ஶிவபுராணம்

யத்ஸித்திரீஶ்வரத்வேந கார்யவர்கஸ்ய க்ரு'த்ஸ்நஶஃ ந ஸ சேதீஶதாம் குர்யாஜ்ஜகதஃ கதமீஶ்வரஃ

ஈசனாக செயல்களின் அனைத்தையும் முழுமையாக நிறைவேற்றும் சாதனைதான் அவன் ஆண்டுவை காட்டுகிறது; அவன் உலகை ஆண்டிலானால், எப்படி உலகின் ஆண்டவனாக இருக்க முடியும்?

ஈஶேச்சா ச விதாத்ரு'த்வம் விதேராஜ்ஞாபநம் பரம் ஆஜ்ஞாவஶ்யமிதம் குர்யாந்ந குர்யாதிதி ஶாஸநம்

இறைவனின் சித்தமே படைக்கும் சக்தி; படைப்பாளியின் கட்டளையே உயர்ந்தது. அவர் கூறுவது: 'இதை செய்ய வேண்டும், இதை செய்யக்கூடாது' என்பதே ஆணை.

தச்சாஸநாநுவர்தித்வம் ஸாதுபாவஸ்ய லக்ஷணம் விபரீதஸமாதோஃ ஸ்யாந்ந ஸர்வம் தத்து த்ரு'ஶ்யதே

அந்த ஆணையைப் பின்பற்றுவதே நல்லவர்களின் அடையாளம்; அதற்கு எதிராக நடந்தால் அது நல்லது அல்ல. ஆனால் எல்லா நடத்தையும் இப்படியே காணப்படுவதில்லை.

ஸாது ஸம்ரக்ஷணீயம் சேத்விநிவர்த்யமஸாது யத் நிவர்ததே ச ஸாமாதேரம்தே தண்டோ ஹி ஸாதநம்

நல்லது என்றால் அதை காக்க வேண்டும்; நல்லதல்ல என்றால் அதை விலக்க வேண்டும். சமாதானம் பலிக்கவில்லை என்றால் தண்டனை தான் வழி.

ஹிதார்தலக்ஷணம் சேதம் தண்டாந்தமநுஶாஸநம் அதோ யத்விபரீதம் ததஹிதம் ஸம்ப்ரசக்ஷதே

இத்தகைய ஒழுக்கம், தண்டனை வரை செல்லும் போது, பயன் தருவதே அதன் குறிக்கோள்; அதற்கு மாறானது தீமையென்று கூறப்படுகின்றது.

ஹிதே ஸதா நிஷண்ணாநாமீஶ்வரஸ்ய நிதர்ஶநம் ஸ கதம் துஷ்யதே ஸத்பிரஸதாமேவ நிக்ரஹாத்

நன்மையில் எப்போதும் நிலைத்திருப்பவர்கள் இறைவனுக்கே எடுத்துக்காட்டு. அவர்கள் தீயவர்களை மட்டுமே அடக்கும்போது, நல்லவர்களை எப்படி குறை கூற முடியும்?

அயுக்தகாரிணோ லோகே கர்ஹணீயாவிவேகிதா யதுத்வேஜயதே லோகந்ததயுக்தம் ப்ரசக்ஷதே

உலகில் தவறாகவும் விவேகம் இல்லாமல் நடக்கும்வர்கள் பழிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்; மக்களை கலக்கம் செய்யும் எதுவும் தவறானதாகக் கருதப்படுகிறது.

ஸர்வோ ऽபி நிக்ரஹோ லோகே ந ச வித்வேஷபூர்வகஃ ந ஹி த்வேஷ்டி பிதா புத்ரம் யோ நிக்ரு'ஹ்யாதி ஶிக்ஷயேத்

உலகில் எல்லா அடக்கமும் வெறுப்பால் வருவதில்லை; ஒரு தந்தை தன் மகனை அடக்கி கற்பிப்பது வெறுப்பால் அல்ல.

மாத்யஸ்தேநாபி நிக்ராஹ்யாந்யோ நிக்ரு'ஹ்ணாதி மார்கதஃ தஸ்யாப்யவஶ்யம் யத்கிம்சிந்நைர்க்ரு'ண்யமநுவர்ததே

நடுநிலையிலிருப்பவரும் தேவையானபோது பிறரை அடக்க வேண்டும்; ஆனால் அப்படி செய்வதில் சிறிது கடுமை தவிர்க்க முடியாது.

அந்யதா ந ஹிநஸ்த்யேவ ஸதோஷாநப்யஸௌ பராந் ஹிநஸ்தி சாயமப்யஜ்ஞாந்பரம் மாத்யஸ்த்யமாசரந்

இல்லையெனில், தவறு இருந்தாலும் அவர் பிறருக்கு தீங்கு செய்ய மாட்டார்; ஆனால் அறியாமையால் நடுநிலைப் போக்கு கொண்டால், அவர் தீங்கு செய்கிறார்.

தஸ்மாத்துஃகாத்மிகாம் ஹிம்ஸாம் குர்வாணோ யஃ ஸநிர்க்ரு'ணஃ இதி நிர்பம்தயம்த்யேகே நியமோ நேதி சாபரே

ஆகவே, இரக்கம் இல்லாமல் வேதனை கொடுப்பவர்—இதனை சிலர் எப்போதும் தடை செய்யப்பட்டது என்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் அவ்வாறு அல்ல என்கிறார்கள்.

நிதாநஜ்ஞஸ்ய பிஷஜோ ருக்ணோ ஹிம்ஸாம் ப்ரயும்ஜதஃ ந கிம்சிதபி நைர்க்ரு'ண்யம் க்ரு'ணைவாத்ர ப்ரயோஜிகா

ஒரு மருத்துவர் காரணத்தை அறிந்து நோயாளிக்கு சிகிச்சை செய்யும் போது வேதனை கொடுத்தாலும், அதில் எந்தக் கடுமையும் இல்லை; இரக்கமே காரணம்.

க்ரு'ணாபி ந குணாயைவ ஹிம்ஸ்ரேஷு ப்ரதியோகிஷு தாத்ரு'ஶேஷு க்ரு'ணீ ப்ராந்த்யா க்ரு'ணாந்தரிதநிர்க்ரு'ணஃ

தீங்கு செய்பவர்களிடம் இரக்கம் காட்டுவது எப்போதும் நல்லது அல்ல; அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு தவறாக இரக்கம் காட்டினால் அது உண்மையில் இரக்கம் இல்லாததையே ஆகும்.

உபேக்ஷாபீஹ தோஷாஹ ரக்ஷ்யேஷு ப்ரதியோகிஷு ஶக்தௌ ஸத்யாமுபேக்ஷாதோ ரக்ஷ்யஸ்ஸத்யோ விபத்யதே

பாதுகாக்கும் சக்தி இருக்கும்போது கவனிக்காமல் விடுவது குறையாகும்; கவனிக்காமல் விட்டால் பாதுகாக்க வேண்டியவர் உடனே ஆபத்தில் சிக்குவார்.

ஸர்பஸ்யா ऽ ऽஸ்யகதம்பஶ்யந்யஸ்து ரக்ஷ்யமுபேக்ஷதே தோஷாபாஸாந்ஸமுத்ப்ரேக்ஷ்ய பலதஃ ஸோ ऽபி நிர்க்ரு'ணஃ

ஒரு பாம்பு வருவதைப் பார்த்தும், பாதுகாக்க வேண்டியவரை கவனிக்காமல் விட்டால், வெளிப்படையான குறைகளை மட்டும் எண்ணி விட்டால், முடிவில் அவரும் இரக்கம் இல்லாதவராகிவிடுகிறார்.

தஸ்மாத் க்ரு'ணா குணாயைவ ஸர்வதேதி ந ஸம்மதம் ஸம்மதம் ப்ராப்தகாமித்வம் ஸர்வம் த்வந்யதஸம்மதம்

ஆகவே, இரக்கம் எப்போதும் நல்லது என்று ஏற்கப்படவில்லை; வேண்டிய பயனைத் தருவதே ஏற்கப்படுகிறது, மற்றவை ஏற்கப்படுவதில்லை.

மூர்த்யாத்மஸ்வபி ராகாத்யா தோஷாஃ ஸந்த்யேவ வஸ்துதஃ ததாபி தேஷாமேவைதே ந ஶிவஸ்ய து ஸர்வதா அக்நாவபி ஸமாவிஷ்டம் தாம்ரம் கலு ஸகாலிகம்

உடல் கொண்ட உயிர்களில் ஆசை போன்ற குற்றங்கள் உண்மையில் உள்ளன; ஆனால் அவை அவர்களுக்கு மட்டுமே, சிவனுக்கு எப்போதும் இல்லை—எப்படி வெப்பத்தில் வைத்தாலும் தாமிரம் சில காலம் தனித்திருப்பதுபோல்.

இதி நாக்நிரஸௌ துஷ்யேத்தாம்ரஸம்ஸர்ககாரணாத் நாக்நேரஶுசிஸம்ஸர்காதஶுசித்வமபேக்ஷதே

அதனால், தாமிரத்தைத் தொடுவதால் நெருப்பு கெடுவதில்லை; தூய்மையற்றதைத் தொடுவதால் தூய்மையற்ற தன்மை தாமிரத்துக்கே வரும், நெருப்புக்கு அல்ல.

அஶுசேஸ்த்வக்நிஸம்யோகாச்சுசித்வமபி ஜாயதே ஏவம் ஶோத்யாத்மஸம்ஸர்காந்ந ஹ்யஶுத்தஃ ஶிவோ பவேத்

ஆனால் தூய்மையற்றது நெருப்புடன் சேர்ந்தால் தூய்மையடையும்; அதுபோல் தூய ஆன்மாவுடன் சேர்ந்தாலும் சிவன் ஒருபோதும் தூய்மையற்றவராக மாற மாட்டார்.

ஶிவஸம்ஸர்கதஸ்த்வேஷ ஶோத்யாத்மைவ ஹி ஶுத்யதி அயஸ்யக்நௌ ஸமாவிஷ்டே தாஹோ ऽக்நேரேவ நாயஸஃ

சிவனுடன் இணைவதினால், தூய்மையற்ற ஆன்மா தான் தூய்மையடைகிறது; இரும்பு நெருப்பில் வைக்கப்படும் போது, எரிதல் நெருப்புக்கே உரியது, இரும்புக்கல்ல அல்ல.

மூர்தாத்மந்யேவமைஶ்வர்யமீஶ்வரஸ்யைவ நாத்மநாம் ந ஹி காஷ்டம் ஜ்வலத்யூர்த்வமக்நிரேவ ஜ்வலத்யஸௌ

உடல் கொண்ட ஆன்மாவில், எல்லாத் தலைமை சிவனுக்கே உண்டு; தனி ஆன்மாக்களுக்கு இல்லை. மரம் மேலே எரியாது, நெருப்பே எரிகிறது.

காஷ்டஸ்யாம்காரதா நாக்நேரேவமத்ராபி யோஜ்யதாம் அத ஏவ ஜகத்யஸ்மிந்காஷ்டபாஷாணம்ரு'த்ஸ்வபி

நெருப்பில் எரிந்து கரியாகும் தன்மை மரத்திற்கு, நெருப்புக்கல்ல; அதுபோல, இந்த உலகில் மரம், கல், மண் ஆகியவற்றிலும் இதை உணர வேண்டும்.

ஶிவாவேஶவஶாதேவ ஶிவத்வமுபசர்யதே மைத்ர்யாதயோ குணா கௌணாஸ்தஸ்மாத்தே பிந்நவ்ரு'த்தயஃ

சிவனின் ஆற்றல் காரணமாகத்தான் சிவநிலை ஏற்படுகிறது; நட்பு போன்ற பண்புகள் இரண்டாம் நிலைவை, ஆகவே அவற்றின் செயல்கள் வேறுபட்டவை.

தைர்குணைருபரக்தாநாம் தோஷாய ச குணாய ச யத்து கௌணமகௌணம் ச தத்ஸர்வமநுக்ரு'ஹ்ணதஃ ந குணாய ந தோஷாய ஶிவஸ்ய குணவ்ரு'த்தயஃ

இப்பண்புகள் உடையவர்களுக்கு, அவை நல்லதற்கும் தீமைக்கும் காரணமாகலாம்; ஆனால் இரண்டாம் நிலைதானும் அல்லாததுமான அனைத்தையும் சிவன் ஏற்கிறார்—சிவனுடைய பண்புகள் நன்மைக்கும் தீமைக்கும் காரணமல்ல.

ந சாநுக்ரஹஶப்தார்தம் கௌணமாஹுர்விபஶ்சிதஃ ஸம்ஸாரமோசநம் கிம் து ஶைவமாஜ்ஞாமயம் ஹிதம்

அனுக்கிரகம் என்ற சொல்லை இரண்டாம் நிலை என்று அறிவாளிகள் கூறுவதில்லை; பிறவிப்பிணியிலிருந்து விடுதலைதான் உண்மையான நன்மை, அது சிவனின் கட்டளையும், நல்லதுமானதாகும்.

ஹிதம் ததாஜ்ஞாகரணம் யத்திதம் ததநுக்ரஹஃ ஸர்வம் ஹிதே நியுஞ்ஜாவஃ ஸர்வாநுக்ரஹகாரகஃ

அவரது கட்டளையைப் பின்பற்றுவது நன்மை; அந்த நன்மையே அனுக்கிரகம். எல்லோரும் நன்மையில் ஈடுபட வேண்டும், ஏனெனில் சிவன் எல்லோருக்கும் அனுக்கிரகத்திற்குக் காரணம்.

யஸ்தூபகாரஶப்தார்தஸ்தமப்யாஹுரநுக்ரஹம் தஸ்யாபி ஹிதரூபத்வாச்சிவஃ ஸர்வோபகாரகஃ

உதவி என்ற சொல்லும் அனுக்கிரகமாகவே கூறப்படுகிறது, ஏனெனில் அதுவும் நன்மைதான்; ஆகவே சிவன் எல்லோருக்கும் உதவியாக இருப்பவர்.

ஹிதே ஸதா நியுக்தம் து ஸர்வம் சிதசிதாத்மகம் ஸ்வபாவப்ரதிபந்தம் தத்ஸமம் ந லபதே ஹிதம்

உயிரும் உயிரில்லாத அனைத்தும் எப்போதும் நன்மையில் ஈடுபடுகின்றன; ஆனால் தங்களது இயல்பின் தடையால், எல்லோரும் சமமாக நன்மை பெற முடியாது.

யதா விகாஸயத்யேவ ரவிஃ பத்மாநி பாநுபிஃ ஸமம் ந விகஸந்த்யேவ ஸ்வஸ்வபாவாநுரோததஃ

சூரியன் தனது கதிர்களால் தாமரைகள் மலரச் செய்கிறான்; ஆனால் எல்லா தாமரைகளும் சமமாக மலரவில்லை, ஒவ்வொன்றும் தன் இயல்பின்படி மலர்கின்றன.