ஶிவபுராணம்

அஷ்டேஷ்டகாபிஃ ப்ரஸாதம் க்ரு'த்வா லிம்கம் ச ம்ரு'ந்மயம் தத்ராவாஹ்ய மஹாதேவம் ஸாம்பம் ஸகணமவ்யயம்

எட்டு செங்கற்களால் வேதி அமைத்து, மண்ணால் லிங்கம் செய்து, அங்கே மகாதேவனையும், அம்பிகையையும், அவருடைய கூட்டத்தாரையும் அழைத்து வணங்கினான்.

பக்த்யா பஞ்சாக்ஷரேணைவ புத்ரைஃ புஷ்பைர்வநோத்பவைஃ ஸமப்யர்ச்ய சிரம் காலம் சசார பரமம் தபஃ

பக்தியுடன், ஐந்து எழுத்து மந்திரத்தையே பயன்படுத்தி, மகன்கள் காட்டில் சேகரித்த பூக்களால், நீண்ட நாட்கள் அர்ச்சனை செய்து, உயர்ந்த தவம் செய்தான்.

ததஸ்தபஶ்சரத்தம் தம் பாலமேகாகிநம் க்ரு'ஶம் உபமந்யும் த்விஜவரம் ஶிவஸம்ஸக்தமாநஸம்

அப்போது, தவம் மேற்கொண்ட அந்த இளம், தனிமையில், மெலிந்த உபமன்யு என்ற சிறந்த பிராமணன், மனதை சிவனில் முழுமையாக வைத்திருந்தான்.

புரா மரீசிநா ஶப்தாஃ கேசிந்முநிபிஶாசகாஃ ஸம்பீட்ய ராக்ஷஸைர்பாவைஸ்தபஸோவிக்நமாசரந்

முன்பு மரீசி சாபம் 받은 சில முனிவர் பிசாசுகள், ராட்சஸ சக்தியால் அவனை வற்புறுத்தி, அவன் தவத்திற்கு இடையூறு செய்தனர்.

ஸ ச தைஃ பீட்யமாநோ ऽபி தபஃ குர்வந்கதஞ்சந ஸதா நமஃ ஶிவாயேதி க்ரோஶதி ஸ்மார்தநாதவத்

அவர்கள் அவனை வற்புறுத்தினாலும், அவன் எப்படியோ தவத்தை தொடர்ந்தான்; எப்போதும் 'நமச்சிவாய' என்று நினைவோடு கூவினான்.

தந்நாதஶ்ரவணாதேவ தபஸோ விக்நகாரிணஃ தே தம் பாலம் ஸமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய முநயஸ்ஸமுபாசரந்

அந்த கூவல் கேட்டவுடன், தவத்திற்கு இடையூறு செய்தவர்கள் அந்த சிறுவனை விட்டு விட்டு, முனிவர்கள் அனைவரும் அவனை அணுகினார்கள்.

தபஸா தஸ்ய விப்ரஸ்ய சோபமந்யோர்மஹாத்மநஃ சராசரம் ச முநயஃ ப்ரதீபிதமபூஜ்ஜகத்

அந்த மகானாகிய உபமன்யுவின் தவத்தால், உலகில் உள்ள நிலைமையுள்ளவை மற்றும் நிலைமையில்லாதவை எல்லாம், முனிவர்களோடு சேர்ந்து பிரகாசித்தன.

அத ஸர்வே ப்ரதீப்தாம்கா வைகுண்டம் ப்ரயயுர்த்ருதம் ப்ரணம்யாஹுஶ்ச தத்ஸர்வம் ஹரயே தேவஸத்தமாஃ

பின்னர், அவர்கள் அனைவரும் உடல் ஒளிர்ந்தவாறு விரைவாக வைகுண்டத்திற்கு சென்று, அங்கு வணங்கி, எல்லாவற்றையும் ஹரிக்கு தெரிவித்தார்கள்.

ஶ்ருத்வா தேஷாம் ததா வாக்யம் பகவாந்புருஷோத்தமஃ கிமிதந்த்விதி ஸம்சிந்த்ய ஜ்ஞாத்வா தத்காரணம் ச ஸஃ

அவர்கள் சொன்னதை கேட்ட புனிதமான பரமபுருஷன், 'இது என்ன?' என்று சிந்தித்து, அதன் காரணத்தை உணர்ந்தான்.

ஜகாம மந்தரம் தூர்ணம் மஹேஶ்வரதித்ரு'க்ஷயா த்ரு'ஷ்ட்வா தேவம் ப்ரணம்யைவம் ப்ரோவாச ஸுக்ரு'தாம்ஜலிஃ

மகேஷ்வரரை காணும் ஆசையுடன் அவன் விரைவாக மந்தரமலையை அடைந்தான். தேவனை பார்த்தவுடன், அவனை வணங்கி, இருகைகளையும் கூப்பி மரியாதையுடன் பேசினான்.

பகவந்ப்ராஹ்மணஃ கஶ்சிதுபமந்யுரிதி ஶ்ருதஃ க்ஷீரார்தமதஹத்ஸர்வம் தபஸா தந்நிவாரய

ஓ ஆண்டவரே, உபமன்யு என்று அழைக்கப்படும் ஒரு பிராமணன் இருக்கிறார். பால் பெறும் ஆசையால் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு தவம் செய்கிறான். உங்கள் அருளால் அவனை இதிலிருந்து தடுக்க வேண்டும்.

இதி ஶ்ருத்வா வசோ விஷ்ணோஃ ப்ராஹ தேவோ மஹேஶ்வரஃ ஶிஶும் நிவாரயிஷ்யாமி தத்த்வம் கச்ச ஸ்வமாஶ்ரமம்

விஷ்ணுவின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மகேஷ்வரன், 'நான் அந்த சிறுவனை தடுக்கிறேன்; நீ உன் ஆசிரமத்திற்கே திரும்பு' என்று பதிலளித்தார்.

தச்ச்ருத்வா ஶம்புவசநம் ஸ விஷ்ணுர்தேவவல்லபஃ ஜகாமாஶ்வாஸ்ய தாந்ஸர்வாந்ஸ்வலோகமமராதிகாந்

சம்புவின் வார்த்தைகளை கேட்ட விஷ்ணு, தேவர்களின் பிரியமானவர், அங்கிருந்த அமரர்களை எல்லாம் ஆறுதல் கூறி, தன் உலகத்திற்கு திரும்பினார்.

ஏதஸ்மிந்நம்தரே தேவஃ பிநாகீ பரமேஶ்வரஃ ஶக்ரஸ்ய ரூபமாஸ்தாய கந்தும் சக்ரே மதிம் ததஃ

அந்த நேரத்தில், பினாகி என்ற பரமேஷ்வரன், இந்திரனின் உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு அங்கு செல்ல மனதில் தீர்மானித்தார்.

அத ஜகாம முநேஸ்து தபோவநம் கஜவரேண ஸிதேந ஸதாஶிவஃ ஸஹ ஸுராஸுரஸித்தமஹோரகைரமரராஜதநும் ஸ்வயமாஸ்திதஃ

பின்னர் சதாசிவன், தேவர்கள், அசுரர்கள், சித்தர்கள், பெரிய பாம்புகள் ஆகியோருடன், அமரர்களின் அரசன் போல தானே உருவம் எடுத்துக் கொண்டு, வெண்மையான யானையில் ஏறி முனிவரின் தவவனத்திற்கு சென்றார்.

ஸ வாரணஶ்சாரு ததா விபும் தம் நிவீஜ்ய வாலவ்யஜநேந திவ்யம் ததார ஶச்யா ஸஹிதம் ஸுரேம்த்ரம் கரேண வாமேந ஶிதாதபத்ரம்

அந்த அழகிய யானை, அந்த பரமாத்மாவை தெய்வீகமான சாமரம் வீசிக் குளிர்ச்சியளித்தது. சசி உடன் இருந்த இந்திரன், இடது கையில் வெண்மையான ஒளிரும் குடையை பிடித்திருந்தான்.

ரராஜ பகவாந்ஸோமஃ ஶக்ரரூபீ ஸதாஶிவஃ தேநாதபத்ரேண யதா சந்த்ரபிம்பேந மந்தரஃ

இந்திரனாக உருவம் எடுத்த சதாசிவன், அந்த வெண்குடையால், மந்தரமலை மீது நிலா ஒளிவிடும் போல், பிரகாசமாகத் தோன்றினார்.

ஆஸ்தாயைவம் ஹி ஶக்ரஸ்ய ஸ்வரூபம் பரமேஶ்வரஃ ஜகாமாநுக்ரஹம் கர்துமுபமந்யோஸ்ததாஶ்ரமம்

இந்திரனின் உருவத்தை எடுத்த பரமேஷ்வரன், உபமன்யுவுக்கு அருள் செய்யும் நோக்கில் அவன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பரமேஶாநம் ஶக்ரரூபதரம் ஶிவம் ப்ரணம்ய ஶிரஸா ப்ராஹ மஹாமுநிவரஃ ஸ்வயம்

இந்திரனாக வந்த சிவபெருமானை பார்த்த மகா முனிவர், தன் தலையை வணங்கி, தானே பேசினார்.

பாவிதஶ்சாஶ்ரமஸ்ஸோ ऽயம் மம தேவேஶ்வர ஸ்வயம் ப்ராப்தோ யத்த்வம் ஜகந்நாத பகவந்தேவஸத்தம

தேவர்களின் தலைவனே, நீயே இங்கு வந்து என் ஆசிரமத்தைத் தூய்மைப்படுத்திவிட்டாய்; உலகத்தின் ஆண்டவரே, எல்லா தேவர்களிலும் சிறந்தவரே, நீயே வந்து அருளியது எனக்கு பெரும் பாக்கியம்.

ஏவமுக்த்வா ஸ்திதம் ப்ரேக்ஷ்ய க்ரு'தாம்ஜலிபுடம் த்விஜம் ப்ராஹ கம்பீரயா வாசா ஶக்ரரூபதரோ ஹரஃ

இவ்வாறு கூறி, இருகைகளையும் கூப்பி நின்ற அந்த பிராமணனைப் பார்த்த இந்திரன் உருவம் கொண்ட ஹரன், ஆழமான குரலில் அவனை நோக்கி பேசினார்.

துஷ்டோ ऽஸ்மி தே வரம் ப்ரூஹி தபஸாநேந ஸுவ்ரத ததாமி சேப்ஸிதாந்ஸர்வாந்தௌம்யாக்ரஜ மஹாமுநே

நான் உன்னால் மகிழ்ச்சி அடைந்துள்ளேன்; உன் தவத்தால் விரும்பும் வரத்தை கேள். தௌம்யரின் அண்ணனே, மகா முனிவரே, உன் ஆசைகள் அனைத்தையும் நான் வழங்குவேன்.

ஏவமுக்தஸ்ததா தேந ஶக்ரேண முநிபும்கவஃ வாரயாமி ஶிவே பக்திமித்யுவாச க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ

அந்த இந்திரன் இப்படிச் சொன்னபோது, முனிவர்களில் சிறந்தவர் இருகைகளையும் கூப்பி, 'நான் சிவபக்தி வேண்டும்' என்று கேட்டார்.

த்ரைலோக்யாதிபதிம் ஶக்ரம் ஸர்வதேவநமஸ்க்ரு'தம்

மூன்று உலகங்களுக்கும் அரசனாகிய இந்திரன், எல்லா தேவர்களாலும் மதிக்கப்படுபவர்—

மத்பக்தோ பவ விப்ரர்ஷே மாமேவார்சய ஸர்வதா ததாமி ஸர்வம் பத்ரம் தே த்யஜ ருத்ரம் ச நிர்குணம்

முனிவர்களில் சிறந்தவரே, நீ என் பக்தனாகி, எப்போதும் என்னையே வழிபடு. உனக்கு எல்லா நன்மைகளையும் தருவேன்; ரூபமற்ற ருத்ரனை விட்டு விடு.

ருத்ரேண நிர்குணேநாபி கிம் தே கார்யம் பவிஷ்யதி தேவபங்க்திபஹிர்பூதோ யஃ பிஶாசத்வமாகதஃ

ரூபமற்ற ருத்ரனால் உனக்கு என்ன பயன்? அவர் தேவர்களின் கூட்டத்தில் இடம் இழந்து, பேயாகி விட்டார்.

தச்ச்ருத்வா ப்ராஹ ஸ முநிர்ஜபந்பஞ்சாக்ஷரம் மநும் மந்யமாநோ தர்மவிக்நம் ப்ராஹ தம் கர்துமாகதம்

இதை கேட்ட முனிவர், ஐந்து எழுத்து மந்திரத்தை ஜபிக்கையிலே, இது தர்மத்திற்கு இடையூறு என்று எண்ணி, அவனிடம் அப்படியே தெரிவித்தார்.

த்வயைவம் கதிதம் ஸர்வம் பவநிம்தாரதேந வை ப்ரஸம்காதேவ தேவஸ்ய நிர்குணத்வம் மஹாத்மநஃ

நீ சொன்னது எல்லாம், பவனை குறை கூறும் எண்ணத்திலிருந்துதான் வந்தது; அதனால், தன்னறியாமல், நீ அந்த மகாதேவனை எல்லா பண்புகளும் இல்லாதவனாக விவரித்துவிட்டாய்.

த்வம் ந ஜாநாமி வை ருத்ரம் ஸர்வதேவேஶ்வரேஶ்வரம் ப்ரஹ்மவிஷ்ணுமஹேஶாநாம் ஜநக ப்ரக்ரு'தேஃ பரம்

நான் உண்மையில் ருத்ரனை, எல்லா தேவர்களுக்கும் தலைவனை, பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரரின் தந்தையையும், இயற்கையைத் தாண்டியவரையும் அறியவில்லை.