ஶிவபுராணம்

ஶ்ரு'ணு ஸத்யம் சதுர்வக்த்ர ஸர்வதேவேஶ்வரோ ஹ்யஹம் கர்தா பர்தா ச ஹர்தா ச ந மயாஸ்தி ஸமோ விபுஃ

"நான்முகனே, உண்மையை கேள்: எல்லா தேவதைகளுக்கும் நான் ஆண்டவன், படைப்பவன், காப்பவன், அழிப்பவன். எனக்கு சமமான வல்லமை கொண்டவர் யாரும் இல்லை."

ஏவமேவ விவாதோபூத்ப்ரஹ்மவிஷ்ண்வோஃ பரஸ்பரம் அபவச்ச மஹாயுத்தம் பைரவம் ரோமஹர்ஷணம்

இவ்வாறு பிரம்மா, விஷ்ணு இருவருக்கும் வாதம் எழுந்தது; அதனால் அவர்கள் இருவருக்கும் மிகவும் பயங்கரமான, உடம்பு புலர வைக்கும் பெரிய யுத்தம் ஏற்பட்டது.

முஷ்டிபிர்ந்நிக்நதோஸ்தீவ்ரம் ரஜஸா பத்தவைரயோஃ தயோர்தர்பாபஹாராய ப்ரபோதாய ச தேவயோஃ

கோபம், பகைமையால் நிரம்பி, இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் கையால் பலமாக அடித்தனர்; அந்தப் போரில் அவர்களின் பெருமை தாழ்ந்து, விழிப்புணர்வு ஏற்படவேண்டியது.

மத்யே ஸமாவிரபவல்லிம்கமைஶ்வரமத்புதம் ஜ்வாலாமாலாஸஹஸ்ராட்யமப்ரமேயமநௌபமம்

அவர்கள் நடுவில், ஆயிரக்கணக்கான ஜ்வாலைகள் சூழ்ந்த, அளவிட முடியாத, ஒப்பற்ற, அதிசயமான இறைவனின் லிங்கம் தோன்றியது.

க்ஷயவ்ரு'த்திவிநிர்முக்தமாதிமத்யாம்தவர்ஜிதம் தஸ்ய ஜ்வாலாஸஹஸ்ரேண ப்ரஹ்மவிஷ்ணூ விமோஹிதௌ

அதில் வளர்ச்சியும் அழிவும் இல்லை; அது ஆரம்பம், நடுவு, முடிவு எதுவும் இல்லாதது. அதன் ஆயிரம் ஜ்வாலைகளால் பிரம்மா, விஷ்ணு இருவரும் குழப்பமடைந்தனர்.

விஸ்ரு'ஜ்ய யுத்தம் கிம் த்வேததித்யசிம்தயதாம் ததா ந தயோஸ்தஸ்ய யாதாத்ம்யம் ப்ரபுத்தமபவத்யதா

அவர்கள் போரைக் கைவிட்டு, "இது என்ன?" என்று ஆச்சரியப்பட்டார்கள். ஆனால் அந்த உருவத்தின் உண்மையான தன்மையை இருவரும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

ததா ஸமுத்யதௌ ஸ்யாதாம் தஸ்யாத்யம்தம் பரீக்ஷிதும்

அப்போது அந்த உருவத்தின் ஆரம்பமும் முடிவும் அறிய இருவரும் முயற்சி செய்ய தீர்மானித்தார்கள்.

தத்ர ஹம்ஸாக்ரு'திர்ப்ரஹ்மா விஶ்வதஃ பக்ஷஸம்யுதஃ மநோநிலஜவோ பூத்வா கதஸ்தூர்த்வம் ப்ரயத்நதஃ

அங்கு பிரம்மா, அங்கங்கும் விரிந்த இறக்கைகளுடன் அன்னப்பறவையாக மாறி, மனமும் காற்றும் கொண்டு மேலே உயர முயன்றான்.

நாராயணோபி விஶ்வாத்மா லீலாஞ்ஜநசயோபமம் வாராஹமமிதம் ரூபமஸ்தாய கதவாநதஃ

உலகுக்கு ஆத்மாவான நாராயணன், கருப்பு காஜல்போல் இருந்த முடிவில்லாத வராக ரூபத்தை எடுத்துக் கொண்டு கீழே இறங்கினார்.

ஏவம் வர்ஷஸஹஸ்ரம் து த்வரந் விஷ்ணுரதோகதஃ நாபஶ்யதல்பமப்யஸ்ய மூலம் லிம்கஸ்ய ஸூகரஃ

அவ்வாறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் வராகமாக விஷ்ணு விரைவாக கீழே சென்றாலும், அந்த லிங்கத்தின் அடிப்பகுதியைச் சிறிதளவும் காண முடியவில்லை.

தாவத்காலம் கதஶ்சோர்த்வம் தஸ்யாம்தம் ஜ்ஞாதுமிச்சயா ஶ்ராம்தோத்யம்தமத்ரு'ஷ்ட்வாம்தம் பாபதாதஃ பிதாமஹஃ

அதே நேரம், பிரம்மா மேலே சென்று அதன் முடிவைத் தேடினார்; மிகவும் சோர்ந்து, அந்த எல்லையையும் காண முடியாமல் தவறிழந்தார்.

ததைவ பகவாந் விஷ்ணுஃ ஶ்ராம்தஃ ஸம்விக்நலோசநஃ க்லேஶேந மஹதா தூர்ணமதஸ்தாதுத்திதோ ऽபவத்

அதேபோல், அருளாளன் விஷ்ணு பெரும் சோர்வால் கண்கள் கலங்கிப், மிகுந்த துன்பத்தால் பாதிக்கப்பட்டு, விரைவாக கீழிருந்து எழுந்தார்.

ஸமாகதாவதாந்யோந்யம் விஸ்மயஸ்மேரவீக்ஷணௌ மாயயா மோஹிதௌ ஶம்போஃ க்ரு'த்யாக்ரு'த்யம் ந ஜக்மதுஃ

பின்னர் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்தபோது, ஆச்சரியமும் சிரிப்பும் நிறைந்த பார்வையுடன் இருந்தார்கள்; சம்புவின் மாயையால் இருவரும் மயங்கிப், என்ன செய்ய வேண்டும், என்ன செய்யக்கூடாது என்பதைக் கண்டறிய முடியவில்லை.

ப்ரு'ஷ்டதஃ பார்ஶ்வதஸ்தஸ்ய சாக்ரதஶ்ச ஸ்திதாவுபௌ ப்ரணிபத்ய கிமாத்மேதமித்யசிம்தயதாம் ததா

அவர்கள் இருவரும், பின்னால், பக்கத்தில், முன்னால் நிற்க, வணங்கி, 'இது என்ன ஆன்மா?' என்று ஆழமாக யோசித்தார்கள்.

அதாவிரபவத்தத்ர ஸநாதம் ஶப்தலக்ஷணம் ஓமித்யேகாக்ஷரம் ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மணஃ ப்ரதிபாதகம்

அப்போது அங்கு ஓர் ஒலி ஒத்த ஒற்றை எழுத்தாகிய 'ஓம்' எனும் பிரம்மம், தானாகவே தோன்றியது; அது பிரம்மத்தைச் சுட்டிக் காட்டும்.

ததப்யவிதிதம் தாவத்ப்ரஹ்மணா விஷ்ணுநா ததா ரஜஸா தமஸா சித்தம் தயோர்யஸ்மாத்திரஸ்க்ரு'தம்

அந்த நேரத்தில், அந்த ஒற்றை எழுத்தை பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் அறியவில்லை; ஏனெனில், அவர்களின் மனம் ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய குணங்களால் மறைக்கப்பட்டது.

ததா விபக்தமபவச்சதுர்தைகம் ததக்ஷரம் அ உ மேதி த்ரிமாத்ராபிஃ பரஸ்தாச்சார்தமாத்ரயா

அப்போது அந்த ஒற்றை எழுத்து நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிந்தது: 'அ', 'உ', 'ம்', மேலும் அவற்றிற்கு அப்பால் ஒரு அரை அளவு.

தத்ராகாரஃ ஶ்ரிதோ பாகே ஜ்வலல்லிம்கஸ்ய தக்ஷிணே உகாரஶ்சோத்தரே தத்வந்மகாரஸ்தஸ்ய மத்யதஃ

அங்கு, 'அ' என்ற ஒலி தீபோல ஜொலிக்கும் லிங்கத்தின் வலப்பக்கத்தில், 'உ' இடப்பக்கத்தில், அதுபோல் 'ம்' நடுவில் அமைந்தது.

அர்தமாத்ராத்மகோ நாதஃ ஶ்ரூயதே லிம்கமூர்தநி விபக்தே ऽபி ததா தஸ்மிந்ப்ரணவே பரமாக்ஷரே

அரை அளவாகிய நாதம், லிங்கத்தின் உச்சியில் கேட்கப்படுகிறது; இவ்வாறு பிரிந்தாலும், அந்த பரம எழுத்தாகிய பிரணவம் அங்கே நிலைத்திருக்கிறது.

விபாவார்தம் ச தௌ தேவௌ ந கிம்சிதவஜக்மதுஃ வேதாத்மநா ததாவ்யக்தஃ ப்ரணவோ விக்ரு'திம் கதஃ

உணர்த்தும் பொருட்டு, அந்த இரு தேவர்களும் எதையும் புரிந்துகொள்ளவில்லை; அந்த நேரத்தில், வேதத்தின் சாரமாகிய அவ்யக்தமான பிரணவம் மாற்றமடைந்தது.

தத்ராகாரோ ரு'கபவதுகாரோ யஜுரவ்யயஃ மகாரஸ்ஸாம ஸம்ஜாதோ நாதஸ்த்வாதர்வணீ ஶ்ருதிஃ

அங்கு, 'அ' என்பது ரிக் வேதமாக, அழியாத 'உ' யஜுர் வேதமாக, 'ம்' சாம வேதமாக, நாதம் அதர்வண வேதமாக ஆனது.

ரு'கயம் ஸ்தாபயாமாஸ ஸமாஸாத்த்வர்தமாத்மநஃ ரஜோகுணேஷு ப்ரஹ்மாணம் மூர்திஷ்வாத்யம் க்ரியாஸ்வபி

ரிக் வேதம், தன் சாரத்திலிருந்து, தன் பொருளைச் சுருக்கமாக நிறுவியது; அதில், ரஜஸ் குணங்களில், உருவங்களில் முதன்மையான பிரம்மா, செயல்களிலும் அவன்.

ஸ்ரு'ஷ்டிம் லோகேஷு ப்ரு'திவீம் தத்த்வேஷ்வாத்மாநமவ்யயம் கலாத்வநி நிவ்ரு'த்திம் ச ஸத்யம் ப்ரஹ்மஸு பஞ்சஸு

உலகங்களில் படைப்பு, பொருள்களில் பூமி, அழியாத ஆன்மா, கலா பாதையில் விலகல், உடனே ஐந்து பிரம்மாக்களில்.

லிம்கபாகேஷ்வதோபாகம் பீஜாக்யம் காரணத்ரயே சதுஃஷஷ்டிகுணைஶ்வர்யம் பௌத்தம் யதணிமாதிஷு

லிங்கத்தின் கீழ்பகுதியில், 'பீஜம்' எனும் மூன்று காரணங்களில், அணி முதலான அறுபத்து நான்கு வகை ஐஸ்வர்யங்கள்.

ததித்தமர்தைர்தஶபிர்வ்யாப்தம் விஶ்வம்ரு'சா ஜகத் அதோபஸ்தாபயாமாஸ ஸ்வார்தம் தஶவிதம் யஜுஃ

இவ்வாறு, இந்த பத்து பொருள்களால், ரிக் வேதம் உலகத்தை ஆட்கொண்டது; பின்னர், யஜுர் வேதம் தன் பத்து வகை பொருள்களை நிறுவியது.

ஸத்த்வம் குணேஷு விஷ்ணும் ச மூர்திஷ்வாத்யம் க்ரியாஸ்வபி ஸ்திதிம் லோகேஷ்வம்தரிக்ஷம் வித்யாம் தத்த்வேஷு ச த்ரிஷு

குணங்களில் சத்த்வம், உருவங்களில் முதன்மை விஷ்ணு, செயல்களிலும் அவன், உலகங்களில் பாதுகாப்பு, இடைநிலம், மூன்று தத்துவங்களில் அறிவு.

கலாத்வஸு ப்ரதிஷ்டாம் ச வாமம் ப்ரஹ்மஸு பஞ்சஸு மத்யம் து லிம்கபாகேஷு யோநிம் ச த்ரிஷு ஹேதுஷு

கலா பாதைகளில் நிலை, ஐந்து பிரம்மாக்களில் இடது பக்கம், லிங்கத்தின் பகுதிகளில் நடுவில், மூன்று காரணங்களில் யோனி.

ப்ராக்ரு'தம் ச யதைஶ்வர்யம் தஸ்மாத்விஶ்வம் யஜுர்மயம் ததோபஸ்தாபயாமாஸ ஸாமார்தம் தஶதாத்மநஃ

இயற்கையான ஐஸ்வர்யம் போலவே, அதனால் யஜுர் வேதமே உலகத்தை நிரப்புகிறது; பின்னர், சாம வேதம் தன் பத்து வகை பொருள்களை நிறுவியது.

தமோகுணேஷ்வதோ ருத்ரம் மூர்திஷ்வாத்யம் க்ரியாஸு ச ஸம்ஹ்ரு'திம் த்ரிஷு லோகேஷு தத்த்வேஷு ஶிவமுத்தமம்

தமஸ் குணங்களில், உருவங்களில் முதன்மை ருத்ரன், செயல்களிலும் அவன், மூன்று உலகங்களில் லயமும், தத்துவங்களில் உத்தமமான சிவனும்.