ஶிவபுராணம்

தே சாந்யே ச ஸுரா ருத்ரம் ருத்ராத்யாயேந துஷ்டுவுஃ ப்ரஸந்நவதநஸ்தஸ்தௌ தேவாநாமக்ரதஃ ப்ரபுஃ

அவர்கள் மற்ற தேவர்களும் ருத்ரனை ருத்ர ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்தார்கள்; ஆண்டவர் அருள்முகத்துடன் தேவர்களுக்கு முன்பாக நின்றார்.

அபஹ்ரு'த்ய ஸ்வலீலார்தம் தேஷாம் ஜ்ஞாநம் மஹேஶ்வரஃ தமப்ரு'ச்சம்ஸ்ததோ தேவாஃ கோ பவாநிதி மோஹிதாஃ

அவர்களது ஞானத்தை தனது விளையாட்டிற்காக எடுத்துக்கொண்டு, மகேசுவரன் அவர்களை மயக்கினார்; பின்னர் அந்த தேவர்கள், 'நீங்கள் யார்?' என்று கேட்டார்கள்.

ஸோ ऽப்ரவீத்பகவாந்ருத்ரோ ஹ்யஹமேகஃ புராதநஃ

அப்போது, பகவான் ருத்ரன், 'நான் ஒருவனே, பழமையானவன்' என்று பதிலளித்தான்.

பவிஷ்யாமி ச மத்தோந்யோ வ்யதிரிக்தோ ந கஶ்சந அஹமேவ ஜகத்ஸர்வம் தர்பயாமி ஸ்வதேஜஸா

'நானே வரப்போகிறவன்; என்னைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை; இந்த உலகமெல்லாம் நானே, என் ஒளியால் அதைத் திருப்திப்படுத்துகிறேன்' என்றான்.

மத்தோ ऽதிகஃ ஸமோ நாஸ்தி மாம் யோ வேத ஸ முச்யதே இத்யுக்த்வா பகவாந்ருத்ரஸ்தத்ரைவாம்தரதத்த ஸ அபஶ்யம்தஸ்தமீஶாநம் ஸ்துவம்தஶ்சைவ ஸாமபிஃ

'என்னைவிட மேலானவனும், சமமானவனும் இல்லை; என்னை அறிந்தவன் விடுதலை பெறுவான்' என்று பகவான் ருத்ரன் கூறி, அங்கேயே மறைந்துவிட்டான்; அவர்கள் ஆண்டவரை காண முடியாமல், சமகீதங்களால் அவரைத் தொடர்ந்து புகழ்ந்தார்கள்.

வ்ரதம் பாஶுபதம் க்ரு'த்வா த்வதர்வஶிரஸி ஸ்திதம் பஸ்மஸம்சந்நஸர்வாம்கா பபூவுரமராஸ்ததா

அதர்வசிரஸில் நிலை கொண்ட பாசுபத விரதத்தை மேற்கொண்டு, அந்த அமரர்கள் தங்கள் உடலெங்கும் திருநீறு பூசி இருந்தார்கள்.

அத தேஷாம் ப்ரஸாதார்தம் பஶூநாம் பதிரீஶ்வரஃ

அப்போது, அவர்களுக்கு அருள் புரிய, எல்லா உயிர்களின் ஆண்டவன், இறைவன்,

ஸகணஶ்சோமயா ஸார்தம் ஸாந்நித்யமகரோத்ப்ரபுஃ யம் விநித்ரா ஜிதஶ்வாஸா யோகிநோ தக்தகில்பிஷாஃ

தன் அணிவகுப்பினருடன் உமையுடன் சேர்ந்து, அந்த பிரபு தன் இருப்பை வெளிப்படுத்தினான்; தூங்காமல், மூச்சை அடக்கி, பாவம் இல்லாமல் தவம் செய்பவர்கள் உள்ளத்தில் காண்பது அவனே.

ஹ்ரு'தி பஶ்யம்தி தம் தேவம் தத்ரு'ஶுர்தேவபும்கவாஃ யாமாஹுஃ பரமாம் ஶக்திமீஶ்வரேச்சாநுவர்திநீம்

யோகிகள் உள்ளத்தில் காணும் அந்த தேவனை, தேவதைகளில் சிறந்தவர்கள் நேரில் கண்டார்கள்; இறைவனின் சித்தத்திற்கு ஏற்ப நடக்கும் பரம சக்தி என்று அழைக்கப்படுபவளையும் பார்த்தார்கள்.

தாமபஶ்யந்மஹேஶஸ்ய வாமதோ வாமலோசநாம் யே விநிர்தூதஸம்ஸாராஃ ப்ராப்தாஃ ஶைவம் பரம் பதம்

சம்சாரத்தை விட்டு, சிவபெருமானின் உயர்ந்த நிலையை அடைந்தவர்கள், மகேசனின் இடப்பக்கத்தில் நிற்கும் இடப்பார்வையையுடையவளாகிய அவளை பார்த்தார்கள்.

நித்யஸித்தாஶ்ச யே வாந்யம் தே ச த்ரு'ஷ்டா கணேஶ்வராஃ அத தம் துஷ்டுவுர்தேவா தேவ்யா ஸஹ மஹேஶ்வரம்

எப்போதும் சித்தி பெற்றவர்களும், கணங்களின் தலைவர்களும் அவளைக் கண்டார்கள். பின்னர், அந்த தேவியுடன் சேர்ந்து, தேவர்கள் மகேசுவரனை புகழ்ந்தார்கள்.

ஸ்தோத்ரைர்மாஹேஶ்வரைர்திவ்யைஃ ஶ்ரோதைஃ பௌராணிகைரபி தேவோ ऽபி தேவாநாலோக்ய க்ரு'ணயா வ்ரு'ஷபத்வஜஃ

மகேசுவரனைப் பற்றிய தெய்வீகமான ஸ்தோத்திரங்களாலும், புராண கால பாடல்களாலும் தேவர்கள் புகழ்ந்தார்கள்; அவர்களைப் பார்த்து, காளை கொடியைத் தாங்கிய இறைவன் இரக்கம் கொண்டான்.

துஷ்டோ ऽஸ்மீத்யாஹ ஸுப்ரீதஸ்ஸ்வபாவமதுராம் கிரம் அத ஸுப்ரீதமநஸம் ப்ரணிபத்ய வ்ரு'ஷத்வஜம் அர்தமஹத்தமம் தேவாஃ பப்ரச்சுரிமமாதராத்

நான் திருப்தி அடைந்தேன் என்று இயற்கையாக இனிமையான சொற்களால் கூறினான். பின்னர், மனம் மகிழ்ந்து, தேவர்கள் காளை கொடியைத் தாங்கிய இறைவனுக்கு வணங்கி, மிக முக்கியமான இந்த கேள்வியை மரியாதையுடன் கேட்டார்கள்:

பகவந்கேந மார்கேண பூஜநீயோ ऽஸி பூதலே கஸ்யாதிகாரஃ பூஜாயாம் வக்துமர்ஹஸி தத்த்வதஃ

பெரியவரே, பூமியில் எந்த வழியில் உம்மை வழிபட வேண்டும்? யாருக்கு உம்மை வழிபட உரிமை உள்ளது? இதன் உண்மையை எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும்.

ததஃ ஸஸ்மிதமாலோக்ய தேவீம் தேவவரோஹரஃ ஸ்வரூபம் தர்ஶயாமாஸ கோரம் ஸூர்யாத்மகம் பரம்

அப்போது, தேவிகளில் சிறந்த ஹரன், தேவியைப் புன்னகையுடன் பார்த்து, தன் சொந்த உருவத்தை—பயங்கரமாகவும், சூரியனைப் போலும், உயர்ந்ததாகவும்—காட்டினான்.

ஸர்வைஶ்வர்யகுணோபேதம் ஸர்வதேஜோமயம் பரம் ஶக்திபிர்மூர்திபிஶ்சாம்கைர்க்ரஹைர்தேவைஶ்ச ஸம்வ்ரு'தம்

அனைத்து ஐஸ்வர்யங்களும் நிறைந்த, எல்லா ஒளியையும் உடைய, சக்திகளாலும், உருவங்களாலும், அங்கங்களாலும், கிரகங்களாலும், தேவர்களாலும் சூழப்பட்டவனாக இருந்தான்.

அஷ்டபாஹும் சதுர்வக்த்ரமர்தநாரீகமத்புதம் த்ரு'ஷ்ட்வைவமத்புதாகாரம் தேவா விஷ்ணுபுரோகமாஃ

எட்டு கரங்களும், நான்கு முகங்களும், அரை பெண்மையை உடைய அதிசயமான உருவமும் கொண்டவனை, விஷ்ணுவை முன்னிட்டு தேவர்கள் பார்த்தார்கள்.

புத்த்வா திவாகரம் தேவம் தேவீம் சைவ நிஶாகரம் பஞ்சபூதாநி ஶேஷாணி தந்மயம் ச சராசரம்

அந்த தேவனைச் சூரியனாகவும், தேவியைச் சந்திரனாகவும், ஐந்து பூதங்களும், மற்ற எல்லா நிலைமைகளும் அவர்களாலேயே ஆனவை என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தார்கள்.

ஏவமுக்த்வா நமஶ்சக்ருஸ்தஸ்மை சார்க்யம் ப்ரதாய வை

இவ்வாறு கூறி, அவருக்கு வணங்கி, அர்க்யம் சமர்ப்பித்தார்கள்.

ஸிம்தூரவர்ணாய ஸுமண்டலாய ஸுவர்ணவர்ணாபரணாய துப்யம் பத்மாபநேத்ராய ஸபம்கஜாய ப்ரஹ்மேந்த்ரநாராயணகாரணாய

சிவப்புச் சாயலுடையவரே, அழகான வடிவுடையவரே, தங்கம் போன்ற ஆபரணங்கள் அணிந்தவரே, தாமரை போன்ற கண்கள் உடையவரே, தாமரையைத் தாங்கியவரே, பிரமா, இந்திரன், நாராயணன் ஆகியோருக்கு காரணமானவரே, உமக்கு

ஸுரத்நபூர்ணம் ஸஸுவர்ணதோயம் ஸுகும்குமாத்யம் ஸகுஶம் ஸபுஷ்பம் ப்ரதத்தமாதாய ஸஹேமபாத்ரம் ப்ரஶஸ்தமர்க்யம் பகவந்ப்ரஸீத

முத்துக்கள், தங்கம், நீர், நறுமணக் குங்குமம், தருமுள்ள குசக் கிழங்கு, மலர்கள் ஆகியவை நிரம்பி, தங்கப் பாத்திரத்தில் அர்ப்பணிக்கப்படும் சிறந்த அர்க்யத்தை உமக்கு சமர்ப்பிக்கிறோம்; இறைவா, அருள் புரிய வேண்டும்.

நமஶ்ஶிவாய ஶாம்தாய ஸகணாயாதிஹேதவே ருத்ராய விஷ்ணவே துப்யம் ப்ரஹ்மணே ஸூர்யமூர்தயே

அமைதியான சிவனுக்கும், கணங்களுடன் கூடிய ஆதிகாரணனுக்கும், ருத்ரனுக்கும், விஷ்ணுவுக்கும், உமக்கும், பிரமாவுக்கும், சூரிய வடிவுடையவருக்கும் வணக்கம்.

யஶ்ஶிவம் மண்டலே ஸௌரே ஸம்பூஜ்யைவ ஸமாஹிதஃ ப்ராதர்மத்யாஹ்நஸாயாஹ்நே ப்ரதத்யாதர்க்யமுத்தமம்

யார் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, சூரிய மண்டலத்தில் சிவனை வழிபட்டு, காலை, மதியம், மாலை ஆகிய மூன்று நேரங்களிலும் சிறந்த அர்க்யத்தை அர்ப்பணிக்கிறார்,

ப்ரணமேத்வா படேதேதாஞ்ச்லோகாஞ்ச்ருதிமுகாநிமாந் ந தஸ்ய துர்ல்லபம் கிம்சித்பக்தஶ்சேந்முச்யதே த்ரு'டம்

இந்த வேதங்களின் சாரமாகிய இந்தச் சொற்களை ஒருவர் பணிந்து வாசித்து வந்தால், பக்தி உள்ளவருக்கு எதுவும் கடினமல்ல; அவர் உறுதியாக விடுதலை பெறுவார்.

தஸ்மாதப்யர்சயேநித்யம் ஶிவமாதித்யரூபிணம் தர்மகாமார்தமுக்த்யர்தம் மநஸா கர்மணா கிரா

ஆகையால், சூரியன் வடிவில் உள்ள சிவனை, தர்மம், ஆசை, செல்வம் மற்றும் முத்தி ஆகியவற்றுக்காக மனதாலும், செயலாலும், சொல்லாலும் எப்போதும் வழிபட வேண்டும்.

அத தேவாந்ஸமாலோக்ய மண்டலஸ்தோ மஹேஶ்வரஃ ஸர்வாகமோத்தரம் தத்த்வா ஶாஸ்த்ரமம்தரதாத்தரஃ

பின்னர், தேவர்களை நோக்கி, வட்டத்திலிருந்து அமர்ந்திருந்த மகேஷ்வரன், எல்லா ஆகமங்களிலும் சிறந்த ஞானத்தை அளித்து, அங்கேயே மறைந்தார்.

தத்ர பூஜாதிகாரோ ऽயம் ப்ரஹ்மக்ஷத்ரவிஶாமிதி ஜ்ஞாத்வா ப்ரணம்ய தேவேஶம் தேவா ஜக்முர்யதாகதம்

அங்கே, பூஜை செய்யும் உரிமை பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் என்பதைக் கண்டு, தேவர்கள் தேவாதிபதியை வணங்கி, வந்தபடியே திரும்பினர்.

அத காலேந மஹதா தஸ்மிஞ்சாஸ்த்ரே திரோஹிதே பர்தாரம் பரிபப்ரச்ச ததம்கஸ்தா மஹேஶ்வரீ

அந்த வேதம் மறைந்த பிறகு, நீண்ட காலம் கழிந்தபோது, மகேஷ்வரியின் கணவன் மடியில் அமர்ந்திருந்தாள் அவனை கேட்டாள்.

தயா ஸ சோதிதோ தேவோ தேவ்யா சந்த்ரவிபூஷணஃ அவதத்கரமுத்த்ரு'த்ய ஶாஸ்த்ரம் ஸர்வாகமோத்தரம்

அவள் கேட்டபோது, சந்திரம் அலங்கரித்த தேவன், கையை உயர்த்தி, எல்லா ஆகமங்களிலும் சிறந்த ஞானத்தை வெளிப்படுத்தினார்.