ஶிவபுராணம்

ஏவமுக்த்வா ஸ்திதம் ப்ரேக்ஷ்ய க்ரு'தாம்ஜலிபுடம் த்விஜம் ப்ராஹ கம்பீரயா வாசா ஶக்ரரூபதரோ ஹரஃ

இவ்வாறு கூறி, இருகைகளையும் கூப்பி நின்ற அந்த பிராமணனைப் பார்த்த இந்திரன் உருவம் கொண்ட ஹரன், ஆழமான குரலில் அவனை நோக்கி பேசினார்.

துஷ்டோ ऽஸ்மி தே வரம் ப்ரூஹி தபஸாநேந ஸுவ்ரத ததாமி சேப்ஸிதாந்ஸர்வாந்தௌம்யாக்ரஜ மஹாமுநே

நான் உன்னால் மகிழ்ச்சி அடைந்துள்ளேன்; உன் தவத்தால் விரும்பும் வரத்தை கேள். தௌம்யரின் அண்ணனே, மகா முனிவரே, உன் ஆசைகள் அனைத்தையும் நான் வழங்குவேன்.

ஏவமுக்தஸ்ததா தேந ஶக்ரேண முநிபும்கவஃ வாரயாமி ஶிவே பக்திமித்யுவாச க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ

அந்த இந்திரன் இப்படிச் சொன்னபோது, முனிவர்களில் சிறந்தவர் இருகைகளையும் கூப்பி, 'நான் சிவபக்தி வேண்டும்' என்று கேட்டார்.

த்ரைலோக்யாதிபதிம் ஶக்ரம் ஸர்வதேவநமஸ்க்ரு'தம்

மூன்று உலகங்களுக்கும் அரசனாகிய இந்திரன், எல்லா தேவர்களாலும் மதிக்கப்படுபவர்—

மத்பக்தோ பவ விப்ரர்ஷே மாமேவார்சய ஸர்வதா ததாமி ஸர்வம் பத்ரம் தே த்யஜ ருத்ரம் ச நிர்குணம்

முனிவர்களில் சிறந்தவரே, நீ என் பக்தனாகி, எப்போதும் என்னையே வழிபடு. உனக்கு எல்லா நன்மைகளையும் தருவேன்; ரூபமற்ற ருத்ரனை விட்டு விடு.

ருத்ரேண நிர்குணேநாபி கிம் தே கார்யம் பவிஷ்யதி தேவபங்க்திபஹிர்பூதோ யஃ பிஶாசத்வமாகதஃ

ரூபமற்ற ருத்ரனால் உனக்கு என்ன பயன்? அவர் தேவர்களின் கூட்டத்தில் இடம் இழந்து, பேயாகி விட்டார்.

தச்ச்ருத்வா ப்ராஹ ஸ முநிர்ஜபந்பஞ்சாக்ஷரம் மநும் மந்யமாநோ தர்மவிக்நம் ப்ராஹ தம் கர்துமாகதம்

இதை கேட்ட முனிவர், ஐந்து எழுத்து மந்திரத்தை ஜபிக்கையிலே, இது தர்மத்திற்கு இடையூறு என்று எண்ணி, அவனிடம் அப்படியே தெரிவித்தார்.

த்வயைவம் கதிதம் ஸர்வம் பவநிம்தாரதேந வை ப்ரஸம்காதேவ தேவஸ்ய நிர்குணத்வம் மஹாத்மநஃ

நீ சொன்னது எல்லாம், பவனை குறை கூறும் எண்ணத்திலிருந்துதான் வந்தது; அதனால், தன்னறியாமல், நீ அந்த மகாதேவனை எல்லா பண்புகளும் இல்லாதவனாக விவரித்துவிட்டாய்.

த்வம் ந ஜாநாமி வை ருத்ரம் ஸர்வதேவேஶ்வரேஶ்வரம் ப்ரஹ்மவிஷ்ணுமஹேஶாநாம் ஜநக ப்ரக்ரு'தேஃ பரம்

நான் உண்மையில் ருத்ரனை, எல்லா தேவர்களுக்கும் தலைவனை, பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரரின் தந்தையையும், இயற்கையைத் தாண்டியவரையும் அறியவில்லை.

ஸதஸத்வ்யக்தமவ்யக்தம் யமாஹுர்ப்ரஹ்மவாதிநஃ நித்யமேகமநேகம் ச வரம் தஸ்மாத்வ்ரு'ணோம்யஹம்

பிரம்மத்தை அறிந்தவர்கள் 'இருப்பதும் இல்லாததும், வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும், எப்போதும் ஒரே ஒன்று, பலவாகவும் இருப்பது' என்று கூறுவதை, அதையே நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.

ஹேதுவாதவிநிர்முக்தம் ஸாம்க்யயோகார்ததம்பரம் உபாஸதே யம் தத்த்வஜ்ஞா வரம் தஸ்மாத்வ்ரு'ணோம்யஹம்

எல்லா காரணங்களையும் தாண்டி, சாங்க்யம், யோகம் ஆகியவற்றின் பலனை வழங்கும், உண்மையை அறிந்தவர்கள் வழிபடும் அந்த உயர்ந்தவரையே நான் விரும்புகிறேன்.

நாஸ்தி ஶம்போஃ பரம் தத்த்வம் ஸர்வகாரணகாரணாத் ப்ரஹ்மவிஷ்ண்வாதிதேவாநாம் ஸ்ரஷ்டுர்குணபராத்விபோஃ

சம்புவை விட உயர்ந்த தத்துவம் இல்லை; எல்லாவற்றுக்கும் காரணமானவரும், பிரம்மா, விஷ்ணு முதலிய தேவர்களை உருவாக்கியவரும், எல்லா பண்புகளையும் தாண்டியவரும் அவர்.

பஹுநாத்ர கிமுக்தேந மயாத்யாநுமிதம் மஹத் பவாம்தரே க்ரு'தம் பாபம் ஶ்ருதா நிந்தா பவஸ்ய சேத்

இதற்கு மேல் நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்? இப்போது எனக்கு பெரிய உண்மை தெளிவாகியுள்ளது: பிறவியில் நான் பவனை குறை கூறுவதை கேட்ட பாவம் செய்திருந்தால்—

ஶ்ருத்வா நிம்தாம் பவஸ்யாத தத்க்ஷணாதேவ ஸந்த்யஜேத் ஸ்வதேஹம் தந்நிஹத்யாஶு ஶிவலோகம் ஸ கச்சதி

பவனை குறை கூறுவதை கேட்டவுடன், உடனே தன் உடலை விட்டு விட வேண்டும்; அப்படி செய்தால், அவன் விரைவில் சிவலோகத்தை அடைவான்.

ஆஸ்தாம் தாவந்மமேச்சேயம் க்ஷீரம் ப்ரதி ஸுராதம நிஹத்ய த்வாம் ஶிவாஸ்த்ரேண த்யஜாம்யேதம் கலேவரம்

எனக்கு பாலும் வேண்டாம்; எல்லா தேவர்களிலும் தாழ்ந்தவனே, நான் உன்னை சிவனின் ஆயுதத்தால் அழித்து, இந்த உடலை விட்டு விடப்போகிறேன்.

ஏவமுக்த்வோபமந்யுஸ்தம் மர்தும் வ்யவஸிதஸ்ஸ்வயம் க்ஷீரே வாஞ்சாமபி த்யக்த்வா நிஹந்தும் ஶக்ரமுத்யதஃ

இவ்வாறு கூறி, உபமன்யு தானே தன் உயிரை விடத் தீர்மானித்து, பால் வேண்டிய ஆசையையும் விட்டுவிட்டு, இந்திரனை அழிக்க முனைந்தான்.

பஸ்மாதாய ததா கோரமகோராஸ்த்ராபிமம்த்ரிதம் விஸ்ரு'ஜ்ய ஶக்ரமுத்திஶ்ய நநாத ஸ முநிஸ்ததா

அப்போது, பயங்கரமான பசும்பொடியை அ஘ோராஸ்திரம் எனும் மந்திரத்துடன் எடுத்து, அந்த முனிவர் அதை இந்திரனை நோக்கி எறிந்து, பெருமையாக முழங்கினார்.

ஸ்ம்ரு'த்வா ஶம்புபதத்வம்த்வம் ஸ்வதேஹம் துக்துமுத்யதஃ ஆக்நேயீம் தாரணாம் பிப்ரதுபமந்யுரவஸ்திதஃ

சம்புவின் திருவடிகளை நினைத்து, உபமன்யு தன் உடலை கரைக்கத் தயாராகி, அக்னி தியானத்தில் நிலைத்திருந்தான்.

ஏவம் வ்யவஸிதே விப்ரே பகவாந்பகநேத்ரஹா வாரயாமாஸ ஸௌம்யேந தாரணாம் தஸ்ய யோகிநஃ

அந்த பிராமணன் இப்படித் தீர்மானித்தபோது, பகனின் கணை அழித்த இறைவன், மென்மையாக அவன் தியானத்தைத் தடுத்தார்.

தத்விஸ்ரு'ஷ்டமகோராஸ்த்ரம் நம்தீஶ்வரநியோகதஃ ஜக்ரு'ஹே மத்யதஃ க்ஷிப்தம் நந்தீ ஶம்கரவல்லபஃ

நந்தீசுவரரின் கட்டளையால், சங்கரனுக்குப் பிரியமான நந்தி, அந்த அ஘ோராஸ்திரத்தை நடுவில் வீசப்பட்டபோதே பிடித்தான்.

ஸ்வம் ரூபமேவ பகவாநாஸ்தாய பரமேஶ்வரஃ தர்ஶயாமாஸ ஶிப்ராய பாலேந்துக்ரு'தஶேகரம்

பரமசிவன் தன் இயல்பான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, சிப்ராவிற்கு, தலையில் பிறைச்சந்திரனை அணிந்த வடிவத்தில் தோன்றினார்.

க்ஷீரார்ணவஸஹஸ்ரம் ச பீயூஷார்ணவமேவ வா தத்யாதேரர்ணவாம்ஶ்சைவ க்ரு'தோதார்ணவமேவ ச

அவர் ஆயிரம் பால் கடல்களையும், அமுதக் கடல்களையும், தயிர் கடல்களையும், நெய் கடல்களையும் காட்டினார்.

பலார்ணவம் ச பாலஸ்ய பக்ஷ்ய போஜ்யார்ணவம் ததா அபூபாநாம் கிரிம் சைவ தர்ஶயாமாஸ ஸ ப்ரபுஃ

அந்தப் பையனுக்காக பழக் கடலையும், பலவகை உணவு, சாப்பாடு கடல்களையும், அப்பங்களால் ஆன மலைக்கூடக் காட்டினார்.

ஏவம் ஸ தத்ரு'ஶே தேவோ தேவ்யா ஸார்தம் வ்ரு'ஷோபரி கணேஶ்வரைஸ்த்ரிஶூலாத்யைர்திவ்யாஸ்த்ரைரபி ஸம்வ்ரு'தஃ

இவ்வாறு, தேவியும் உடன், காளையின் மீது அமர்ந்து, கணநாதர்களாலும், திரிசூலம் போன்ற தெய்வ ஆயுதங்களாலும் சூழப்பட்டு, அந்த இறைவன் தோன்றினார்.

திவி தும்துபயோ நேதுஃ புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிஃ பபாத ச விஷ்ணுப்ரஹ்மேந்த்ரப்ரமுகைர்தேவைஶ்சந்நா திஶோ தஶ

வானில் பறை ஓசை முழங்க, மலர் மழை பொழிந்தது; விஷ்ணு, பிரம்மா, இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் பத்து திசைகளையும் நிரப்பினார்கள்.

அதோபமந்யுராநந்தஸமுத்ரோர்மிபிராவ்ரு'தஃ பபாத தண்டவத்பூமௌ பக்திநம்ரேண சேதஸா

அப்போது உபமன்யு ஆனந்தத்தின் அலைகளால் சூழப்பட்டு, பக்தியுடன் மனதை வணங்கி, தரையில் முழங்கிட்டு விழுந்தான்.

ஏதஸ்மிந்ஸமயே தத்ர ஸஸ்மிதோ பகவாந்பவஃ ஏஹ்யேஹீதி தமாஹூய மூர்த்ந்யாக்ராய ததௌ வராந்

அந்த நேரத்தில், புன்னகையுடன் பகவான் பவன், 'வா, வா' என்று அழைத்து, அவன் தலையை நுகர்ந்து, விருப்பமான வரங்களை வழங்கினார்.

பக்ஷ்யபோஜ்யாந்யதாகாமம் பாந்தவைர்புக்ஷ்வ ஸர்வதா ஸுகீ பவ ஸதா துஃகாந்நிர்முக்தா பக்திமாந்மம

நீ விரும்பும் உணவுகளை உன் உறவினர்களுடன் எப்போதும் உண்டு மகிழ்ச்சி அடை; என்றும் துயரமின்றி, என்மேல் பக்தியுடன் இரு.

உபமந்யோ மஹாபாக தவாம்பைஷா ஹி பார்வதீ மயா புத்ரீக்ரு'தோ ஹ்யத்ய தத்தஃ க்ஷீரோதகார்ணவஃ

மிகுந்த பாக்கியசாலி உபமன்யுவே, இந்த பார்வதி உன் தாயார்; இன்று நான் அவளை என் மகளாக ஆக்கியுள்ளேன், மேலும் உனக்கு பால் கடலை வழங்கியுள்ளேன்.