ஶிவபுராணம்

தஸ்மாத்துஃகாத்மிகாம் ஹிம்ஸாம் குர்வாணோ யஃ ஸநிர்க்ரு'ணஃ இதி நிர்பம்தயம்த்யேகே நியமோ நேதி சாபரே

ஆகவே, இரக்கம் இல்லாமல் வேதனை கொடுப்பவர்—இதனை சிலர் எப்போதும் தடை செய்யப்பட்டது என்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் அவ்வாறு அல்ல என்கிறார்கள்.

நிதாநஜ்ஞஸ்ய பிஷஜோ ருக்ணோ ஹிம்ஸாம் ப்ரயும்ஜதஃ ந கிம்சிதபி நைர்க்ரு'ண்யம் க்ரு'ணைவாத்ர ப்ரயோஜிகா

ஒரு மருத்துவர் காரணத்தை அறிந்து நோயாளிக்கு சிகிச்சை செய்யும் போது வேதனை கொடுத்தாலும், அதில் எந்தக் கடுமையும் இல்லை; இரக்கமே காரணம்.

க்ரு'ணாபி ந குணாயைவ ஹிம்ஸ்ரேஷு ப்ரதியோகிஷு தாத்ரு'ஶேஷு க்ரு'ணீ ப்ராந்த்யா க்ரு'ணாந்தரிதநிர்க்ரு'ணஃ

தீங்கு செய்பவர்களிடம் இரக்கம் காட்டுவது எப்போதும் நல்லது அல்ல; அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு தவறாக இரக்கம் காட்டினால் அது உண்மையில் இரக்கம் இல்லாததையே ஆகும்.

உபேக்ஷாபீஹ தோஷாஹ ரக்ஷ்யேஷு ப்ரதியோகிஷு ஶக்தௌ ஸத்யாமுபேக்ஷாதோ ரக்ஷ்யஸ்ஸத்யோ விபத்யதே

பாதுகாக்கும் சக்தி இருக்கும்போது கவனிக்காமல் விடுவது குறையாகும்; கவனிக்காமல் விட்டால் பாதுகாக்க வேண்டியவர் உடனே ஆபத்தில் சிக்குவார்.

ஸர்பஸ்யா ऽ ऽஸ்யகதம்பஶ்யந்யஸ்து ரக்ஷ்யமுபேக்ஷதே தோஷாபாஸாந்ஸமுத்ப்ரேக்ஷ்ய பலதஃ ஸோ ऽபி நிர்க்ரு'ணஃ

ஒரு பாம்பு வருவதைப் பார்த்தும், பாதுகாக்க வேண்டியவரை கவனிக்காமல் விட்டால், வெளிப்படையான குறைகளை மட்டும் எண்ணி விட்டால், முடிவில் அவரும் இரக்கம் இல்லாதவராகிவிடுகிறார்.

தஸ்மாத் க்ரு'ணா குணாயைவ ஸர்வதேதி ந ஸம்மதம் ஸம்மதம் ப்ராப்தகாமித்வம் ஸர்வம் த்வந்யதஸம்மதம்

ஆகவே, இரக்கம் எப்போதும் நல்லது என்று ஏற்கப்படவில்லை; வேண்டிய பயனைத் தருவதே ஏற்கப்படுகிறது, மற்றவை ஏற்கப்படுவதில்லை.

மூர்த்யாத்மஸ்வபி ராகாத்யா தோஷாஃ ஸந்த்யேவ வஸ்துதஃ ததாபி தேஷாமேவைதே ந ஶிவஸ்ய து ஸர்வதா அக்நாவபி ஸமாவிஷ்டம் தாம்ரம் கலு ஸகாலிகம்

உடல் கொண்ட உயிர்களில் ஆசை போன்ற குற்றங்கள் உண்மையில் உள்ளன; ஆனால் அவை அவர்களுக்கு மட்டுமே, சிவனுக்கு எப்போதும் இல்லை—எப்படி வெப்பத்தில் வைத்தாலும் தாமிரம் சில காலம் தனித்திருப்பதுபோல்.

இதி நாக்நிரஸௌ துஷ்யேத்தாம்ரஸம்ஸர்ககாரணாத் நாக்நேரஶுசிஸம்ஸர்காதஶுசித்வமபேக்ஷதே

அதனால், தாமிரத்தைத் தொடுவதால் நெருப்பு கெடுவதில்லை; தூய்மையற்றதைத் தொடுவதால் தூய்மையற்ற தன்மை தாமிரத்துக்கே வரும், நெருப்புக்கு அல்ல.

அஶுசேஸ்த்வக்நிஸம்யோகாச்சுசித்வமபி ஜாயதே ஏவம் ஶோத்யாத்மஸம்ஸர்காந்ந ஹ்யஶுத்தஃ ஶிவோ பவேத்

ஆனால் தூய்மையற்றது நெருப்புடன் சேர்ந்தால் தூய்மையடையும்; அதுபோல் தூய ஆன்மாவுடன் சேர்ந்தாலும் சிவன் ஒருபோதும் தூய்மையற்றவராக மாற மாட்டார்.

ஶிவஸம்ஸர்கதஸ்த்வேஷ ஶோத்யாத்மைவ ஹி ஶுத்யதி அயஸ்யக்நௌ ஸமாவிஷ்டே தாஹோ ऽக்நேரேவ நாயஸஃ

சிவனுடன் இணைவதினால், தூய்மையற்ற ஆன்மா தான் தூய்மையடைகிறது; இரும்பு நெருப்பில் வைக்கப்படும் போது, எரிதல் நெருப்புக்கே உரியது, இரும்புக்கல்ல அல்ல.

மூர்தாத்மந்யேவமைஶ்வர்யமீஶ்வரஸ்யைவ நாத்மநாம் ந ஹி காஷ்டம் ஜ்வலத்யூர்த்வமக்நிரேவ ஜ்வலத்யஸௌ

உடல் கொண்ட ஆன்மாவில், எல்லாத் தலைமை சிவனுக்கே உண்டு; தனி ஆன்மாக்களுக்கு இல்லை. மரம் மேலே எரியாது, நெருப்பே எரிகிறது.

காஷ்டஸ்யாம்காரதா நாக்நேரேவமத்ராபி யோஜ்யதாம் அத ஏவ ஜகத்யஸ்மிந்காஷ்டபாஷாணம்ரு'த்ஸ்வபி

நெருப்பில் எரிந்து கரியாகும் தன்மை மரத்திற்கு, நெருப்புக்கல்ல; அதுபோல, இந்த உலகில் மரம், கல், மண் ஆகியவற்றிலும் இதை உணர வேண்டும்.

ஶிவாவேஶவஶாதேவ ஶிவத்வமுபசர்யதே மைத்ர்யாதயோ குணா கௌணாஸ்தஸ்மாத்தே பிந்நவ்ரு'த்தயஃ

சிவனின் ஆற்றல் காரணமாகத்தான் சிவநிலை ஏற்படுகிறது; நட்பு போன்ற பண்புகள் இரண்டாம் நிலைவை, ஆகவே அவற்றின் செயல்கள் வேறுபட்டவை.

தைர்குணைருபரக்தாநாம் தோஷாய ச குணாய ச யத்து கௌணமகௌணம் ச தத்ஸர்வமநுக்ரு'ஹ்ணதஃ ந குணாய ந தோஷாய ஶிவஸ்ய குணவ்ரு'த்தயஃ

இப்பண்புகள் உடையவர்களுக்கு, அவை நல்லதற்கும் தீமைக்கும் காரணமாகலாம்; ஆனால் இரண்டாம் நிலைதானும் அல்லாததுமான அனைத்தையும் சிவன் ஏற்கிறார்—சிவனுடைய பண்புகள் நன்மைக்கும் தீமைக்கும் காரணமல்ல.

ந சாநுக்ரஹஶப்தார்தம் கௌணமாஹுர்விபஶ்சிதஃ ஸம்ஸாரமோசநம் கிம் து ஶைவமாஜ்ஞாமயம் ஹிதம்

அனுக்கிரகம் என்ற சொல்லை இரண்டாம் நிலை என்று அறிவாளிகள் கூறுவதில்லை; பிறவிப்பிணியிலிருந்து விடுதலைதான் உண்மையான நன்மை, அது சிவனின் கட்டளையும், நல்லதுமானதாகும்.

ஹிதம் ததாஜ்ஞாகரணம் யத்திதம் ததநுக்ரஹஃ ஸர்வம் ஹிதே நியுஞ்ஜாவஃ ஸர்வாநுக்ரஹகாரகஃ

அவரது கட்டளையைப் பின்பற்றுவது நன்மை; அந்த நன்மையே அனுக்கிரகம். எல்லோரும் நன்மையில் ஈடுபட வேண்டும், ஏனெனில் சிவன் எல்லோருக்கும் அனுக்கிரகத்திற்குக் காரணம்.

யஸ்தூபகாரஶப்தார்தஸ்தமப்யாஹுரநுக்ரஹம் தஸ்யாபி ஹிதரூபத்வாச்சிவஃ ஸர்வோபகாரகஃ

உதவி என்ற சொல்லும் அனுக்கிரகமாகவே கூறப்படுகிறது, ஏனெனில் அதுவும் நன்மைதான்; ஆகவே சிவன் எல்லோருக்கும் உதவியாக இருப்பவர்.

ஹிதே ஸதா நியுக்தம் து ஸர்வம் சிதசிதாத்மகம் ஸ்வபாவப்ரதிபந்தம் தத்ஸமம் ந லபதே ஹிதம்

உயிரும் உயிரில்லாத அனைத்தும் எப்போதும் நன்மையில் ஈடுபடுகின்றன; ஆனால் தங்களது இயல்பின் தடையால், எல்லோரும் சமமாக நன்மை பெற முடியாது.

யதா விகாஸயத்யேவ ரவிஃ பத்மாநி பாநுபிஃ ஸமம் ந விகஸந்த்யேவ ஸ்வஸ்வபாவாநுரோததஃ

சூரியன் தனது கதிர்களால் தாமரைகள் மலரச் செய்கிறான்; ஆனால் எல்லா தாமரைகளும் சமமாக மலரவில்லை, ஒவ்வொன்றும் தன் இயல்பின்படி மலர்கின்றன.

ஸ்வபாவோ ऽபி ஹி பாவாநாம் பாவிநோ ऽர்தஸ்ய காரணம் ந ஹி ஸ்வபாவோ நஶ்யந்தமர்தம் கர்த்ரு'ஷு ஸாதயேத்

உயிர்களின் இயல்பு தான் நிகழும் காரியத்திற்கு காரணம்; ஆனால் அந்த இயல்பு, அழிகின்ற பொருளை செய்பவர்களிடம் விளைவிக்க முடியாது.

ஸுவர்ணமேவ நாம்காரம் த்ராவயத்யக்நிஸம்கமஃ ஏவம் பக்வமலாநேவ மோசயேந்ந ஶிவபராந்

பொன்னையே நெருப்புடன் சேரும் போது உருகும்; கரி அல்ல. அதுபோல், குற்றங்கள் முற்றியவர்களே விடுதலை பெறுவர், சிவனைச் சார்ந்தவர்களல்ல.

யத்யதா பவிதும் யோக்யம் தத்ததா ந பவேத்ஸ்வயம் விநா பாவநயா கர்தா ஸ்வதந்த்ரஸ்ஸந்ததோ பவேத்

எது எதற்காகத் தகுதியானதோ, அது தானாகவே ஆகாது; தொடர்ந்து சுதந்திரமான செய்பவர் மூலம்தான் அது நிகழும்.

ஸ்வபாவவிமலோ யத்வத்ஸர்வாநுக்ராஹகஶ்ஶிவஃ ஸ்வபாவமலிநாஸ்தத்வதாத்மநோ ஜீவஸம்ஜ்ஞிதாஃ

சிவன் இயல்பில் தூயவன், எல்லோருக்கும் அனுக்கிரகம் வழங்குபவர்; அதுபோல், இயல்பில் தூய்மையற்றவர்கள் 'ஜீவன்' எனப்படுகிறார்கள்.

அந்யதா ஸம்ஸரந்த்யேதே நியமாந்ந ஶிவஃ கதம் கர்மமாயாநுபந்தோஸ்ய ஸம்ஸாரஃ கத்யதே புதைஃ

இல்லை என்றால், இவை எல்லாம் விதிப்படி சஞ்சரிக்க வேண்டும்; ஆனால் சிவன் கர்மா மற்றும் மாயையால் கட்டுப்பட்டவர் என அறிவாளிகள் சொல்வதற்கு இடமில்லை.

அநுபந்தோ ऽயமஸ்யைவ ந ஶிவஸ்யேதி ஹேதுமாந் ஸ ஹேதுராத்மநாமேவ நிஜோ நாகந்துகோ மலஃ

இந்த பந்தம் தனி ஆன்மாவுக்கே உரியது, சிவனுக்கல்ல; காரணம், அந்த குற்றம் ஆன்மாவின் சொந்தமானது, வெளியிலிருந்து வந்ததல்ல.

ஆகந்துகத்வே கஸ்யாபி பாவ்யம் கேநாபி ஹேதுநா யோ ऽயம் ஹேதுரஸாவேகஸ்த்வவிசித்ரஸ்வபாவதஃ

அது வெளியிலிருந்து வந்தது என்றால், ஏதோ ஒரு காரணத்தால் தோன்றியிருக்க வேண்டும்; ஆனால் இந்தக் காரணம் தனித்துவமானது, அதன் சொந்த இயல்பினால் வருகிறது.

ஆத்மதாயாஃ ஸமத்வே ऽபி பத்தா முக்தாஃ பரே யதஃ பத்தேஷ்வேவ புநஃ கேசில்லயபோகாதிகாரதஃ

ஆன்மாவின் சாரம் ஒரே மாதிரியாக இருந்தாலும், சிலர் பந்தத்தில், சிலர் விடுதலையில் இருக்கிறார்கள்; பந்தத்தில் இருப்பவர்களில் சிலர், லயம் மற்றும் அனுபவம் ஆகிய அதிகாரத்தால் வேறுபடுகிறார்கள்.

ஜ்ஞாநைஶ்வர்யாதிவைஷம்யம் பஜந்தே ஸோத்தராதராஃ கேசிந்மூர்த்யாத்மதாம் யாந்தி கேசிதாஸந்நகோசராஃ

சில உயிர்கள் அறிவிலும், வல்லமையிலும் வேறுபாடுகளுடன் உயர்ந்தோ தாழ்ந்தோ இருக்கின்றனர்; சிலர் உருவம் பெற்று பிறக்கின்றனர்; மற்றவர்கள் அருகிலுள்ள இடங்களில் தங்குகின்றனர்.

மூர்த்யாத்மஸு ஶிவாஃ கேசிதத்வநாம் மூர்தஸு ஸ்திதாஃ மத்யே மஹேஶ்வரா ருத்ராஸ்த்வர்வாசீநபதே ஸ்திதாஃ

உருவம் பெற்றவர்களில் சிலர் பாதைகளின் உச்சியில் சிவராக இருக்கின்றனர்; நடுவில் மகேஸ்வரரும் ருத்ரர்களும் இருக்கின்றனர்; கீழ் நிலைகளில் இருப்பவர்கள் தாழ்ந்தவர்களாக உள்ளனர்.