ஶிவபுராணம்

யதா ஶிவஸ்ததா வித்யா யதா வித்யா ததா குருஃ ஶிவவித்யா குரூணாம் ச பூஜயா ஸத்ரு'ஶம் பலம்

சிவன் போல் அறிவும், அறிவு போல் குருவும்; சிவன், அறிவு, குரு ஆகியோருக்கு செய்யும் பூஜையின் பலனும் ஒன்றே.

ஸர்வதேவாத்மகஶ்சாஸௌ ஸர்வமம்த்ரமயோ குருஃ தஸ்மாத்ஸர்வப்ரயத்நேந யஸ்யாஜ்ஞாம் ஶிரஸா வஹேத்

அவர் எல்லா தேவதைகளின் ஆதாரம்; குரு எல்லா மந்திரங்களாலும் ஆனவர். ஆகவே, முழு முயற்சியுடன் அவருடைய ஆணையைத் தலைக்கொண்டு ஏற்க வேண்டும்.

ஶ்ரேயோ ऽர்தீ யதி குர்வாஜ்ஞாம் மநஸாபி ந லம்கயேத் குர்வாஜ்ஞாபாலகோ யஸ்மாஜ்ஜ்ஞாநஸம்பத்திமஶ்நுதே

யாராவது நன்மை நாடினால், குருவின் ஆணையை மனதிலும் மீறக்கூடாது; குருவின் ஆணையை காத்தவர் அறிவு செல்வத்தை அடைவார்.

கச்சம்ஸ்திஷ்டந்ஸ்வபந்பும்ஜந்நாந்யத்கர்ம ஸமாசரேத் ஸமக்ஷம் யதி குர்வீத ஸர்வம் சாநுஜ்ஞயா குரோஃ

நடக்கும்போது, நிற்கும்போது, தூங்கும்போது, சாப்பிடும்போது வேறு எந்த செயலும் செய்யக்கூடாது; குருவின் முன்னிலையில் ஏதேனும் செய்ய வேண்டுமெனில் அவரது அனுமதியுடன் செய்ய வேண்டும்.

குரோர்க்ரு'ஹே ஸமக்ஷம் வா ந யதேஷ்டாஸநோ பவேத் குருர்தேவோ யதஃ ஸாக்ஷாத்தத்க்ரு'ஹம் தேவமந்திரம்

குருவின் வீட்டிலும், அவருடைய முன்னிலையிலும் விருப்பப்படி அமரக்கூடாது; குருவே நேரடியாகத் தெய்வம் என்பதால், அவரது வீடு கோயிலாகும்.

பாபிநாம் ச யதா ஸம்காத்தத்பாபாத்பதிதோ பவேத் யதேஹ வஹ்நிஸம்பர்காந்மலம் த்யஜதி காம்சநம்

தீயவருடன் சேர்ந்தால் அவர்களது பாவம் விழும்; அதுபோல், இங்கு தீயைத் தொடும் பொழுது பொன்னில் உள்ள குறை நீங்கும்.

ததைவ குருஸம்பர்காத்பாபம் த்யஜதி மாநவஃ யதா வஹ்நிஸமீபஸ்தோ க்ரு'தகும்போ விலீயதே

அதேபோல், குருவுடன் சேர்ந்தால் மனிதன் பாவத்தை நீக்கிக்கொள்கிறான்; தீக்கு அருகில் வைத்த நெய்குடம் உருகுவது போல.

ததா பாபம் விலீயேத ஹ்யாசார்யஸ்ய ஸமீபதஃ யதா ப்ரஜ்வலிதோ வஹ்நிஃ ஶுஷ்கமார்த்ரம் ச நிர்தஹேத்

அப்படியே, ஆசாரியரின் அருகில் பாவம் கரைந்து விடும்; எரியும் தீ உலர்ந்ததும் ஈரமானதும் எதையும் சுடும் போல.

ததாயமபி ஸம்துஷ்டோ குருஃ பாபம் க்ஷணாத்தஹேத் மநஸா கர்மணா வாசா குரோஃ க்ரோதம் ந காரயேத்

அவ்வாறு, குரு மகிழ்ந்திருப்பின், அவர் ஒரு கணத்தில் பாவத்தை எரித்து விடுகிறார்; எண்ணத்தில், செயலில், வார்த்தையிலும் குருவை கோபப்படுத்தக் கூடாது.

தஸ்ய க்ரோதேந தஹ்யம்தே ஹ்யாயுஃஶ்ரீஜ்ஞாநஸத்க்ரியாஃ தத்க்ரோதகாரிணோ யே ஸ்யுஸ்தேஷாம் யஜ்ஞாஶ்ச நிஷ்பலாஃ

அவரது கோபத்தால் ஆயுள், செல்வம், அறிவு, நற்காரியங்கள் அனைத்தும் அழிகின்றன; அவரை கோபப்படுத்துவோருக்கு யாகங்களும் பயனில்லாதவையாகும்.

யமஶ்ச நியமாஶ்சைவ நாத்ர கார்யா விசாரணா குரோர்விருத்தம் யத்வாக்யம் ந வதேஜ்ஜாதுசிந்நரஃ

யமமும் நியமமும் இங்கு அவசியமில்லை; குருவுக்கு எதிராக எந்த வார்த்தையும் ஒருபோதும் பேசக்கூடாது.

வதேத்யதி மஹாமோஹாத்ரௌரவம் நரகம் வ்ரஜேத் மநஸா கர்மணா வாசா குருமுத்திஶ்ய யத்நதஃ

யாராவது பெரிய மயக்கத்தில், மனதில், செயலில் அல்லது சொல்லில் குருவை குறிவைத்து பொய் பேசினால், அவர் ரௌரவம் என்னும் நரகத்திற்கு போவார்.

ஶ்ரேயோர்தீ சேந்நரோ தீமாந்ந மித்யாசாரமாசரேத் குரோர்ஹிதம் ப்ரியம் குர்யாதாதிஷ்டோ வா ந வா ஸதா

யாராவது புத்திசாலி நன்மை விரும்பினால், அவர் பொய்யாக நடக்கக் கூடாது; எப்போதும் குருவுக்கு பயனும் மகிழ்ச்சியும் தரும் செயல்களை, கட்டளையிட்டாலும் இல்லையெனினும், செய்ய வேண்டும்.

அஸமக்ஷம் ஸமக்ஷம் வா தஸ்ய கார்யம் ஸமாசரேத் இத்தமாசாரவாந்பக்தோ நித்யமுத்யுக்தமாநஸஃ

குரு அருகிலோ, இல்லையோ, அவருடைய பணிகளை செய்து முடிக்க வேண்டும்; இப்படிப்பட்ட ஒழுக்கமும் பக்தியும் கொண்டவர் எப்போதும் மனதில் உற்சாகமாக இருப்பார்.

குருப்ரியகரஃ ஶிஷ்யஃ ஶைவதர்மாம்ஸ்ததோ ऽர்ஹதி குருஶ்சேத்குணவாந்ப்ராஜ்ஞஃ பரமாநம்தபாஸகஃ

குருவை மகிழ்விப்பவன் என்ற மாணவன், ஶைவம் வழிபாட்டிற்கு தகுதியானவனாகிறார்; குரு நல்ல பண்பும் ஞானமும் உடையவராக இருந்தால், அவர் உன்னத ஆனந்தத்தை வெளிப்படுத்துபவர்.

தத்த்வவிச்சிவஸம்ஸக்தோ முக்திதோ ந து சாபரஃ ஸம்வித்ஸம்ஜநநம் தத்த்வம் பரமாநம்தஸம்பவம்

உண்மை அறிந்தும் சிவனிடம் பற்றுள்ளவரே விடுதலை அளிப்பவர்; மற்றவர் அல்லர். அறிவை உருவாக்கும் அந்த சத்தியமே உன்னத ஆனந்தத்தின் மூலமாகும்.

தத்தத்த்வம் விதிதம் யேந ஸ ஏவாநம்ததர்ஶகஃ ந புநர்நாமமாத்ரேண ஸம்விதாரஹிதஸ்து யஃ

அந்த உண்மையை அறிந்தவரே ஆனந்தத்தை காண்பிப்பவர்; பெயருக்காக மட்டும், உணர்வில்லாதவர் அல்ல.

அந்யோந்யம் தாரயேந்நௌகா கிம் ஶிலா தாரயேச்சிலாம் ஏதஸ்யா நாமமாத்ரேண முக்திர்வை நாமமாத்ரிகா

ஒரு கல் இன்னொரு கல்லை கடக்க வைக்க முடியுமா? படகு போல் அல்ல. பெயருக்காக மட்டும் விடுதலை கிடைக்காது.

யைஃ புநர்விதிதம் தத்த்வம் தே முக்தா மோசயந்த்யபி தத்த்வஹீநே குதோ போதஃ குதோ ஹ்யாத்மபரிக்ரஹஃ

உண்மை அறிந்தவர்கள் தாமும் விடுதலை பெறுவார்கள், பிறரையும் விடுவிப்பார்கள்; உண்மை இல்லாமல் அறிவும், ஆத்மா உணர்வும் எங்கே?

பரிக்ரஹவிநிர்முக்தஃ பஶுரித்யபிதீயதே பஶுபிஃ ப்ரேரிதஶ்சாபி பஶுத்வம் நாதிவர்ததே

பிடிப்புகள் இல்லாதவரே 'பசு' எனப்படுகிறார்; பிறர் தூண்டினால், அவர் அந்த நிலையை மீற முடியாது.

தஸ்மாத்தத்த்வவிதேவேஹ முக்தோ மோசக இஷ்யதே ஸர்வலக்ஷணஸம்யுக்தஃ ஸர்வஶாஸ்த்ரவிதப்யயம்

ஆகையால், இங்கே உண்மை அறிந்தவரே விடுதலையும், பிறரை விடுவிப்பவரும் எனக் கருதப்படுகிறார்; எல்லா அடையாளங்களும், எல்லா நூல்களும் தெரிந்தாலும் போதும் அல்ல.

ஸர்வோபாயவிதிஜ்ஞோ ऽபி தத்த்வஹீநஸ்து நிஷ்பலஃ யஸ்யாநுபவபர்யம்தா புத்திஸ்தத்த்வே ப்ரவர்ததே

எல்லா முறைகளும், விதிகளும் தெரிந்திருந்தாலும், உண்மை இல்லையெனில் பயனில்லை; அனுபவம் வரைக்கும் அறிவு அந்த உண்மையில் இயங்க வேண்டும்.

தஸ்யாவலோகநாத்யைஶ்ச பராநந்தோ ऽபிஜாயதே தஸ்மாத்யஸ்யைவ ஸம்பர்காத்ப்ரபோதாநம்தஸம்பவஃ

அவரை காண்பதும், பிற வழிகளும் உன்னத ஆனந்தத்தை தரும்; அவரைத் தொடும் போது விழிப்பும் ஆனந்தமும் பிறக்கின்றன.

குரும் தமேவ வ்ரு'ணுயாந்நாபரம் மதிமாந்நரஃ ஸ ஶிஷ்யைர்விநயாசாரசதுரைருசிதோ குருஃ

புத்திசாலி மனிதன் அந்த குருவையே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும், வேறு யாரையும் அல்ல; பணிவும் நல்ல நடப்பும் கொண்ட மாணவர்களுக்கு அந்த குருவே பொருத்தமானவர்.

யாவத்விஜ்ஞாயதே தாவத்ஸேவநீயோ முமுக்ஷுபிஃ ஜ்ஞாதே தஸ்மிந்ஸ்திரா பக்திர்யாவத்தத்த்வம் ஸமாஶ்ரயேத்

அறிவு கிடைக்கும் வரை விடுதலை விரும்புவோர் சேவை செய்ய வேண்டும்; அது அறிந்தபின், அந்த உண்மையை பற்றியிருக்கும் வரை நிலையான பக்தி இருக்க வேண்டும்.

ந து தத்த்வம் த்யஜேஜ்ஜாது நோபேக்ஷேத கதம்சந யத்ராநம்தஃ ப்ரபோதோ வா நால்பமப்யுபலப்யதே

உண்மையை ஒருபோதும் விட்டுவிடக்கூடாது, எப்படியும் புறக்கணிக்க கூடாது; அங்கு ஆனந்தமோ விழிப்போ சிறிதளவும் கிடைக்காத இடத்தில்.

வத்ஸராதபி ஶிஷ்யேண ஸோ ऽந்யம் குருமுபாஶ்ரயேத் குருமந்யம் ப்ரபந்நே ऽபி நாவமந்யேத பௌர்விகம் குரோர்ப்ராத்ஃம்ஸ்ததா புத்ராந்போதகாந்ப்ரேரகாநபி

ஒரு வருடம் ஆன பிறகும், மாணவன் வேறு குருவை நாடலாம்; ஆனால், வேறு குருவை நாடினாலும், முன்னையவரையும், அவருடைய சகோதரர்கள், மகன்கள், கற்றுக்கொடுத்தோர், வழிகாட்டிகள் ஆகியோரை அவமதிக்க கூடாது.

தத்ராதாவுபஸம்கம்ய ப்ராஹ்மணம் வேதபாரகம் குருமாராதயேத்ப்ராஜ்ஞம் ஶுபகம் ப்ரியதர்ஶநம்

அங்கு முதலில் வேதம் நன்கு அறிந்த பிராமணரை அணுகி, ஞானமும், நல்லதுமாகவும், இனிமையான தோற்றமுள்ள குருவை வழிபட வேண்டும்.

ஸர்வாபயப்ரதாதாரம் கருணாக்ராம்தமாநஸம் தோஷயேத்தம் ப்ரயத்நேந மநஸா கர்மணா கிரா

எல்லா பயமும் நீக்கும், இரக்கம் நிறைந்த மனமுள்ள அவரை, மனம், செயல், சொல்லால் முயற்சித்து மகிழ்விக்க வேண்டும்.