ஶிவபுராணம்

யதா ஸ்வம் கர்ம குர்வந்தி நாந்யத்கிம்சிச்சிவாஜ்ஞயா ஶப்தாதயோபி க்ரு'ஹ்யம்தே க்ரியந்தே வசநாதயஃ

ஒவ்வொன்றும் தன் கடமையை மட்டுமே, சிவபெருமான் ஆணையால் செய்கிறது; ஒலிகள் முதலியன பெறப்படுகின்றன, பேசுதல் போன்ற செயல்கள் நடைபெறுகின்றன.

அவிலம்க்யா ஹி ஸர்வேஷாமாஜ்ஞா ஶம்போர்கரீயஸீ அவகாஶமஶேஷாணாம் பூதாநாம் ஸம்ப்ரயச்சதி

அனைவருக்கும் சாம்புவின் ஆணை மீற முடியாததும், உயர்ந்ததும்; அது எல்லா உயிர்களுக்கும் இடம் அளிக்கிறது.

ஆகாஶஃ பரமேஶஸ்ய ஶாஸநாதேவ ஸர்வகஃ ப்ராணாத்யைஶ்ச ததா நாமபேதைரம்தர்பஹிர்ஜகத்

விண் பரமசிவனின் ஆணையால் எல்லா இடத்திலும் நிறைந்துள்ளது; அதுபோல், உயிர் மற்றும் பெயரின் வேறுபாடுகளால், உலகம் உள்ளிலும் புறத்திலும் உள்ளது.

பிபர்தி ஸர்வம் ஶர்வஸ்ய ஶாஸநேந ப்ரபஞ்ஜநஃ ஹவ்யம் வஹதி தேவாநாம் கவ்யம் கவ்யாஶிநாமபி

காற்று, சர்வபெருமானின் ஆணையால் அனைத்தையும் தாங்குகிறது; அது தேவர்களுக்காக ஹவிசையும், பித்ருக்களுக்கு அவர்களுக்கான படையலையும் எடுத்துச் செல்கிறது.

பாகாத்யம் ச கரோத்யக்நிஃ பரமேஶ்வரஶாஸநாத் ஸம்ஜீவநாத்யம் ஸர்வஸ்ய குர்வத்யாபஸ்ததாஜ்ஞயா

அக்னி, பரமசிவனின் ஆணையால் சமைப்பது முதலான செயல்களைச் செய்கிறது; அந்த ஆணையால் நீர் எல்லோருக்கும் உயிர்ப்பூட்டுதல் முதலான செயல்களைச் செய்கிறது.

விஶ்வம்பரா ஜகந்நித்யம் தத்தே விஶ்வேஶ்வராஜ்ஞயா தேவாந்பாத்யஸுராந் ஹம்தி த்ரிலோகமபிரக்ஷதி

பூமி எப்போதும் உலகத்தை விச்வேஸ்வரனின் ஆணையால் தாங்குகிறது; அவள் தேவர்களைப் போஷிக்கிறாள், அசுரர்களை அழிக்கிறாள், மூன்று உலகையும் காப்பாளாள்.

ஆஜ்ஞயா தஸ்ய தேவேந்த்ரஃ ஸர்வைர்தேவைரலம்க்யயா ஆதிபத்யமபாம் நித்யம் குருதே வருணஸ்ஸதா

அவரது ஆணையால், தேவர்களின் இந்திரன் மற்ற எல்லா தேவர்களுடனும் இணைந்து நீருக்கு எப்போதும் மேலாண்மை செய்கிறான்; வருணன் எப்போதும் அதனை ஆள்கிறான்.

பாஶைர்பத்நாதி ச யதா தம்ட்யாம்ஸ்தஸ்யைவ ஶாஸநாத் ததாதி நித்யம் யக்ஷேந்த்ரோ த்ரவிணம் த்ரவிணேஶ்வரஃ

அந்தzelfde ஆணையால் குற்றவாளிகளை பாசத்தால் கட்டுகிறான்; யக்ஷர்களின் தலைவன், செல்வத்தின் ஆண்டவன், எப்போதும் செல்வத்தை வழங்குகிறான்.

புண்யாநுரூபம் பூதேப்யஃ புருஷஸ்யாநுஶாஸநாத் கரோதி ஸம்பதஃ ஶஶ்வஜ்ஜ்ஞாநம் சாபி ஸுமேதஸாம்

புண்ணியத்திற்கு ஏற்ப, உயிர்களுக்கு அவர் செல்வத்தை வழங்குகிறான்; அறிவுள்ளவர்களுக்கு நிலையான ஞானத்தையும் அருள்கிறான்.

நிக்ரஹம் சாப்யஸாதூநாமீஶாநஶ்ஶிவஶாஸநாத் தத்தே து தரணீம் மூர்த்நா ஶேஷஃ ஶிவநியோகதஃ

சிவபெருமானின் ஆணையால், தீயவர்களை அவர் அடக்குகிறார்; அதே சிவனின் கட்டளையால், ஆதிசேஷன் பூமியைத் தலையில் தாங்குகிறான்.

யாமாஹுஸ்தாமஸீம் ரௌத்ரீம் மூர்திமம்தகரீம் ஹரேஃ ஸ்ரு'ஜத்யஶேஷமீஶஸ்ய ஶாஸநாச்சதுராநநஃ

யார் 'இருள், கொடுமை, மரணத்தை தரும்' என்று கூறும் ஹரியின் உருவம் முழுவதும் ஈசனின் ஆணையால் உருவாகிறது.

அந்யாபிர்மூர்திபிஃ ஸ்வாபிஃ பாதி சாம்தே நிஹந்தி ச விஷ்ணுஃ பாலயதே விஶ்வம் காலகாலஸ்ய ஶாஸநாத்

தன் பல்வேறு உருவங்களால் விஷ்ணு காப்பாற்றுகிறான், இறுதியில் அழிக்கிறான்; காலத்தின் ஆண்டவனின் ஆணையால் உலகத்தைப் பாதுகாக்கிறான்.

ஸ்ரு'ஜதே த்ரஸதே சாபி ஸ்வகாபிஸ்தநுபிஸ்த்ரிபிஃ ஹரத்யம்தே ஜகத்ஸர்வம் ஹரஸ்தஸ்யைவ ஶாஸநாத்

அவர் படைக்கிறார், அஞ்சுகிறார், தன் மூன்று உருவங்களால் எல்லா உலகங்களையும் இறுதியில் அழிக்கிறார்; ஹரி அந்தzelfde ஆணையால் செய்கிறான்.

ஸ்ரு'ஜத்யபி ச விஶ்வாத்மா த்ரிதா பிந்நஸ்து ரக்ஷதி காலஃ கரோதி ஸகலம் காலஸ்ஸம்ஹரதி ப்ரஜாஃ

உலகின் ஆத்மா படைக்கிறான், மூன்று வகையாகப் பிரிந்து காப்பாற்றுகிறான்; காலம் எல்லாவற்றையும் செய்கிறது, காலமே எல்லா உயிர்களையும் அழிக்கிறது.

காலஃ பாலயதே விஶ்வம் காலகாலஸ்ய ஶாஸநாத் த்ரிபிரம்ஶைர்ஜகத்பிப்ரத்தேஜோபிர்வ்ரு'ஷ்டிமாதிஶந்

காலம், காலத்தின் ஆண்டவனின் ஆணையால் உலகத்தைப் பாதுகாக்கிறது; மூன்று பகுதிகளால் உலகைத் தாங்கி, மழை முதலியவற்றை வழங்குகிறது.

திவி வர்ஷத்யஸௌ பாநுர்தேவதேவஸ்ய ஶாஸநாத் புஷ்ணாத்யோஷதிஜாதாநி பூதாந்யாஹ்லாதயத்யபி

வானத்தில், கடவுள்களின் கடவுளான இறைவனின் கட்டளையால் சூரியன் மழை பொழிகிறான்; அவன் செடிகள் வளரச் செய்கிறான், எல்லா உயிர்களையும் மகிழ்விக்கிறான்.

தேவைஶ்ச பீயதே சம்த்ரஶ்சந்த்ரபூஷணஶாஸநாத் ஆதித்யா வஸவோ ருத்ரா அஶ்விநௌ மருதஸ்ததா

சந்திரகலையையுடைய இறைவனின் ஆணையால் தேவர்கள் சந்திரனை அருந்துகிறார்கள்; ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருதிரர்கள், அசுவினிகள், மருத்துகள் ஆகியோரும் அப்படியே செய்கிறார்கள்.

கேசரா ரு'ஷயஸ்ஸித்தா போகிநோ மநுஜா ம்ரு'காஃ பஶவஃ பக்ஷிணஶ்சைவ கீடாத்யாஃ ஸ்தாவராணி ச

வானில் வாழும் உயிர்கள், முனிவர்கள், सिद्धர்கள், அனுபவிப்பவர்கள், மனிதர்கள், காட்டு மிருகங்கள், பசுக்கள், பறவைகள், பூச்சிகள், அசையாத உயிர்கள் — எல்லோரும்,

நத்யஸ்ஸமுத்ரா கிரயஃ காநநாநி ஸராம்ஸி ச வேதாஃ ஸாம்காஶ்ச ஶாஸ்த்ராணி மம்த்ரஸ்தோமமகாதயஃ

நதிகள், கடல்கள், மலைகள், காடுகள், ஏரிகள், வேதங்கள் அதன் அங்கங்களுடன், நூல்கள், மந்திரங்கள், ஸ்தோத்திரங்கள், யாகங்கள் — இவை அனைத்தும்,

காலாக்ந்யாதிஶிவாம்தாநி புவநாநி ஸஹாதிபைஃ ப்ரஹ்மாம்டாந்யப்யஸம்க்யாநி தேஷாமாவரணாநி ச

காலாக்னியிலிருந்து சிவபர்யந்தமான உலகங்கள், அவற்றின் அரசர்களுடன், எண்ணிக்கையற்ற பிரபஞ்சங்கள், அவற்றின் உறைபடலங்களும் கூட,

வர்தமாநாந்யதீதாநி பவிஷ்யந்த்யபி க்ரு'த்ஸ்நஶஃ திஶஶ்ச விதிஶஶ்சைவ காலபேதாஃ கலாதயஃ

இப்போது உள்ளவை, கடந்தவை, வரவிருப்பவை அனைத்தும்; எல்லா திசைகள், இடைத் திசைகள், காலத்தின் பிரிவுகள் மற்றும் அதன் அங்கங்கள் —

யச்ச கிம்சிஜ்ஜகத்யஸ்மிந் த்ரு'ஶ்யதே ஶ்ரூயதே ऽபி வா தத்ஸர்வம் ஶம்கரஸ்யாஜ்ஞா பலேந ஸமதிஷ்டிதம்

இந்த உலகத்தில் காணப்படும் அல்லது கேட்கப்படும் எதுவாக இருந்தாலும், அது எல்லாம் சங்கரனின் கட்டளையின் சக்தியால் நிலைபெற்றிருக்கிறது.

ஆஜ்ஞாபலாத்தஸ்ய தரா ஸ்திதேஹ தராதரா வாரிதராஃ ஸமுத்ராஃ ஜ்யோதிர்கணாஃ ஶக்ரமுகாஶ்ச தேவாஃ ஸ்திரம் சிரம் வா சிதசித்யதஸ்தி

அவனுடைய கட்டளையின் வலிமையால், இந்த பூமி நிலைத்து நிற்கிறது; மலைகள், மேகங்கள், கடல்கள், விண்மீன்கள், இந்திரன் முதலான தேவர்கள், அசையும், அசையாத, அறிவுள்ள, அறிவில்லாத அனைத்தும் நிலைத்து இருக்கின்றன.

அத்யாஶ்சர்யமிதம் க்ரு'ஷ்ண ஶம்போரமிதகர்மணஃ ஆஜ்ஞாக்ரு'தம் ஶ்ரு'ணுஷ்வைதச்ச்ருதம் ஶ்ருதிமுகே மயா

கிருஷ்ணா, இது மிகவும் அதிசயமானது; எல்லா செயல்களும் அளவில்லாத சங்கரனின் ஆணையால் நிகழ்கின்றன. நான் வேத வாயிலாக கேட்டதை நீ கேள்.

புரா கில ஸுராஃ ஸேம்த்ரா விவதம்தஃ பரஸ்பரம் அஸுராந்ஸமரே ஜித்வா ஜேதாஹமஹமித்யுத

பழைய காலத்தில், இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் வாதித்து, போரில் அசுரர்களை வென்று, 'நான் தான் வெற்றியாளர்! இல்லை, நான் தான்!' என்று பெருமை பேசினார்கள்.

ததா மஹேஶ்வரஸ்தேஷாம் மத்யதோ வரவேஷத்ரு'க் ஸ்வலக்ஷணைர்விஹீநாம்கஃ ஸ்வயம் யக்ஷ இவாபவத்

அப்போது, மகா இறைவன் அவர்களுக்கிடையே ஒரு விசித்திரமான உருவத்தில், தனக்கே உரிய அடையாளமில்லாமல், யக்ஷனாகத் தோன்றினார்.

ஸ தாநாஹ ஸுராநேகம் த்ரு'ணமாதாய பூதலே ய ஏதத்விக்ரு'தம் கர்தும் க்ஷமதே ஸ து தைத்யஜித்

அவன் அந்த தேவர்களிடம், பூமியில் இருந்து ஒரு புல்துளையை எடுத்து, 'இதைக் யார் மாற்ற முடியும், அவனே உண்மையில் அசுரர்களை வென்றவன்' என்று சொன்னான்.

யக்ஷஸ்ய வசநம் ஶ்ருத்வா வஜ்ரபாணிஃ ஶசீபதிஃ கிம்சித்க்ருத்தோ விஹஸ்யைநம் த்ரு'ணமாதாதுமுத்யதஃ

யக்ஷனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், வஜ்ராயுதம் கொண்ட இந்திரன், சற்று கோபத்துடன் சிரித்து, அந்த புல்துளையை எடுக்க முயன்றான்.

ந தத்த்ரு'ணமுபதாதும் மநஸாபி ச ஶக்யதே யதா ததாபி தச்சேத்தும் வஜ்ரம் வஜ்ரதரோ ऽஸ்ரு'ஜத்

அந்த புல்துளையை மனதாலும் கூட எடுக்க முடியவில்லை; ஆனாலும் அதை வெட்ட, வஜ்ராயுதம் கொண்டவன் தன் ஆயுதத்தை எறிந்தான்.