ஶிவபுராணம்

மூர்தாத்மந்யேவமைஶ்வர்யமீஶ்வரஸ்யைவ நாத்மநாம் ந ஹி காஷ்டம் ஜ்வலத்யூர்த்வமக்நிரேவ ஜ்வலத்யஸௌ

உடல் கொண்ட ஆன்மாவில், எல்லாத் தலைமை சிவனுக்கே உண்டு; தனி ஆன்மாக்களுக்கு இல்லை. மரம் மேலே எரியாது, நெருப்பே எரிகிறது.

காஷ்டஸ்யாம்காரதா நாக்நேரேவமத்ராபி யோஜ்யதாம் அத ஏவ ஜகத்யஸ்மிந்காஷ்டபாஷாணம்ரு'த்ஸ்வபி

நெருப்பில் எரிந்து கரியாகும் தன்மை மரத்திற்கு, நெருப்புக்கல்ல; அதுபோல, இந்த உலகில் மரம், கல், மண் ஆகியவற்றிலும் இதை உணர வேண்டும்.

ஶிவாவேஶவஶாதேவ ஶிவத்வமுபசர்யதே மைத்ர்யாதயோ குணா கௌணாஸ்தஸ்மாத்தே பிந்நவ்ரு'த்தயஃ

சிவனின் ஆற்றல் காரணமாகத்தான் சிவநிலை ஏற்படுகிறது; நட்பு போன்ற பண்புகள் இரண்டாம் நிலைவை, ஆகவே அவற்றின் செயல்கள் வேறுபட்டவை.

தைர்குணைருபரக்தாநாம் தோஷாய ச குணாய ச யத்து கௌணமகௌணம் ச தத்ஸர்வமநுக்ரு'ஹ்ணதஃ ந குணாய ந தோஷாய ஶிவஸ்ய குணவ்ரு'த்தயஃ

இப்பண்புகள் உடையவர்களுக்கு, அவை நல்லதற்கும் தீமைக்கும் காரணமாகலாம்; ஆனால் இரண்டாம் நிலைதானும் அல்லாததுமான அனைத்தையும் சிவன் ஏற்கிறார்—சிவனுடைய பண்புகள் நன்மைக்கும் தீமைக்கும் காரணமல்ல.

ந சாநுக்ரஹஶப்தார்தம் கௌணமாஹுர்விபஶ்சிதஃ ஸம்ஸாரமோசநம் கிம் து ஶைவமாஜ்ஞாமயம் ஹிதம்

அனுக்கிரகம் என்ற சொல்லை இரண்டாம் நிலை என்று அறிவாளிகள் கூறுவதில்லை; பிறவிப்பிணியிலிருந்து விடுதலைதான் உண்மையான நன்மை, அது சிவனின் கட்டளையும், நல்லதுமானதாகும்.

ஹிதம் ததாஜ்ஞாகரணம் யத்திதம் ததநுக்ரஹஃ ஸர்வம் ஹிதே நியுஞ்ஜாவஃ ஸர்வாநுக்ரஹகாரகஃ

அவரது கட்டளையைப் பின்பற்றுவது நன்மை; அந்த நன்மையே அனுக்கிரகம். எல்லோரும் நன்மையில் ஈடுபட வேண்டும், ஏனெனில் சிவன் எல்லோருக்கும் அனுக்கிரகத்திற்குக் காரணம்.

யஸ்தூபகாரஶப்தார்தஸ்தமப்யாஹுரநுக்ரஹம் தஸ்யாபி ஹிதரூபத்வாச்சிவஃ ஸர்வோபகாரகஃ

உதவி என்ற சொல்லும் அனுக்கிரகமாகவே கூறப்படுகிறது, ஏனெனில் அதுவும் நன்மைதான்; ஆகவே சிவன் எல்லோருக்கும் உதவியாக இருப்பவர்.

ஹிதே ஸதா நியுக்தம் து ஸர்வம் சிதசிதாத்மகம் ஸ்வபாவப்ரதிபந்தம் தத்ஸமம் ந லபதே ஹிதம்

உயிரும் உயிரில்லாத அனைத்தும் எப்போதும் நன்மையில் ஈடுபடுகின்றன; ஆனால் தங்களது இயல்பின் தடையால், எல்லோரும் சமமாக நன்மை பெற முடியாது.

யதா விகாஸயத்யேவ ரவிஃ பத்மாநி பாநுபிஃ ஸமம் ந விகஸந்த்யேவ ஸ்வஸ்வபாவாநுரோததஃ

சூரியன் தனது கதிர்களால் தாமரைகள் மலரச் செய்கிறான்; ஆனால் எல்லா தாமரைகளும் சமமாக மலரவில்லை, ஒவ்வொன்றும் தன் இயல்பின்படி மலர்கின்றன.

ஸ்வபாவோ ऽபி ஹி பாவாநாம் பாவிநோ ऽர்தஸ்ய காரணம் ந ஹி ஸ்வபாவோ நஶ்யந்தமர்தம் கர்த்ரு'ஷு ஸாதயேத்

உயிர்களின் இயல்பு தான் நிகழும் காரியத்திற்கு காரணம்; ஆனால் அந்த இயல்பு, அழிகின்ற பொருளை செய்பவர்களிடம் விளைவிக்க முடியாது.

ஸுவர்ணமேவ நாம்காரம் த்ராவயத்யக்நிஸம்கமஃ ஏவம் பக்வமலாநேவ மோசயேந்ந ஶிவபராந்

பொன்னையே நெருப்புடன் சேரும் போது உருகும்; கரி அல்ல. அதுபோல், குற்றங்கள் முற்றியவர்களே விடுதலை பெறுவர், சிவனைச் சார்ந்தவர்களல்ல.

யத்யதா பவிதும் யோக்யம் தத்ததா ந பவேத்ஸ்வயம் விநா பாவநயா கர்தா ஸ்வதந்த்ரஸ்ஸந்ததோ பவேத்

எது எதற்காகத் தகுதியானதோ, அது தானாகவே ஆகாது; தொடர்ந்து சுதந்திரமான செய்பவர் மூலம்தான் அது நிகழும்.

ஸ்வபாவவிமலோ யத்வத்ஸர்வாநுக்ராஹகஶ்ஶிவஃ ஸ்வபாவமலிநாஸ்தத்வதாத்மநோ ஜீவஸம்ஜ்ஞிதாஃ

சிவன் இயல்பில் தூயவன், எல்லோருக்கும் அனுக்கிரகம் வழங்குபவர்; அதுபோல், இயல்பில் தூய்மையற்றவர்கள் 'ஜீவன்' எனப்படுகிறார்கள்.

அந்யதா ஸம்ஸரந்த்யேதே நியமாந்ந ஶிவஃ கதம் கர்மமாயாநுபந்தோஸ்ய ஸம்ஸாரஃ கத்யதே புதைஃ

இல்லை என்றால், இவை எல்லாம் விதிப்படி சஞ்சரிக்க வேண்டும்; ஆனால் சிவன் கர்மா மற்றும் மாயையால் கட்டுப்பட்டவர் என அறிவாளிகள் சொல்வதற்கு இடமில்லை.

அநுபந்தோ ऽயமஸ்யைவ ந ஶிவஸ்யேதி ஹேதுமாந் ஸ ஹேதுராத்மநாமேவ நிஜோ நாகந்துகோ மலஃ

இந்த பந்தம் தனி ஆன்மாவுக்கே உரியது, சிவனுக்கல்ல; காரணம், அந்த குற்றம் ஆன்மாவின் சொந்தமானது, வெளியிலிருந்து வந்ததல்ல.

ஆகந்துகத்வே கஸ்யாபி பாவ்யம் கேநாபி ஹேதுநா யோ ऽயம் ஹேதுரஸாவேகஸ்த்வவிசித்ரஸ்வபாவதஃ

அது வெளியிலிருந்து வந்தது என்றால், ஏதோ ஒரு காரணத்தால் தோன்றியிருக்க வேண்டும்; ஆனால் இந்தக் காரணம் தனித்துவமானது, அதன் சொந்த இயல்பினால் வருகிறது.

ஆத்மதாயாஃ ஸமத்வே ऽபி பத்தா முக்தாஃ பரே யதஃ பத்தேஷ்வேவ புநஃ கேசில்லயபோகாதிகாரதஃ

ஆன்மாவின் சாரம் ஒரே மாதிரியாக இருந்தாலும், சிலர் பந்தத்தில், சிலர் விடுதலையில் இருக்கிறார்கள்; பந்தத்தில் இருப்பவர்களில் சிலர், லயம் மற்றும் அனுபவம் ஆகிய அதிகாரத்தால் வேறுபடுகிறார்கள்.

ஜ்ஞாநைஶ்வர்யாதிவைஷம்யம் பஜந்தே ஸோத்தராதராஃ கேசிந்மூர்த்யாத்மதாம் யாந்தி கேசிதாஸந்நகோசராஃ

சில உயிர்கள் அறிவிலும், வல்லமையிலும் வேறுபாடுகளுடன் உயர்ந்தோ தாழ்ந்தோ இருக்கின்றனர்; சிலர் உருவம் பெற்று பிறக்கின்றனர்; மற்றவர்கள் அருகிலுள்ள இடங்களில் தங்குகின்றனர்.

மூர்த்யாத்மஸு ஶிவாஃ கேசிதத்வநாம் மூர்தஸு ஸ்திதாஃ மத்யே மஹேஶ்வரா ருத்ராஸ்த்வர்வாசீநபதே ஸ்திதாஃ

உருவம் பெற்றவர்களில் சிலர் பாதைகளின் உச்சியில் சிவராக இருக்கின்றனர்; நடுவில் மகேஸ்வரரும் ருத்ரர்களும் இருக்கின்றனர்; கீழ் நிலைகளில் இருப்பவர்கள் தாழ்ந்தவர்களாக உள்ளனர்.

ஆஸந்நே ऽபி ச மாயாயாஃ பரஸ்மாத்காரணாத்த்ரயம் தத்ராப்யாத்மா ஸ்திதோ ऽதஸ்தாதந்தராத்மா ச மத்யதஃ

மாயைக்கு அருகிலிருந்தாலும், ஒரு மூன்று காரணங்களால், அங்கேயும் ஆத்மா கீழே தங்கி, அந்தராத்மா நடுவில் இருக்கிறது.

பரஸ்தாத்பரமாத்மேதி ப்ரஹ்மவிஷ்ணுமஹேஶ்வராஃ வர்தந்தே வஸவஃ கேசித்பரமாத்மபதாஶ்ரயாஃ

அதற்கும் அப்பால் பரமாத்மா எனப்படும் உன்னத ஆன்மா இருக்கிறது; அங்கே பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் மற்றும் சில வசுக்கள் பரமாத்மா நிலையை அடைந்துள்ளனர்.

அந்தராத்மபதே கேசித்கேசிதாத்மபதே ததா ஶாந்த்யதீதபதே ஶைவாஃ ஶாந்தே மாஹேஶ்வரே ததஃ

சிலர் அந்தராத்மா நிலையில் இருக்கின்றனர், சிலர் ஆத்மா நிலையில் இருக்கின்றனர்; சைவர்கள் அமைதிக்கு அப்பாற்பட்ட நிலையில், அதன் பின் மகேஸ்வரர்கள் அமைதி நிலையில் இருக்கின்றனர்.

வித்யாயாந்து யதா ரௌத்ராஃ ப்ரதிஷ்டாயாம் து வைஷ்ணவாஃ நிவ்ரு'த்தௌ ச ததாத்மாநோ ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மாம்கயோநயஃ

அறிவின் பகுதியில் ரௌத்திரர்கள் இருக்கின்றனர்; நிலைபெறுதலின் பகுதியில் வைஷ்ணவர்கள்; விலகும் பகுதியில் ஆத்மாக்கள், பிரம்மா மற்றும் பிரம்மாவின் பிதாக்கள் இருக்கின்றனர்.

தேவயோந்யஷ்டகம் முக்யம் மாநுஷ்யமத மத்யமம் பக்ஷ்யாதயோ ऽதமாஃ பஞ்சயோநயஸ்தாஶ்சதுர்தஶ

எட்டு முக்கியமான தேவர்களாகப் பிறப்பது உயர்ந்தது; மனிதப் பிறப்பு நடுத்தரமானது; பறவைகள் போன்றவை தாழ்ந்தவை; இவை ஐந்து பிறப்புகள் சேர்த்து பதினான்கு ஆகின்றன.

உத்தராதரபாவோ ऽபி ஜ்ஞேயஸ்ஸம்ஸாரிணோ மலஃ யதாமபாவோ முக்தஸ்ய பூர்வம் பஶ்சாத்து பக்வதா

உயர்வு, தாழ்வு ஆகிய நிலைகள் சஞ்சரிக்கும் உயிர்களுக்கு மலமாகும்; விடுதலை பெற்றவர்களுக்கு மலமின்மை உள்ளது; முதலில் பழுக்காத நிலை, பின்னர் பழுத்த நிலை வருகிறது.

மலோ ऽப்யாமஶ்ச பக்வஶ்ச பவேத்ஸம்ஸாரகாரணம் ஆமே த்வதரதா பும்ஸாம் பக்வே தூத்தரதா க்ரமாத்

மலும் பழுக்காததும் பழுத்ததும் ஆகும்; அது பிறவி சுழற்சிக்கு காரணமாகிறது; பழுக்காத நிலையில் மனிதர்களுக்கு தாழ்வு, பழுத்த நிலையில் படிப்படியாக உயர்வு உண்டாகிறது.

பஶ்வாத்மாநஸ்த்ரிதாபிந்நா ஏகத்வித்ரிமலாஃ க்ரமாத் அத்ரோத்தரா ஏகமலா த்விமலா மத்யமா மதாஃ த்ரிமலாஸ்த்வதமா ஜ்ஞேயா யதோத்தரமதிஷ்டிதாஃ

பசுவாக உள்ள ஆன்மாக்கள் மூன்று வகைப்படும்: ஒருமலம், இருமலம், மூன்றுமலம் உடையவர்கள்; இதில் ஒருமலம் உடையவர்கள் உயர்ந்தவர்கள், இருமலம் நடுத்தரமானவர்கள், மூன்றுமலம் உடையவர்கள் தாழ்ந்தவர்கள்; இவர்கள் தத்தம் நிலைகளில் இருக்கின்றனர்.

த்ரிமலாநதிதிஷ்டம்தி த்விமலைகமலாஃ க்ரமாத் இத்தமௌபாதிகோ பேதோ விஶ்வஸ்ய பரிகல்பிதஃ

மூன்றுமலம் உடையவர்களை, இருமலம் மற்றும் ஒருமலம் உடையவர்கள் முறையே ஆட்சி செய்கின்றனர்; இப்படியாக, உபாதிகளின் அடிப்படையில் இந்த வேறுபாடு உலகில் தோற்றுவிக்கப்பட்டது.

ஏகத்வித்ரிமலாந்ஸர்வாஞ்சிவ ஏகோ ऽதிதிஷ்டதி அஶிவாத்மகமப்யேதச்சிவேநாதிஷ்டிதம் யதா

ஒருமலம், இருமலம், மூன்றுமலம் உடைய அனைவரையும் சிவன் ஒருவன் தான் ஆட்சி செய்கிறான்; சிவனல்லாத தன்மையையும் சிவன் தக்கபடி ஆள்கிறான்.