ஶிவபுராணம்

விதிதே மம யாதாத்ம்யே கர்மயஜ்ஞேந தேஹிநஃ ந யஜம்தி ஹி மாம் யுக்தாஃ ஸமலோஷ்டாஶ்மகாம்சநாஃ

என் உண்மை இயல்பு அறியப்பட்டதும், மண்ணும் கல்லும் பொன்னும் சமமாக பார்க்கும் உயிர்கள் செயல் யாகம் மூலம் என்னை வழிபடுவதில்லை.

நித்யயுக்தோ முநிஃ ஶ்ரேஷ்டோ மத்பக்தஶ்ச ஸமாஹிதஃ ஜ்ஞாநயோகரதோ யோகீ மம ஸாயுஜ்யமாப்நுயாத்

எப்போதும் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, அறிவிலும் யோகத்திலும் ஈடுபட்டு, எனக்கு பக்தியுடன் இருக்கும் சிறந்த முனிவன் என் உடனிணைவை அடைவான்.

அதாவிரக்தசித்தா யே வர்ணிநோ மதுபாஶ்ரிதாஃ ஜ்ஞாநசர்யாக்ரியாஸ்வேவ தே ऽதிகுர்யுஸ்ததர்ஹகாஃ

ஆனால் விருப்பமின்மை இல்லாத இருமுறை பிறந்தவர்களில், என்னை அடைந்தவர்கள், தங்களுக்கு ஏற்றபடி அறிவு, நடத்தை, செயல் ஆகியவற்றிலேயே ஈடுபட வேண்டும்.

த்விதா மத்பூஜநம் ஜ்ஞேயம் பாஹ்யமாப்யம்தரம் ததா வாங்மநஃகாயபேதாச்ச த்ரிதா மத்பஜநம் விதுஃ

என் பூஜை இரண்டு வகைப்படும் என்று அறிந்துகொள்: வெளிப்படையானதும், உள்ளார்ந்ததும். அதுபோல், என் பக்தி மூன்று விதம் என்று அறியப்படுகிறது — சொல், மனம், உடல் மூலமாக.

தபஃ கர்ம ஜபோ த்யாநம் ஜ்ஞாநம் வேத்யநுபூர்வஶஃ பஞ்சதா கத்யதே ஸத்பிஸ்ததேவ பஜநம் புநஃ

தவம், கர்மம், ஜபம், தியானம், ஞானம் — இவை ஐந்தும், ஞானிகள் கூறும் வரிசையில், எனது பக்தியின் வடிவங்களாகும்.

அந்யாத்மவிதிதம் பாஹ்யமஸ்மதப்யர்சநாதிகம் ததேவ து ஸ்வஸம்வேத்யமாப்யம்தரமுதாஹ்ரு'தம்

என் வெளிப்படையான பூஜை மற்றும் அர்ச்சனை போன்றவை பிறர் மூலம் அறியப்படுகின்றன; ஆனால் தனக்குள் அனுபவிக்கப்படுவது உள்ளார்ந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

மநோமத்ப்ரவணம் சித்தம் ந மநோமாத்ரமுச்யதே மந்நாமநிரதா வாணீ வாங்மதா கலு நேதரா

என்னை நோக்கி செல்லும் மனம், வெறும் மனம் என்று அழைக்கப்படாது; என் நாமத்தில் ஈடுபடும் வாக்கே உண்மையான சொல், வேறு அல்ல.

லிம்கைர்மச்சாஸநாதிஷ்டைஸ்த்ரிபும்ட்ராதிபிரம்கிதஃ மமோபசாரநிரதஃ காயஃ காயோ ந சேதரஃ

என் கட்டளைகளின்படி திரிபுண்டிரம் முதலான அடையாளங்கள் பூண்டும், எனது சேவையில் ஈடுபடும் உடலே உண்மையான உடல், வேறு அல்ல.

மதர்சாகர்ம விஜ்ஞேயம் பாஹ்யே யாகாதிநோச்யதே மதர்தே தேஹஸம்ஶோஷஸ்தபஃ க்ரு'ச்ச்ராதி நோ மதம்

வெளிப்படையான பூஜை என்பது யாகம் போன்ற கிரியைகளைக் குறிக்கும். ஆனால், எனக்காக உடலை வாட்டும் கடும் தவங்கள் எனது உபதேசம் அல்ல.

ஜபஃ பஞ்சாக்ஷராப்யாஸஃ ப்ரணவாப்யாஸ ஏவ ச ருத்ராத்யாயாதிகாப்யாஸோ ந வேதாத்யயநாதிகம்

ஜபம் என்பது ஐந்து எழுத்து மந்திரத்தையும், பிரணவத்தையும் மீண்டும் மீண்டும் உச்சரிப்பதும், ருத்ர ஸ்தோத்திரம் போன்றவற்றை பயிலும் செயலும் ஆகும்; வெறும் வேதங்களை ஓதுவது அல்ல.

த்யாநம்மத்ரூபசிம்தாத்யம் நாத்மாத்யர்தஸமாதயஃ மமாகமார்தவிஜ்ஞாநம் ஜ்ஞாநம் நாந்யார்தவேதநம்

தியானம் என்பது என் ரூபத்தை நினைத்தல் போன்றவை; ஆத்மா அல்லது வேறு பொருள்களில் லயித்தல் அல்ல. ஞானம் என்பது என் ஆகமங்களின் பொருளை அறிதல்; வேறு விஷயங்களை அறிதல் அல்ல.

பாஹ்யே வாப்யம்தரே வாத யத்ர ஸ்யாந்மநஸோ ரதிஃ ப்ராக்வாஸநாவஶாத்தேவி தத்த்வநிஷ்டாம் ஸமாசரேத்

வெளியில் அல்லது உள்ளே எங்கு மனம் மகிழ்ச்சி அடைகிறதோ, தேவியே, முன் பழக்கத்தின்படி அந்த உண்மையில் நிலைபெற முயல வேண்டும்.

பாஹ்யாதாப்யம்தரம் ஶ்ரேஷ்டம் பவேச்சதகுணாதிகம் அஸம்கரத்வாத்தோஷாணாம் த்ரு'ஷ்டாநாமப்யஸம்பவாத்

உள்ளார்ந்த பூஜை வெளிப்படையானதைவிட சிறந்தது; அது அதிக புண்ணியத்துடன் கூடியது, வெளிப்படையான செயல்களில் காணப்படும் குறைகள் இதில் கலக்கமில்லாமல் இருக்கின்றன.

ஶௌசமாப்யம்தரம் வித்யாந்ந பாஹ்யம் ஶௌசமுச்யதே அம்தஃ ஶௌசவிமுக்தாத்மா ஶுசிரப்யஶுசிர்யதஃ

உண்மையான தூய்மை உள்ளார்ந்தது என்பதை அறிக; வெளிப்படையான தூய்மை உண்மையில் தூய்மை அல்ல. உள்ளம் தூய்மையற்றதை நீக்கியவனே தூயவன், வெளியிலோ தூய்மையில்லாவிட்டாலும்.

பாஹ்யமாப்யம்ர்தரம் சைவ பஜநம் பவபூர்வகம் ந பாவரஹிதம் தேவி விப்ரலம்பைககாரணம்

வெளிப்படையானதும் உள்ளார்ந்ததும் ஆகிய பக்தி இரண்டும் உணர்வுடன் கூட வேண்டும்; உணர்வு இல்லாமல் செய்தால், தேவியே, அது ஏமாற்றமே தரும்.

க்ரு'தக்ரு'த்யஸ்ய பூதஸ்ய மம கிம் க்ரியதே நரைஃ பஹிர்வாப்யம்தரம் வாத மயா பாவோ ஹி க்ரு'ஹ்யதே

நான் எல்லா காரியங்களும் முடிந்தவன், தூயவனும் ஆனபோது, மனிதர்கள் என்ன செய்ய முடியும்? வெளியில் செய்தாலும், உள்ளே செய்தாலும், நான் உணர்வையே ஏற்கின்றேன்.

பாவைகாத்மா க்ரியா தேவி மம தர்மஸ்ஸநாதநஃ மநஸா கர்மணா வாசா ஹ்யநபேக்ஷ்ய பலம் க்வசித்

உணர்வே அடிப்படையாக உள்ள செயல் தான் என் சாச்வதமான தர்மம், தேவியே; அது மனம், செயல், சொல் மூலமாக, எப்போதும் பலன் எதிர்பார்க்காமல் செய்யப்பட வேண்டும்.

பலோத்தேஶேந தேவேஶி லகுர்மம ஸமாஶ்ரயஃ பலார்தீ ததபாவே மாம் பரித்யக்தும் க்ஷமோ யதஃ

பலனுக்காகச் செய்தால், தேவதைகளின் அரசியே, என்னிடம் அடைக்கலம் எடுப்பது பலவீனமானதாகும்; பலனை நாடுபவன், அது கிடைக்காவிட்டால் என்னை விட்டு விலகிவிட முடியும்.

பலார்திநோ ऽபி யஸ்யைவ மயி சித்தம் ப்ரதிஷ்டிதம் பாவாநுரூபபலதஸ்தஸ்யாப்யஹமநிந்திதே

ஆனால், குற்றமில்லாதவளே, பலனை விரும்புபவர்களுக்கே—even—அவர்கள் மனம் என்னில் நிலைத்திருந்தால், அவரவர் உணர்வின்படி பலனை நான் அளிக்கிறேன்.

பலாநபேக்ஷயா யேஷாம் மநோ மத்ப்ரவணம் பவேத் ப்ரார்தயேயுஃ பலம் பஶ்சாத்பக்தாஸ்தே ऽபி மம ப்ரியாஃ

பலனை நாடாமல் மனம் என்னை நோக்கி இருக்கும் பக்தர்கள், பிறகு பலனை வேண்டினாலும், அவர்கள் எனக்கு அன்பானவர்களே.

ப்ராக் ஸம்ஸ்காரவஶாதேவ யே விசிம்த்ய பலாபலே விவஶா மாம் ப்ரபத்யம்தே மம ப்ரியதமா மதாஃ

முன் பழக்கத்தால் பலன் அல்லது பலன் இல்லையென்று எண்ணி, தன்னால் முடியாமல் என்னிடம் அடைக்கலம் புகுபவர்கள், அவர்கள் எனக்கு மிகவும் प्रियமானவர்கள்.

மல்லாபாந்ந பரோ லாபஸ்தேஷாமஸ்தி யதாததம் மமாபி லாபஸ்தல்லாபாந்நாபரஃ பரமேஶ்வரி

அவர்களுக்கு கிடைத்தது போலவே, எனக்கும் அதைவிட உயர்ந்த பலன் எதுவும் இல்லை, பரமேஸ்வரி.

மதநுக்ரஹதஸ்தேஷாம் பாவோ மயி ஸமர்பிதஃ பலம் பரமநிர்வாணம் ப்ரயச்சதி பலாதிவ

என் அருளால் அவர்கள் என்மீது அர்ப்பணிக்கும் பக்தி, அதுவே உயர்ந்த விடுதலைக்குப் பயக்கும், அது உடலுக்கு வலியைக் கொடுப்பது போல.

மஹாத்மநாமநந்யாநாம் மயி ஸம்ந்யஸ்தசேதஸாம் அஷ்டதா லக்ஷணம் ப்ராஹுர்மம தர்மாதிகாரிணாம்

என்னை முழுமையாகச் சார்ந்த மகான்மாரும், மனதை எனக்கே அர்ப்பணித்தவர்களும், என் தர்மத்திற்கு உரியவர்களுக்கான எட்டுவித அடையாளங்கள் உள்ளன என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

மத்பக்தஜநவாத்ஸல்யம் பூஜாயாம் சாநுமோதநம் ஸ்வயமப்யர்சநம் சைவ மதர்தே சாம்கசேஷ்டிதம்

என் பக்தர்களிடம் அன்பு, பூஜையில் மனமார ஒப்புதல், தனிப்பட்ட பூஜை, எனக்காக உடல் உறுப்புகள் செய்யும் செயல்கள்—

மத்கதாஶ்ரவணே பக்திஃ ஸ்வரநேத்ராம்கவிக்ரியாஃ மமாநுஸ்மரணம் நித்யம் யஶ்ச மாமுபஜீவதி

என் கதைகளை கேட்பதில் பக்தி, குரல், கண்கள், உடலில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், என்னை எப்போதும் நினைவு கூறுதல், என்மீது வாழ்நாளைச் சார்ந்திருத்தல்—

ஏவமஷ்டவிதம் சிஹ்நம் யஸ்மிந் ம்லேச்சே ऽபி வர்ததே ஸ விப்ரேந்த்ரோ முநிஃ ஶ்ரீமாந்ஸ யதிஸ்ஸ ச பம்டிதஃ

இந்த எட்டுவித அடையாளங்கள் யாரிடத்தில் இருந்தாலும்—even அவன் மிலேச்சனாக இருந்தாலும்—அவன் பிராமணர்களில் சிறந்தவன், முனிவன், பெருமைமிக்கவன், துறவியும்கூட, பண்டிதனும் ஆவான்.

ந மே ப்ரியஶ்சதுர்வேதீ மத்பக்தோ ஶ்வபசோ ऽபி யஃ தஸ்மை தேயம் ததோ க்ராஹ்யம் ஸ ச பூஜ்யோ யதா ஹ்யஹம்

நான்கு வேதங்களையும் அறிந்தவன் எனக்கு பிரியமானவன் அல்ல; என்மீது பக்தி கொண்டவன்—even அவன் சுவபசனாக இருந்தாலும்—எனக்கு மிகவும் பிரியமானவன். அவனிடம் தானம் கொடுக்கவும், வாங்கவும் வேண்டும்; அவனை நான் போல் பூஜிக்க வேண்டும்.

பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம் யோ மே பக்த்யா ப்ரயச்சதி தஸ்யாஹம் ந ப்ரணஶ்யாமி ஸ ச மே ந ப்ரணஶ்யதி

யார் எனக்கு ஒரு இலை, ஒரு பூ, ஒரு பழம், அல்லது தண்ணீர் பக்தியுடன் அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவரையும் நானும் ஒருவரையொருவர் விட்டு பிரியமாட்டோம்.