ஶிவபுராணம்

பரிவ்ரு'த்த்யந்தரே பூயஸ்தத்பதப்ராப்திருச்யதே ஆத்மாந்தராபிதாநம் ஸ்யாத்யதாத்யம் நாம பஞ்சகம்

மற்றொரு மாற்றம் நிகழும்போது, அந்த நிலையை அடைதல் என்று கூறப்படுகிறது; முதல் ஐந்து பெயர்களும் ஆத்மாவின் வேறு பெயர்களாக கருதப்படுகின்றன.

அந்யத்து த்ரிதயம் நாம்நாமுபாதாநாதியோகதஃ த்ரிவிதோபாதிவசநாச்சிவ ஏவாநுவர்ததே

மீதி மூன்று பெயர்கள், காரணங்கள் மற்றும் மூன்று வகை கட்டுப்பாடுகளால் தொடர்புடையவை; அவை எல்லாம் சிவனை மட்டுமே குறிக்கின்றன.

அநாதிமலஸம்ஶ்லேஷஃ ப்ராகபாவாத்ஸ்வபாவதஃ அத்யம்தம் பரிஶுத்தாத்மேத்யதோ ऽயம் ஶிவ உச்யதே

முன்னே எந்த மாசும் இல்லாமல், இயல்பாகவே முழுமையாக தூயவன் என்பதால், அவரை சிவன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

அதவாஶேஷகல்யாணகுணைகதந ஈஶ்வரஃ ஶிவ இத்யுச்யதே ஸத்பிஶ்ஶிவதத்த்வார்தவாதிபிஃ

அல்லது, எல்லா நன்மை குணங்களும் ஒரேவனாக உடையவன் என்பதால், உண்மை சிவதத்துவத்தை பேசும் அறிவாளிகள் அவரை சிவன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

த்ரயோவிம்ஶதிதத்த்வேப்யஃ ப்ரக்ரு'திர்ஹி பரா மதா ப்ரக்ரு'தேஸ்து பரம் ப்ராஹுஃ புருஷம் பஞ்சவிம்ஶகம்

இருபத்து மூன்று தத்துவங்களில், பிரகிருதி மிக உயர்ந்தது என்று கருதப்படுகிறது; பிரகிருதியைத் தாண்டி, இருபத்து ஐந்தாவது புருஷன் மேலானவன் என்று கூறப்படுகிறது.

யம் வேதாதௌ ஸ்வரம் ப்ராஹுர்வாச்யவாசகபாவதஃ வேதைகவேத்யயாதாத்ம்யாத்வேதாந்தே ச ப்ரதிஷ்டிதஃ

வேதத்தின் தொடக்கத்தில், சொல் மற்றும் பொருள் தொடர்பால் அது 'ஒலி' என்று அழைக்கப்படுகிறது; வேதத்தின் முடிவில், ஒரே உண்மையான அறிய வேண்டிய பொருளாக அது நிலைத்திருக்கிறது.

தஸ்ய ப்ரக்ரு'திலீநஸ்ய யஃ பரஸ்ஸ மஹேஶ்வரஃ தததீநப்ரவ்ரு'த்தித்வாத்ப்ரக்ரு'தேஃ புருஷஸ்ய ச

பிரகிருதியில் லயமானதைத் தாண்டி இருப்பவர் பரம ஈசுவரன்; பிரகிருதியும் புருஷனும் அவரை சார்ந்தே செயல்படுகின்றன.

அதவா த்ரிகுணம் தத்த்வமுபேயமிதமவ்யயம் மாயாந்து ப்ரக்ரு'திம் வித்யாந்மாயிநம் து மஹேஶ்வரம்

அல்லது, மூன்று குணங்களால் ஆன இந்த அழியாத தத்துவம் அறியப்பட வேண்டும்; பிரகிருதியை மாயை என்று, மாயையை நடத்துபவரை மகேஸ்வரன் என்று அறிக.

மாயாவிக்ஷோபகோ ऽநம்தோ மஹேஶ்வரஸமந்வயாத் காலாத்மா பரமாத்மாதிஃ ஸ்தூலஃ ஸூக்ஷ்மஃ ப்ரகீர்திதஃ

மாயையை அசைத்திடும் அந்த முடிவில்லாதவன், மகேஸ்வரனுடன் இணைந்தவன்; அவன் காலத்தின் ஆத்மா, பரமாத்மா, மேலும், நிலையானதும் நுண்ணியதும் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

ருத்துஃகம் துஃகஹேதுர்வா தத்ராவயதி நஃ ப்ரபுஃ ருத்ர இத்யுச்யதே ஸத்பிஃ ஶிவஃ பரமகாரணம்

எல்லா துயரங்களையும் நீக்கும் அல்லது அவற்றிற்கு காரணமாக இருப்பவரும், நம்மை அந்த துயரத்திலிருந்து விடுவிப்பவரும், ஞானிகள் 'ருத்ரன்' என்று அழைக்கும் சிவன், எல்லாவற்றிற்கும் முதன்மை காரணம் ஆவார்.

தத்த்வாதிபூதபர்யந்தம் ஶரீராதிஷ்வதந்த்ரிதஃ வ்யாப்யாதிதிஷ்டதி ஶிவஸ்ததோ ருத்ர இதஸ்ததஃ

உண்மை முதல் பஞ்சபூதங்கள் வரை, உடல் முதலிய அனைத்திலும், சிவன் எப்போதும் சோர்வில்லாமல் நிறைந்து நிற்கிறார்; அதனால், இங்கும் அங்கும் அவர் 'ருத்ரன்' என அழைக்கப்படுகிறார்.

ஜகதஃ பித்ரு'பூதாநாம் ஶிவோ மூர்த்யாத்மநாமபி பித்ரு'பாவேந ஸர்வேஷாம் பிதாமஹ உதீரிதஃ

சிவன் இந்த உலகுக்கும், உருவம் பெற்ற அனைவருக்கும் தந்தை; தந்தை எனும் தன்மையால், எல்லாருக்கும் அவர் பெரியப்பா என்று கூறப்படுகிறார்.

நிதாநஜ்ஞோ யதா வைத்யோ ரோகஸ்ய விநிவர்தகஃ உபாயைர்பேஷஜைஸ்தத்வல்லயபோகாதிகாரதஃ

ஒரு மருத்துவர் நோயின் காரணத்தை அறிந்து, மருந்துகள் மூலம் அதை நீக்குவது போல, அனுபவங்களை முழுமையாக அறிந்த சிவனும் அதேபோல் செய்கிறார்.

ஸம்ஸாரஸ்யேஶ்வரோ நித்யம் ஸமூலஸ்ய நிவர்தகஃ ஸம்ஸாரவைத்ய இத்யுக்தஃ ஸர்வதத்த்வார்தவேதிபிஃ

சம்சாரத்தின் எஜமானும், அதை அடிப்படையிலேயே நீக்குபவரும், எல்லா தத்துவங்களையும் அறிந்தவர்கள் அவரை 'சம்சார மருத்துவர்' என்று அழைக்கிறார்கள்.

தஶார்தஜ்ஞாநஸித்த்யர்தமிந்த்ரியேஷ்வேஷு ஸத்ஸ்வபி த்ரிகாலபாவிநோ பாவாந்ஸ்தூலாந்ஸூக்ஷ்மாநஶேஷதஃ

பத்து அர்த்தங்களை அறியும்படி, அறிவை பெறுவதற்காக, கருவிகள் இருந்தாலும், சிவன் கடந்த, நிகழ்கால, எதிர்காலம் என எல்லா நிலைகளையும், பெரிதும், சிறிதும், முழுமையாக அறிந்திருக்கிறார்.

அணவோ நைவ ஜாநந்தி மாயயைவ மலாவ்ரு'தாஃ அஸத்ஸ்வபி ச ஸர்வேஷு ஸர்வார்தஜ்ஞாநஹேதுஷு

அணு உயிர்கள், மாயையால் களங்கம் மூடப்பட்டதால், உண்மையற்ற அனைத்திலும் அறிவு தரும் காரணிகள் இருந்தாலும், அவை அனைத்தையும் அறிய முடியாமல் இருக்கின்றன.

யத்யதாவஸ்திதம் வஸ்து தத்ததைவ ஸதாஶிவஃ அயத்நேநைவ ஜாநாதி தஸ்மாத்ஸர்வஜ்ஞ உச்யதே

எது எப்படியோ, அந்த வகையிலேயே சதாசிவன் எளிதாகவே அறிந்திருக்கிறார்; அதனால் அவரை 'அறிவில் எல்லாம் அறிந்தவன்' என்கிறார்கள்.

ஸர்வாத்மா பரமைரேபிர்குணைர்நித்யஸமந்வயாத் ஸ்வஸ்மாத்பராத்மவிரஹாத்பரமாத்மா ஶிவஃ ஸ்வயம்

சிவன் எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மா, உயர்ந்த குணங்களுடன் எப்போதும் இணைந்திருப்பவர்; அவருக்கு மேலாக வேறு ஆத்மா இல்லாததால், அவர் தான் பரமாத்மா.

நாமாஷ்டகமிதம் சைவ லப்த்வாசார்யப்ரஸாததஃ நிவ்ரு'த்த்யாதிகலாக்ரந்திம் ஶிவாத்யைஃ பஞ்சநாமபிஃ

ஆசிரியரின் அருளால் இந்த எட்டுபடையான பெயரை பெற்றபின், நிவிர்த்தி முதலான சக்திகளின் கட்டை, சிவன் முதலான ஐந்து பெயர்களால் அறுத்து விட வேண்டும்.

யதாஸ்வம் க்ரமஶஶ்சித்வா ஶோதயித்வா யதாகுணம் குணிதைரேவ ஸோத்தாதைரநிருத்தைரதாபி வா

தனது நிலைக்கு ஏற்ப, ஒவ்வொன்றாக அறுத்து, தகுந்த குணப்படி சுத்தம் செய்து, அந்த குணங்களையே கொண்டு, எடுத்தோ, தடையில்லாமல் செய்தோ, அல்லது வேறு விதமாகவோ செய்ய வேண்டும்.

ஹ்ரு'த்கண்டதாலுப்ரூமத்யப்ரஹ்மரந்த்ரஸமந்விதாம் சித்த்வா பர்யஷ்டகாகாரம் ஸ்வாத்மாநம் ச ஸுஷும்ணயா

இதயம், குரல், तालு, புருவமத்தியம், பிரம்மரந்திரம் ஆகிய இடங்களை அறுத்து, எட்டுபடையான வடிவத்தை சுற்றி, தன் ஆத்மாவை நடு நரம்பில் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.

த்வாதஶாம்தஃஸ்திதஸ்யேந்தோர்நீத்வோபரி ஶிவௌஜஸி ஸம்ஹ்ரு'த்யம் வதநம் பஶ்சாத்யதாஸம்ஸ்கரணம் லயாத்

பன்னிரண்டு விரல் இடத்தில் இருக்கும் சந்திரனை மேலே சிவனுடைய ஒளியில் சேர்த்து, பின்பு சொற்களை கலைத்து, விதிமுறைப்படி அதனை ஒன்றாக இணைக்க வேண்டும்.

ஶாக்தேநாம்ரு'தவர்ஷேண ஸம்ஸிக்தாயாம் தநௌ புநஃ அவதார்ய ஸ்வமாத்மாநமம்ரு'தாத்மாக்ரு'திம் ஹ்ரு'தி

சக்தியின் அமுதமழையால் உடல் நனையும்போது, மறுபடியும் தன் உயிரை, அமுத வடிவில், இதயத்தில் இறக்க வேண்டும்.

த்வாதஶாம்தஃஸ்திதஸ்யேந்தோஃ பரஸ்தாச்ச்வேதபம்கஜே ஸமாஸீநம் மஹாதேவம் ஶம்கரம்பக்தவத்ஸலம்

பன்னிரண்டு விரல் இடத்தில் இருக்கும் சந்திரனைத் தாண்டி, வெள்ளை தாமரையில், பக்தர்களை நேசிக்கும் மகாதேவனை, சங்கரனை காண வேண்டும்.

அர்தநாரீஶ்வரம் தேவம் நிர்மலம் மதுராக்ரு'திம் ஶுத்தஸ்படிகஸம்காஶம் ப்ரஸந்நம் ஶீதலத்யுதிம்

அர்த்தநாரீஸ்வரராகிய தேவனை, தூய்மையானதும் இனிய வடிவமுடையதும், தெளிந்த பளிங்கு போல ஜொலிப்பதும், அமைதியுடனும், குளிர்ந்த ஒளியுடனும் உள்ளவராக தியானிக்க வேண்டும்.

த்யாத்வா ஹி மாநஸே தேவம் ஸ்வஸ்தசித்தோ ऽத மாநவஃ ஶிவநாமாஷ்டகேநைவ பாவபுஷ்பைஸ்ஸமர்சயேத்

மனதில் தேவனை தியானித்து, மனம் அமைதியாக இருக்கும்போது, மனிதன் சிவனுடைய எட்டுபடையான பெயர்களை, பக்தி மலர்களால் பூஜிக்க வேண்டும்.

அப்யர்சநாந்தே து புநஃ ப்ராணாநாயம்ய மாநவஃ ஸம்யக்சித்தம் ஸமாதாய ஶார்வம் நாமாஷ்டகம் ஜபேத்

பூஜை முடிந்ததும், மீண்டும் உயிரை அடக்கி, மனதை நன்றாக ஒருமைப்படுத்தி, ஶார்வம் எனும் எட்டுபடையான பெயரை ஜபிக்க வேண்டும்.

நாபௌ சாஷ்டாஹுதீர்ஹுத்வா பூர்ணாஹுத்யா நமஸ்ததஃ அஷ்டபுஷ்பப்ரதாநேந க்ரு'த்வாப்யர்சநமம்திமம்

நாபியில் எட்டு சமிதைகளை அர்ப்பணித்து, பூரணாஹுதி செய்து, அதன்பின் எட்டு மலர்களால் இறுதி பூஜையை செய்ய வேண்டும்.

நிவேதயேத்ஸ்வமாத்மாநம் சுலுகோதகவர்த்மநா ஏவம் க்ரு'த்வா சிராதேவ ஜ்ஞாநம் பாஶுபதம் ஶுபம்

குழியில் நீர் கொண்டு தன்னை அர்ப்பணித்து, இப்படிச் செய்த பின், நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு பாக்கியமான பாசுபத ஞானம் கிடைக்கும்.