்தனியாகவும் 'ஓம்' என்ற எழுத்தின் பொருளாக விளக்கப்படுகிறது; எனவே, இந்த ஒரே அழியாத எழுத்து தான் பிரம்மம், எல்லா பொருள்களையும் குறிக்கும்.

தேநோமிதி ஜகத்க்ரு'த்ஸ்நம் குருதே ப்ரதமம் ஶிவஃ ஶிவோ ஹி ப்ரணவோ ஹ்யேஷ ப்ரணவோ ஹி ஶிவஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அந்த ஓம் மூலம் சிவன் முதலில் இந்த உலகையே படைக்கிறார்; சிவனே ஓம், ஓம்தான் சிவன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

வாச்யவாசகயோர்பேதோ நாத்யம்தம் வித்யதே யதஃ சிம்தயா ரஹிதோ ருத்ரோ வாசோயந்மநஸா ஸஹ

குறிப்பும் குறிக்கப்படுவதும் முற்றிலும் வேறுபாடு இல்லை; ஏனெனில், ருத்ரன் சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டவன், வாக்கும் மனமும் அவனுடைய கருவிகள்.

அப்ராப்ய தந்நிவர்தம்தே வாச்யஸ்த்வேகாக்ஷரேண ஸஃ ஏகாக்ஷராதகாராக்யாதாத்மா ப்ரஹ்மாபிதீயதே

அதை அடையாமல், அவை திரும்பிச் செல்கின்றன; ஆனால் குறிக்கப்படுவது அந்த ஒரே எழுத்தால் வெளிப்படுகிறது. 'அ' என்ற ஒரே எழுத்திலிருந்து ஆத்மா பிரம்மம் என அழைக்கப்படுகிறது.