ஶிவபுராணம்

கரந்யாஸாத்யமபி தைஃ க்ரு'த்வா வாத ந வா க்ரமாத் ஶிரோவதநஹ்ரு'த்குஹ்யபாதேஷ்வேதாநி கல்பயேத்

இவை கொண்டு, முறையே கர நியாசம் முதலியவற்றை செய்து, அல்லது செய்யாமல், தலை, வாய், இதயம், ரகசியம், கால்களில் இவை நிலைபெறச் செய்ய வேண்டும்.

ததஶ்சோர்த்வாதிவக்த்ராணி பஶ்சிமாம்தாநி கல்பயேத் ஈஶாநஸ்ய கலாஃ பஞ்ச பஞ்சஸ்வேதேஷு ச க்ரமாத்

அதன்பின் மேல்புறமும் மேற்கு திசையிலும் முகங்களை அமைக்க வேண்டும்; ஈசானனின் ஐந்து சக்திகள், அந்த ஐந்து வெள்ளை பகுதிகளில் ஒவ்வொன்றாக இடப்பட வேண்டும்.

ததஶ்சதுர்ஷு வக்த்ரேஷு புருஷஸ்ய கலா அபி சதஸ்ரஃ ப்ரணிதாதவ்யாஃ பூர்வாதிக்ரமயோகதஃ

பின்னர், நான்கு முகங்களில், புருஷனின் நான்கு சக்திகளும் கிழக்கு திசையிலிருந்து தொடங்கி ஒவ்வொரு திசையிலும் அமைக்கப்பட வேண்டும்.

ஹ்ரு'த்கம்டாம்ஸேஷு நாபௌ ச குக்ஷௌ ப்ரு'ஷ்டே ச வக்ஷஸி அகோரஸ்ய கலாஶ்சாஷ்டௌ பாதயோரபி ஹஸ்தயோஃ

இதோடு, இதயம், கழுத்து, தோள்கள், நாபி, வயிறு, முதுகு, மார்பு, கால்கள் மற்றும் கைகளில் அகோரனின் எட்டு சக்திகள் இடப்பட வேண்டும்.

பஶ்சாத்த்ரயோஃதஶகலாஃ பாயுமேட்ரோருஜாநுஷு ஜம்காஸ்பிக்கடிபார்ஶ்வேஷு வாமதேவஸ்ய பாவயேத்

பின்னர், இருபுறங்களிலும், பின்புறம், புறப்பகுதிகள், பின்புற இடுப்பு, முழங்கால், கால்சட்டை, இடுப்பு, பக்கவாட்டுகள் ஆகிய இடங்களில் வாமதேவனுக்கான பத்து சக்திகள் நினைவில் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

க்ராணே ஶிரஸி பாஹ்வோஶ்ச கல்பயேத்கல்பவித்தமஃ அஷ்டத்ரிம்ஶத்கலாந்யாஸமேவம் க்ரு'த்வாநுபூர்வஶஃ

மூக்கு, தலை, மற்றும் கைகளிலும் சக்திகளை அறிந்தவர் அமைக்க வேண்டும்; இவ்வாறு முப்பத்தி எட்டு சக்திகள் முறையாக இடப்பட வேண்டும்.

பஶ்சாத்ப்ரணவவித்தீமாந்ப்ரணவந்யாஸமாசரேத் பாஹுத்வயே கூர்பரயோஸ்ததா ச மணிபந்தயோஃ

பின்னர், பிரணவ முறையை அறிந்தவர், இரு கைகள், முழங்கைகள் மற்றும் மணிக்கட்டுகளில் பிரணவந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

பார்ஶ்வோதரோருஜம்கேஷு பாதயோஃ ப்ரு'ஷ்டதஸ்ததா இத்தம் ப்ரணவவிந்யாஸம் க்ரு'த்வா ந்யாஸவிசக்ஷணஃ

பக்கங்கள், வயிறு, தொடைகள், கால்சட்டை, கால்களின் பின்புறம் ஆகிய இடங்களிலும், இவ்வாறு பிரணவந்யாசம் செய்து, ந்யாசத்தில் தேர்ந்தவர் தொடர வேண்டும்.

ஹம்ஸந்யாஸம் ப்ரகுர்வீத ஶிவஶாஸ்த்ரே யதோதிதம் பீஜம் விபஜ்ய ஹம்ஸஸ்ய நேத்ரயோர்க்ராணயோரபி

சிவசாஸ்திரத்தில் கூறப்பட்டபடி, ஹம்ஸ ந்யாசத்தை செய்ய வேண்டும்; ஹம்ஸ பீஜத்தை இரு கண்கள் மற்றும் மூக்குக்குழாய்களில் பிரித்து அமைக்க வேண்டும்.

விபஜ்ய பாஹுநேத்ராஸ்யலலாடே க்ராணயோரபி கக்ஷயோஃ ஸ்கந்தயோஶ்சைவ பார்ஶ்வயோஸ்தநயோஸ்ததா

அதை கைகள், கண்கள், வாய், நெற்றி, மூக்குக்குழாய், கிழங்கு, தோள்கள், பக்கவாட்டுகள், மார்புகள் ஆகிய இடங்களிலும் பிரிக்க வேண்டும்.

கட்யோஃ பாண்யோர்குல்பயோஶ்ச யத்வா பஞ்சாம்கவர்த்மநா ஹம்ஸந்யாஸமிமம் க்ரு'த்வா ந்யஸேத்பஞ்சாக்ஷரீம் ததஃ

இடுப்பு, கைகள், குதிகால் அல்லது ஐந்து அங்க முறையிலும், இந்த ஹம்ஸ ந்யாசத்தை செய்து, பின்னர் ஐந்து எழுத்து மந்திரத்தை இட வேண்டும்.

யதா பூர்வோக்தமார்கேண ஶிவத்வம் யேந ஜாயதே நாஶிவஃ ஶிவமப்யஸ்யேந்நாஶிவஃ ஶிவமர்சயேத்

முன்னதாக கூறப்பட்ட வழியின்படி, சிவத்துவம் பெறப்படும்; சிவன் அல்லாதவர் சிவனை வழிபட கூடாது, சிவனைப் பயிற்சி செய்ய கூடாது.

நாஶிவஸ்து ஶிவம் த்யாயேந்நாஶிவம்ப்ராப்நுயாச்சிவம் தஸ்மாச்சைவீம் தநும் க்ரு'த்வா த்யக்த்வா ச பஶுபாவநாம்

சிவன் அல்லாதவர் சிவனை தியானிக்க கூடாது; அவன் சிவனை அடையவும் முடியாது. ஆகவே, சைவ உடலை ஏற்று, பசுபாவனையை விட்டு விட வேண்டும்.

ஶிவோ ऽஹமிதி ஸம்சிந்த்ய ஶைவம் கர்ம ஸமாசரேத் கர்மயஜ்ஞஸ்தபோயஜ்ஞோ ஜபயஜ்ஞஸ்ததுத்தரஃ த்யாநயஜ்ஞோ ஜ்ஞாநயஜ்ஞஃ பஞ்ச யஜ்ஞாஃ ப்ரகீர்திதாஃ

'நான் சிவன்' என்று மனதில் கொண்டு, சைவக் கர்மங்களை செய்ய வேண்டும்; கர்மயாகம், தவயாகம், ஜபயாகம், தியானயாகம், ஞானயாகம் — இந்த ஐந்து யாகங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன.

கர்மயஜ்ஞரதாஃ கேசித்தபோயஜ்ஞரதாஃ பரே ஜபயஜ்ஞரதாஶ்சாந்யே த்யாநயஜ்ஞரதாஸ்ததா

சிலர் கர்மயாகத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள், மற்றவர்கள் தவயாகத்தில், இன்னும் சிலர் ஜபயாகத்தில், மற்றவர்கள் தியானயாகத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள்.

ஜ்ஞாநயஜ்ஞரதாஶ்சாந்யே விஶிஷ்டாஶ்சோத்தரோத்தரம் க்ரமயஜ்ஞோ த்விதா ப்ரோக்தஃ காமாகாமவிபேததஃ

மற்றவர்கள் ஞானயாகத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள்; ஒவ்வொருவரும் முன்னொருவரை விட சிறப்பாக இருக்கிறார்கள். ஆசை மற்றும் ஆசையில்லாமை என்ற இருவகைப்படி, இந்த யாகம் இருமுறை கூறப்படுகிறது.

காமாந்காமீ ததோ புக்த்வா காமாஸக்தஃ புநர்பவேத் அகாமே ருத்ரபவநே போகாந்புக்த்வா ததஶ்ச்யுதஃ

ஆசையுள்ளவர், ஆசைகளை அனுபவித்து, மீண்டும் அதில் பற்றுடன் இருப்பார்; ஆனால் ஆசையில்லாதவர், ருத்ரனின் இல்லத்தில் இன்பங்களை அனுபவித்து, பின்னர் அங்கிருந்து விலகுவார்.

தபோயஜ்ஞரதோ பூத்வா ஜாயதே நாத்ர ஸம்ஶயஃ தபஸ்வீ ச புநஸ்தஸ்மிந்போகாந் புக்த்வா ததஶ்ச்யுதஃ

தவயாகத்தில் ஈடுபட்டால், பிறப்பது உறுதி; தவசு, அங்கே இன்பங்களை அனுபவித்து, பின்னர் அங்கிருந்து விலகுவார்.

ஜபத்யாநரதோ பூத்வா ஜாயதே புவி மாநவஃ ஜபத்யாநரதோ மர்த்யஸ்தத்வைஶிஷ்ட்யவஶாதிஹ

ஜபம் மற்றும் தியானத்தில் ஈடுபட்டால், மனிதராக பூமியில் பிறப்பார்; ஜபம் மற்றும் தியானத்தில் ஈடுபடும் மனிதர், அந்த சிறப்பினால் இங்கே—

ஜ்ஞாநம் லப்த்வாசிராதேவ ஶிவஸாயுஜ்யமாப்நுயாத் தஸ்மாந்முக்தோ ஶிவாஜ்ஞப்தஃ கர்மயஜ்ஞோ ऽபி தேஹிநாம்

அறிவைப் பெற்றவுடன், ஒருவர் விரைவில் சிவனுடன் ஒன்றிப்பை அடைவார். ஆகையால், சிவனின் கட்டளையின்படி, விடுதலை பெற்றவர்களால் செய்யப்படும் செயல்பூஜையும் உடலுடன் இருப்போருக்காகவே.

அகாமஃ காமஸம்யுக்தோ பந்தாயைவ பவிஷ்யதி தஸ்மாத்பஞ்சஸு யஜ்ஞேஷு த்யாநஜ்ஞாநபரோ பவேத்

விருப்பமின்றி செய்யப்படின் அது விடுதலிக்கு வழிவகுக்கும்; ஆசையுடன் செய்தால் அது பந்தத்தையே தரும். எனவே, ஐந்து யாகங்களில், ஒருவர் தியானத்திலும் அறிவிலும் மனதை செலுத்த வேண்டும்.

த்யாநம் ஜ்ஞாநம் ச யஸ்யாஸ்தி தீர்ணஸ்தேந பவார்ணவஃ ஹிம்ஸாதிதோஷநிர்முக்தோ விஶுத்தஶ்சித்தஸாதநஃ

யாரிடம் தியானமும் அறிவும் உள்ளதோ, அவர் பிறப்புப்பிணியின் பெருங்கடலை கடந்துவிடுவார்; வன்முறை போன்ற குற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டு, தூய மனதுடன் சாதனை செய்வார்.

த்யாநயஜ்ஞஃ பரஸ்தஸ்மாதபவர்கபலப்ரதஃ பஹிஃ கர்மகரா யத்வந்நாதீவ பலபாகிநஃ

இவை எல்லாவற்றிலும் தியானயாகமே சிறந்தது; அது விடுதலியின் பலனை தரும். வெளிப்படையான செயல்களில் ஈடுபடுவோர், மிகக் குறைந்த பலனையே பெறுவர்.

த்ரு'ஷ்ட்வா நரேந்த்ரபவநே தத்வதத்ராபி கர்மிணஃ த்யாநிநாம் ஹி வபுஃ ஸூக்ஷ்மம் பவேத்ப்ரத்யக்ஷமைஶ்வரம்

அரசனின் அரண்மனையில் இருப்பதைப்போல், இங்கும் செயல்படுவோரிடையே, தியானம் செய்பவர்களின் உருவம் நுண்மையாக, அவர்களின் தெய்வீகத் தன்மை நேரில் காணப்படும்.

யதேஹ கர்மணாம் ஸ்தூலம் ம்ரு'த்காஷ்டாத்யைஃ ப்ரகல்பிதம் த்யாநயஜ்ஞரதாஸ்தஸ்மாத்தேவாந்பாஷாணம்ரு'ண்மயாந்

இங்கு, செயல்களின் வெளிப்படையான வடிவங்கள் மண், மரம் போன்றவற்றால் உருவாக்கப்படுகின்றன. ஆனால் தியானயாகத்தில் ஈடுபடுவோர், கல் அல்லது மண்ணால் ஆன தெய்வங்களைவிட உயர்ந்தவர்கள்.

நாத்யம்தம் ப்ரதிபத்யம்தே ஶிவயாதாத்ம்யவேதநாத் ஆத்மஸ்தம் யஃ ஶிவம் த்யக்த்வா பஹிரப்யர்சயேந்நரஃ

சிவனின் உண்மையான தன்மையை அறியாததால், அவர்கள் முழுமையான நிலையை அடையமாட்டார்கள். உள்ளத்தில் உறையும் சிவனை விட்டு விட்டு, ஒருவர் வெளியில் வழிபடுகிறார்.

ஹஸ்தஸ்தம் பலமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய லிஹேத்கூர்பரமாத்மநஃ ஜ்ஞாநாத்த்யாநம் பவேத்த்யாநாஜ்ஜ்ஞாநம் பூயஃ ப்ரவர்ததே

கையில் உள்ள பழத்தை விட்டுவிட்டு, தனக்கே தோள்பட்டை நக்க முயல வேண்டாம். அறிவிலிருந்து தியானம் பிறக்கிறது; தியானத்திலிருந்து மீண்டும் அறிவு உருவாகிறது.

ததுபாப்யாம் பவேந்முக்திஸ்தஸ்மாத்த்யாநரதோ பவேத் த்வாதஶாந்தே ததா மூர்த்நி லலாடே ப்ரூயுகாந்தரே

இரண்டும் சேர்ந்தால்தான் விடுதலை கிடைக்கும். ஆகவே, ஒருவர் தியானத்தில் மனதை செலுத்த வேண்டும்—பன்னிரண்டு விரல் நீளத்தின் முடிவில், தலைக்குப் பின், நெற்றியில், அல்லது புருவங்களுக்கு இடையில்.

நாஸாக்ரே வா ததாஸ்யே வா கந்தரே ஹ்ரு'தயே ததா நாபௌ வா ஶாஶ்வதஸ்தாநே ஶ்ரத்தாவித்தேந சேதஸா

அல்லது மூக்கின் முனையில், வாயில், கழுத்தில், இதயத்தில், அல்லது நாபியில்—இவை எல்லாம் நிலையான இடங்கள்; அங்கு உறுதியான நம்பிக்கையுடன் மனதை செலுத்த வேண்டும்.