ஶிவபுராணம்

ருத்ராக்நிர்யத்பரம் வீர்யந்தத்பஸ்ம பரிகீர்திதம் தஸ்மாத்ஸர்வேஷு காலேஷு வீர்யவாந்பஸ்மஸம்யுதஃ

ருத்ரனின் அக்னியின் உச்ச சக்தி என்று சொல்லப்படுவது இந்த பசுமைதான்; அதனால், எப்போது பொடியுடன் இருப்பாரோ அவர் அந்த சக்தியை உடையவராக இருப்பார்.

பஸ்மநிஷ்டஸ்ய நஶ்யந்தி தேஷா பஸ்மாக்நிஸம்கமாத் பஸ்மஸ்நாநவிஶுத்தாத்மா பஸ்மநிஷ்ட இதி ஸ்ம்ரு'தஃ

பொடியை அடிப்படையாக கொண்டவருக்கு, பொடி மற்றும் அக்னி சேர்வால் குறைகள் அழிகின்றன; பொடியில் குளித்து மனம் தூய்மையடைந்தவரே 'பொடியை அடிப்படையாக கொண்டவர்' என அழைக்கப்படுகிறார்.

பஸ்மநா திக்தஸர்வாம்கோ பஸ்மதீப்தத்ரிபும்ட்ரகஃ பஸ்மஸ்நாயீ ச புருஷோ பஸ்மநிஷ்ட இதி ஸ்ம்ரு'தஃ

முழு உடலிலும் பொடி பூசி, பொடியால் ஒளிரும் மூன்று கோடு இட்டிருப்பவர், பொடியில் குளிப்பவரும், 'பொடியை அடிப்படையாக கொண்டவர்' என்று நினைவில் வைக்கப்படுகிறார்.

பூதப்ரேதபிஶாஸாஶ்ச ரோகாஶ்சாதீவ துஸ்ஸஹாஃ பஸ்மநிஷ்டஸ்ய ஸாந்நித்யாத்வித்ரவம்தி ந ஸம்ஶயஃ

பூதங்கள், பேய்கள், பிசாசுகள், தாங்க முடியாத நோய்கள்—இவை எல்லாம் பொடியை அடிப்படையாக கொண்டவரின் அருகில் இருந்தால் ஓடிப்போய் விடும்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.

பாஸநாத்பாஸிதம் ப்ரோக்தம் பஸ்ம கல்மஷபக்ஷணாத் பூதிபூதிகரீ சைவ ரக்ஷா ரக்ஷாகரீ பரம்

ஒளிர்வதாலும், பாவங்களை அழிப்பதாலும்தான் இதற்கு 'பொடி' என்று பெயர் வந்தது; இது உயிரின் சாரமும், உயிரை உருவாக்குவதும், மிக உயர்ந்த பாதுகாப்பும் தரும்.

கிமந்யதிஹ வக்தவ்யம் பஸ்மமாஹாத்ம்யகாரணம் வ்ரதீ ச பஸ்மநா ஸ்நாதஸ்ஸ்வயம் தேவோ மஹேஶ்வரஃ

பொடியின் மகிமையை பற்றி இன்னும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? விரதத்திற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட தேவன் மகேசுவரனும், பொடியில் குளிக்கிறார்.

பரமாஸ்த்ரம் ச ஶைவாநாம் பஸ்மைதத்பாரமேஶ்வரம் தௌம்யாக்ரஜஸ்ய தபஸி வ்யாபதோ யந்நிவாரிதாஃ

பரமனுடைய இந்த பொடி, சைவர்களுக்கு மிக உயர்ந்த ஆயுதம்; இதனால் தான், தௌம்யரின் அண்ணனின் தவத்தில் ஏற்பட்ட துன்பங்கள் நீங்கின.

தஸ்மாத்ஸர்வப்ரயத்நேந க்ரு'த்வா பாஶுபதவ்ரதம் தநவத்பஸ்ம ஸம்க்ரு'ஹ்ய பஸ்மஸ்நாநரதோ பவேத்

எனவே, எல்லா முயற்சியுடனும் பசுபத விரதம் செய்து, பொடியை செல்வம் போல் சேர்த்து, பொடியில் குளிப்பதில் ஆர்வமுடன் இருக்க வேண்டும்.

தௌம்யாக்ரஜேந ஶுஶுநா க்ஷீரார்தம் ஹி தபஃ க்ரு'தம் தஸ்மாத் க்ஷீரார்ணவோ தத்தஸ்தஸ்மை தேவேந ஶூலிநா

தௌம்யரின் அண்ணன் சுஷுனன், பாலை பெறும் ஆசையால் தவம் செய்தான்; அதனால், கையிலே வேல் வைத்த தேவன் அவனுக்கு பாற்கடலை வழங்கினார்.

ஸ கதம் ஶிஶுகோ லேபே ஶிவஶாஸ்த்ரப்ரவக்த்ரு'தாம் கதம் வா ஶிவஸத்பாவம் ஜ்ஞாத்வா தபஸி நிஷ்டிதஃ

அந்த சிறுவன் எப்படி சிவனின் உபதேசங்களை எடுத்துரைக்கும் நிலையை அடைந்தான்? அல்லது, சிவனின் உண்மை தன்மையை அறிந்து, தவத்தில் நிலைத்தான்?

கதம் ச லப்தவிஜ்ஞாநஸ்தபஶ்சரணபர்வணி ருத்ராக்நேர்யத்பரம் வீர்யம் லபே பஸ்ம ஸ்வரக்ஷகம்

அவன் தவம் செய்யும் போது அறிவைப் பெற்றபின், எப்படி ருத்ரனின் அக்னியின் உச்ச சக்தியான, தன்னை காக்கும் பொடியைப் பெற்றான்?

ந ஹ்யேஷ ஶிஶுகஃ கஶ்சித்ப்ராக்ரு'தஃ க்ரு'தவாம்ஸ்தபஃ முநிவர்யஸ்ய தநயோ வ்யாக்ரபாதஸ்ய தீமதஃ

இந்த சிறுவன் சாதாரணமானவன் அல்ல; அவன் தவம் செய்தவன், முனிவர்களில் சிறந்த ஞானி வியாக்ரபாதரின் மகன்.

ஜந்மாந்தரேண ஸம்ஸித்தஃ கேநாபி கலு ஹேதுநா ஸ்வபதப்ரச்யுதோ திஷ்ட்யா ப்ராப்தோ முநிகுமாரதாம்

முந்தைய பிறவியில் ஏதோ ஒரு காரணத்தால் சித்தி பெற்றவன், விதியின் காரணமாக தன் நிலையை இழந்து, முனிவரின் மகனாக பிறந்தான்.

மஹாதேவப்ரஸாதஸ்ய பாக்யாபந்நஸ்ய பாவிநஃ துக்தாபிலாஷப்ரபவத்வாரதாமகமத்தபஃ

மகாதேவனின் அருளாலும், நல்ல அதிர்ஷ்டத்தாலும், பாலை விரும்பிய ஆசை காரணமாக அவன் தவம் மேற்கொண்டான்.

அதஃ ஸர்வகணேஶத்வம் குமாரத்வம் ச ஶாஶ்வதம் ஸஹ துக்தாப்திநா தஸ்மை ப்ரததௌ ஶம்கரஃ ஸ்வயம்

அதனால், பாற்கடலுடன் சேர்த்து, எல்லா கணங்களுக்கும் தலைமை மற்றும் நிலையான சிறுவன்தன்மையையும் சங்கரன் அவனுக்கு தானே வழங்கினார்.

தஸ்ய ஜ்ஞாநாகமோப்யஸ்ய ப்ரஸாதாதேவ ஶாம்கராத் கௌமாரம் ஹி பரம் ஸாக்ஷாஜ்ஜ்ஞாநம் ஶக்திமயம் விதுஃ

அவருக்கு அந்த புனித ஞானம் கூட சங்கரனின் அருளால் மட்டுமே கிடைத்தது; ஏனெனில், நேரடியாக வெளிப்படும் அந்த உயர்ந்த ஞானம் என்பது குமாரனுடையது, அது சக்தியால் நிரம்பியது என்று அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள்.

ஶிவஶாஸ்த்ரப்ரவக்த்ரு'த்வமபி தஸ்ய ஹி தத்க்ரு'தம் குமாரோ முநிதோ லப்தஜ்ஞாநாப்திரிவ நந்தநஃ

சிவனின் உபதேசங்களை அறிவிப்பதற்கான அந்த பணி கூட அவருக்கே கிடைத்தது; முனிவரிடமிருந்து ஞானத்தின் பெரும் கடலை பெற்ற குமாரன், நந்தனனைப் போல ஆனான்.

த்ரு'ஷ்டம் து காரணம் தஸ்ய ஶிவஜ்ஞாநஸமந்வயே ஸ்வமாத்ரு'வசநம் ஸாக்ஷாச்சோகஜம் க்ஷீரகாரணாத்

அவரது சிவஞானத்தில் முழுமையாக ஈடுபடுவதற்கான காரணம் தெரிய வருகிறது: தாயின் சொற்கள், துக்கத்திலிருந்து நேரடியாக எழுந்தவை, அது காரணமாக இருந்தது; பால் உண்டாகும் போல்.

கதாசித்க்ஷீரமத்யல்பம் பீதவாந்மாதுலாஶ்ரமே ஈர்ஷயயா மாதுலஸுதம் ஸம்த்ரு'ப்தக்ஷீரமுத்தமம்

ஒரு முறையில், மாமாவின் ஆசிரமத்தில் இருந்தபோது, தனது சகோதரருக்கு சிறந்த பால் முழுமையாகக் கிடைத்ததைப் பார்த்து, பொறாமையால், அவர் சிறிது பாலை மட்டுமே குடித்தார்.

பீத்வா ஸ்திதம் யதாகாமம் த்ரு'ஷ்ட்வா வை மாதுலாத்மஜம் உபமந்யுர்வ்யாக்ரபாதிஃ ப்ரீத்யா ப்ரோவாச மாதரம்

தனக்கு விருப்பமான அளவு பாலை குடித்து, மாமாவின் மகன் திருப்தியாக இருப்பதைப் பார்த்து, வியாக்ரபாதரின் மகன் உபமன்யு மகிழ்ச்சியுடன் தன் தாயிடம் பேசினான்.

மாதர்மாதர்மஹாபாகே மம தேஹி தபஸ்விநி கவ்யம் க்ஷீரமதிஸ்வாது நால்பமுஷ்ணம் பிபாம்யஹம்

‘அம்மா, பெரிய பாக்கியசாலி, தவமுள்ளவளே, எனக்கு பசு பாலை கொடு; நான் வெறும் சிறிது வெந்நீர் பாலை விரும்பவில்லை, மிகவும் இனிப்பான பாலை தான் விரும்புகிறேன்’ என்று கூறினான்.

தச்ச்ருத்வா புத்ரவசநம் தந்மாதா ச தபஸ்விநீ வ்யாக்ரபாதஸ்ய மஹிஷீ துஃகமாபத்ததா ச ஸா

மகனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், தவமுள்ளவளான வியாக்ரபாதரின் மனைவி, அந்த தாய், மிகுந்த துக்கத்தில் மூழ்கினாள்.

உபலால்யாத ஸுப்ரீத்யா புத்ரமாலிம்க்ய ஸாதரம் துஃகிதா விலலாபாத ஸ்ம்ரு'த்வா நைர்தந்யமாத்மநஃ

பிறகு, மகனை மிகுந்த பாசத்துடன் அணைத்துக்கொண்டு, துக்கமடைந்தவளாக, தன் ஏழ்மை நினைத்து அழுதாள்.

ஸ்ம்ரு'த்வாஸ்ம்ரு'த்வா புநஃ க்ஷீரமுபமந்யுஸ்ஸ பாலகஃ தேஹி தேஹீதி தாமாஹ ருத்ரந்பூயோ மஹாத்யுதிஃ

மறந்து மறந்து, மீண்டும் மீண்டும், அந்த சிறுவன் உபமன்யு, ‘கொடு, கொடு’ என்று தாயிடம் கேட்டான்; அவன் ருத்ரனைப் போல பிரகாசமாக இருந்தான்.

தத்தடம் ஸா பரிஜ்ஞாய த்விஜபத்நீ தபஸ்விநீ ஶாந்தயே தத்தடஸ்யாத ஶுபோபாயமரீரசத்

அவனது பிடிவாதத்தை உணர்ந்த அந்த முனிவரின் தவமுள்ள மனைவி, அவன் மனம் அமைதியாகும் வகையில் நல்ல வழியை யோசித்தாள்.

உஞ்சவ்ரு'த்த்யார்ஜிதாந்பீஜாந்ஸ்வயம் த்ரு'ஷ்ட்வா ச ஸா ததா பீஜபிஷ்டமதாலோட்ய தோயேந கலபாஷிணீ

அப்போது, உஞ்சவிருத்தியால் சேர்த்திருந்த விதைகளை பார்த்து, அவற்றை அரைத்து, தண்ணீரில் கலந்து, மென்மையாகப் பேசினாள்.

ஏஹ்யேஹி மம புத்ரேதி ஸாமபூர்வம் ததஸ்ஸுதம் ஆலிம்க்யாதாய துஃகார்தா ப்ரததௌ க்ரு'த்ரிமம் பயஃ

‘வா, வா, என் மகனே’ என்று இனிமையாக அழைத்து, மகனை அணைத்துக்கொண்டு, துக்கத்தில் வாடியவளாக, செயற்கை பாலை கொடுத்தாள்.

பீத்வா ச க்ரு'த்ரிமம் க்ஷீரம் மாத்ராம் தத்தம் ஸ பாலகஃ நைதத்க்ஷீரமிதி ப்ராஹ மாதரம் சாதிவிஹ்வலஃ

தாயால் கொடுக்கப்பட்ட அந்த செயற்கை பாலை குடித்த பிறகு, அந்த சிறுவன் மிகவும் வருந்தி, ‘இது பால் அல்ல’ என்று தாயிடம் சொன்னான்.

துஃகிதா ஸா ததா ப்ராஹ ஸம்ப்ரேக்ஷ்யாக்ராய மூர்தநி ஸமார்ஜ்ய நேத்ர புத்ரஸ்ய கராப்யாம் கமலாயதே

அப்போது, துக்கத்தில் மூழ்கிய தாய், அவனைப் பார்த்து, அவன் தலையை மணந்து, தன் கரங்களால் அவன் தாமரை போன்ற கண்களைத் துடைத்து, பேசினாள்.