ஶிவபுராணம்

தாவத்காலம் கதஶ்சோர்த்வம் தஸ்யாம்தம் ஜ்ஞாதுமிச்சயா ஶ்ராம்தோத்யம்தமத்ரு'ஷ்ட்வாம்தம் பாபதாதஃ பிதாமஹஃ

அதே நேரம், பிரம்மா மேலே சென்று அதன் முடிவைத் தேடினார்; மிகவும் சோர்ந்து, அந்த எல்லையையும் காண முடியாமல் தவறிழந்தார்.

ததைவ பகவாந் விஷ்ணுஃ ஶ்ராம்தஃ ஸம்விக்நலோசநஃ க்லேஶேந மஹதா தூர்ணமதஸ்தாதுத்திதோ ऽபவத்

அதேபோல், அருளாளன் விஷ்ணு பெரும் சோர்வால் கண்கள் கலங்கிப், மிகுந்த துன்பத்தால் பாதிக்கப்பட்டு, விரைவாக கீழிருந்து எழுந்தார்.

ஸமாகதாவதாந்யோந்யம் விஸ்மயஸ்மேரவீக்ஷணௌ மாயயா மோஹிதௌ ஶம்போஃ க்ரு'த்யாக்ரு'த்யம் ந ஜக்மதுஃ

பின்னர் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்தபோது, ஆச்சரியமும் சிரிப்பும் நிறைந்த பார்வையுடன் இருந்தார்கள்; சம்புவின் மாயையால் இருவரும் மயங்கிப், என்ன செய்ய வேண்டும், என்ன செய்யக்கூடாது என்பதைக் கண்டறிய முடியவில்லை.

ப்ரு'ஷ்டதஃ பார்ஶ்வதஸ்தஸ்ய சாக்ரதஶ்ச ஸ்திதாவுபௌ ப்ரணிபத்ய கிமாத்மேதமித்யசிம்தயதாம் ததா

அவர்கள் இருவரும், பின்னால், பக்கத்தில், முன்னால் நிற்க, வணங்கி, 'இது என்ன ஆன்மா?' என்று ஆழமாக யோசித்தார்கள்.

அதாவிரபவத்தத்ர ஸநாதம் ஶப்தலக்ஷணம் ஓமித்யேகாக்ஷரம் ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மணஃ ப்ரதிபாதகம்

அப்போது அங்கு ஓர் ஒலி ஒத்த ஒற்றை எழுத்தாகிய 'ஓம்' எனும் பிரம்மம், தானாகவே தோன்றியது; அது பிரம்மத்தைச் சுட்டிக் காட்டும்.

ததப்யவிதிதம் தாவத்ப்ரஹ்மணா விஷ்ணுநா ததா ரஜஸா தமஸா சித்தம் தயோர்யஸ்மாத்திரஸ்க்ரு'தம்

அந்த நேரத்தில், அந்த ஒற்றை எழுத்தை பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் அறியவில்லை; ஏனெனில், அவர்களின் மனம் ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய குணங்களால் மறைக்கப்பட்டது.

ததா விபக்தமபவச்சதுர்தைகம் ததக்ஷரம் அ உ மேதி த்ரிமாத்ராபிஃ பரஸ்தாச்சார்தமாத்ரயா

அப்போது அந்த ஒற்றை எழுத்து நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிந்தது: 'அ', 'உ', 'ம்', மேலும் அவற்றிற்கு அப்பால் ஒரு அரை அளவு.

தத்ராகாரஃ ஶ்ரிதோ பாகே ஜ்வலல்லிம்கஸ்ய தக்ஷிணே உகாரஶ்சோத்தரே தத்வந்மகாரஸ்தஸ்ய மத்யதஃ

அங்கு, 'அ' என்ற ஒலி தீபோல ஜொலிக்கும் லிங்கத்தின் வலப்பக்கத்தில், 'உ' இடப்பக்கத்தில், அதுபோல் 'ம்' நடுவில் அமைந்தது.

அர்தமாத்ராத்மகோ நாதஃ ஶ்ரூயதே லிம்கமூர்தநி விபக்தே ऽபி ததா தஸ்மிந்ப்ரணவே பரமாக்ஷரே

அரை அளவாகிய நாதம், லிங்கத்தின் உச்சியில் கேட்கப்படுகிறது; இவ்வாறு பிரிந்தாலும், அந்த பரம எழுத்தாகிய பிரணவம் அங்கே நிலைத்திருக்கிறது.

விபாவார்தம் ச தௌ தேவௌ ந கிம்சிதவஜக்மதுஃ வேதாத்மநா ததாவ்யக்தஃ ப்ரணவோ விக்ரு'திம் கதஃ

உணர்த்தும் பொருட்டு, அந்த இரு தேவர்களும் எதையும் புரிந்துகொள்ளவில்லை; அந்த நேரத்தில், வேதத்தின் சாரமாகிய அவ்யக்தமான பிரணவம் மாற்றமடைந்தது.

தத்ராகாரோ ரு'கபவதுகாரோ யஜுரவ்யயஃ மகாரஸ்ஸாம ஸம்ஜாதோ நாதஸ்த்வாதர்வணீ ஶ்ருதிஃ

அங்கு, 'அ' என்பது ரிக் வேதமாக, அழியாத 'உ' யஜுர் வேதமாக, 'ம்' சாம வேதமாக, நாதம் அதர்வண வேதமாக ஆனது.

ரு'கயம் ஸ்தாபயாமாஸ ஸமாஸாத்த்வர்தமாத்மநஃ ரஜோகுணேஷு ப்ரஹ்மாணம் மூர்திஷ்வாத்யம் க்ரியாஸ்வபி

ரிக் வேதம், தன் சாரத்திலிருந்து, தன் பொருளைச் சுருக்கமாக நிறுவியது; அதில், ரஜஸ் குணங்களில், உருவங்களில் முதன்மையான பிரம்மா, செயல்களிலும் அவன்.

ஸ்ரு'ஷ்டிம் லோகேஷு ப்ரு'திவீம் தத்த்வேஷ்வாத்மாநமவ்யயம் கலாத்வநி நிவ்ரு'த்திம் ச ஸத்யம் ப்ரஹ்மஸு பஞ்சஸு

உலகங்களில் படைப்பு, பொருள்களில் பூமி, அழியாத ஆன்மா, கலா பாதையில் விலகல், உடனே ஐந்து பிரம்மாக்களில்.

லிம்கபாகேஷ்வதோபாகம் பீஜாக்யம் காரணத்ரயே சதுஃஷஷ்டிகுணைஶ்வர்யம் பௌத்தம் யதணிமாதிஷு

லிங்கத்தின் கீழ்பகுதியில், 'பீஜம்' எனும் மூன்று காரணங்களில், அணி முதலான அறுபத்து நான்கு வகை ஐஸ்வர்யங்கள்.

ததித்தமர்தைர்தஶபிர்வ்யாப்தம் விஶ்வம்ரு'சா ஜகத் அதோபஸ்தாபயாமாஸ ஸ்வார்தம் தஶவிதம் யஜுஃ

இவ்வாறு, இந்த பத்து பொருள்களால், ரிக் வேதம் உலகத்தை ஆட்கொண்டது; பின்னர், யஜுர் வேதம் தன் பத்து வகை பொருள்களை நிறுவியது.

ஸத்த்வம் குணேஷு விஷ்ணும் ச மூர்திஷ்வாத்யம் க்ரியாஸ்வபி ஸ்திதிம் லோகேஷ்வம்தரிக்ஷம் வித்யாம் தத்த்வேஷு ச த்ரிஷு

குணங்களில் சத்த்வம், உருவங்களில் முதன்மை விஷ்ணு, செயல்களிலும் அவன், உலகங்களில் பாதுகாப்பு, இடைநிலம், மூன்று தத்துவங்களில் அறிவு.

கலாத்வஸு ப்ரதிஷ்டாம் ச வாமம் ப்ரஹ்மஸு பஞ்சஸு மத்யம் து லிம்கபாகேஷு யோநிம் ச த்ரிஷு ஹேதுஷு

கலா பாதைகளில் நிலை, ஐந்து பிரம்மாக்களில் இடது பக்கம், லிங்கத்தின் பகுதிகளில் நடுவில், மூன்று காரணங்களில் யோனி.

ப்ராக்ரு'தம் ச யதைஶ்வர்யம் தஸ்மாத்விஶ்வம் யஜுர்மயம் ததோபஸ்தாபயாமாஸ ஸாமார்தம் தஶதாத்மநஃ

இயற்கையான ஐஸ்வர்யம் போலவே, அதனால் யஜுர் வேதமே உலகத்தை நிரப்புகிறது; பின்னர், சாம வேதம் தன் பத்து வகை பொருள்களை நிறுவியது.

தமோகுணேஷ்வதோ ருத்ரம் மூர்திஷ்வாத்யம் க்ரியாஸு ச ஸம்ஹ்ரு'திம் த்ரிஷு லோகேஷு தத்த்வேஷு ஶிவமுத்தமம்

தமஸ் குணங்களில், உருவங்களில் முதன்மை ருத்ரன், செயல்களிலும் அவன், மூன்று உலகங்களில் லயமும், தத்துவங்களில் உத்தமமான சிவனும்.

வித்யாகலாஸ்வகோரம் ச ததா ப்ரஹ்மஸு பஞ்சஸு லிம்கபாகேஷு பீடோர்த்வம் பீஜிநம் காரணத்ரயே

அறிவிலும் கலைகளிலும், ஐந்து பிரம்மர்களிலும், லிங்கத்தின் பீடத்துக்கு மேலுள்ள பகுதிகளிலும், மூன்று காரணங்களில் அந்த விதை இருக்கிறது.

பௌருஷம் ச ததைஶ்வர்யமித்தம் ஸாம்நா ததம் ஜகத் அதாதர்வாஹ நைர்குண்யமர்தம் ப்ரதமமாத்மநஃ

அதேபோல், புருஷன் என்ற தத்துவமும், எல்லாத் தலைமைச் சக்தியும்; சாமவேதம் மூலம் இந்த உலகம் முழுவதும் பரவி உள்ளது. அதன்பின், அதர்வணர் ஆத்மாவின் குணங்களைத் தாண்டிய நிலையை முதலில் அறிவிக்கிறார்.

ததோ மஹேஶ்வரம் ஸாக்ஷாந்மூர்திஷ்வபி ஸதாஶிவம் க்ரியாஸு நிஷ்க்ரியஸ்யாபி ஶிவஸ்ய பரமாத்மநஃ

அதற்குப் பிறகு, மகேஸ்வரரும், சதாசிவரும், உருவங்களிலும், செயல்களிலும் நேரடியாக இருக்கின்றனர்; ஆனால் பரமாத்மா சிவன் எந்தச் செயலுக்கும் அப்பாற்பட்டவராக இருக்கிறார்.

பூதாநுக்ரஹணம் சைவ முச்யம்தே யேந ஜம்தவஃ லோகேஷ்வபி யதோ வாசோ நிவ்ரு'த்தா மநஸா ஸஹ

யாரால் உயிர்கள் அருள் பெறுகின்றன, யாரால் உயிர்கள் விடுதலை பெறுகின்றன; அந்த உலகங்களில், சொற்களும் மனதோடும் சேர்ந்து திரும்பிச் செல்கின்ற இடம் அது.

ததூர்த்வமுந்மநா லோகாத்ஸோமலோகமலௌகிகம் ஸோமஸ்ஸஹோமயா யத்ர நித்யம் நிவஸதீஶ்வரஃ

அதற்கும் மேலாக உன்மனா உலகம் உள்ளது; அது சந்திர உலகத்தையும், இயல்பான உலகத்தையும் தாண்டியது. அங்கு சோமனும், யாகப் பொருட்களோடும், எப்போதும் இறைவன் தங்கும் இடம்.

ததூர்த்வமுந்மநா லோகாத்யம் ப்ராப்தோ ந நிவர்ததே ஶாம்திம் ச ஶாம்த்யதீதாம் ச வ்யாபிகாம் சை கலாஸ்வபி

அந்த உன்மனா உலகத்துக்கு மேலே சென்றவர் மீண்டும் பிறப்பதில்லை; அங்கு அமைதியும், அமைதியைத் தாண்டிய நிலையும், எல்லா கலைகளிலும் பரவி நிறைந்த சக்தியும் இருக்கின்றன.

தத்பூருஷம் ததேஶாநம் ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மஸு பஞ்சஸு மூர்தாநமபி லிம்கஸ்ய நாதபாகேஷ்வநுத்தமம்

அந்த புருஷனும், ஈசானனும், ஐந்து பிரம்மர்களில் பிரம்மாவும், லிங்கத்தின் உச்சியில், ஒலியின் உயர்ந்த பகுதிகளிலும் இருக்கின்றனர்.

யத்ராவாஹ்ய ஸமாராத்யஃ கேவலோ நிஷ்கலஃ ஶிவஃ தத்தேஷ்வபி ததா பிம்தோர்நாதாச்சக்தேஸ்ததஃ பராத்

அங்கு, தூயதும் பகுதியற்றதும் ஆன சிவன் அழைக்கப்பட்டு வழிபடப்படுகிறார்; அங்கேயும், பிந்து, நாதம், சக்தி ஆகியவற்றைத் தாண்டியும் அந்த நிலை உள்ளது.

தத்த்வாதபி பரம் தத்த்வமதத்த்வம் பரமார்ததஃ காரணேஷு த்ரயாதீதாந்மாயாவிக்ஷோபகாரணாத்

அந்த தத்துவத்தையும் தாண்டி, பரமார்த்தத்தில் தத்துவமல்லாத உயர்ந்த உண்மை உள்ளது; அது மூன்று காரணங்களையும் கடந்தது, மாயையின் அலைச்சலுக்குக் காரணமானது.

அநம்தாச்சுத்தவித்யாயாஃ பரஸ்தாச்ச மஹேஶ்வராத் ஸர்வவித்யேஶ்வராதீஶாந்ந பராச்ச ஸதாஶிவாத்

அனந்தமான தூய அறிவைத் தாண்டியும், மகேஸ்வரனைத் தாண்டியும், எல்லா அறிவின் தலைவர்களையும் தாண்டியும், சதாசிவனைத் தாண்டியும் அந்த நிலை உள்ளது.