ஶிவபுராணம்

அத பாஶுபதம் ஸாக்ஷாத்வ்ரதம் த்வாதஶமாஸிகம் காரயித்வா முநிஸ்தஸ்மை ப்ரததௌ ஜ்ஞாநமுத்தமம்

பின்னர், பன்னிரண்டு மாதங்கள் நேரடியாக பாசுபத விரதம் செய்ய வைத்துப், அந்த முனிவர் கிருஷ்ணனுக்கு உயர்ந்த ஞானத்தை அளித்தார்.

ததாப்ரப்ரு'தி தம் க்ரு'ஷ்ணம் முநயஶ்ஶம்ஸிதவ்ரதாஃ திவ்யாஃ பாஶுபதாஃ ஸர்வே பரிவ்ரு'த்யோபதஸ்திரே

அந்த நேரத்திலிருந்து, எல்லா தெய்வீக பாசுபத முனிவர்களும், விரதத்திற்கு நம்பிக்கையுள்ளவர்களும், கிருஷ்ணனைச் சுற்றி வந்து சேவை செய்தார்கள்.

ததோ குருநியோகாத்வை க்ரு'ஷ்ணஃ பரமஶக்திமாந் தபஶ்சகார புத்ரார்தம் ஸாம்பமுத்திஶ்ய ஶம்கரம்

பிறகு, ஆசானின் கட்டளையின்படி, கிருஷ்ணன், மிகுந்த சக்தியுடன், மகன் பெறும் நோக்கில் சங்கரனை நோக்கி தவம் செய்தான்.

தபஸோ தேந வர்ஷாம்தே த்ரு'ஷ்டோ ऽஸௌ பரமேஶ்வரஃ ஶ்ரியா பரமயா யுக்தஸ்ஸாம்பஶ்ச ஸகணஶ்ஶிவஃ

அவனுடைய தவம் முடிவில், பரம ஈசுவரன், மிகுந்த மகிமையுடன், சாம்பனும் கூட்டத்தாரும் உடன் வந்து தோன்றினார்.

வரார்தமாவிர்பூதஸ்ய ஹரஸ்ய ஸுபகாக்ரு'தேஃ ஸ்துதிம் சகார நத்வாஸௌ க்ரு'ஷ்ணஃ ஸம்யக்க்ரு'தாம்ஜலிஃ

வரம் பெறும் பொருட்டு, அழகான உருவில் தோன்றிய ஹரியை, கிருஷ்ணன் கைகூப்பி, பணிவுடன் முழுமையாக புகழ்ந்தான்.

ஸாம்பம் ஸமகணவ்யக்ரோ லப்தவாந்புத்ரமாத்மநஃ தபஸா துஷ்டசித்தேந தத்தம் விஷ்ணோஶ்ஶிவேந வை

தன் கூட்டத்தாருடன் மனம் முழுவதும் ஈடுபட்டு, கிருஷ்ணன் சாம்பனை தன் மகனாகப் பெற்றான்; தவத்தால் திருப்தியடைந்த சிவன் அவனை விஷ்ணுவுக்கு அளித்தார்.

யஸ்மாத்ஸாம்போ மஹாதேவஃ ப்ரததௌ புத்ரமாத்மநஃ தஸ்மாஜ்ஜாம்பவதீஸூநும் ஸாம்பம் சக்ரே ஸ நாமதஃ

மகாதேவன் சாம்பனை தன் மகனாக அளித்ததால், ஜாம்பவதியின் மகனாக அவனுக்கு 'சாம்பன்' என்ற பெயர் வைத்தார்.

ததேதத்கதிதம் ஸர்வம் க்ரு'ஷ்ணஸ்யாமிதகர்மணஃ மஹர்ஷேர்ஜ்ஞாநலாபஶ்ச புத்ரலாபஶ்ச ஶம்கராத்

இதோ, எல்லாம் கூறப்பட்டது: அளவில்லா செயல்கள் கொண்ட கிருஷ்ணனுக்காக, அந்த முனிவரின் ஞானப் பெறுதலும், சங்கரனிடமிருந்து மகன் பெறுதலும்.

ய இதம் கீர்தயேந்நித்யம் ஶ்ரு'ணுயாச்ச்ராவயேத்ததா ஸ விஷ்ணோர்ஜ்ஞாநமாஸாத்ய தேநைவ ஸஹ மோததே

யார் இந்தக் கதையை தினமும் பாடுவாரோ, கேட்பாரோ, பிறருக்குக் கேட்பிப்பாரோ, அவர்கள் விஷ்ணுவின் ஞானத்தை அடைந்து, அவருடன் மகிழ்வார்கள்.

கிம் தத்பாஶுபதம் ஜ்ஞாநம் கதம் பஶுபதிஶ்ஶிவஃ கதம் தௌம்யாக்ரஜஃ ப்ரு'ஷ்டஃ க்ரு'ஷ்ணேநாக்லிஷ்டகர்மணா

அந்த பாஶுபத ஞானம் என்றால் என்ன? சிவன் எவ்வாறு எல்லா உயிர்களுக்கு அதிபதி ஆனான்? தூம்யரின் மூத்தவரை, பாவமில்லாத கிருஷ்ணன் எப்படி கேட்டான்?

ஏதத்ஸர்வம் ஸமாசக்ஷ்வ வாயோ ஶம்கரவிக்ரஹ தத்ஸமோ ந ஹி வக்தாஸ்தி த்ரைலோக்யேஷ்வபரஃ ப்ரபுஃ

ஓ வாயு, சங்கரனின் உருவம் பற்றிய அனைத்தையும் எங்களுக்கு சொல். உன்னைப் போல பேச வல்லவர் வேறு யாரும் இல்லை; மூன்று உலகிலும் உன்னுக்கு சமமான மற்றொரு பெருமை உடையவர் இல்லை.

இத்யாகர்ண்ய வசஸ்தேஷாம் மஹர்ஷீணாம் ப்ரபம்ஜநஃ ஸம்ஸ்ம்ரு'த்ய ஶிவமீஶாநம் ப்ரவக்துமுபசக்ரமே

அவர்கள் சொன்னதை கேட்டு, பிரபஞ்சன் என்ற மகான்முனிவர் சிவபெருமானை நினைத்து, பேசத் தொடங்கினார்.

புரா ஸாக்ஷாந்மஹேஶேந ஶ்ரீகம்டாக்யேந மந்தரே தேவ்யை தேவேந கதிதம் ஜ்ஞாநம் பாஶுபதம் பரம்

முன்னொரு காலத்தில், மந்திர மலையில், ஸ்ரீகண்டன் என அழைக்கப்படும் மஹேசுவரன், தேவியிடம் நேரில் அந்த உயர்ந்த பாஶுபத ஞானத்தை எடுத்துரைத்தார்.

ததேவ ப்ரு'ஷ்டம் க்ரு'ஷ்ணேந விஷ்ணுநா விஶ்வயோநிநா பஶுத்வம் ச ஸுராதீநாம் பதித்வம் ச ஶிவஸ்ய ச

அதே ஞானத்தை, உலகத்துக்கு ஆதாரமான விஷ்ணுவாகிய கிருஷ்ணன் கேட்டான்; தேவாதிகள் உட்பட உயிர்கள் எவ்வாறு பசுக்கள் எனப்படுகிறார்கள், சிவன் எவ்வாறு அதிபதி ஆனான் என்பதையும் கேட்டான்.

யதோபதிஷ்டம் க்ரு'ஷ்ணாய முநிநா ஹ்யுபமந்யுநா ததா ஸமாஸதோ வக்ஷ்யே தச்ச்ரு'ணுத்வமதம்த்ரிதாஃ

அந்த ஞானத்தை உபமன்யு முனிவர் கிருஷ்ணனுக்கு எப்படி சொல்லியாரோ, அதேபோல் சுருக்கமாக நான் சொல்கிறேன்; நீங்கள் கவனமாக கேளுங்கள்.

புரோபமந்யுமாஸீநம் விஷ்ணுஃக்ரு'ஷ்ணவபுர்தரஃ ப்ரணிபத்ய யதாந்யாயமிதம் வசநமப்ரவீத்

முன்பு, கிருஷ்ண வடிவம் கொண்ட விஷ்ணு, அமர்ந்திருந்த உபமன்யுவிடம் சென்று, மரியாதையுடன் உரிய முறையில் இவ்வாறு கேட்டான்.

பகவஞ்ச்ரோதுமிச்சாமி தேவ்யை தேவேந பாஷிதம் திவ்யம் பாஶுபதம் ஜ்ஞாநம் விபூதிம் வாஸ்ய க்ரு'த்ஸ்நஶஃ

பெரியவரே, தேவியிடம் தேவன் சொன்ன தெய்வீகமான பாஶுபத ஞானத்தையும், அவருடைய முழு மகிமையையும் நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.

கதம் பஶுபதிர்தேவஃ பஶவஃ கே ப்ரகீர்திதாஃ கைஃ பாஶைஸ்தே நிபத்யம்தே விமுச்யம்தே ச தே கதம்

பசுபதி என்ற கடவுள் எவ்வாறு உயிர்களின் அதிபதி ஆனான்? யார் 'பசுக்கள்' என அழைக்கப்படுகிறார்கள்? எவ்வாறு எந்த பாசங்களால் அவர்கள் கட்டப்படுகிறார்கள், எவ்வாறு விடுவிக்கப்படுகிறார்கள்?

இதி ஸம்சோதிதஃ ஶ்ரீமாநுபமந்யுர்மஹாத்மநா ப்ரணம்ய தேவம் தேவீம் ச ப்ராஹ புஷ்டோ யதா ததா

இவ்வாறு மகான்மா உபமன்யு கேட்டபோது, அந்த மகிமைமிக்க முனிவர், தேவனுக்கும் தேவிக்கும் வணங்கி, கேட்டபடி பதில் கூறினார்.

ப்ரஹ்மாத்யாஃ ஸ்தாவராம்தாஶ்ச தேவதேவஸ்ய ஶூலிநஃ பஶவஃ பரிகீர்த்யம்தே ஸம்ஸாரவஶவர்திநஃ

பிரம்மா முதலாக நிலைபெற்றவை வரை எல்லோரும், சூலம் பிடித்த தேவாதி தேவனின் பசுக்கள் என அழைக்கப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் எல்லாம் பிறவிப் பந்தத்தில் சிக்கியுள்ளவர்கள்.

தேஷாம் பதித்வாத்தேவேஶஃ ஶிவஃ பஶுபதிஃ ஸ்ம்ரு'தஃ மலமாயாதிபிஃ பாஶைஃ ஸ பத்நாதி பஶூந்பதிஃ

அவர்களுக்கு அதிபதியாக இருப்பதால் சிவன் பசுபதி என நினைவில் வைக்கப்படுகிறான். மலமும் மாயையும் போன்ற பாசங்களால் அந்த இறைவன் உயிர்களை கட்டுகிறான்.

ஸ ஏவ மோசகஸ்தேஷாம் பக்த்யா ஸம்யகுபாஸிதஃ சதுர்விம்ஶதிதத்த்வாநி மாயாகர்மகுணா அமீ

அவரை உண்மையான பக்தியுடன் வழிபட்டால், அவர் ஒருவரே உயிர்களுக்கு விடுதலை அளிப்பவர். இருபத்து நான்கு தத்துவங்கள், மாயை, கர்மம், குணங்கள் ஆகியவை இவைதான்.

விஷயா இதி கத்யந்தே பாஶா ஜீவநிபந்தநாஃ ப்ரஹ்மாதிஸ்தம்பபர்யம்தாந் பஶூந்பத்த்வா மஹேஶ்வரஃ

இவை எல்லாம் உயிர்களை கட்டும் பாசங்கள் என அழைக்கப்படுகின்றன. பிரம்மா முதல் புல்லுக்கு முடிய உயிர்களை, மகேசுவரன் இவையால் கட்டுகிறான்.

பாஶைரேதைஃ பதிர்தேவஃ கார்யம் காரயதி ஸ்வகம் தஸ்யாஜ்ஞயா மஹேஶஸ்ய ப்ரக்ரு'திஃ புருஷோசிதாம்

இந்த பாசங்களால் இறைவன் ஒவ்வொருவரையும் தங்கள் தகுதியான செயல்களைச் செய்ய வைக்கிறான். மகேசனின் கட்டளையால், இயற்கை மனிதனுக்கேற்றவாறு உருவாக்குகிறது.

புத்திம் ப்ரஸூதே ஸா புத்திரஹம்காரமஹம்க்ரு'திஃ இந்த்ரியாணி தஶைகம் ச தந்மாத்ராபஞ்சகம் ததா

இயற்கை அறிவை உருவாக்குகிறது; அந்த அறிவு அகங்காரத்தை உருவாக்குகிறது; அகங்காரம் பத்து புலன்களையும் ஒன்றையும், அதுபோல் ஐந்து சூட்சுமப் பொருள்களையும் உருவாக்குகிறது.

ஶாஸநாத்தேவதேவஸ்ய ஶிவஸ்ய ஶிவதாயிநஃ தந்மாத்ராண்யபி தஸ்யைவ ஶாஸநேந மஹீயஸா

அனைத்துக்கும் நன்மை தரும் தேவாதி தேவன் சிவபெருமானின் கட்டளையால், அந்த ஐந்து சூட்சுமப் பொருள்களும் உருவாகின்றன.

மஹாபூதாந்யஶேஷாணி பாவயம்த்யநுபூர்வஶஃ ப்ரஹ்மாதீநாம் த்ரு'ணாந்தாநாம் தேஹிநாம் தேஹஸம்கதிம்

அனைத்து பேரெழுத்துகளும் முறையே தோன்றி, பிரம்மா முதல் புல் வரை உள்ள உயிர்களுக்கு உடலை அமைக்கின்றன.

மஹாபூதாந்யஶேஷாணி ஜநயம்தி ஶிவாஜ்ஞயா அத்யவஸ்யதி வை புத்திரஹம்காரோபிமந்யதே

பெரும் பஞ்சபூதங்கள் அனைத்தும் சிவபெருமான் ஆணையால் உருவாகின்றன; புத்தி எல்லாவற்றையும் உணர்கிறது, அகங்காரம் 'இதுவே எனது' என நினைக்கிறது.

சித்தம் சேதயதே சாபி மநஃ ஸம்கல்பயத்யபி ஶ்ரோத்ராதீநி ச க்ரு'ஹ்ணந்தி ஶப்தாதீந்விஷயாந் ப்ரு'தக்

சித்தம் உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது, மனம் எண்ணங்களை உருவாக்குகிறது; கேட்கும் உட்பட அனைத்து அறிவுப்புலங்களும் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாக தத்தம் பொருள்களைப் பெறுகின்றன.