ஶிவபுராணம்

மாம்த்ரீ க்ரியாவதீ தீக்ஷா கும்டமம்டலபூர்விகா மம்தமம்ததரோத்தேஶாத்கர்தவ்யா குருணா பஹிஃ

கிரியைகள் நிறைந்த மாந்த்ரி தீட்சை, கும்பமும் மண்டலமும் அமைத்த பிறகு, குரு வெளியில் மெதுவாகவும், மென்மையாகவும் செய்கிறார்.

ஶக்திபாதாநுஸாரேண ஶிஷ்யோ ऽநுக்ரஹமர்ஹதி ஶைவதர்மாநுஸாரஸ்ய தந்மூலத்வாத்ஸமாஸதஃ

சக்தி இறங்கும் அளவின்படி, சீடன் அருள் பெற தகுதியுடையவன்; ஏனெனில், சிவதர்மத்தைப் பின்பற்றுவது அதிலிருந்து தான் உண்டாகிறது.

யத்ர ஶக்திர்ந பதிதா தத்ர ஶுத்திர்ந ஜாயதே ந வித்யா ந ஶிவாசாரோ ந முக்திர்ந ச ஸித்தயஃ

சக்தி இறங்காத இடத்தில் தூய்மை இல்லை, ஞானம் இல்லை, சிவாசாரம் இல்லை, முக்தி இல்லை, சாதனைகளும் இல்லை.

தஸ்மால்லிம்காநி ஸம்வீக்ஷ்ய ஶக்திபாதஸ்ய பூயஸஃ ஜ்ஞாநேந க்ரியயா வாத குருஶ்ஶிஷ்யம் விஶோதயேத்

ஆதலால், சக்தி வலிமையாக இறங்கியுள்ள அறிகுறிகளை கவனித்து, குரு அறிவாலும் அல்லது செய்கையாலும் சீடனைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

யோ ऽந்யதா குருதே மோஹாத்ஸ விநஶ்யதி துர்மதிஃ தஸ்மாத்ஸர்வப்ரகாரேண குருஃ ஶிஷ்யம் பரீக்ஷயேத்

யார் மயக்கத்தால் வேறுவிதமாகச் செய்கிறாரோ, அந்த அறியாதவர் அழிந்து போவார். எனவே எல்லா வகையிலும் குரு சீடனை ஆராய வேண்டும்.

லக்ஷணம் ஶக்திபாதஸ்ய ப்ரபோதாநம்தஸம்பவஃ ஸா யஸ்மாத்பரமா ஶக்திஃ ப்ரபோதாநம்தரூபிணீ

சக்தி இறங்கியதற்கான குறி விழிப்பும் ஆனந்தமும் தோன்றுவது. ஏனெனில் அந்த உயர்ந்த சக்தி விழிப்பும் ஆனந்தமும் கொண்டதே.

ஆநம்தபோதயோர்லிம்கமம்தஃகரணவிக்ரியாஃ யதா ஸ்யாத்கம்பரோமாம்சஸ்வரநேத்ராம்கவிக்ரியாஃ

விழிப்பும் ஆனந்தத்திற்கான அறிகுறிகள் உள்ளத்தின் மாற்றங்கள்; அதாவது உடல் நடுக்கம், ரோமஞ்சம், குரல், கண்கள், உடல் உறுப்புகள் மாற்றமடைதல் போன்றவை.

ஶிஷ்யோபி லக்ஷணைரேபிஃ குர்யாத்குருபரீக்ஷணம் தத்ஸம்பர்கைஃ ஶிவார்சாதௌ ஸம்கதைர்வாத தத்கதைஃ

இந்த அறிகுறிகளால் சீடனும் குருவை ஆராய வேண்டும்; சிவனை வழிபடும்போது அல்லது அவருடன் தொடர்புடையவர்களுடன் சேர்ந்திருப்பதாலும் அறியலாம்.

ஶிஷ்யஸ்து ஶிக்ஷணீயத்வாத்குரோர்கௌரவகாரணாத் தஸ்மாத்ஸர்வப்ரயத்நேந குரோர்கௌரவமாசரேத்

சீடன் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவன் என்பதாலும், குருவுக்கு மதிப்பு வேண்டும் என்பதாலும், எல்லா முயற்சியுடனும் சீடன் குருவை மதிக்க வேண்டும்.

யோ குருஸ்ஸ ஶிவஃ ப்ரோக்தோ யஃ ஶிவஃ ஸ குருஃ ஸ்ம்ரு'தஃ குருர்வா ஶிவ ஏவாத வித்யாகாரேண ஸம்ஸ்திதஃ

குருவே சிவன் என்று கூறப்படுகிறது; சிவனே குரு என்று நினைக்கப்படுகிறது; அல்லது சிவன் அறிவாகவே நிலைபெற்றிருக்கிறார்.

யதா ஶிவஸ்ததா வித்யா யதா வித்யா ததா குருஃ ஶிவவித்யா குரூணாம் ச பூஜயா ஸத்ரு'ஶம் பலம்

சிவன் போல் அறிவும், அறிவு போல் குருவும்; சிவன், அறிவு, குரு ஆகியோருக்கு செய்யும் பூஜையின் பலனும் ஒன்றே.

ஸர்வதேவாத்மகஶ்சாஸௌ ஸர்வமம்த்ரமயோ குருஃ தஸ்மாத்ஸர்வப்ரயத்நேந யஸ்யாஜ்ஞாம் ஶிரஸா வஹேத்

அவர் எல்லா தேவதைகளின் ஆதாரம்; குரு எல்லா மந்திரங்களாலும் ஆனவர். ஆகவே, முழு முயற்சியுடன் அவருடைய ஆணையைத் தலைக்கொண்டு ஏற்க வேண்டும்.

ஶ்ரேயோ ऽர்தீ யதி குர்வாஜ்ஞாம் மநஸாபி ந லம்கயேத் குர்வாஜ்ஞாபாலகோ யஸ்மாஜ்ஜ்ஞாநஸம்பத்திமஶ்நுதே

யாராவது நன்மை நாடினால், குருவின் ஆணையை மனதிலும் மீறக்கூடாது; குருவின் ஆணையை காத்தவர் அறிவு செல்வத்தை அடைவார்.

கச்சம்ஸ்திஷ்டந்ஸ்வபந்பும்ஜந்நாந்யத்கர்ம ஸமாசரேத் ஸமக்ஷம் யதி குர்வீத ஸர்வம் சாநுஜ்ஞயா குரோஃ

நடக்கும்போது, நிற்கும்போது, தூங்கும்போது, சாப்பிடும்போது வேறு எந்த செயலும் செய்யக்கூடாது; குருவின் முன்னிலையில் ஏதேனும் செய்ய வேண்டுமெனில் அவரது அனுமதியுடன் செய்ய வேண்டும்.

குரோர்க்ரு'ஹே ஸமக்ஷம் வா ந யதேஷ்டாஸநோ பவேத் குருர்தேவோ யதஃ ஸாக்ஷாத்தத்க்ரு'ஹம் தேவமந்திரம்

குருவின் வீட்டிலும், அவருடைய முன்னிலையிலும் விருப்பப்படி அமரக்கூடாது; குருவே நேரடியாகத் தெய்வம் என்பதால், அவரது வீடு கோயிலாகும்.

பாபிநாம் ச யதா ஸம்காத்தத்பாபாத்பதிதோ பவேத் யதேஹ வஹ்நிஸம்பர்காந்மலம் த்யஜதி காம்சநம்

தீயவருடன் சேர்ந்தால் அவர்களது பாவம் விழும்; அதுபோல், இங்கு தீயைத் தொடும் பொழுது பொன்னில் உள்ள குறை நீங்கும்.

ததைவ குருஸம்பர்காத்பாபம் த்யஜதி மாநவஃ யதா வஹ்நிஸமீபஸ்தோ க்ரு'தகும்போ விலீயதே

அதேபோல், குருவுடன் சேர்ந்தால் மனிதன் பாவத்தை நீக்கிக்கொள்கிறான்; தீக்கு அருகில் வைத்த நெய்குடம் உருகுவது போல.

ததா பாபம் விலீயேத ஹ்யாசார்யஸ்ய ஸமீபதஃ யதா ப்ரஜ்வலிதோ வஹ்நிஃ ஶுஷ்கமார்த்ரம் ச நிர்தஹேத்

அப்படியே, ஆசாரியரின் அருகில் பாவம் கரைந்து விடும்; எரியும் தீ உலர்ந்ததும் ஈரமானதும் எதையும் சுடும் போல.

ததாயமபி ஸம்துஷ்டோ குருஃ பாபம் க்ஷணாத்தஹேத் மநஸா கர்மணா வாசா குரோஃ க்ரோதம் ந காரயேத்

அவ்வாறு, குரு மகிழ்ந்திருப்பின், அவர் ஒரு கணத்தில் பாவத்தை எரித்து விடுகிறார்; எண்ணத்தில், செயலில், வார்த்தையிலும் குருவை கோபப்படுத்தக் கூடாது.

தஸ்ய க்ரோதேந தஹ்யம்தே ஹ்யாயுஃஶ்ரீஜ்ஞாநஸத்க்ரியாஃ தத்க்ரோதகாரிணோ யே ஸ்யுஸ்தேஷாம் யஜ்ஞாஶ்ச நிஷ்பலாஃ

அவரது கோபத்தால் ஆயுள், செல்வம், அறிவு, நற்காரியங்கள் அனைத்தும் அழிகின்றன; அவரை கோபப்படுத்துவோருக்கு யாகங்களும் பயனில்லாதவையாகும்.

யமஶ்ச நியமாஶ்சைவ நாத்ர கார்யா விசாரணா குரோர்விருத்தம் யத்வாக்யம் ந வதேஜ்ஜாதுசிந்நரஃ

யமமும் நியமமும் இங்கு அவசியமில்லை; குருவுக்கு எதிராக எந்த வார்த்தையும் ஒருபோதும் பேசக்கூடாது.

வதேத்யதி மஹாமோஹாத்ரௌரவம் நரகம் வ்ரஜேத் மநஸா கர்மணா வாசா குருமுத்திஶ்ய யத்நதஃ

யாராவது பெரிய மயக்கத்தில், மனதில், செயலில் அல்லது சொல்லில் குருவை குறிவைத்து பொய் பேசினால், அவர் ரௌரவம் என்னும் நரகத்திற்கு போவார்.

ஶ்ரேயோர்தீ சேந்நரோ தீமாந்ந மித்யாசாரமாசரேத் குரோர்ஹிதம் ப்ரியம் குர்யாதாதிஷ்டோ வா ந வா ஸதா

யாராவது புத்திசாலி நன்மை விரும்பினால், அவர் பொய்யாக நடக்கக் கூடாது; எப்போதும் குருவுக்கு பயனும் மகிழ்ச்சியும் தரும் செயல்களை, கட்டளையிட்டாலும் இல்லையெனினும், செய்ய வேண்டும்.

அஸமக்ஷம் ஸமக்ஷம் வா தஸ்ய கார்யம் ஸமாசரேத் இத்தமாசாரவாந்பக்தோ நித்யமுத்யுக்தமாநஸஃ

குரு அருகிலோ, இல்லையோ, அவருடைய பணிகளை செய்து முடிக்க வேண்டும்; இப்படிப்பட்ட ஒழுக்கமும் பக்தியும் கொண்டவர் எப்போதும் மனதில் உற்சாகமாக இருப்பார்.

குருப்ரியகரஃ ஶிஷ்யஃ ஶைவதர்மாம்ஸ்ததோ ऽர்ஹதி குருஶ்சேத்குணவாந்ப்ராஜ்ஞஃ பரமாநம்தபாஸகஃ

குருவை மகிழ்விப்பவன் என்ற மாணவன், ஶைவம் வழிபாட்டிற்கு தகுதியானவனாகிறார்; குரு நல்ல பண்பும் ஞானமும் உடையவராக இருந்தால், அவர் உன்னத ஆனந்தத்தை வெளிப்படுத்துபவர்.

தத்த்வவிச்சிவஸம்ஸக்தோ முக்திதோ ந து சாபரஃ ஸம்வித்ஸம்ஜநநம் தத்த்வம் பரமாநம்தஸம்பவம்

உண்மை அறிந்தும் சிவனிடம் பற்றுள்ளவரே விடுதலை அளிப்பவர்; மற்றவர் அல்லர். அறிவை உருவாக்கும் அந்த சத்தியமே உன்னத ஆனந்தத்தின் மூலமாகும்.

தத்தத்த்வம் விதிதம் யேந ஸ ஏவாநம்ததர்ஶகஃ ந புநர்நாமமாத்ரேண ஸம்விதாரஹிதஸ்து யஃ

அந்த உண்மையை அறிந்தவரே ஆனந்தத்தை காண்பிப்பவர்; பெயருக்காக மட்டும், உணர்வில்லாதவர் அல்ல.

அந்யோந்யம் தாரயேந்நௌகா கிம் ஶிலா தாரயேச்சிலாம் ஏதஸ்யா நாமமாத்ரேண முக்திர்வை நாமமாத்ரிகா

ஒரு கல் இன்னொரு கல்லை கடக்க வைக்க முடியுமா? படகு போல் அல்ல. பெயருக்காக மட்டும் விடுதலை கிடைக்காது.

யைஃ புநர்விதிதம் தத்த்வம் தே முக்தா மோசயந்த்யபி தத்த்வஹீநே குதோ போதஃ குதோ ஹ்யாத்மபரிக்ரஹஃ

உண்மை அறிந்தவர்கள் தாமும் விடுதலை பெறுவார்கள், பிறரையும் விடுவிப்பார்கள்; உண்மை இல்லாமல் அறிவும், ஆத்மா உணர்வும் எங்கே?