ஶிவபுராணம்

யாமாஹுஸ்தாமஸீம் ரௌத்ரீம் மூர்திமம்தகரீம் ஹரேஃ ஸ்ரு'ஜத்யஶேஷமீஶஸ்ய ஶாஸநாச்சதுராநநஃ

யார் 'இருள், கொடுமை, மரணத்தை தரும்' என்று கூறும் ஹரியின் உருவம் முழுவதும் ஈசனின் ஆணையால் உருவாகிறது.

அந்யாபிர்மூர்திபிஃ ஸ்வாபிஃ பாதி சாம்தே நிஹந்தி ச விஷ்ணுஃ பாலயதே விஶ்வம் காலகாலஸ்ய ஶாஸநாத்

தன் பல்வேறு உருவங்களால் விஷ்ணு காப்பாற்றுகிறான், இறுதியில் அழிக்கிறான்; காலத்தின் ஆண்டவனின் ஆணையால் உலகத்தைப் பாதுகாக்கிறான்.

ஸ்ரு'ஜதே த்ரஸதே சாபி ஸ்வகாபிஸ்தநுபிஸ்த்ரிபிஃ ஹரத்யம்தே ஜகத்ஸர்வம் ஹரஸ்தஸ்யைவ ஶாஸநாத்

அவர் படைக்கிறார், அஞ்சுகிறார், தன் மூன்று உருவங்களால் எல்லா உலகங்களையும் இறுதியில் அழிக்கிறார்; ஹரி அந்தzelfde ஆணையால் செய்கிறான்.

ஸ்ரு'ஜத்யபி ச விஶ்வாத்மா த்ரிதா பிந்நஸ்து ரக்ஷதி காலஃ கரோதி ஸகலம் காலஸ்ஸம்ஹரதி ப்ரஜாஃ

உலகின் ஆத்மா படைக்கிறான், மூன்று வகையாகப் பிரிந்து காப்பாற்றுகிறான்; காலம் எல்லாவற்றையும் செய்கிறது, காலமே எல்லா உயிர்களையும் அழிக்கிறது.

காலஃ பாலயதே விஶ்வம் காலகாலஸ்ய ஶாஸநாத் த்ரிபிரம்ஶைர்ஜகத்பிப்ரத்தேஜோபிர்வ்ரு'ஷ்டிமாதிஶந்

காலம், காலத்தின் ஆண்டவனின் ஆணையால் உலகத்தைப் பாதுகாக்கிறது; மூன்று பகுதிகளால் உலகைத் தாங்கி, மழை முதலியவற்றை வழங்குகிறது.

திவி வர்ஷத்யஸௌ பாநுர்தேவதேவஸ்ய ஶாஸநாத் புஷ்ணாத்யோஷதிஜாதாநி பூதாந்யாஹ்லாதயத்யபி

வானத்தில், கடவுள்களின் கடவுளான இறைவனின் கட்டளையால் சூரியன் மழை பொழிகிறான்; அவன் செடிகள் வளரச் செய்கிறான், எல்லா உயிர்களையும் மகிழ்விக்கிறான்.

தேவைஶ்ச பீயதே சம்த்ரஶ்சந்த்ரபூஷணஶாஸநாத் ஆதித்யா வஸவோ ருத்ரா அஶ்விநௌ மருதஸ்ததா

சந்திரகலையையுடைய இறைவனின் ஆணையால் தேவர்கள் சந்திரனை அருந்துகிறார்கள்; ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருதிரர்கள், அசுவினிகள், மருத்துகள் ஆகியோரும் அப்படியே செய்கிறார்கள்.

கேசரா ரு'ஷயஸ்ஸித்தா போகிநோ மநுஜா ம்ரு'காஃ பஶவஃ பக்ஷிணஶ்சைவ கீடாத்யாஃ ஸ்தாவராணி ச

வானில் வாழும் உயிர்கள், முனிவர்கள், सिद्धர்கள், அனுபவிப்பவர்கள், மனிதர்கள், காட்டு மிருகங்கள், பசுக்கள், பறவைகள், பூச்சிகள், அசையாத உயிர்கள் — எல்லோரும்,

நத்யஸ்ஸமுத்ரா கிரயஃ காநநாநி ஸராம்ஸி ச வேதாஃ ஸாம்காஶ்ச ஶாஸ்த்ராணி மம்த்ரஸ்தோமமகாதயஃ

நதிகள், கடல்கள், மலைகள், காடுகள், ஏரிகள், வேதங்கள் அதன் அங்கங்களுடன், நூல்கள், மந்திரங்கள், ஸ்தோத்திரங்கள், யாகங்கள் — இவை அனைத்தும்,

காலாக்ந்யாதிஶிவாம்தாநி புவநாநி ஸஹாதிபைஃ ப்ரஹ்மாம்டாந்யப்யஸம்க்யாநி தேஷாமாவரணாநி ச

காலாக்னியிலிருந்து சிவபர்யந்தமான உலகங்கள், அவற்றின் அரசர்களுடன், எண்ணிக்கையற்ற பிரபஞ்சங்கள், அவற்றின் உறைபடலங்களும் கூட,

வர்தமாநாந்யதீதாநி பவிஷ்யந்த்யபி க்ரு'த்ஸ்நஶஃ திஶஶ்ச விதிஶஶ்சைவ காலபேதாஃ கலாதயஃ

இப்போது உள்ளவை, கடந்தவை, வரவிருப்பவை அனைத்தும்; எல்லா திசைகள், இடைத் திசைகள், காலத்தின் பிரிவுகள் மற்றும் அதன் அங்கங்கள் —

யச்ச கிம்சிஜ்ஜகத்யஸ்மிந் த்ரு'ஶ்யதே ஶ்ரூயதே ऽபி வா தத்ஸர்வம் ஶம்கரஸ்யாஜ்ஞா பலேந ஸமதிஷ்டிதம்

இந்த உலகத்தில் காணப்படும் அல்லது கேட்கப்படும் எதுவாக இருந்தாலும், அது எல்லாம் சங்கரனின் கட்டளையின் சக்தியால் நிலைபெற்றிருக்கிறது.

ஆஜ்ஞாபலாத்தஸ்ய தரா ஸ்திதேஹ தராதரா வாரிதராஃ ஸமுத்ராஃ ஜ்யோதிர்கணாஃ ஶக்ரமுகாஶ்ச தேவாஃ ஸ்திரம் சிரம் வா சிதசித்யதஸ்தி

அவனுடைய கட்டளையின் வலிமையால், இந்த பூமி நிலைத்து நிற்கிறது; மலைகள், மேகங்கள், கடல்கள், விண்மீன்கள், இந்திரன் முதலான தேவர்கள், அசையும், அசையாத, அறிவுள்ள, அறிவில்லாத அனைத்தும் நிலைத்து இருக்கின்றன.

அத்யாஶ்சர்யமிதம் க்ரு'ஷ்ண ஶம்போரமிதகர்மணஃ ஆஜ்ஞாக்ரு'தம் ஶ்ரு'ணுஷ்வைதச்ச்ருதம் ஶ்ருதிமுகே மயா

கிருஷ்ணா, இது மிகவும் அதிசயமானது; எல்லா செயல்களும் அளவில்லாத சங்கரனின் ஆணையால் நிகழ்கின்றன. நான் வேத வாயிலாக கேட்டதை நீ கேள்.

புரா கில ஸுராஃ ஸேம்த்ரா விவதம்தஃ பரஸ்பரம் அஸுராந்ஸமரே ஜித்வா ஜேதாஹமஹமித்யுத

பழைய காலத்தில், இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் வாதித்து, போரில் அசுரர்களை வென்று, 'நான் தான் வெற்றியாளர்! இல்லை, நான் தான்!' என்று பெருமை பேசினார்கள்.

ததா மஹேஶ்வரஸ்தேஷாம் மத்யதோ வரவேஷத்ரு'க் ஸ்வலக்ஷணைர்விஹீநாம்கஃ ஸ்வயம் யக்ஷ இவாபவத்

அப்போது, மகா இறைவன் அவர்களுக்கிடையே ஒரு விசித்திரமான உருவத்தில், தனக்கே உரிய அடையாளமில்லாமல், யக்ஷனாகத் தோன்றினார்.

ஸ தாநாஹ ஸுராநேகம் த்ரு'ணமாதாய பூதலே ய ஏதத்விக்ரு'தம் கர்தும் க்ஷமதே ஸ து தைத்யஜித்

அவன் அந்த தேவர்களிடம், பூமியில் இருந்து ஒரு புல்துளையை எடுத்து, 'இதைக் யார் மாற்ற முடியும், அவனே உண்மையில் அசுரர்களை வென்றவன்' என்று சொன்னான்.

யக்ஷஸ்ய வசநம் ஶ்ருத்வா வஜ்ரபாணிஃ ஶசீபதிஃ கிம்சித்க்ருத்தோ விஹஸ்யைநம் த்ரு'ணமாதாதுமுத்யதஃ

யக்ஷனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், வஜ்ராயுதம் கொண்ட இந்திரன், சற்று கோபத்துடன் சிரித்து, அந்த புல்துளையை எடுக்க முயன்றான்.

ந தத்த்ரு'ணமுபதாதும் மநஸாபி ச ஶக்யதே யதா ததாபி தச்சேத்தும் வஜ்ரம் வஜ்ரதரோ ऽஸ்ரு'ஜத்

அந்த புல்துளையை மனதாலும் கூட எடுக்க முடியவில்லை; ஆனாலும் அதை வெட்ட, வஜ்ராயுதம் கொண்டவன் தன் ஆயுதத்தை எறிந்தான்.

தத்வஜ்ரம் நிஜவஜ்ரேண ஸம்ஸ்ரு'ஷ்டமிவ ஸர்வதஃ த்ரு'ணேநாபிஹதம் தேந திர்யகக்ரம் பபாத ஹ

அந்த வஜ்ராயுதம், யக்ஷனின் வஜ்ரத்துடன் மோத, அந்த புல்துளையால் அடிக்கப்பட்டு, விலகி கீழே விழுந்தது.

ததஶ்சாந்யே ஸுஸம்ரப்தா லோகபாலா மஹாபலாஃ ஸஸ்ரு'ஜுஸ்த்ரு'ணமுத்திஶ்ய ஸ்வாயுதாநி ஸஹஸ்ரஶஃ

பிற உலக பாதுகாவலர்கள், மிகுந்த கோபத்துடன், அந்த புல்துளையை நோக்கி ஆயிரக்கணக்கான தங்கள் ஆயுதங்களை எறிந்தார்கள்.

ப்ரஜஜ்ஜ்வால மஹாவஹ்நிஃ ப்ரசம்டஃ பவநோ வவௌ ப்ரவ்ரு'த்தோ ऽபாம்பதிர்யத்வத்ப்ரலயே ஸமுபஸ்திதே

பெரும் நெருப்பு எரிந்தது, கொடூரமான காற்று வீசியது, நீரின் ஆண்டவன் பெருகினான்; உலகம் அழியும் போது நடக்கும் போல.

ஏவம் தேவைஸ்ஸமாரப்தம் த்ரு'ணமுத்திஶ்ய யத்நதஃ வ்யர்தமாஸீதஹோ க்ரு'ஷ்ண யக்ஷஸ்யாத்மபலேந வை

இவ்வாறு, கிருஷ்ணா, எல்லா தேவர்களும் அந்த புல்துளையை எதிர்த்து முயன்றும், யக்ஷனின் சொந்த சக்தியால் அவர்கள் முயற்சி வீணாகிவிட்டது.

ததாஹ யக்ஷம் தேவேம்த்ரஃ கோ பவாநித்யமர்ஷிதஃ ததஸ்ஸ பஶ்யதாமேவ தேஷாமம்தரதாதத

அப்போது தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன், கோபத்துடன் அந்த யக்ஷனை நோக்கி, "நீ யார்?" என்று கேட்டான். ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, அவன் அங்கேயே மறைந்துவிட்டான்.

ததம்தரே ஹைமவதீ தேவீ திவ்யவிபூஷணா ஆவிராஸீந்நபோரம்கே ஶோபமாநா ஶுசிஸ்மிதா

அந்த நேரத்தில், இமயமலை தேவியான பார்வதி, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, வானில் ஒளிவீசும் அழகான புன்னகையுடன் தோன்றினாள்.

தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா விஸ்மயாவிஷ்டா தேவாஃ ஶக்ரபுரோகமாஃ ப்ரணம்ய யக்ஷம் பப்ரச்சுஃ கோ ऽஸௌ யக்ஷோ விலக்ஷணஃ

அவளை பார்த்ததும், இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்கள் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, அவளுக்கு வணங்கி, "இந்த விசித்திரமான யக்ஷன் யார்?" என்று யக்ஷனை கேட்டார்கள்.

ஸா ऽப்ரவீத்ஸஸ்மிதம் தேவீ ஸ யுஷ்மாகமகோசரஃ தேநேதம் ப்ரம்யதே சக்ரம் ஸம்ஸாராக்யம் சராசரம்

அப்போது அந்த தேவி புன்னகையுடன், "அவர் உங்கள் கண்களுக்கு எட்டாதவர். அவரால் தான் இந்தச் சக்கரம் எனப்படும் உலகம்—நிலையற்றதும் நிலையானதும்—சுழல்கிறது," என்று சொன்னாள்.

தேநாதௌ க்ரியதே விஶ்வம் தேந ஸம்ஹ்ரியதே புநஃ ந தந்நியந்தா கஶ்சித்ஸ்யாத்தேந ஸர்வம் நியம்யதே

அவரால் தான் இந்த உலகம் முதலில் உருவாகிறது; அவராலேயே மீண்டும் அழிகிறது. அவரைத் தவிர வேறு ஒருவரும் எல்லாவற்றையும் நடத்துபவர் இல்லை; அனைத்தும் அவரால் நடத்தப்படுகிறது.

இத்யுக்த்வா ஸா மஹாதேவீ தத்ரைவாம்தரதத்த வை தேவாஶ்ச விஸ்மிதாஃ ஸர்வே தாம் ப்ரணம்ய திவம் யயுஃ

இவ்வாறு கூறியவுடன் அந்த மகாதேவி அங்கேயே மறைந்துவிட்டாள். எல்லா தேவர்களும் ஆச்சரியத்துடன் அவளுக்கு வணங்கி, விண்ணுலகுக்கு திரும்பினர்.