ஶிவபுராணம்

மாயாந்தமந்தரிக்ஷம் து ஹ்யமரேஶாதிபிஃ க்ரமாத் அம்குஷ்டமாத்ரபர்யந்தைஸ்ஸமம்தாத்ஸம்ததம் ததம்

மாயை வரையிலான இடமும் நடுவிலுள்ள வெளியும், அமரர்களின் தலைவர்கள் முதலியோர் முறையே விரிந்து, விரல் அளவு முதல் எல்லையற்ற அளவு வரை பரவி நிறைந்துள்ளன.

மஹாமாயாவஸாநா த்யௌர்வாய்வாத்யைர்புவநாதிபைஃ அநாஶ்ரிதாந்தைரத்வாந்தர்வர்திபிஸ்ஸமதிஷ்டிதாஃ

மகாமாயை முடிவில் உள்ள வானம், வாயு முதலிய உலக அதிபதிகள் ஆட்சி செய்கின்றனர்; ஆதாரமில்லாத இடத்தின் முடிவில் உள்ளவர்கள் பாதைகளுக்குள் தங்கியிருக்கின்றனர்.

தே ஹி ஸாக்ஷாத்திவிஷதஸ்த்வந்தரிக்ஷஸதஸ்ததா ப்ரு'திவீபத இத்யேவம் தேவா தேவவ்ரதைஃ ஸ்துதா

அவர்கள் நேரடியாக வானில் உள்ள தேவர்கள், அதுபோல் நடுவிலுள்ளவர்களும், பூமியில் உள்ளவர்களும்; இவ்வாறு, தேவர்கள் தங்கள் விரதங்களால் போற்றப்படுகின்றனர்.

ஏவந்த்ரிபிர்மலைராமைஃ பக்வைரேவ ப்ரு'தக்ப்ரு'தக் நிதாநபூதைஸ்ஸம்ஸாரரோகஃ பும்ஸாம் ப்ரவர்ததே

இவ்வாறு, மூன்று மலங்கள், பழுக்காததும் பழுத்ததும் தனித்தனியாக, மனிதர்களுக்கு பிறவி நோய்க்கு காரணமாகின்றன.

அஸ்ய ரோகஸ்ய பைஷஜ்யம் ஜ்ஞாநமேவ ந சாபரம் பிஷகாஜ்ஞாபகஃ ஶம்புஶ்ஶிவஃ பரமகாரணம்

இந்த நோய்க்கு ஒரே மருந்து அறிவே; வேறு எதுவும் இல்லை. அந்த மருந்தை அறிவிப்பவர் சம்பு சிவன், உன்னத காரணம்.

அதுஃகேநா ऽபி ஶக்தோ ऽஸௌ பஶூந்மோசயிதும் ஶிவஃ கதம் துஃகம் கரோதீதி நாத்ர கார்யா விசாரணா

எந்த ஒரு துன்பமுமின்றி உயிர்களை பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்க வல்லவர் சிவபெருமான்; அவர் எப்படி யாருக்கும் துன்பம் தர முடியும்? இதில் சந்தேகம் கொள்ளவே தேவையில்லை.

துஃகமேவ ஹி ஸர்வோ ऽபி ஸம்ஸார இதி நிஶ்சிதம் கதம் துஃகமதுஃகம் ஸ்யாத்ஸ்வபாவோ ஹ்யவிபர்யயஃ

இந்த உலக வாழ்க்கை முழுவதும் துன்பமே என்பதை நிச்சயமாக அறிந்திருக்க வேண்டும்; துன்பம் துன்பமில்லாததாக எப்படி மாறும்? இயல்பான தன்மை எப்போதும் மாறாது.

ந ஹி ரோகீ ஹ்யரோகீ ஸ்யாத்பிஷக்பைஷஜ்யகாரணாத் ரோகார்தம் து பிஷக்ரோகாத்பைஷஜைஸ்ஸுகமுத்தரேத்

ஒரு நோயாளி, வைத்தியர் அல்லது மருந்து காரணமாக உடனே ஆரோக்கியராக மாற மாட்டான்; ஆனால், வைத்தியர் மருந்துகளால் நோயால் பாதிக்கப்பட்டவனை நலமாக்குவார்.

ஏவம் ஸ்வபாவமலிநாந்ஸ்வபாவாத்துஃகிநஃ பஶூந் ஸ்வாஜ்ஞௌஷதவிதாநேந துஃகாந்மோசயதே ஶிவஃ

அதேபோல், இயல்பாக மாசும் துன்பமும் கொண்ட உயிர்களை, சிவபெருமான் தன் ஞானமும் மருந்துகளும் கொண்டு துன்பத்திலிருந்து விடுவிக்கிறார்.

ந பிஷக்காரணம் ரோகே ஶிவஃ ஸம்ஸாரகாரணம் இத்யேததபி வைஷம்யம் ந தோஷாயாஸ்ய கல்பதே

வைத்தியன் நோய்க்கு காரணம் அல்ல; அதுபோல், சிவபெருமான் உலக வாழ்க்கைக்கு காரணம் அல்ல. இந்த வேறுபாடும் அவருக்குப் பிழையாய் கருதப்படாது.

துஃகே ஸ்வபாவஸம்ஸித்தே கதந்தத்காரணம் ஶிவஃ ஸ்வாபாவிகோ மலஃ பும்ஸாம் ஸ ஹி ஸம்ஸாரயத்யமூந்

துன்பம் இயல்பாகவே இருப்பதால், அதற்கு சிவபெருமான் காரணம் எப்படி ஆக முடியும்? உயிர்களின் இயற்கை மாசே அவர்களை உலக வாழ்க்கையில் சுற்றச் செய்கிறது.

ஸம்ஸாரகாரணம் யத்து மலம் மாயாத்யசேதநம் தத்ஸ்வயம் ந ப்ரவர்தேத ஶிவஸாந்நித்யமந்தரா

உலக வாழ்க்கைக்கு காரணமான அந்த மாசும், மாயை போல் அறிவில்லாதது; அது சிவபெருமான் அருகில் இல்லாமல் தனக்குத்தானே செயல்படாது.

யதா மணிரயஸ்காம்தஸ்ஸாந்நித்யாதுபகாரகஃ அயஸஶ்சலதஸ்தத்வச்சிவோ ऽப்யஸ்யேதி ஸூரயஃ

காந்தக் கல்லை அருகில் வைத்தால் இரும்பு நகரும் போல, சிவபெருமான் அருகில் இருக்கும்போது மட்டுமே அந்த மாசும் செயல்படுகிறது என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.

ந நிவர்தயிதும் ஶக்யம் ஸாந்நித்யம் ஸதகாரணம் அதிஷ்டாதா ததோ நித்யமஜ்ஞாதோ ஜகதஶ்ஶிவஃ

அந்த அருகாமை என்ற காரணத்தை நீக்க முடியாது; அதனால், உலகத்துக்கு தெரியாமல் சிவபெருமான் எப்போதும் ஆதிபதி ஆக இருக்கிறார்.

ந ஶிவேந விநா கிம்சித்ப்ரவ்ரு'த்தமிஹ வித்யதே தத்ப்ரேரிதமிதம் ஸர்வம் ததாபி ந ஸ முஹ்யதி

இங்கு சிவபெருமான் இல்லாமல் எதுவும் நடக்காது; இவை எல்லாம் அவரால் உந்தப்படுகின்றன, ஆனாலும் அவர் எதிலும் மயங்குவதில்லை.

ஶக்திராஜ்ஞாத்மிகா தஸ்ய நியந்த்ரீ விஶ்வதோமுகீ தயா ததமிதம் ஶஶ்வத்ததாபி ஸ ந துஷ்யதி

அவரது சக்தி, கட்டளையால் அனைத்தையும் ஆளும் தன்மை கொண்டது; அது எல்லாவற்றிலும் பரவி இருக்கிறது. இருந்தாலும், அவர் எதாலும் களங்கமடைவதில்லை.

அநிதம் ப்ரதமம் ஸர்வமீஶிதவ்யம் ஸ ஈஶ்வரஃ ஈஶநாச்ச ததீயாஜ்ஞா ததாபி ஸ ந துஷ்யதி

அவர் எல்லாவற்றையும் முதலில் ஆளும் இறைவன்; அவருடைய ஆட்சி மூலமாகவே கட்டளை வருகிறது. இருந்தாலும், அவர் எதாலும் களங்கமடைவதில்லை.

யோ ऽந்யதா மந்யதே மோஹாத்ஸ விநஷ்யதி துர்மதிஃ தச்சக்திவைபவாதேவ ததாபி ஸ ந துஷ்யதி

யார் மயக்கத்தால் வேறுபட நினைக்கிறாரோ, அவர்கள் அறிவில்லாததால் அழிந்துவிடுகிறார்கள்; இருந்தாலும், அவரது சக்தியின் மகிமையால் அவர் எதாலும் களங்கமடைவதில்லை.

ஏதஸ்மிந்நம்தரே வ்யோம்நஃ ஶ்ருதாஃ வாகரீரிணீ ஸத்யமோமம்ரு'தம் ஸௌம்யமித்யாவிரபவத்ஸ்புடம்

அந்த நேரத்தில், ஆகாயத்தில் இருந்து 'சத்தியம்', 'ஓம்', 'அமிர்தம்', 'சாந்தம்' என்ற வார்த்தைகள் தெளிவாக ஒலித்தன.

ததோ ஹ்ரு'ஷ்டதராஃ ஸர்வே விநஷ்டாஶேஷஸம்ஶயாஃ முநயோ விஸ்மயாவிஷ்டாஃ ப்ரேணேமுஃ பவநம் ப்ரபும்

பின்னர், எல்லா முனிவர்களும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், எல்லா சந்தேகங்களும் தீர்ந்த நிலையில், ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்து, காற்றின் ஆண்டவனை வணங்கினர்.

ததா விகதஸந்தேஹாந்க்ரு'த்வாபி பவநோ முநீந் நைதே ப்ரதிஷ்டிதஜ்ஞாநா இதி மத்வைவமப்ரவீத்

முனிவர்களின் சந்தேகங்களை நீக்கிய பிறகும், அவர்கள் உறுதியான ஞானம் பெறவில்லை என்று எண்ணி, காற்றுத் தெய்வம் இவ்வாறு பேசினான்.

பரோக்ஷமபரோக்ஷம் ச த்விவிதம் ஜ்ஞாநமிஷ்யதே பரோக்ஷமஸ்திரம் ப்ராஹுரபரோக்ஷம் து ஸுஸ்திரம்

ஞானம் இருவகைப்படும்: மறைமுகமும் நேரடியும். மறைமுகமான ஞானம் நிலைநிற்றல்ல; நேரடி ஞானம் தான் உறுதியானது என்று கூறப்படுகிறது.

ஹேதூபதேஶகம்யம் யத்தத்பரோக்ஷம் ப்ரசக்ஷதே அபரோக்ஷம் புநஃ ஶ்ரேஷ்டாதநுஷ்டாநாத்பவிஷ்யதி

காரணம் கூறுதல் மற்றும் உபதேசம் மூலம் அறியும் ஞானம் மறைமுகமானது; ஆனால், சிறந்த நடைமுறையால் நேரடி ஞானம் பெறப்படுகிறது.

நாபரோக்ஷாத்ரு'தே மோக்ஷ இதி க்ரு'த்வா விநிஶ்சயம் ஶ்ரேஷ்டாநுஷ்டாநஸித்த்யர்தம் ப்ரயதத்வமதந்த்ரிதாஃ

நேரடியான அனுபவமின்றி விடுதலை கிடையாது என்று உறுதியாக தீர்மானித்து, உயர்ந்த ஆன்மிக சாதனையை அடைவதற்காக சோர்வில்லாமல் முயற்சி செய்யுங்கள்.

கிம் தச்ச்ரேஷ்டமநுஷ்டாநம் மோக்ஷோ யேநபரோக்ஷிதஃ தத்தஸ்ய ஸாதநம் சாத்ய வக்துமர்ஹஸி மாருத

அந்த உயர்ந்த ஆன்மிக சாதனை எது? அதனால் விடுதலை நேரடியாக பெறப்படுகிறது. அதன் வழிகள் என்ன என்பதை இன்று நீ கூற வேண்டும், மாருதா.

ஶைவோ ஹி பரமோ தர்மஃ ஶ்ரேஷ்டாநுஷ்டாநஶப்திதஃ யத்ராபரோக்ஷோ லக்ஷ்யேத ஸாக்ஷாந்மோக்ஷப்ரதஃ ஶிவஃ

சைவம் தான் உயர்ந்த தர்மம், அதுவே சிறந்த ஆன்மிக சாதனை என அழைக்கப்படுகிறது. அதில் நேரடி அனுபவம் ஏற்படுகிறது; சிவன் தானே விடுதலை அளிக்கிறார்.

ஸ து பஞ்சவிதோ ஜ்ஞேயஃ பஞ்சபிஃ பர்வபிஃ க்ரமாத் க்ரியாதபோஜபத்யாநஜ்ஞாநாத்மபிரநுத்தரைஃ

அது ஐந்து வகைப்படும் என்று அறிய வேண்டும்; அவை முறையே செயல், தவம், ஜபம், தியானம், ஞானம் என்ற ஐந்து உயர்ந்த படிகள் ஆகும்.

தைரேவ ஸோத்தரைஸ்ஸித்தோ தர்மஸ்து பரமோ மதஃ பரோக்ஷமபரோக்ஷம் ச ஜ்ஞாநம் யத்ர ச மோக்ஷதம்

இவை மற்றும் அவற்றின் மேம்பட்ட நிலைகளால் உயர்ந்த தர்மம் நிறைவேறும்; அங்கு மறைமுகமும் நேரடியான ஞானமும் உள்ளது, அது விடுதலை தரும்.

பரமோ ऽபரமஶ்சோபௌ தர்மௌ ஹி ஶ்ருதிசோதிதௌ தர்மஶப்தாபிதேயேர்தே ப்ரமாணம் ஶ்ருதிரேவ நஃ

உயர்ந்ததும் சாதாரணமுமான தர்மமும் மறை நூலால் கட்டளையிடப்பட்டவை; 'தர்மம்' என்ற சொல்லுக்கு அர்த்தம் தரும் ஆதாரம் நமக்கு மறை நூலே.