ஶிவபுராணம்

பரஸ்தாத்பரமாத்மேதி ப்ரஹ்மவிஷ்ணுமஹேஶ்வராஃ வர்தந்தே வஸவஃ கேசித்பரமாத்மபதாஶ்ரயாஃ

அதற்கும் அப்பால் பரமாத்மா எனப்படும் உன்னத ஆன்மா இருக்கிறது; அங்கே பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் மற்றும் சில வசுக்கள் பரமாத்மா நிலையை அடைந்துள்ளனர்.

அந்தராத்மபதே கேசித்கேசிதாத்மபதே ததா ஶாந்த்யதீதபதே ஶைவாஃ ஶாந்தே மாஹேஶ்வரே ததஃ

சிலர் அந்தராத்மா நிலையில் இருக்கின்றனர், சிலர் ஆத்மா நிலையில் இருக்கின்றனர்; சைவர்கள் அமைதிக்கு அப்பாற்பட்ட நிலையில், அதன் பின் மகேஸ்வரர்கள் அமைதி நிலையில் இருக்கின்றனர்.

வித்யாயாந்து யதா ரௌத்ராஃ ப்ரதிஷ்டாயாம் து வைஷ்ணவாஃ நிவ்ரு'த்தௌ ச ததாத்மாநோ ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மாம்கயோநயஃ

அறிவின் பகுதியில் ரௌத்திரர்கள் இருக்கின்றனர்; நிலைபெறுதலின் பகுதியில் வைஷ்ணவர்கள்; விலகும் பகுதியில் ஆத்மாக்கள், பிரம்மா மற்றும் பிரம்மாவின் பிதாக்கள் இருக்கின்றனர்.

தேவயோந்யஷ்டகம் முக்யம் மாநுஷ்யமத மத்யமம் பக்ஷ்யாதயோ ऽதமாஃ பஞ்சயோநயஸ்தாஶ்சதுர்தஶ

எட்டு முக்கியமான தேவர்களாகப் பிறப்பது உயர்ந்தது; மனிதப் பிறப்பு நடுத்தரமானது; பறவைகள் போன்றவை தாழ்ந்தவை; இவை ஐந்து பிறப்புகள் சேர்த்து பதினான்கு ஆகின்றன.

உத்தராதரபாவோ ऽபி ஜ்ஞேயஸ்ஸம்ஸாரிணோ மலஃ யதாமபாவோ முக்தஸ்ய பூர்வம் பஶ்சாத்து பக்வதா

உயர்வு, தாழ்வு ஆகிய நிலைகள் சஞ்சரிக்கும் உயிர்களுக்கு மலமாகும்; விடுதலை பெற்றவர்களுக்கு மலமின்மை உள்ளது; முதலில் பழுக்காத நிலை, பின்னர் பழுத்த நிலை வருகிறது.

மலோ ऽப்யாமஶ்ச பக்வஶ்ச பவேத்ஸம்ஸாரகாரணம் ஆமே த்வதரதா பும்ஸாம் பக்வே தூத்தரதா க்ரமாத்

மலும் பழுக்காததும் பழுத்ததும் ஆகும்; அது பிறவி சுழற்சிக்கு காரணமாகிறது; பழுக்காத நிலையில் மனிதர்களுக்கு தாழ்வு, பழுத்த நிலையில் படிப்படியாக உயர்வு உண்டாகிறது.

பஶ்வாத்மாநஸ்த்ரிதாபிந்நா ஏகத்வித்ரிமலாஃ க்ரமாத் அத்ரோத்தரா ஏகமலா த்விமலா மத்யமா மதாஃ த்ரிமலாஸ்த்வதமா ஜ்ஞேயா யதோத்தரமதிஷ்டிதாஃ

பசுவாக உள்ள ஆன்மாக்கள் மூன்று வகைப்படும்: ஒருமலம், இருமலம், மூன்றுமலம் உடையவர்கள்; இதில் ஒருமலம் உடையவர்கள் உயர்ந்தவர்கள், இருமலம் நடுத்தரமானவர்கள், மூன்றுமலம் உடையவர்கள் தாழ்ந்தவர்கள்; இவர்கள் தத்தம் நிலைகளில் இருக்கின்றனர்.

த்ரிமலாநதிதிஷ்டம்தி த்விமலைகமலாஃ க்ரமாத் இத்தமௌபாதிகோ பேதோ விஶ்வஸ்ய பரிகல்பிதஃ

மூன்றுமலம் உடையவர்களை, இருமலம் மற்றும் ஒருமலம் உடையவர்கள் முறையே ஆட்சி செய்கின்றனர்; இப்படியாக, உபாதிகளின் அடிப்படையில் இந்த வேறுபாடு உலகில் தோற்றுவிக்கப்பட்டது.

ஏகத்வித்ரிமலாந்ஸர்வாஞ்சிவ ஏகோ ऽதிதிஷ்டதி அஶிவாத்மகமப்யேதச்சிவேநாதிஷ்டிதம் யதா

ஒருமலம், இருமலம், மூன்றுமலம் உடைய அனைவரையும் சிவன் ஒருவன் தான் ஆட்சி செய்கிறான்; சிவனல்லாத தன்மையையும் சிவன் தக்கபடி ஆள்கிறான்.

அருத்ராத்மகமித்யேவம் ருத்ரைர்ஜகததிஷ்டிதம் அண்டாந்தா ஹி மஹாபூமிஶ்ஶதருத்ராத்யதிஷ்டிதா

இவ்வாறு, சிவனல்லாத தன்மையையும் ருத்ரர்கள் ஆட்சி செய்கிறார்கள்; அண்டம் முதல் பெரிய பூமி வரை நூற்றுக்கணக்கான ருத்ரர்கள் மற்றும் பிறர் ஆளுகின்றனர்.

மாயாந்தமந்தரிக்ஷம் து ஹ்யமரேஶாதிபிஃ க்ரமாத் அம்குஷ்டமாத்ரபர்யந்தைஸ்ஸமம்தாத்ஸம்ததம் ததம்

மாயை வரையிலான இடமும் நடுவிலுள்ள வெளியும், அமரர்களின் தலைவர்கள் முதலியோர் முறையே விரிந்து, விரல் அளவு முதல் எல்லையற்ற அளவு வரை பரவி நிறைந்துள்ளன.

மஹாமாயாவஸாநா த்யௌர்வாய்வாத்யைர்புவநாதிபைஃ அநாஶ்ரிதாந்தைரத்வாந்தர்வர்திபிஸ்ஸமதிஷ்டிதாஃ

மகாமாயை முடிவில் உள்ள வானம், வாயு முதலிய உலக அதிபதிகள் ஆட்சி செய்கின்றனர்; ஆதாரமில்லாத இடத்தின் முடிவில் உள்ளவர்கள் பாதைகளுக்குள் தங்கியிருக்கின்றனர்.

தே ஹி ஸாக்ஷாத்திவிஷதஸ்த்வந்தரிக்ஷஸதஸ்ததா ப்ரு'திவீபத இத்யேவம் தேவா தேவவ்ரதைஃ ஸ்துதா

அவர்கள் நேரடியாக வானில் உள்ள தேவர்கள், அதுபோல் நடுவிலுள்ளவர்களும், பூமியில் உள்ளவர்களும்; இவ்வாறு, தேவர்கள் தங்கள் விரதங்களால் போற்றப்படுகின்றனர்.

ஏவந்த்ரிபிர்மலைராமைஃ பக்வைரேவ ப்ரு'தக்ப்ரு'தக் நிதாநபூதைஸ்ஸம்ஸாரரோகஃ பும்ஸாம் ப்ரவர்ததே

இவ்வாறு, மூன்று மலங்கள், பழுக்காததும் பழுத்ததும் தனித்தனியாக, மனிதர்களுக்கு பிறவி நோய்க்கு காரணமாகின்றன.

அஸ்ய ரோகஸ்ய பைஷஜ்யம் ஜ்ஞாநமேவ ந சாபரம் பிஷகாஜ்ஞாபகஃ ஶம்புஶ்ஶிவஃ பரமகாரணம்

இந்த நோய்க்கு ஒரே மருந்து அறிவே; வேறு எதுவும் இல்லை. அந்த மருந்தை அறிவிப்பவர் சம்பு சிவன், உன்னத காரணம்.

அதுஃகேநா ऽபி ஶக்தோ ऽஸௌ பஶூந்மோசயிதும் ஶிவஃ கதம் துஃகம் கரோதீதி நாத்ர கார்யா விசாரணா

எந்த ஒரு துன்பமுமின்றி உயிர்களை பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்க வல்லவர் சிவபெருமான்; அவர் எப்படி யாருக்கும் துன்பம் தர முடியும்? இதில் சந்தேகம் கொள்ளவே தேவையில்லை.

துஃகமேவ ஹி ஸர்வோ ऽபி ஸம்ஸார இதி நிஶ்சிதம் கதம் துஃகமதுஃகம் ஸ்யாத்ஸ்வபாவோ ஹ்யவிபர்யயஃ

இந்த உலக வாழ்க்கை முழுவதும் துன்பமே என்பதை நிச்சயமாக அறிந்திருக்க வேண்டும்; துன்பம் துன்பமில்லாததாக எப்படி மாறும்? இயல்பான தன்மை எப்போதும் மாறாது.

ந ஹி ரோகீ ஹ்யரோகீ ஸ்யாத்பிஷக்பைஷஜ்யகாரணாத் ரோகார்தம் து பிஷக்ரோகாத்பைஷஜைஸ்ஸுகமுத்தரேத்

ஒரு நோயாளி, வைத்தியர் அல்லது மருந்து காரணமாக உடனே ஆரோக்கியராக மாற மாட்டான்; ஆனால், வைத்தியர் மருந்துகளால் நோயால் பாதிக்கப்பட்டவனை நலமாக்குவார்.

ஏவம் ஸ்வபாவமலிநாந்ஸ்வபாவாத்துஃகிநஃ பஶூந் ஸ்வாஜ்ஞௌஷதவிதாநேந துஃகாந்மோசயதே ஶிவஃ

அதேபோல், இயல்பாக மாசும் துன்பமும் கொண்ட உயிர்களை, சிவபெருமான் தன் ஞானமும் மருந்துகளும் கொண்டு துன்பத்திலிருந்து விடுவிக்கிறார்.

ந பிஷக்காரணம் ரோகே ஶிவஃ ஸம்ஸாரகாரணம் இத்யேததபி வைஷம்யம் ந தோஷாயாஸ்ய கல்பதே

வைத்தியன் நோய்க்கு காரணம் அல்ல; அதுபோல், சிவபெருமான் உலக வாழ்க்கைக்கு காரணம் அல்ல. இந்த வேறுபாடும் அவருக்குப் பிழையாய் கருதப்படாது.

துஃகே ஸ்வபாவஸம்ஸித்தே கதந்தத்காரணம் ஶிவஃ ஸ்வாபாவிகோ மலஃ பும்ஸாம் ஸ ஹி ஸம்ஸாரயத்யமூந்

துன்பம் இயல்பாகவே இருப்பதால், அதற்கு சிவபெருமான் காரணம் எப்படி ஆக முடியும்? உயிர்களின் இயற்கை மாசே அவர்களை உலக வாழ்க்கையில் சுற்றச் செய்கிறது.

ஸம்ஸாரகாரணம் யத்து மலம் மாயாத்யசேதநம் தத்ஸ்வயம் ந ப்ரவர்தேத ஶிவஸாந்நித்யமந்தரா

உலக வாழ்க்கைக்கு காரணமான அந்த மாசும், மாயை போல் அறிவில்லாதது; அது சிவபெருமான் அருகில் இல்லாமல் தனக்குத்தானே செயல்படாது.

யதா மணிரயஸ்காம்தஸ்ஸாந்நித்யாதுபகாரகஃ அயஸஶ்சலதஸ்தத்வச்சிவோ ऽப்யஸ்யேதி ஸூரயஃ

காந்தக் கல்லை அருகில் வைத்தால் இரும்பு நகரும் போல, சிவபெருமான் அருகில் இருக்கும்போது மட்டுமே அந்த மாசும் செயல்படுகிறது என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.

ந நிவர்தயிதும் ஶக்யம் ஸாந்நித்யம் ஸதகாரணம் அதிஷ்டாதா ததோ நித்யமஜ்ஞாதோ ஜகதஶ்ஶிவஃ

அந்த அருகாமை என்ற காரணத்தை நீக்க முடியாது; அதனால், உலகத்துக்கு தெரியாமல் சிவபெருமான் எப்போதும் ஆதிபதி ஆக இருக்கிறார்.

ந ஶிவேந விநா கிம்சித்ப்ரவ்ரு'த்தமிஹ வித்யதே தத்ப்ரேரிதமிதம் ஸர்வம் ததாபி ந ஸ முஹ்யதி

இங்கு சிவபெருமான் இல்லாமல் எதுவும் நடக்காது; இவை எல்லாம் அவரால் உந்தப்படுகின்றன, ஆனாலும் அவர் எதிலும் மயங்குவதில்லை.

ஶக்திராஜ்ஞாத்மிகா தஸ்ய நியந்த்ரீ விஶ்வதோமுகீ தயா ததமிதம் ஶஶ்வத்ததாபி ஸ ந துஷ்யதி

அவரது சக்தி, கட்டளையால் அனைத்தையும் ஆளும் தன்மை கொண்டது; அது எல்லாவற்றிலும் பரவி இருக்கிறது. இருந்தாலும், அவர் எதாலும் களங்கமடைவதில்லை.

அநிதம் ப்ரதமம் ஸர்வமீஶிதவ்யம் ஸ ஈஶ்வரஃ ஈஶநாச்ச ததீயாஜ்ஞா ததாபி ஸ ந துஷ்யதி

அவர் எல்லாவற்றையும் முதலில் ஆளும் இறைவன்; அவருடைய ஆட்சி மூலமாகவே கட்டளை வருகிறது. இருந்தாலும், அவர் எதாலும் களங்கமடைவதில்லை.

யோ ऽந்யதா மந்யதே மோஹாத்ஸ விநஷ்யதி துர்மதிஃ தச்சக்திவைபவாதேவ ததாபி ஸ ந துஷ்யதி

யார் மயக்கத்தால் வேறுபட நினைக்கிறாரோ, அவர்கள் அறிவில்லாததால் அழிந்துவிடுகிறார்கள்; இருந்தாலும், அவரது சக்தியின் மகிமையால் அவர் எதாலும் களங்கமடைவதில்லை.

ஏதஸ்மிந்நம்தரே வ்யோம்நஃ ஶ்ருதாஃ வாகரீரிணீ ஸத்யமோமம்ரு'தம் ஸௌம்யமித்யாவிரபவத்ஸ்புடம்

அந்த நேரத்தில், ஆகாயத்தில் இருந்து 'சத்தியம்', 'ஓம்', 'அமிர்தம்', 'சாந்தம்' என்ற வார்த்தைகள் தெளிவாக ஒலித்தன.