ஶிவபுராணம்

கஸ்த்வம் வதேத்யமர்ஷேண ப்ரஹ்ரு'த்யோத்தாப்ய மாதவம் ஸ து ஹஸ்தப்ரஹாரேண தீவ்ரேணாபிஹதஃ க்ஷணாத்

கோபத்துடன் மாஹாதேவனைத் தட்டிக் எழுப்பி, 'நீ யார்? சொல்லு!' என்று கேட்டார்; ஆனால், அவரது கையால் வலுவாகத் தட்டப்பட்ட விஷ்ணு உடனே விழித்தார்.

ப்ரபுத்தோத்தாய ஶயநாத்ததர்ஶ பரமேஷ்டிநம் தமாஹ சாம்தஸ்ஸம்க்ருத்தஃ ஸ்வயமக்ருத்தவத்தரிஃ

உறக்கத்திலிருந்து விழித்து எழுந்த விஷ்ணு, பரமேஷ்டியைப் பார்த்தார்; ஹரி உள்ளுக்குள் கோபம் இருந்தும், வெளியில் கோபமில்லாதவனைப் போலப் பேசினார்.

குதஸ்த்வமாகதோ வத்ஸ கஸ்மாத்த்வம் வ்யாகுலோ வத இதி விஷ்ணுவசஃ ஶ்ருத்வா ப்ரபுத்வகுணஸூசகம்

'நீ எங்கிருந்து வந்தாய், பிள்ளை? ஏன் கவலையுடன் இருக்கிறாய்? சொல்லு,' என்று விஷ்ணு கேட்டார்; அவன் சொற்களில் அவன் ஆட்சி சக்தி வெளிப்பட்டது.

ரஜஸா பத்தவைரஸ்தம் ப்ரஹ்மா புநரபாஷத வத்ஸேதி மாம் குதோ ப்ரூஷே குருஃ ஶிஷ்யமிவாத்மநஃ

காமமும் பகையும் நிரம்பி இருந்த பிரம்மா மீண்டும் அவனை நோக்கி, "ஏன் நீ என்னை 'குழந்தை' என்று, ஆசான் தன் மாணவனை அழைப்பது போல அழைக்கிறாய்?" என்று கேட்டான்.

மாம் ந ஜாநாஸி கிம் நாதம் ப்ரபஞ்சோ யஸ்ய மே க்ரு'திஃ த்ரிதாத்மாநம் விபஜ்யேதம் ஸ்ரு'ஷ்ட்வாத பரிபால்யதே

நீ என்னை ஆண்டவன் என்று அறியவில்லை என்றாயா? இந்த உலகம் எனது படைப்பு. நான் என்னை மூன்று வகையாகப் பிரித்து, இந்த உலகை உருவாக்கி, பாதுகாத்து வருகிறேன்.

ஸம்ஹராமி நமே கஶ்சித்ஸ்ரஷ்டா ஜகதி வித்யதே இத்யுக்தே ஸதி ஸோ ऽப்யாஹ ப்ரஹ்மாணம் விஷ்ணுரவ்யயஃ

"நான் மட்டுமே இந்த உலகில் உருவாக்குபவன்; வேறு யாரும் இல்லை. நான் தான் அழிப்பவன்," என்று பிரம்மா கூறியதும், அழிவில்லாத விஷ்ணு அவனை நோக்கி பேசினார்.

அஹமேவாதிகர்தாஸ்ய ஹர்தா ச பரிபாலகஃ பவாநபி மமைவாம்காதவதீர்ணஃ புராவ்யயாத்

"நான் தான் இந்த உலகின் முதன்மை உருவாக்குபவன், காப்பவன், அழிப்பவன். நீயும் பழங்காலத்தில் என் உடலில் இருந்து தோன்றினாய், அழிவில்லாதவனாகிய எனிடமிருந்து."

மந்நியோகாத்த்வமாத்மாநம் த்ரிதா க்ரு'த்வா ஜகத்த்ரயம் ஸ்ரு'ஜஸ்யவஸி சாம்தே தத்புநஃ ப்ரதிஸ்ரு'ஜஸ்யபி

"என் கட்டளையால் நீ உன்னை மூன்று வகையாகப் பிரித்து, மூன்று உலகையும் உருவாக்குகிறாய்; அதை பாதுகாத்து, இறுதியில் மீண்டும் அதை அழிக்கிறாய்."

விஸ்ம்ரு'தோஸி ஜகந்நாதம் நாராயணமநாமயம் தவாபி ஜநகம் ஸாக்ஷாந்மாமேவமவமந்யஸே

"நீ உலகத்துக்குத் தலைவனான குற்றமற்ற நாராயணனை மறந்துவிட்டாய்; என்னையும், உனது நேரடி தந்தையையும், இவ்வாறு அவமதிக்கிறாய்."

தவாபராதோ நாஸ்த்யத்ர ப்ராம்தோஸி மம மாயயா மத்ப்ரஸாதாதியம் ப்ராம்திரபைஷ்யதி தவாசிராத்

"இங்கு உனக்கு எந்தத் தவறும் இல்லை; என் மாயையால் நீ குழப்பமடைந்துள்ளாய். என் அருளால், இந்த உன் குழப்பம் விரைவில் நீங்கும்."

ஶ்ரு'ணு ஸத்யம் சதுர்வக்த்ர ஸர்வதேவேஶ்வரோ ஹ்யஹம் கர்தா பர்தா ச ஹர்தா ச ந மயாஸ்தி ஸமோ விபுஃ

"நான்முகனே, உண்மையை கேள்: எல்லா தேவதைகளுக்கும் நான் ஆண்டவன், படைப்பவன், காப்பவன், அழிப்பவன். எனக்கு சமமான வல்லமை கொண்டவர் யாரும் இல்லை."

ஏவமேவ விவாதோபூத்ப்ரஹ்மவிஷ்ண்வோஃ பரஸ்பரம் அபவச்ச மஹாயுத்தம் பைரவம் ரோமஹர்ஷணம்

இவ்வாறு பிரம்மா, விஷ்ணு இருவருக்கும் வாதம் எழுந்தது; அதனால் அவர்கள் இருவருக்கும் மிகவும் பயங்கரமான, உடம்பு புலர வைக்கும் பெரிய யுத்தம் ஏற்பட்டது.

முஷ்டிபிர்ந்நிக்நதோஸ்தீவ்ரம் ரஜஸா பத்தவைரயோஃ தயோர்தர்பாபஹாராய ப்ரபோதாய ச தேவயோஃ

கோபம், பகைமையால் நிரம்பி, இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் கையால் பலமாக அடித்தனர்; அந்தப் போரில் அவர்களின் பெருமை தாழ்ந்து, விழிப்புணர்வு ஏற்படவேண்டியது.

மத்யே ஸமாவிரபவல்லிம்கமைஶ்வரமத்புதம் ஜ்வாலாமாலாஸஹஸ்ராட்யமப்ரமேயமநௌபமம்

அவர்கள் நடுவில், ஆயிரக்கணக்கான ஜ்வாலைகள் சூழ்ந்த, அளவிட முடியாத, ஒப்பற்ற, அதிசயமான இறைவனின் லிங்கம் தோன்றியது.

க்ஷயவ்ரு'த்திவிநிர்முக்தமாதிமத்யாம்தவர்ஜிதம் தஸ்ய ஜ்வாலாஸஹஸ்ரேண ப்ரஹ்மவிஷ்ணூ விமோஹிதௌ

அதில் வளர்ச்சியும் அழிவும் இல்லை; அது ஆரம்பம், நடுவு, முடிவு எதுவும் இல்லாதது. அதன் ஆயிரம் ஜ்வாலைகளால் பிரம்மா, விஷ்ணு இருவரும் குழப்பமடைந்தனர்.

விஸ்ரு'ஜ்ய யுத்தம் கிம் த்வேததித்யசிம்தயதாம் ததா ந தயோஸ்தஸ்ய யாதாத்ம்யம் ப்ரபுத்தமபவத்யதா

அவர்கள் போரைக் கைவிட்டு, "இது என்ன?" என்று ஆச்சரியப்பட்டார்கள். ஆனால் அந்த உருவத்தின் உண்மையான தன்மையை இருவரும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

ததா ஸமுத்யதௌ ஸ்யாதாம் தஸ்யாத்யம்தம் பரீக்ஷிதும்

அப்போது அந்த உருவத்தின் ஆரம்பமும் முடிவும் அறிய இருவரும் முயற்சி செய்ய தீர்மானித்தார்கள்.

தத்ர ஹம்ஸாக்ரு'திர்ப்ரஹ்மா விஶ்வதஃ பக்ஷஸம்யுதஃ மநோநிலஜவோ பூத்வா கதஸ்தூர்த்வம் ப்ரயத்நதஃ

அங்கு பிரம்மா, அங்கங்கும் விரிந்த இறக்கைகளுடன் அன்னப்பறவையாக மாறி, மனமும் காற்றும் கொண்டு மேலே உயர முயன்றான்.

நாராயணோபி விஶ்வாத்மா லீலாஞ்ஜநசயோபமம் வாராஹமமிதம் ரூபமஸ்தாய கதவாநதஃ

உலகுக்கு ஆத்மாவான நாராயணன், கருப்பு காஜல்போல் இருந்த முடிவில்லாத வராக ரூபத்தை எடுத்துக் கொண்டு கீழே இறங்கினார்.

ஏவம் வர்ஷஸஹஸ்ரம் து த்வரந் விஷ்ணுரதோகதஃ நாபஶ்யதல்பமப்யஸ்ய மூலம் லிம்கஸ்ய ஸூகரஃ

அவ்வாறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் வராகமாக விஷ்ணு விரைவாக கீழே சென்றாலும், அந்த லிங்கத்தின் அடிப்பகுதியைச் சிறிதளவும் காண முடியவில்லை.

தாவத்காலம் கதஶ்சோர்த்வம் தஸ்யாம்தம் ஜ்ஞாதுமிச்சயா ஶ்ராம்தோத்யம்தமத்ரு'ஷ்ட்வாம்தம் பாபதாதஃ பிதாமஹஃ

அதே நேரம், பிரம்மா மேலே சென்று அதன் முடிவைத் தேடினார்; மிகவும் சோர்ந்து, அந்த எல்லையையும் காண முடியாமல் தவறிழந்தார்.

ததைவ பகவாந் விஷ்ணுஃ ஶ்ராம்தஃ ஸம்விக்நலோசநஃ க்லேஶேந மஹதா தூர்ணமதஸ்தாதுத்திதோ ऽபவத்

அதேபோல், அருளாளன் விஷ்ணு பெரும் சோர்வால் கண்கள் கலங்கிப், மிகுந்த துன்பத்தால் பாதிக்கப்பட்டு, விரைவாக கீழிருந்து எழுந்தார்.

ஸமாகதாவதாந்யோந்யம் விஸ்மயஸ்மேரவீக்ஷணௌ மாயயா மோஹிதௌ ஶம்போஃ க்ரு'த்யாக்ரு'த்யம் ந ஜக்மதுஃ

பின்னர் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்தபோது, ஆச்சரியமும் சிரிப்பும் நிறைந்த பார்வையுடன் இருந்தார்கள்; சம்புவின் மாயையால் இருவரும் மயங்கிப், என்ன செய்ய வேண்டும், என்ன செய்யக்கூடாது என்பதைக் கண்டறிய முடியவில்லை.

ப்ரு'ஷ்டதஃ பார்ஶ்வதஸ்தஸ்ய சாக்ரதஶ்ச ஸ்திதாவுபௌ ப்ரணிபத்ய கிமாத்மேதமித்யசிம்தயதாம் ததா

அவர்கள் இருவரும், பின்னால், பக்கத்தில், முன்னால் நிற்க, வணங்கி, 'இது என்ன ஆன்மா?' என்று ஆழமாக யோசித்தார்கள்.

அதாவிரபவத்தத்ர ஸநாதம் ஶப்தலக்ஷணம் ஓமித்யேகாக்ஷரம் ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மணஃ ப்ரதிபாதகம்

அப்போது அங்கு ஓர் ஒலி ஒத்த ஒற்றை எழுத்தாகிய 'ஓம்' எனும் பிரம்மம், தானாகவே தோன்றியது; அது பிரம்மத்தைச் சுட்டிக் காட்டும்.

ததப்யவிதிதம் தாவத்ப்ரஹ்மணா விஷ்ணுநா ததா ரஜஸா தமஸா சித்தம் தயோர்யஸ்மாத்திரஸ்க்ரு'தம்

அந்த நேரத்தில், அந்த ஒற்றை எழுத்தை பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் அறியவில்லை; ஏனெனில், அவர்களின் மனம் ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய குணங்களால் மறைக்கப்பட்டது.

ததா விபக்தமபவச்சதுர்தைகம் ததக்ஷரம் அ உ மேதி த்ரிமாத்ராபிஃ பரஸ்தாச்சார்தமாத்ரயா

அப்போது அந்த ஒற்றை எழுத்து நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிந்தது: 'அ', 'உ', 'ம்', மேலும் அவற்றிற்கு அப்பால் ஒரு அரை அளவு.

தத்ராகாரஃ ஶ்ரிதோ பாகே ஜ்வலல்லிம்கஸ்ய தக்ஷிணே உகாரஶ்சோத்தரே தத்வந்மகாரஸ்தஸ்ய மத்யதஃ

அங்கு, 'அ' என்ற ஒலி தீபோல ஜொலிக்கும் லிங்கத்தின் வலப்பக்கத்தில், 'உ' இடப்பக்கத்தில், அதுபோல் 'ம்' நடுவில் அமைந்தது.

அர்தமாத்ராத்மகோ நாதஃ ஶ்ரூயதே லிம்கமூர்தநி விபக்தே ऽபி ததா தஸ்மிந்ப்ரணவே பரமாக்ஷரே

அரை அளவாகிய நாதம், லிங்கத்தின் உச்சியில் கேட்கப்படுகிறது; இவ்வாறு பிரிந்தாலும், அந்த பரம எழுத்தாகிய பிரணவம் அங்கே நிலைத்திருக்கிறது.