ஶிவபுராணம்

ஸுவர்ணமேவ நாம்காரம் த்ராவயத்யக்நிஸம்கமஃ ஏவம் பக்வமலாநேவ மோசயேந்ந ஶிவபராந்

பொன்னையே நெருப்புடன் சேரும் போது உருகும்; கரி அல்ல. அதுபோல், குற்றங்கள் முற்றியவர்களே விடுதலை பெறுவர், சிவனைச் சார்ந்தவர்களல்ல.

யத்யதா பவிதும் யோக்யம் தத்ததா ந பவேத்ஸ்வயம் விநா பாவநயா கர்தா ஸ்வதந்த்ரஸ்ஸந்ததோ பவேத்

எது எதற்காகத் தகுதியானதோ, அது தானாகவே ஆகாது; தொடர்ந்து சுதந்திரமான செய்பவர் மூலம்தான் அது நிகழும்.

ஸ்வபாவவிமலோ யத்வத்ஸர்வாநுக்ராஹகஶ்ஶிவஃ ஸ்வபாவமலிநாஸ்தத்வதாத்மநோ ஜீவஸம்ஜ்ஞிதாஃ

சிவன் இயல்பில் தூயவன், எல்லோருக்கும் அனுக்கிரகம் வழங்குபவர்; அதுபோல், இயல்பில் தூய்மையற்றவர்கள் 'ஜீவன்' எனப்படுகிறார்கள்.

அந்யதா ஸம்ஸரந்த்யேதே நியமாந்ந ஶிவஃ கதம் கர்மமாயாநுபந்தோஸ்ய ஸம்ஸாரஃ கத்யதே புதைஃ

இல்லை என்றால், இவை எல்லாம் விதிப்படி சஞ்சரிக்க வேண்டும்; ஆனால் சிவன் கர்மா மற்றும் மாயையால் கட்டுப்பட்டவர் என அறிவாளிகள் சொல்வதற்கு இடமில்லை.

அநுபந்தோ ऽயமஸ்யைவ ந ஶிவஸ்யேதி ஹேதுமாந் ஸ ஹேதுராத்மநாமேவ நிஜோ நாகந்துகோ மலஃ

இந்த பந்தம் தனி ஆன்மாவுக்கே உரியது, சிவனுக்கல்ல; காரணம், அந்த குற்றம் ஆன்மாவின் சொந்தமானது, வெளியிலிருந்து வந்ததல்ல.

ஆகந்துகத்வே கஸ்யாபி பாவ்யம் கேநாபி ஹேதுநா யோ ऽயம் ஹேதுரஸாவேகஸ்த்வவிசித்ரஸ்வபாவதஃ

அது வெளியிலிருந்து வந்தது என்றால், ஏதோ ஒரு காரணத்தால் தோன்றியிருக்க வேண்டும்; ஆனால் இந்தக் காரணம் தனித்துவமானது, அதன் சொந்த இயல்பினால் வருகிறது.

ஆத்மதாயாஃ ஸமத்வே ऽபி பத்தா முக்தாஃ பரே யதஃ பத்தேஷ்வேவ புநஃ கேசில்லயபோகாதிகாரதஃ

ஆன்மாவின் சாரம் ஒரே மாதிரியாக இருந்தாலும், சிலர் பந்தத்தில், சிலர் விடுதலையில் இருக்கிறார்கள்; பந்தத்தில் இருப்பவர்களில் சிலர், லயம் மற்றும் அனுபவம் ஆகிய அதிகாரத்தால் வேறுபடுகிறார்கள்.

ஜ்ஞாநைஶ்வர்யாதிவைஷம்யம் பஜந்தே ஸோத்தராதராஃ கேசிந்மூர்த்யாத்மதாம் யாந்தி கேசிதாஸந்நகோசராஃ

சில உயிர்கள் அறிவிலும், வல்லமையிலும் வேறுபாடுகளுடன் உயர்ந்தோ தாழ்ந்தோ இருக்கின்றனர்; சிலர் உருவம் பெற்று பிறக்கின்றனர்; மற்றவர்கள் அருகிலுள்ள இடங்களில் தங்குகின்றனர்.

மூர்த்யாத்மஸு ஶிவாஃ கேசிதத்வநாம் மூர்தஸு ஸ்திதாஃ மத்யே மஹேஶ்வரா ருத்ராஸ்த்வர்வாசீநபதே ஸ்திதாஃ

உருவம் பெற்றவர்களில் சிலர் பாதைகளின் உச்சியில் சிவராக இருக்கின்றனர்; நடுவில் மகேஸ்வரரும் ருத்ரர்களும் இருக்கின்றனர்; கீழ் நிலைகளில் இருப்பவர்கள் தாழ்ந்தவர்களாக உள்ளனர்.

ஆஸந்நே ऽபி ச மாயாயாஃ பரஸ்மாத்காரணாத்த்ரயம் தத்ராப்யாத்மா ஸ்திதோ ऽதஸ்தாதந்தராத்மா ச மத்யதஃ

மாயைக்கு அருகிலிருந்தாலும், ஒரு மூன்று காரணங்களால், அங்கேயும் ஆத்மா கீழே தங்கி, அந்தராத்மா நடுவில் இருக்கிறது.

பரஸ்தாத்பரமாத்மேதி ப்ரஹ்மவிஷ்ணுமஹேஶ்வராஃ வர்தந்தே வஸவஃ கேசித்பரமாத்மபதாஶ்ரயாஃ

அதற்கும் அப்பால் பரமாத்மா எனப்படும் உன்னத ஆன்மா இருக்கிறது; அங்கே பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் மற்றும் சில வசுக்கள் பரமாத்மா நிலையை அடைந்துள்ளனர்.

அந்தராத்மபதே கேசித்கேசிதாத்மபதே ததா ஶாந்த்யதீதபதே ஶைவாஃ ஶாந்தே மாஹேஶ்வரே ததஃ

சிலர் அந்தராத்மா நிலையில் இருக்கின்றனர், சிலர் ஆத்மா நிலையில் இருக்கின்றனர்; சைவர்கள் அமைதிக்கு அப்பாற்பட்ட நிலையில், அதன் பின் மகேஸ்வரர்கள் அமைதி நிலையில் இருக்கின்றனர்.

வித்யாயாந்து யதா ரௌத்ராஃ ப்ரதிஷ்டாயாம் து வைஷ்ணவாஃ நிவ்ரு'த்தௌ ச ததாத்மாநோ ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மாம்கயோநயஃ

அறிவின் பகுதியில் ரௌத்திரர்கள் இருக்கின்றனர்; நிலைபெறுதலின் பகுதியில் வைஷ்ணவர்கள்; விலகும் பகுதியில் ஆத்மாக்கள், பிரம்மா மற்றும் பிரம்மாவின் பிதாக்கள் இருக்கின்றனர்.

தேவயோந்யஷ்டகம் முக்யம் மாநுஷ்யமத மத்யமம் பக்ஷ்யாதயோ ऽதமாஃ பஞ்சயோநயஸ்தாஶ்சதுர்தஶ

எட்டு முக்கியமான தேவர்களாகப் பிறப்பது உயர்ந்தது; மனிதப் பிறப்பு நடுத்தரமானது; பறவைகள் போன்றவை தாழ்ந்தவை; இவை ஐந்து பிறப்புகள் சேர்த்து பதினான்கு ஆகின்றன.

உத்தராதரபாவோ ऽபி ஜ்ஞேயஸ்ஸம்ஸாரிணோ மலஃ யதாமபாவோ முக்தஸ்ய பூர்வம் பஶ்சாத்து பக்வதா

உயர்வு, தாழ்வு ஆகிய நிலைகள் சஞ்சரிக்கும் உயிர்களுக்கு மலமாகும்; விடுதலை பெற்றவர்களுக்கு மலமின்மை உள்ளது; முதலில் பழுக்காத நிலை, பின்னர் பழுத்த நிலை வருகிறது.

மலோ ऽப்யாமஶ்ச பக்வஶ்ச பவேத்ஸம்ஸாரகாரணம் ஆமே த்வதரதா பும்ஸாம் பக்வே தூத்தரதா க்ரமாத்

மலும் பழுக்காததும் பழுத்ததும் ஆகும்; அது பிறவி சுழற்சிக்கு காரணமாகிறது; பழுக்காத நிலையில் மனிதர்களுக்கு தாழ்வு, பழுத்த நிலையில் படிப்படியாக உயர்வு உண்டாகிறது.

பஶ்வாத்மாநஸ்த்ரிதாபிந்நா ஏகத்வித்ரிமலாஃ க்ரமாத் அத்ரோத்தரா ஏகமலா த்விமலா மத்யமா மதாஃ த்ரிமலாஸ்த்வதமா ஜ்ஞேயா யதோத்தரமதிஷ்டிதாஃ

பசுவாக உள்ள ஆன்மாக்கள் மூன்று வகைப்படும்: ஒருமலம், இருமலம், மூன்றுமலம் உடையவர்கள்; இதில் ஒருமலம் உடையவர்கள் உயர்ந்தவர்கள், இருமலம் நடுத்தரமானவர்கள், மூன்றுமலம் உடையவர்கள் தாழ்ந்தவர்கள்; இவர்கள் தத்தம் நிலைகளில் இருக்கின்றனர்.

த்ரிமலாநதிதிஷ்டம்தி த்விமலைகமலாஃ க்ரமாத் இத்தமௌபாதிகோ பேதோ விஶ்வஸ்ய பரிகல்பிதஃ

மூன்றுமலம் உடையவர்களை, இருமலம் மற்றும் ஒருமலம் உடையவர்கள் முறையே ஆட்சி செய்கின்றனர்; இப்படியாக, உபாதிகளின் அடிப்படையில் இந்த வேறுபாடு உலகில் தோற்றுவிக்கப்பட்டது.

ஏகத்வித்ரிமலாந்ஸர்வாஞ்சிவ ஏகோ ऽதிதிஷ்டதி அஶிவாத்மகமப்யேதச்சிவேநாதிஷ்டிதம் யதா

ஒருமலம், இருமலம், மூன்றுமலம் உடைய அனைவரையும் சிவன் ஒருவன் தான் ஆட்சி செய்கிறான்; சிவனல்லாத தன்மையையும் சிவன் தக்கபடி ஆள்கிறான்.

அருத்ராத்மகமித்யேவம் ருத்ரைர்ஜகததிஷ்டிதம் அண்டாந்தா ஹி மஹாபூமிஶ்ஶதருத்ராத்யதிஷ்டிதா

இவ்வாறு, சிவனல்லாத தன்மையையும் ருத்ரர்கள் ஆட்சி செய்கிறார்கள்; அண்டம் முதல் பெரிய பூமி வரை நூற்றுக்கணக்கான ருத்ரர்கள் மற்றும் பிறர் ஆளுகின்றனர்.

மாயாந்தமந்தரிக்ஷம் து ஹ்யமரேஶாதிபிஃ க்ரமாத் அம்குஷ்டமாத்ரபர்யந்தைஸ்ஸமம்தாத்ஸம்ததம் ததம்

மாயை வரையிலான இடமும் நடுவிலுள்ள வெளியும், அமரர்களின் தலைவர்கள் முதலியோர் முறையே விரிந்து, விரல் அளவு முதல் எல்லையற்ற அளவு வரை பரவி நிறைந்துள்ளன.

மஹாமாயாவஸாநா த்யௌர்வாய்வாத்யைர்புவநாதிபைஃ அநாஶ்ரிதாந்தைரத்வாந்தர்வர்திபிஸ்ஸமதிஷ்டிதாஃ

மகாமாயை முடிவில் உள்ள வானம், வாயு முதலிய உலக அதிபதிகள் ஆட்சி செய்கின்றனர்; ஆதாரமில்லாத இடத்தின் முடிவில் உள்ளவர்கள் பாதைகளுக்குள் தங்கியிருக்கின்றனர்.

தே ஹி ஸாக்ஷாத்திவிஷதஸ்த்வந்தரிக்ஷஸதஸ்ததா ப்ரு'திவீபத இத்யேவம் தேவா தேவவ்ரதைஃ ஸ்துதா

அவர்கள் நேரடியாக வானில் உள்ள தேவர்கள், அதுபோல் நடுவிலுள்ளவர்களும், பூமியில் உள்ளவர்களும்; இவ்வாறு, தேவர்கள் தங்கள் விரதங்களால் போற்றப்படுகின்றனர்.

ஏவந்த்ரிபிர்மலைராமைஃ பக்வைரேவ ப்ரு'தக்ப்ரு'தக் நிதாநபூதைஸ்ஸம்ஸாரரோகஃ பும்ஸாம் ப்ரவர்ததே

இவ்வாறு, மூன்று மலங்கள், பழுக்காததும் பழுத்ததும் தனித்தனியாக, மனிதர்களுக்கு பிறவி நோய்க்கு காரணமாகின்றன.

அஸ்ய ரோகஸ்ய பைஷஜ்யம் ஜ்ஞாநமேவ ந சாபரம் பிஷகாஜ்ஞாபகஃ ஶம்புஶ்ஶிவஃ பரமகாரணம்

இந்த நோய்க்கு ஒரே மருந்து அறிவே; வேறு எதுவும் இல்லை. அந்த மருந்தை அறிவிப்பவர் சம்பு சிவன், உன்னத காரணம்.

அதுஃகேநா ऽபி ஶக்தோ ऽஸௌ பஶூந்மோசயிதும் ஶிவஃ கதம் துஃகம் கரோதீதி நாத்ர கார்யா விசாரணா

எந்த ஒரு துன்பமுமின்றி உயிர்களை பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்க வல்லவர் சிவபெருமான்; அவர் எப்படி யாருக்கும் துன்பம் தர முடியும்? இதில் சந்தேகம் கொள்ளவே தேவையில்லை.

துஃகமேவ ஹி ஸர்வோ ऽபி ஸம்ஸார இதி நிஶ்சிதம் கதம் துஃகமதுஃகம் ஸ்யாத்ஸ்வபாவோ ஹ்யவிபர்யயஃ

இந்த உலக வாழ்க்கை முழுவதும் துன்பமே என்பதை நிச்சயமாக அறிந்திருக்க வேண்டும்; துன்பம் துன்பமில்லாததாக எப்படி மாறும்? இயல்பான தன்மை எப்போதும் மாறாது.

ந ஹி ரோகீ ஹ்யரோகீ ஸ்யாத்பிஷக்பைஷஜ்யகாரணாத் ரோகார்தம் து பிஷக்ரோகாத்பைஷஜைஸ்ஸுகமுத்தரேத்

ஒரு நோயாளி, வைத்தியர் அல்லது மருந்து காரணமாக உடனே ஆரோக்கியராக மாற மாட்டான்; ஆனால், வைத்தியர் மருந்துகளால் நோயால் பாதிக்கப்பட்டவனை நலமாக்குவார்.

ஏவம் ஸ்வபாவமலிநாந்ஸ்வபாவாத்துஃகிநஃ பஶூந் ஸ்வாஜ்ஞௌஷதவிதாநேந துஃகாந்மோசயதே ஶிவஃ

அதேபோல், இயல்பாக மாசும் துன்பமும் கொண்ட உயிர்களை, சிவபெருமான் தன் ஞானமும் மருந்துகளும் கொண்டு துன்பத்திலிருந்து விடுவிக்கிறார்.