ஶிவபுராணம்

ஸம்ஸாராஶீவிஷாலீடம்ரு'தஸம்ஜீவநௌஷதம் விபூதிம் ஶிவயோர்வித்வாந்ந பிபேதி குதஶ்சந

இம்மைய வாழ்க்கை எனும் பாம்பால் கடிக்கப்பட்டவர்களுக்கு, உயிர் தரும் மருந்தைப் போல இருக்கும் சிவனின் மகிமையை அறிந்த அறிவாளி எதையும் பயப்படுவதில்லை.

யஃ பராமபராம் சைவ விபூதிம் வேத்தி தத்த்வதஃ ஸோ ऽபரோ பூதிமுல்லம்க்ய பராம் பூதிம் ஸமஶ்நுதே

யார் பரம், அபரம் என்ற இரு மகிமையையும் உண்மையாக அறிகிறாரோ, அவர் கீழானதைத் தாண்டி, உயர்ந்த மகிமையை அடைவார்.

ஏதத்தே கதிதம் க்ரு'ஷ்ண யாதாத்ம்யம் பரமாத்மநோஃ ரஹஸ்யமபி யோக்யோ ऽஸி பர்கபக்தோ பவாநிதி

இதோ கிருஷ்ணா, பரமாத்மாவின் உண்மை நிலையை, அதற்குள் உள்ள ரகசியத்தையும் உனக்கு சொன்னேன்; நீ அதற்குத் தகுதியும், பக்தியும் கொண்டவனாக இருக்கிறாய்.

நாஶிஷ்யேப்யோ ऽப்யஶைவேப்யோ நாபக்தேப்யஃ கதாசந வ்யாஹரேதீஶயோர்பூதிமிதி வேதாநுஶாஸநம்

வேதம் கூறும் கட்டளைப்படி, இந்த இருவரின் மகிமையை, அருள்பெறாதவர்களுக்கும், சிவ பக்தியில்லாதவர்களுக்கும், பக்தியற்றவர்களுக்கும் ஒருபோதும் சொல்லக் கூடாது.

தஸ்மாத்த்வமதிகல்யாணபரேப்யஃ கதயேந்ந ஹி த்வாத்ரு'ஶேப்யோ ऽநுரூபேப்யஃ கதயைதந்ந சாந்யதா

ஆகவே, நீ இந்த உண்மையை மிக நல்லவர்களுக்கு மட்டும் சொல்; உன்னைப் போல உள்ளவர்களுக்கு மட்டும் சொல்லலாம், வேறு யாருக்கும் சொல்லக் கூடாது.

விபூதிமேதாம் ஶிவயோர்யோக்யேப்யோ யஃ ப்ரதாபயேத் ஸம்ஸாரஸாகராந்முக்தஃ ஶிவஸாயுஜ்யமாப்நுயாத்

சிவனின் இந்த மகிமையை தகுதியுள்ளவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்வவர், வாழ்க்கை என்ற பெருங்கடலைத் தாண்டி, சிவனுடன் ஒன்றாகும் நிலையை அடைவார்.

கீர்தநாதஸ்ய நஶ்யம்தி மஹாந்த்யஃ பாபகோடயஃ த்ரிஶ்சதுர்தாஸமப்யஸ்தைர்விநஶ்யம்தி ததோ ऽதிகாஃ

இதனைப் பாராயணம் செய்வதால், பெரும் பாவங்கள் அழிகின்றன; மூன்று, நான்கு மடங்கு அதிகமாகச் செய்த பாவங்களும் முற்றிலும் அழிகின்றன.

நஶ்யம்த்யநிஷ்டரிபவோ வர்தந்தே ஸுஹ்ரு'தஸ்ததா வித்யா ச வர்ததே ஶைவீ மதிஸ்ஸத்யே ப்ரவர்ததே

தீய எதிரிகள் அழிகின்றனர், நண்பர்கள் வளரும்; சிவம் சார்ந்த அறிவு வளர்கிறது, மனமும் உண்மையில் நிலைபெறுகிறது.

பக்திஃ பராஃ ஶிவே ஸாம்பே ஸாநுகே ஸபரிச்சிதே யத்யதிஷ்டதமம் சாந்யத்தத்ததாப்நோத்யஸம்ஶயம்

சிவனுக்கும், அம்பிகைக்கும், அவர்களின் பக்தர்களுக்கும், சேவகர்களுக்கும் உயர்ந்த பக்தி கிடைக்கிறது; மேலும், மிகவும் விரும்பியதைப் பெறுவது உறுதி.

அந்தஃஶுசிஃ ஶிவே பக்தோ விஸ்ரப்தஃ கீர்தயேத்யதி ப்ரபலைஃ கர்மபிஃ பூர்வைஃ பலம் சேத்ப்ரதிபத்யதே புநஃ புநஃ ஸமப்யஸ்யேத்தஸ்ய நாஸ்தீஹ துர்ல்லபம்

உள்ளம் தூயவனாக, சிவனை பக்தியுடன் நம்பிக்கையோடு பாடினாலும், முன் செய்த வலிமையான கர்மங்கள் காரணமாக பலன் தடைபட்டால், மீண்டும் மீண்டும் முயற்சி செய்ய வேண்டும்; அப்படிப்பட்டவருக்கு இங்கே எதுவும் கடினமல்ல.

விக்ரஹம் தேவதேவஸ்ய விஶ்வமேதச்சராசரம் ததேவம் ந விஜாநம்தி பஶவஃ பாஶகௌரவாத்

இந்தச் சஞ்சலமும் அசஞ்சலமும் கொண்ட உலகம் எல்லாம் தேவாதி தேவனின் உருவமே; ஆனால் பாசத்தின் பாரத்தில் கட்டுண்டவர்கள் இதை உணரமாட்டார்கள்.

தமேகமேவ பஹுதா வதம்தி யதுநம்தந அஜாநந்தஃ பரம் பாவமவிகல்பம் மஹர்ஷயஃ

யது வம்சத்தவரே, பெரிய முனிவர்கள் அந்த உயர்ந்த, மாற்றமற்ற உண்மையை அறியாமல், ஒரே அதனை பலவகையாக பேசுகிறார்கள்.

அபரம் ப்ரஹ்மரூபம் ச பரம் ப்ரஹ்மாத்மகம் ததா கேசிதாஹுர்மஹாதேவமநாதிநிதநம் பரம்

சிலர் அந்த பரமனைக் கீழான பிரம்ம ரூபமாகவும், மேலும் பிரம்ம சுவை கொண்ட உயர்ந்த வடிவமாகவும், ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத மகாதேவனாகவும் கூறுகிறார்கள்.

பூதேம்த்ரியாம்தஃகரணப்ரதாநவிஷயாத்மகம் அபரம் ப்ரஹ்ம நிர்திஷ்டம் பரம் ப்ரஹ்ம சிதாத்மகம்

பஞ்சபூதங்கள், அறிவு உறுப்புகள், மனம், மூலப் பொருள், பொருள்கள் ஆகியவையால் ஆனது கீழான பிரம்மம் என்று சொல்லப்படுகிறது; அறிவின் இயல்புடையது உயர்ந்த பிரம்மம்.

ப்ரு'ஹத்த்வாத்ப்ரு'ஹணத்வாத்வா ப்ரஹ்ம சேத்யபிதீயதே உபே தே ப்ரஹ்மணோ ரூபே ப்ரஹ்மணோ ऽதிபதேஃ ப்ரபோஃ வித்யா ऽவித்யாஸ்வரூபீதி கைஶ்சிதீஶோ நிகத்யதே

அதன் பெருமையாலும், வளர்ச்சி அளிப்பதாலும் பிரம்மம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; இந்த இரண்டும் பிரம்மத்தின் வடிவங்கள், பிரம்மத்தின் அதிபதி, இறைவன்; சிலர் அவரை அறிவும் அறியாமையும் கொண்டவரென்று கூறுகிறார்கள்.

வித்யாம் து சேதநாம் ப்ராஹுஸ்ததாவித்யாமசேதநாம் வித்யா ऽவித்யாத்மகம் சைவ விஶ்வம் விஶ்வகுரோர்விபோஃ

அறிவைச் சுய அறிவாகவும், அறியாமையை அறிவில்லாததாகவும் கூறுகிறார்கள்; இந்த முழு உலகமும் அந்த பரமாசாரியனின் அறிவும் அறியாமையும் கலந்த உருவமே.

ரூபமேவ ந ஸம்தேஹோ விஶ்வம் தஸ்ய வஶே யதஃ ப்ராம்திர்வித்யா பரா சேதி ஶார்வம் ரூபம் பரம் விதுஃ

இந்த உலகம் அவருடைய உருவமே என்பது சந்தேகமில்லை, ஏனெனில் அது அவருடைய கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது; மாயை அறிவாகவும், சிவனின் பரம வடிவம் மிக உயர்ந்ததாகவும் அறியப்படுகிறது.

அயதாபுத்திரர்தேஷு பஹுதா ப்ராம்திருச்யதே யதார்தாகாரஸம்வித்திர்வித்யேதி பரிகீர்த்யதே

பொருள்களைப் பற்றிய தவறான எண்ணங்கள் பலவகையாக தோன்றுவது மாயை எனப்படுகிறது; பொருள்களின் உண்மை நிலையை உணரும் அறிவு தான் உண்மையான அறிவு என்று கூறப்படுகிறது.

விகல்பரஹிதம் தத்த்வம் பரமித்யபிதீயதே வைபரீத்யாதஸச்சப்தஃ கத்யதே வேதவாதிபிஃ

வேறுபாடுகள் இல்லாத உண்மை தான் பரமம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதற்கு மாறாக, உண்மையல்லாதது 'அசத்' என்று வேத வாதிகள் சொல்கிறார்கள்.

தயோஃ பதித்வாத்து ஶிவஃ ஸதஸத்பதிருச்யதே க்ஷராக்ஷராத்மகம் ப்ராஹுஃ க்ஷராக்ஷரபரம் பரே

இரண்டிற்கும் அதிபதியாக இருப்பதால் சிவன் சதாசத்பதி என அழைக்கப்படுகிறான்; அறிவாளிகள் அவரை அழிவும் அழிவில்லாததும், அவற்றைத் தாண்டியவராகவும் கூறுகிறார்கள்.

க்ஷரஸ்ஸர்வாணி பூதாநி கூடஸ்தோ ऽக்ஷர உச்யதே உபே தே பரமேஶஸ்ய ரூபே தஸ்ய வஶே யதஃ

எல்லா உயிர்களும் அழிவுடையவை; அழிவில்லாதது நிலையானது என்று அழைக்கப்படுகிறது; இந்த இரண்டும் பரமேசுவரனின் வடிவங்கள், ஏனெனில் அவை அனைத்தும் அவருடைய கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன.

தயோஃ பரஃ ஶிவஃ ஶாம்தஃ க்ஷராக்ஷராபரஸ்ஸ்ம்ரு'தஃ ஸமஷ்டிவ்யஷ்டிரூபம் ச ஸமஷ்டிவ்யஷ்டிகாரணம்

இந்த இரண்டிலும் சிவன் தான் உயர்ந்தவன், அமைதியானவன், அழிவும் அழிவில்லாததையும் தாண்டியவன் என்று கூறப்படுகிறது; அவர் கூட்டு வடிவமும் தனி வடிவமும், இரண்டிற்கும் காரணமாகவும் இருக்கிறார்.

வதம்தி முநயஃ கேசிச்சிவம் பரமகாரணம் ஸமஷ்டிமாஹுரவ்யக்தம் வ்யஷ்டிம் வ்யக்தம் ததைவ ச

சில முனிவர்கள் சிவனை பரம காரணம் என்று கூறுகிறார்கள்; கூட்டு வடிவம் வெளிப்படாதது, தனி வடிவம் வெளிப்படுவது என்று கூறுகிறார்கள்.

தே ரூபே பரமேஶஸ்ய ததிச்சாயாஃ ப்ரவர்தநாத் தயோஃ காரணபாவேந ஶிவம் பரமகாரணம்

இந்த இரு வடிவங்களும் பரமேசுவரனின் சித்தத்தால் தோன்றுகின்றன; அவை காரணங்கள் என்பதால் சிவன் பரம காரணம் ஆவான்.

காரணார்தவிதஃ ப்ராஹுஃ ஸமஷ்டிவ்யஷ்டிகாரணம் ஜாதிவ்யக்திஸ்வரூபீதி கத்யதே கைஶ்சிதீஶ்வரஃ

காரணத்தின் அர்த்தத்தை அறிந்தவர்கள், அவர் கூட்டு மற்றும் தனி வடிவங்களுக்கான காரணம் என்று கூறுகிறார்கள்; சிலர் இறைவனை வகை மற்றும் தனி சுவை என்கிறார்கள்.

யா பிம்டேப்யநுவர்தேத ஸா ஜாதிரிதி கத்யதே வ்யக்திர்வ்யாவ்ரு'த்திரூபம் தம் பிண்டஜாதேஃ ஸமாஶ்ரயம்

ஒரு குழுவில் தொடர்ந்து இருக்கும் தன்மை 'வகை' என்று அழைக்கப்படுகிறது; தனித்துவம் என்பது வேறுபட்ட வடிவம், அது குழுவும் வகையும் சார்ந்தது.

ஜாதயோ வ்யக்தயஶ்சைவ ததாஜ்ஞாபரிபாலிதாஃ யதஸ்ததோ மஹாதேவோ ஜாதிவ்யக்திவபுஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

வகைகளும் தனி உயிர்களும் அவருடைய கட்டளையால் நடத்தப்படுகின்றன; அதனால் மகாதேவன் வகையும் தனியும் உடையவராக நினைவில் வைக்கப்படுகிறார்.

ப்ரதாநபுருஷவ்யக்தகாலாத்மா கத்யதே ஶிவஃ ப்ரதாநம் ப்ரக்ரு'திம் ப்ராஹுஃக்ஷேத்ரஜ்ஞம் புருஷம் ததா

மூலப் பொருள், உயிர், வெளிப்பாடு, காலம் ஆகிய அனைத்தும் சிவபெருமான் என விவரிக்கப்படுகிறான். அந்த மூலப் பொருளை இயற்கை என்று கூறுவர்; உயிரை, அதேபோல், எல்லாவற்றையும் அறிந்தவராகவும் அறியப்படுகிறார்.

த்ரயோவிம்ஶதிதத்த்வாநி வ்யக்தமாஹுர்மநீஷிணஃ காலஃ கார்யப்ரபஞ்சஸ்ய பரிணாமைககாரணம்

பண்டிதர்கள் வெளிப்பட்டது இருபத்து மூன்று தத்துவங்களால் ஆனது என்று கூறுகின்றனர்; இந்த உலகில் நிகழும் மாற்றங்களுக்கு ஒரே காரணம் காலமே.