ஶிவபுராணம்

லிம்காதாவபி தத்க்ரு'த்யமர்சாயாம் ச விஶேஷதஃ தத்தந்மூர்த்யாத்மபாவேந ஶிவோ ऽஸ்மாபிருபாஸ்யதே

லிங்கம் முதலிய உருவங்களிலும், குறிப்பாக அர்ச்சனையிலும், அந்த உருவத்தின் தன்மையில் சிவனை நாம் அணுக வேண்டும்.

யதாநுக்ரு'ஹ்யதே ஸோ ऽபி மூர்த்யாத்மா பாரமேஷ்டிநா ததா மூர்த்யாத்மநிஷ்டேந ஶிவேந பஶவோ வயம்

எப்படி அந்த உருவம் பரம ஈசுவரனால் அருள்பெறுகிறதோ, அதுபோல் உருவத்தில் நிலை கொண்ட சிவனால் நாமும் உயிரினங்களும் அருள்பெறுகிறோம்.

லோகாநுக்ரஹணாயைவ ஶிவேந பரமேஷ்டிநா ஸதாஶிவாதயஸ்ஸர்வே மூர்த்யாத்மநோ ऽப்யதிஷ்டிதாஃ

உலக நலனுக்காகவே, சதாசிவன் முதலிய அனைவரும் உருவத்திலும் பரம சிவனால் எப்போதும் நிலைநிறுத்தப்படுகிறார்கள்.

ஆத்மநாமேவ போகாய மோக்ஷாய ச விஶேஷதஃ தத்த்வாதத்த்வஸ்வரூபேஷு மூர்த்யாத்மஸு ஶிவாந்வயஃ

ஆன்மாக்களின் அனுபவத்திற்கும், குறிப்பாக விடுதலிக்காகவும், உண்மை மற்றும் பொய் ஆகியவற்றில் உருவத்துடன் சிவன் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறான்.

போகஃ கர்மவிபாகாத்மா ஸுகதுஃகாத்மகோ மதஃ ந ச கர்ம ஶிவோ ऽஸ்தீதி தஸ்ய போகஃ கிமாத்மகஃ

அனுபவம் என்பது கர்ம விளைவாகும்; அது இன்பமும் துன்பமும் கொண்டது. ஆனால் சிவனுக்கு கர்மம் இல்லை; எனவே, அவனுக்கு எந்த அனுபவமும் இல்லை.

ஸர்வம் ஶிவோ ऽநுக்ரு'ஹ்ணாதி ந நிக்ரு'ஹ்ணாதி கிம்சந நிக்ரு'ஹ்ணதாம் து யே தோஷாஶ்ஶிவே தேஷாமஸம்பவாத்

சிவன் எல்லாவற்றையும் அருளுகிறான், எதையும் தடுக்கவில்லை; தடுக்கிறவர்களுக்கு குறைகள் உண்டாகும், ஆனால் அந்த குறைகள் சிவனுக்கு இல்லை.

யே புநர்நிக்ரஹாஃ கேசித்ப்ரஹ்மாதிஷு நிதர்ஶிதாஃ தே ऽபி லோகஹிதாயைவ க்ரு'தாஃ ஶ்ரீகண்டமூர்திநா

பிரம்மா முதலியவர்களில் காணப்படும் தடுக்கப்பட்ட செயல்களும், அவை உலக நன்மைக்காகவே ஸ்ரீகண்ட ரூபத்தில் சிவனால் செய்யப்படுகின்றன.

ப்ரஹ்மாண்டஸ்யாதிபத்யம் ஹி ஶ்ரீகண்டஸ்ய ந ஸம்ஶயஃ ஶ்ரீகண்டாக்யாம் ஶிவோ மூர்திம் க்ரீடதீமதிதிஷ்டதி

பிரம்மாண்டத்தின் ஆண்டுவை ஸ்ரீகண்டனுக்கே என்று சந்தேகம் இல்லை; ஸ்ரீகண்டன் என்ற பெயரில் விளையாடும் உருவத்தில் சிவன் இருக்கிறான்.

ஸதோஷா ஏவ தேவாத்யா நிக்ரு'ஹீதா யதோதிதம் ததஸ்தேபி விபாப்மாநஃ ப்ரஜாஶ்சாபி கதஜ்வராஃ

குறைகள் உடைய தேவர்கள் மற்றும் பிறர் தடுக்கப்படுகிறார்கள் என்று கூறப்பட்டது; அதனால் அவர்கள் பாவம் நீங்கி, மக்கள் துன்பம் தீர்கிறார்கள்.

நிக்ரஹோ ऽபி ஸ்வரூபேண விதுஷாம் ந ஜுகுப்ஸிதஃ அத ஏவ ஹி தண்ட்யேஷு தண்டோ ராஜ்ஞாம் ப்ரஶஸ்யதே

தடுக்கப்படுதல் இயல்பாகவே ஞானிகளால் இகழப்பட வேண்டியது அல்ல; அதனால் தான், தண்டனைக்குரியவர்களுக்கு அரசர்கள் தண்டனை வழங்குவதைப் புகழ்கிறார்கள்.

யத்ஸித்திரீஶ்வரத்வேந கார்யவர்கஸ்ய க்ரு'த்ஸ்நஶஃ ந ஸ சேதீஶதாம் குர்யாஜ்ஜகதஃ கதமீஶ்வரஃ

ஈசனாக செயல்களின் அனைத்தையும் முழுமையாக நிறைவேற்றும் சாதனைதான் அவன் ஆண்டுவை காட்டுகிறது; அவன் உலகை ஆண்டிலானால், எப்படி உலகின் ஆண்டவனாக இருக்க முடியும்?

ஈஶேச்சா ச விதாத்ரு'த்வம் விதேராஜ்ஞாபநம் பரம் ஆஜ்ஞாவஶ்யமிதம் குர்யாந்ந குர்யாதிதி ஶாஸநம்

இறைவனின் சித்தமே படைக்கும் சக்தி; படைப்பாளியின் கட்டளையே உயர்ந்தது. அவர் கூறுவது: 'இதை செய்ய வேண்டும், இதை செய்யக்கூடாது' என்பதே ஆணை.

தச்சாஸநாநுவர்தித்வம் ஸாதுபாவஸ்ய லக்ஷணம் விபரீதஸமாதோஃ ஸ்யாந்ந ஸர்வம் தத்து த்ரு'ஶ்யதே

அந்த ஆணையைப் பின்பற்றுவதே நல்லவர்களின் அடையாளம்; அதற்கு எதிராக நடந்தால் அது நல்லது அல்ல. ஆனால் எல்லா நடத்தையும் இப்படியே காணப்படுவதில்லை.

ஸாது ஸம்ரக்ஷணீயம் சேத்விநிவர்த்யமஸாது யத் நிவர்ததே ச ஸாமாதேரம்தே தண்டோ ஹி ஸாதநம்

நல்லது என்றால் அதை காக்க வேண்டும்; நல்லதல்ல என்றால் அதை விலக்க வேண்டும். சமாதானம் பலிக்கவில்லை என்றால் தண்டனை தான் வழி.

ஹிதார்தலக்ஷணம் சேதம் தண்டாந்தமநுஶாஸநம் அதோ யத்விபரீதம் ததஹிதம் ஸம்ப்ரசக்ஷதே

இத்தகைய ஒழுக்கம், தண்டனை வரை செல்லும் போது, பயன் தருவதே அதன் குறிக்கோள்; அதற்கு மாறானது தீமையென்று கூறப்படுகின்றது.

ஹிதே ஸதா நிஷண்ணாநாமீஶ்வரஸ்ய நிதர்ஶநம் ஸ கதம் துஷ்யதே ஸத்பிரஸதாமேவ நிக்ரஹாத்

நன்மையில் எப்போதும் நிலைத்திருப்பவர்கள் இறைவனுக்கே எடுத்துக்காட்டு. அவர்கள் தீயவர்களை மட்டுமே அடக்கும்போது, நல்லவர்களை எப்படி குறை கூற முடியும்?

அயுக்தகாரிணோ லோகே கர்ஹணீயாவிவேகிதா யதுத்வேஜயதே லோகந்ததயுக்தம் ப்ரசக்ஷதே

உலகில் தவறாகவும் விவேகம் இல்லாமல் நடக்கும்வர்கள் பழிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்; மக்களை கலக்கம் செய்யும் எதுவும் தவறானதாகக் கருதப்படுகிறது.

ஸர்வோ ऽபி நிக்ரஹோ லோகே ந ச வித்வேஷபூர்வகஃ ந ஹி த்வேஷ்டி பிதா புத்ரம் யோ நிக்ரு'ஹ்யாதி ஶிக்ஷயேத்

உலகில் எல்லா அடக்கமும் வெறுப்பால் வருவதில்லை; ஒரு தந்தை தன் மகனை அடக்கி கற்பிப்பது வெறுப்பால் அல்ல.

மாத்யஸ்தேநாபி நிக்ராஹ்யாந்யோ நிக்ரு'ஹ்ணாதி மார்கதஃ தஸ்யாப்யவஶ்யம் யத்கிம்சிந்நைர்க்ரு'ண்யமநுவர்ததே

நடுநிலையிலிருப்பவரும் தேவையானபோது பிறரை அடக்க வேண்டும்; ஆனால் அப்படி செய்வதில் சிறிது கடுமை தவிர்க்க முடியாது.

அந்யதா ந ஹிநஸ்த்யேவ ஸதோஷாநப்யஸௌ பராந் ஹிநஸ்தி சாயமப்யஜ்ஞாந்பரம் மாத்யஸ்த்யமாசரந்

இல்லையெனில், தவறு இருந்தாலும் அவர் பிறருக்கு தீங்கு செய்ய மாட்டார்; ஆனால் அறியாமையால் நடுநிலைப் போக்கு கொண்டால், அவர் தீங்கு செய்கிறார்.

தஸ்மாத்துஃகாத்மிகாம் ஹிம்ஸாம் குர்வாணோ யஃ ஸநிர்க்ரு'ணஃ இதி நிர்பம்தயம்த்யேகே நியமோ நேதி சாபரே

ஆகவே, இரக்கம் இல்லாமல் வேதனை கொடுப்பவர்—இதனை சிலர் எப்போதும் தடை செய்யப்பட்டது என்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் அவ்வாறு அல்ல என்கிறார்கள்.

நிதாநஜ்ஞஸ்ய பிஷஜோ ருக்ணோ ஹிம்ஸாம் ப்ரயும்ஜதஃ ந கிம்சிதபி நைர்க்ரு'ண்யம் க்ரு'ணைவாத்ர ப்ரயோஜிகா

ஒரு மருத்துவர் காரணத்தை அறிந்து நோயாளிக்கு சிகிச்சை செய்யும் போது வேதனை கொடுத்தாலும், அதில் எந்தக் கடுமையும் இல்லை; இரக்கமே காரணம்.

க்ரு'ணாபி ந குணாயைவ ஹிம்ஸ்ரேஷு ப்ரதியோகிஷு தாத்ரு'ஶேஷு க்ரு'ணீ ப்ராந்த்யா க்ரு'ணாந்தரிதநிர்க்ரு'ணஃ

தீங்கு செய்பவர்களிடம் இரக்கம் காட்டுவது எப்போதும் நல்லது அல்ல; அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு தவறாக இரக்கம் காட்டினால் அது உண்மையில் இரக்கம் இல்லாததையே ஆகும்.

உபேக்ஷாபீஹ தோஷாஹ ரக்ஷ்யேஷு ப்ரதியோகிஷு ஶக்தௌ ஸத்யாமுபேக்ஷாதோ ரக்ஷ்யஸ்ஸத்யோ விபத்யதே

பாதுகாக்கும் சக்தி இருக்கும்போது கவனிக்காமல் விடுவது குறையாகும்; கவனிக்காமல் விட்டால் பாதுகாக்க வேண்டியவர் உடனே ஆபத்தில் சிக்குவார்.

ஸர்பஸ்யா ऽ ऽஸ்யகதம்பஶ்யந்யஸ்து ரக்ஷ்யமுபேக்ஷதே தோஷாபாஸாந்ஸமுத்ப்ரேக்ஷ்ய பலதஃ ஸோ ऽபி நிர்க்ரு'ணஃ

ஒரு பாம்பு வருவதைப் பார்த்தும், பாதுகாக்க வேண்டியவரை கவனிக்காமல் விட்டால், வெளிப்படையான குறைகளை மட்டும் எண்ணி விட்டால், முடிவில் அவரும் இரக்கம் இல்லாதவராகிவிடுகிறார்.

தஸ்மாத் க்ரு'ணா குணாயைவ ஸர்வதேதி ந ஸம்மதம் ஸம்மதம் ப்ராப்தகாமித்வம் ஸர்வம் த்வந்யதஸம்மதம்

ஆகவே, இரக்கம் எப்போதும் நல்லது என்று ஏற்கப்படவில்லை; வேண்டிய பயனைத் தருவதே ஏற்கப்படுகிறது, மற்றவை ஏற்கப்படுவதில்லை.

மூர்த்யாத்மஸ்வபி ராகாத்யா தோஷாஃ ஸந்த்யேவ வஸ்துதஃ ததாபி தேஷாமேவைதே ந ஶிவஸ்ய து ஸர்வதா அக்நாவபி ஸமாவிஷ்டம் தாம்ரம் கலு ஸகாலிகம்

உடல் கொண்ட உயிர்களில் ஆசை போன்ற குற்றங்கள் உண்மையில் உள்ளன; ஆனால் அவை அவர்களுக்கு மட்டுமே, சிவனுக்கு எப்போதும் இல்லை—எப்படி வெப்பத்தில் வைத்தாலும் தாமிரம் சில காலம் தனித்திருப்பதுபோல்.

இதி நாக்நிரஸௌ துஷ்யேத்தாம்ரஸம்ஸர்ககாரணாத் நாக்நேரஶுசிஸம்ஸர்காதஶுசித்வமபேக்ஷதே

அதனால், தாமிரத்தைத் தொடுவதால் நெருப்பு கெடுவதில்லை; தூய்மையற்றதைத் தொடுவதால் தூய்மையற்ற தன்மை தாமிரத்துக்கே வரும், நெருப்புக்கு அல்ல.

அஶுசேஸ்த்வக்நிஸம்யோகாச்சுசித்வமபி ஜாயதே ஏவம் ஶோத்யாத்மஸம்ஸர்காந்ந ஹ்யஶுத்தஃ ஶிவோ பவேத்

ஆனால் தூய்மையற்றது நெருப்புடன் சேர்ந்தால் தூய்மையடையும்; அதுபோல் தூய ஆன்மாவுடன் சேர்ந்தாலும் சிவன் ஒருபோதும் தூய்மையற்றவராக மாற மாட்டார்.