ஶிவபுராணம்

ஶம்போ ப்ரணவவாச்யஸ்ய பவநாத்தஜ்ஜபாதபி யா ஸித்திஸ்ஸா பரா ப்ராப்யா பவத்யேவ ந ஸம்ஶயஃ

ஓம் என்ற சொல் சம்புவை குறிப்பதால், அதை ஜபிப்பதினால் பெறும் Siddhi உயர்ந்ததாய் கிடைக்கும் என்பது சந்தேகமில்லை.

தஸ்மாதேகாக்ஷரம் தேவமாஹுராகமபாரகாஃ வாச்யவாசகயோரைக்யம் மந்யமாநா மநஸ்விநஃ

ஆகையால், வேதங்களை ஆழமாக அறிந்தவர்களும், ஞானிகளும், அந்த ஒரு எழுத்து தெய்வத்தை இப்படியே அழைக்கிறார்கள்; சொல் மற்றும் பொருள் ஒன்றாக இருப்பதை உணர்ந்தவர்களாக.

அஸ்ய மாத்ராஃ ஸமாக்யாதாஶ்சதஸ்ரோ வேதமூர்தநி அகாரஶ்சாப்யுகாரஶ்ச மகாரோ நாத இத்யபி

அதன் பகுதிகள் நான்கு என்று வேதத்தின் தலைப்பகுதியில் கூறப்பட்டுள்ளது; 'அ', 'உ', 'ம' என்ற ஒலிகள் மற்றும் நாதம் ஆகியவை.

அகாரம் பஹ்வ்ரு'சம் ப்ராஹுருகாரோ யஜுருச்யதே மகாரஃ ஸாமநாதோஸ்ய ஶ்ருதிராதர்வணீ ஸ்ம்ரு'தாஃ

'அ' என்பது ரிக் வேதம் என்று கூறப்படுகிறது; 'உ' என்பது யஜூர் வேதம்; 'ம' என்பது சாம வேதம்; நாதம் என்பது அதர்வண வேதம் என்று நினைவு கூறப்படுகிறது.

அகாரஶ்ச மஹாபீஜம் ரஜஃ ஸ்ரஷ்டா சதுர்முகஃ உகாரஃ ப்ரக்ரு'திர்யோநிஃ ஸத்த்வம் பாலயிதா ஹரிஃ

'அ' என்பது பெரிய விதை, ரஜஸ், நான்கு முகங்களுடன் படைப்பாளி; 'உ' என்பது இயற்கை, கரு, சத்துவம், மற்றும் பாதுகாப்பவர் ஹரி.

மகாரஃ புருஷோ பீஜம் தமஃ ஸம்ஹாரகோ ஹரஃ நாதஃ பரஃ புமாநீஶோ நிர்குணோ நிஷ்க்ரியஃ ஶிவஃ

'ம' என்பது புருஷன், விதை, தமஸ், அழிப்பவர் ஹரன்; நாதம் என்பது எல்லாவற்றையும் தாண்டிய, குணமில்லாத, செயல் இல்லாத சிவபெருமான்.

ஸர்வம் திஸ்ரு'பிரேவேதம் மாத்ராபிர்நிகிலம் த்ரிதா அபிதாய ஶிவாத்மாநம் போதயத்யர்தமாத்ரயா

இந்த மூன்று எழுத்துகளால் எல்லாமும் முழுமையாகக் குறிக்கப்படுகிறது; அந்த அரை எழுத்தால் சிவத்தின் ஆன்மா வெளிப்படுகிறது.

யஸ்மாத்பரம் நாபரமஸ்தி கிம்சித்யஸ்மாந்நாணீயோ ந ஜ்யாயோ ऽஸ்தி கிம்சித் வ்ரு'க்ஷ இவ ஸ்தப்தோ திவி திஷ்டத்யேகஸ்தேநேதம் பூர்ணம் புருஷேண ஸர்வம்

அவரைத் தாண்டி எதுவும் இல்லை; அவரைவிட சிறியது, பெரியது எதுவும் இல்லை; வானில் உறுதியாக நிற்கும் மரம்போல், அந்த பரமபுருஷனால் இந்த உலகம் அனைத்தும் நிரம்பியுள்ளது.

ஶக்திஸ்ஸ்வாபவிகீ தஸ்ய வித்யா விஶ்வவிலக்ஷணா ஏகாநேகஸ்ய ரூபேண பாதி பாநோரிவ ப்ரபா

அவருடைய சக்தி இயற்கையானது; அவருடைய அறிவு உலகில் தனித்துவமானது; அது பல வடிவங்களில், சூரியனின் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கிறது.

அநம்தாஃ ஶக்தயோ யஸ்யா இச்சாஜ்ஞாநக்ரியாதயஃ மாயாத்யாஶ்சாபவந்வஹ்நோர்விஸ்புலிம்கா யதா ததா

அவருடைய சக்திகள் எண்ணிக்கையற்றவை—இச்சை, அறிவு, செயல் மற்றும் பிறவை; மாயை முதலியன எல்லாம், நெருப்பிலிருந்து பறக்கும் தீப்பொறிகள் போல் தோன்றுகின்றன.

ஸதாஶிவேஶ்வராத்யா ஹி வித்யா ऽவித்யேஶ்வராதயஃ அபவந்புருஷாஶ்சாஸ்யாஃ ப்ரக்ரு'திஶ்ச பராத்பரா

அந்த சக்தியிலிருந்து சதாசிவன், ஈஸ்வரன் மற்றும் பிறர், வித்யேஸ்வரன், அவித்யேஸ்வரன் ஆகியோரும், புருஷர்கள் மற்றும் எல்லாவற்றையும் தாண்டிய இயற்கையும் தோன்றின.

மஹதாதிவிஶேஷாம்தாஸ்த்வஜாத்யாஶ்சாபி மூர்தயஃ யச்சாந்யதஸ்தி தத்ஸர்வம் தஸ்யாஃ கார்யம் ந ஸம்ஶயஃ

பெரியதிலிருந்து சிறியதுவரை உள்ள எல்லா உருவங்களும், இல்லாததிலிருந்து பிறந்த மற்ற எதுவும், இவை அனைத்தும் அவளுடைய செயல் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

ஸா ஶக்திஸ்ஸர்வகா ஸூக்ஷ்மா ப்ரபோதாநம்தரூபிணீ ஶக்திமாநுச்யதே தேவஶ்ஶிவஶ்ஶீதாம்ஶுபூஷணஃ

அவள் சக்தி, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்திருப்பவள், நுண்ணியவள், விழிப்புணர்வாக இருப்பவள்; சக்தி உடையவரே தேவன் சிவன், சந்திரனை அலங்காரமாகக் கொண்டவர்.

வேத்யஶ்ஶிவஶ்ஶிவா வித்யா ப்ரஜ்ஞா சைவ ஶ்ருதிஃ ஸ்ம்ரு'திஃ த்ரு'திரேஷா ஸ்திதிர்நிஷ்டா ஜ்ஞாநேச்சாகர்மஶக்தயஃ

அறியப்பட வேண்டியது சிவன், அறிவும் சிவனே; ஞானம், புத்தி, வேதமும், சிருதியும் அவளே; உறுதி, நிலை, நிலைத்திருப்பது, அறிவு, விருப்பம், செயல் ஆகிய சக்திகளும் அவளே.

ஆஜ்ஞா சைவ பரம் ப்ரஹ்ம த்வே வித்யே ச பராபரே ஶுத்தவித்யா ஶுத்தகலா ஸர்வம் ஶக்திக்ரு'தம் யதஃ

ஆணை, பரம்பொருள், இருவகை அறிவு—உயர்ந்ததும் கீழ்ந்ததும்—தூய அறிவும், தூய கலைகளும், இவை அனைத்தும் சக்தியால் தோன்றுகின்றன.

மாயா ச ப்ரக்ரு'திர்ஜீவோ விகாரோ விக்ரு'திஸ்ததா அஸச்ச ஸச்ச யத்கிம்சித்தயா ஸர்வமிதம் ததம்

மாயையும், இயற்கையும், உயிரும், மாற்றமும், மாறுபாடும், பொய்யும் உண்மையும், எது இருந்தாலும், இவை அனைத்தும் அவளால் நிரம்பியுள்ளது.

ஸா தேவீ மாயயா ஸர்வம் ப்ரஹ்மாம்டம் ஸசராசரம் மோஹயத்யப்ரயத்நேந மோசயத்யபி லீலயா

அந்த தேவி தனது மாயையால், முயற்சி இல்லாமலே, உயிருள்ளவை உயிரில்லாதவை உட்பட முழு பிரபஞ்சத்தையும் மயக்குகிறாள்; அவள் விளையாட்டால் விடுதலையும் அளிக்கிறாள்.

அநயா ஸஹ ஸர்வேஶஃ ஸப்தவிம்ஶப்ரகாரயா விஶ்வம் வ்யாப்ய ஸ்திதஸ்தஸ்மாந்முக்திரத்ர ப்ரவர்ததே

அவளுடன் சேர்ந்து, எல்லாம் ஆண்டவராக இருபத்து ஏழு வகைகளில் உலகை ஊடறந்து நிறைந்து நிலைத்திருப்பதால், இங்கே விடுதலை உண்டாகிறது.

முமுக்ஷவஃ புரா கேசிந்முநயோ ப்ரஹ்மவாதிநஃ ஸம்ஶயாவிஷ்டமநஸோ விஸ்ம்ரு'ஶம்தி யதாததம்

முன்பு சில முனிவர்கள், விடுதலை நாடும், பிரம்மத்தைப் பேசும், அவர்களின் மனதில் சந்தேகம் வந்து, ஆழமாக சிந்தித்தார்கள்.

கிம் காரணம் குதோ ஜாதா ஜீவாமஃ கேந வா வயம் குத்ராஸ்மாகம் ஸம்ப்ரதிஷ்டா கேந வாதிஷ்டிதா வயம்

எது காரணம்? எங்கிருந்து நாம் பிறந்தோம்? யாரால் நாம் வாழ்கிறோம்? எங்கு நம்முடைய ஆதாரம்? யாரால் நாம் நிலைத்திருக்கிறோம்?

கேந வர்தாமஹே ஶஶ்வத்ஸுகேஷ்வந்யேஷு சாநிஶம் அவிலம்க்யா ச விஶ்வஸ்ய வ்யவஸ்தா கேந வா க்ரு'தா

நாம் எப்போதும் யாரால் வாழ்கிறோம், இன்பத்திலும் வேறுபாடுகளிலும், பகலும் இரவும்? இந்த உலகத்தின் உட்பொதிந்த ஒழுங்கை யார் ஏற்படுத்தியுள்ளார்?

காலஸ்ய பாவோ நியதிர்யத்ரு'ச்சா நாத்ர யுஜ்யதே பூதாநி யோநிஃ புருஷோ யோகீ சைஷாம் பரோ ऽத வா

காலத்தின் இயல்பு, விதி, அல்லது சீரற்ற நிகழ்ச்சி இங்கு பொருந்தாது; பஞ்சபூதங்கள், மூல காரணம், உயிர், அல்லது உயர்ந்த யோகி—இவை பற்றியும் சிந்திக்கப்படுகிறது.

அசேதநத்வாத்காலாதேஶ்சேதநத்வேபி சாத்மநஃ ஸுகதுஃகாநி பூதத்வாதநீஶத்வாத்விசார்யதே

காலம் முதலியவை உயிரில்லாதவை; ஆன்மா உயிருள்ளதாயினும், இன்பமும் துயரமும் பூதங்களாலும், ஆட்சி இல்லாமையாலும் உண்டாகின்றன என்று கருதப்படுகிறது.

தத்த்யாநயோகாநுகதாம் ப்ரபஶ்யஞ்சக்திமைஶ்வரீம் பாஶவிச்சேதிகாம் ஸாக்ஷாந்நிகூடாம் ஸ்வகுணைர்ப்ரு'ஶம்

தியானமும் யோகமும் கொண்டு அடையப்படும், பாசங்களை நேரடியாக அறுக்கும், மறைந்தும் தனித்தன்மை மிகுந்தும் இருக்கும் அந்த தெய்வீக சக்தியை அவர்கள் கண்டார்கள்.

தயா விச்சிந்நபாஶாஸ்தே ஸர்வகாரணகாரணம் ஶக்திமம்தம் மஹாதேவமபஶ்யந்திவ்யசக்ஷுஷா

அவளால் அவர்களின் பாசங்கள் அறுக்கப்பட்டு, அவர்கள் தெய்வீகக் கண்களால் சக்தி உடைய மகாதேவனை, எல்லா காரணங்களுக்கும் காரணமானவரை கண்டார்கள்.

யஃ காரணாந்யஶேஷாணி காலாத்மஸஹிதாநி ச அப்ரமேயோ ऽநயா ஶக்த்யா ஸகலம் யோ ऽதிதிஷ்டதி

காலம், ஆன்மா உட்பட எல்லா காரணங்களையும், அளவிட முடியாதவனாக, இந்த சக்தியால் அனைத்தையும் ஆதரித்து நிற்பவர்.

ததஃ ப்ரஸாதயோகேந யோகேந பரமேண ச த்ரு'ஷ்டேந பக்தியோகேந திவ்யஃ கதிமவாப்நுயுஃ

பின்னர், அருள் மற்றும் உயர்ந்த யோகத்தின் இணைப்பால், பக்தி யோகத்தினால், அவர்கள் தெய்வீக நிலையை அடைகிறார்கள்.

தஸ்மாத்ஸஹ ததா ஶக்த்யா ஹ்ரு'தி பஶ்யம்தி யே ஶிவம் தேஷாம் ஶாஶ்வதிகீ ஶாம்திர்நைதரேஷாமிதி ஶ்ருதிஃ

ஆகவே, அந்த சக்தியுடன் சேர்ந்து, இதயத்தில் சிவனை காண்பவர்கள் நிலையான அமைதியை பெறுவார்கள்; மற்றவர்களுக்கு அது கிடையாது என்று வேதம் கூறுகிறது.

ந ஹி ஶக்திமதஶ்ஶக்த்யா விப்ரயோகோ ऽஸ்தி ஜாதுசித் தஸ்மாச்சக்தேஃ ஶக்திமதஸ்தாதாத்ம்யாந்நிர்வ்ரு'திர்த்வயோஃ

சக்தி உடையவருக்கும் சக்திக்கும் எப்போதும் பிரிவில்லை; ஆகவே, சக்தியும் சக்தி உடையவரும் ஒன்றாகும் போது இருவருக்கும் விடுதலை உண்டாகிறது.