ஶிவபுராணம்

அநுக்ராஹ்யநபேக்ஷோ ऽஸ்தி ந ஹி கஶ்சிதநுக்ரஹஃ அதஃ ஸ்வாதந்த்ர்யஶப்தார்தாநநபேக்ஷத்வலக்ஷணஃ

அருள்பெறுவோருக்கு சார்பு இல்லாமல் அருள் உண்டு; எனவே, 'சுதந்திரம்' என்ற சொல்லின் பொருள் சார்பில்லாமை என்பதே.

ஏதத்புநரநுக்ராஹ்யம் பரதம்த்ரம் ததிஷ்யதே அநுக்ரஹாத்ரு'தே தஸ்ய புக்திமுக்த்யோரநந்வயாத்

அருள்பெற வேண்டியது வேறொருவருக்கு சார்ந்ததாக இருந்தால், அது அப்படியே ஏற்கப்படுகிறது; அருளைத் தவிர, அதற்கு அனுபவம் அல்லது விடுதலை எதுவும் தொடர்பில்லை.

மூர்தாத்மநோ ऽப்யநுக்ராஹ்யா ஶிவாஜ்ஞாநநிவர்தநாத் அஜ்ஞாநாதிஷ்டிதம் ஶம்போர்ந கிம்சிதிஹ வித்யதே

உடல் கொண்டவர்களுக்கும் சிவனின் கட்டளையால் அருள் நீக்கப்படுகிறது; இவ்வுலகில் சம்புவின் அறிவால் நிலைநிற்றாதது எதுவும் இல்லை.

யேநோபலப்யதே ऽஸ்மாபிஸ்ஸகலேநாபி நிஷ்கலஃ ஸ மூர்த்யாத்மா ஶிவஃ ஶைவமூர்திரித்யுபசர்யதே

நாம் உருவத்தின் மூலம் உருவமற்ற சிவனை உணர்கிறோம்; அவன் உருவமே ஆன்மா. அந்த சிவன், உருவம் கொண்ட சிவ ரூபம் என்று பொதுவாக அழைக்கப்படுகிறான்.

ந ஹ்யஸௌ நிஷ்கலஃ ஸாக்ஷாச்சிவஃ பரமகாரணம் ஸாகாரேணாநுபாவேந கேநாப்யநுபலக்ஷிதஃ

உருவமற்ற பரம காரணமான சிவனை, வெளிப்பட்ட உருவத்தின் வழியாக யாரும் நேரடியாக காண முடியாது.

ப்ரமாணகம்யதாமாத்ரம் தத்ஸ்வபாவோபபாதகம் ந தாவதாத்ரோபேக்ஷாதீருபலக்ஷணமம்தரா

அந்த வகையில், அறியத்தக்க வகையில் சிவனை விளக்கவும், அவன் இயல்பை எடுத்துரைக்கவும் இப்படிச் சொல்கிறோம்; இல்லையெனில், இங்கு எந்த அலட்சியமும், மறைமுகமான குறிப்பு எதுவும் இல்லை.

ஆத்மோபமோல்வணம் ஸாக்ஷாந்மூர்திரேவ ஹி காசந ஶிவஸ்ய மூர்திர்மூர்த்யாத்மா பரஸ்தஸ்யோபலக்ஷணம்

உண்மையில், தன்னை ஒப்பிட்டு நேரடியாக உணரக்கூடிய உருவமே உண்மையான உருவாகும்; உருவமே ஆன்மையான சிவனின் உருவம், அவன் உயர்ந்த தன்மையின் அடையாளம்.

யதா காஷ்டேஷ்வநாரூடோ ந வஹ்நிருபலப்யதே ஏவம் ஶிவோ ऽபி மூர்த்யாத்மந்யநாரூட இதி ஸ்திதிஃ

மரங்களில் தீ இன்னும் எழவில்லை என்றால், அது தெரியாது; அதுபோல், சிவன் உருவத்தில் இன்னும் தோன்றவில்லை என்றால், அவன் வெளிப்படுவதில்லை — இதுவே நிலைமை.

யதாக்நிமாநயேத்யுக்தே ஜ்வலத்காஷ்டாத்ரு'தே ஸ்வயம் நாக்நிராநீயதே தத்வத்பூஜ்யோ மூர்த்யாத்மநா ஶிவஃ

‘தீயை கொண்டு வா’ என்று சொன்னால், அது எரியும் மரத்திலிருந்து தவிர வேறு எங்கும் கிடைக்காது; அதுபோல், சிவனை உருவத்திலேயே வழிபட வேண்டும்.

அத ஏவ ஹி பூஜாதௌ மூர்த்யாத்மபரிகல்பநம் மூர்த்யாத்மநி க்ரு'தம் ஸாக்ஷாச்சிவ ஏவ க்ரு'தம் யதஃ

அதனால் தான், வழிபாட்டின் தொடக்கத்தில் உருவத்தை மனதில் கொண்டு செய்கிறோம்; உருவத்தில் செய்யப்படும் அனைத்தும் நேரடியாக சிவனுக்கே செய்யப்படுவது போலாகும்.

லிம்காதாவபி தத்க்ரு'த்யமர்சாயாம் ச விஶேஷதஃ தத்தந்மூர்த்யாத்மபாவேந ஶிவோ ऽஸ்மாபிருபாஸ்யதே

லிங்கம் முதலிய உருவங்களிலும், குறிப்பாக அர்ச்சனையிலும், அந்த உருவத்தின் தன்மையில் சிவனை நாம் அணுக வேண்டும்.

யதாநுக்ரு'ஹ்யதே ஸோ ऽபி மூர்த்யாத்மா பாரமேஷ்டிநா ததா மூர்த்யாத்மநிஷ்டேந ஶிவேந பஶவோ வயம்

எப்படி அந்த உருவம் பரம ஈசுவரனால் அருள்பெறுகிறதோ, அதுபோல் உருவத்தில் நிலை கொண்ட சிவனால் நாமும் உயிரினங்களும் அருள்பெறுகிறோம்.

லோகாநுக்ரஹணாயைவ ஶிவேந பரமேஷ்டிநா ஸதாஶிவாதயஸ்ஸர்வே மூர்த்யாத்மநோ ऽப்யதிஷ்டிதாஃ

உலக நலனுக்காகவே, சதாசிவன் முதலிய அனைவரும் உருவத்திலும் பரம சிவனால் எப்போதும் நிலைநிறுத்தப்படுகிறார்கள்.

ஆத்மநாமேவ போகாய மோக்ஷாய ச விஶேஷதஃ தத்த்வாதத்த்வஸ்வரூபேஷு மூர்த்யாத்மஸு ஶிவாந்வயஃ

ஆன்மாக்களின் அனுபவத்திற்கும், குறிப்பாக விடுதலிக்காகவும், உண்மை மற்றும் பொய் ஆகியவற்றில் உருவத்துடன் சிவன் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறான்.

போகஃ கர்மவிபாகாத்மா ஸுகதுஃகாத்மகோ மதஃ ந ச கர்ம ஶிவோ ऽஸ்தீதி தஸ்ய போகஃ கிமாத்மகஃ

அனுபவம் என்பது கர்ம விளைவாகும்; அது இன்பமும் துன்பமும் கொண்டது. ஆனால் சிவனுக்கு கர்மம் இல்லை; எனவே, அவனுக்கு எந்த அனுபவமும் இல்லை.

ஸர்வம் ஶிவோ ऽநுக்ரு'ஹ்ணாதி ந நிக்ரு'ஹ்ணாதி கிம்சந நிக்ரு'ஹ்ணதாம் து யே தோஷாஶ்ஶிவே தேஷாமஸம்பவாத்

சிவன் எல்லாவற்றையும் அருளுகிறான், எதையும் தடுக்கவில்லை; தடுக்கிறவர்களுக்கு குறைகள் உண்டாகும், ஆனால் அந்த குறைகள் சிவனுக்கு இல்லை.

யே புநர்நிக்ரஹாஃ கேசித்ப்ரஹ்மாதிஷு நிதர்ஶிதாஃ தே ऽபி லோகஹிதாயைவ க்ரு'தாஃ ஶ்ரீகண்டமூர்திநா

பிரம்மா முதலியவர்களில் காணப்படும் தடுக்கப்பட்ட செயல்களும், அவை உலக நன்மைக்காகவே ஸ்ரீகண்ட ரூபத்தில் சிவனால் செய்யப்படுகின்றன.

ப்ரஹ்மாண்டஸ்யாதிபத்யம் ஹி ஶ்ரீகண்டஸ்ய ந ஸம்ஶயஃ ஶ்ரீகண்டாக்யாம் ஶிவோ மூர்திம் க்ரீடதீமதிதிஷ்டதி

பிரம்மாண்டத்தின் ஆண்டுவை ஸ்ரீகண்டனுக்கே என்று சந்தேகம் இல்லை; ஸ்ரீகண்டன் என்ற பெயரில் விளையாடும் உருவத்தில் சிவன் இருக்கிறான்.

ஸதோஷா ஏவ தேவாத்யா நிக்ரு'ஹீதா யதோதிதம் ததஸ்தேபி விபாப்மாநஃ ப்ரஜாஶ்சாபி கதஜ்வராஃ

குறைகள் உடைய தேவர்கள் மற்றும் பிறர் தடுக்கப்படுகிறார்கள் என்று கூறப்பட்டது; அதனால் அவர்கள் பாவம் நீங்கி, மக்கள் துன்பம் தீர்கிறார்கள்.

நிக்ரஹோ ऽபி ஸ்வரூபேண விதுஷாம் ந ஜுகுப்ஸிதஃ அத ஏவ ஹி தண்ட்யேஷு தண்டோ ராஜ்ஞாம் ப்ரஶஸ்யதே

தடுக்கப்படுதல் இயல்பாகவே ஞானிகளால் இகழப்பட வேண்டியது அல்ல; அதனால் தான், தண்டனைக்குரியவர்களுக்கு அரசர்கள் தண்டனை வழங்குவதைப் புகழ்கிறார்கள்.

யத்ஸித்திரீஶ்வரத்வேந கார்யவர்கஸ்ய க்ரு'த்ஸ்நஶஃ ந ஸ சேதீஶதாம் குர்யாஜ்ஜகதஃ கதமீஶ்வரஃ

ஈசனாக செயல்களின் அனைத்தையும் முழுமையாக நிறைவேற்றும் சாதனைதான் அவன் ஆண்டுவை காட்டுகிறது; அவன் உலகை ஆண்டிலானால், எப்படி உலகின் ஆண்டவனாக இருக்க முடியும்?

ஈஶேச்சா ச விதாத்ரு'த்வம் விதேராஜ்ஞாபநம் பரம் ஆஜ்ஞாவஶ்யமிதம் குர்யாந்ந குர்யாதிதி ஶாஸநம்

இறைவனின் சித்தமே படைக்கும் சக்தி; படைப்பாளியின் கட்டளையே உயர்ந்தது. அவர் கூறுவது: 'இதை செய்ய வேண்டும், இதை செய்யக்கூடாது' என்பதே ஆணை.

தச்சாஸநாநுவர்தித்வம் ஸாதுபாவஸ்ய லக்ஷணம் விபரீதஸமாதோஃ ஸ்யாந்ந ஸர்வம் தத்து த்ரு'ஶ்யதே

அந்த ஆணையைப் பின்பற்றுவதே நல்லவர்களின் அடையாளம்; அதற்கு எதிராக நடந்தால் அது நல்லது அல்ல. ஆனால் எல்லா நடத்தையும் இப்படியே காணப்படுவதில்லை.

ஸாது ஸம்ரக்ஷணீயம் சேத்விநிவர்த்யமஸாது யத் நிவர்ததே ச ஸாமாதேரம்தே தண்டோ ஹி ஸாதநம்

நல்லது என்றால் அதை காக்க வேண்டும்; நல்லதல்ல என்றால் அதை விலக்க வேண்டும். சமாதானம் பலிக்கவில்லை என்றால் தண்டனை தான் வழி.

ஹிதார்தலக்ஷணம் சேதம் தண்டாந்தமநுஶாஸநம் அதோ யத்விபரீதம் ததஹிதம் ஸம்ப்ரசக்ஷதே

இத்தகைய ஒழுக்கம், தண்டனை வரை செல்லும் போது, பயன் தருவதே அதன் குறிக்கோள்; அதற்கு மாறானது தீமையென்று கூறப்படுகின்றது.

ஹிதே ஸதா நிஷண்ணாநாமீஶ்வரஸ்ய நிதர்ஶநம் ஸ கதம் துஷ்யதே ஸத்பிரஸதாமேவ நிக்ரஹாத்

நன்மையில் எப்போதும் நிலைத்திருப்பவர்கள் இறைவனுக்கே எடுத்துக்காட்டு. அவர்கள் தீயவர்களை மட்டுமே அடக்கும்போது, நல்லவர்களை எப்படி குறை கூற முடியும்?

அயுக்தகாரிணோ லோகே கர்ஹணீயாவிவேகிதா யதுத்வேஜயதே லோகந்ததயுக்தம் ப்ரசக்ஷதே

உலகில் தவறாகவும் விவேகம் இல்லாமல் நடக்கும்வர்கள் பழிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்; மக்களை கலக்கம் செய்யும் எதுவும் தவறானதாகக் கருதப்படுகிறது.

ஸர்வோ ऽபி நிக்ரஹோ லோகே ந ச வித்வேஷபூர்வகஃ ந ஹி த்வேஷ்டி பிதா புத்ரம் யோ நிக்ரு'ஹ்யாதி ஶிக்ஷயேத்

உலகில் எல்லா அடக்கமும் வெறுப்பால் வருவதில்லை; ஒரு தந்தை தன் மகனை அடக்கி கற்பிப்பது வெறுப்பால் அல்ல.

மாத்யஸ்தேநாபி நிக்ராஹ்யாந்யோ நிக்ரு'ஹ்ணாதி மார்கதஃ தஸ்யாப்யவஶ்யம் யத்கிம்சிந்நைர்க்ரு'ண்யமநுவர்ததே

நடுநிலையிலிருப்பவரும் தேவையானபோது பிறரை அடக்க வேண்டும்; ஆனால் அப்படி செய்வதில் சிறிது கடுமை தவிர்க்க முடியாது.