ஶிவபுராணம்

மூர்தாத்மா ஸகலஃ கஶ்சித்ஸ சாந்யோ நிஷ்பலஃ ஶிவஃ ஶிவேநாதிஷ்டிதஶ்சேதி ஸர்வத்ர லகு கத்யதே

எங்கும் பொதுவாக சொல்லப்படுவது, ஒருவன் உருவுடன் முழுமையாக இருப்பவன்; மற்றவன் ஶிவன், பயனில்லாதவன், ஶிவனால் தான் நிலைபெற்றவன் என்று.

மூர்த்யாத்மைவ ததா மூர்திஃ ஶிவஸ்யாஸ்ய பவேதிதி தஸ்ய மூர்தௌ மூர்திமதோஃ பாரதம்த்ர்யம் ஹி நிஶ்சிதம்

அப்போது உருவுள்ள ஆத்மா, இவ்வளவு ஶிவனின் உருவாகவே ஆகிறது; ஆகவே, உருவிலும் உருவுள்ளவனுக்கும் சார்பு உறுதி செய்யப்படுகிறது.

அந்யதா நிரபேக்ஷேண மூர்திஃ ஸ்வீக்ரியதே கதம் மூர்திஸ்வீகரணம் தஸ்மாந்மூர்தௌ ஸாத்யபலேப்ஸயா

இல்லையென்றால், எந்த காரணமும் இல்லாமல் உருவை ஏற்க எப்படி முடியும்? ஆகவே, உருவை ஏற்கும் காரணம், விரும்பிய பலனை பெறவே.

ந ஹி ஸ்வேச்சாஶரீரத்வம் ஸ்வாதம்த்ர்யாயோபபத்யதே ஸ்வேச்சைவ தாத்ரு'ஶீ பும்ஸாம் யஸ்மாத்கர்மாநுஸாரிணீ

தனிச்சிறப்பாக உருவம் எடுப்பது சுயாதீனத்துக்கு பொருந்தாது; ஏனெனில், மனிதர்களின் விருப்பம் எப்போதும் கர்மத்தைப் பின்பற்றும்.

ஸ்வீகர்தும் ஸ்வேச்சயா தேஹம் ஹாதும் ச ப்ரபவந்த்யுத ப்ரஹ்மாதயஃ பிஶாசாம்தாஃ கிம் தே கர்மாதிவர்திநஃ

பிரமன் முதலானவர்கள், பேய்கள் வரை, தாங்கள் விரும்பும்போது உருவை ஏற்கவும், விட்டு விடவும் வல்லவர்கள்; ஆனால் அவர்கள் கர்மத்தை மீறினார்களா?

இச்சயா தேஹநிர்மாணமிந்த்ரஜாலோபமம் விதுஃ அணிமாதிகுணைஶ்வர்யவஶீகாராநதிக்ரமாத்

விருப்பத்தால் உருவை உருவாக்குவது மாயை போன்றது என்று அறிந்துள்ளனர்; ஏனெனில், அணிமை முதலான சக்திகளில் முழு ஆட்சி இருக்கவில்லை.

விஶ்வரூபம் ததத்விஷ்ணுர்ததீசேந மஹர்ஷிணா யுத்யதா ஸமுபாலப்தஸ்தத்ரூபம் தததா ஸ்வயம்

விஷ்ணு, உலகம் முழுவதும் உருவாக எடுத்துக்கொண்டபோது, மகா ரிஷி ததீசி, போரில் அந்த உருவை தானே எடுத்துக்கொண்டு, அவனைப் பார்த்தான்.

ஸர்வஸ்மாததிகஸ்யாபி ஶிவஸ்ய பரமாத்மநஃ ஶரீரவத்தயாந்யாத்மஸாதர்ம்யம் ப்ரதிபாதி நஃ

எல்லாவற்றிலும் மேலான பரமாத்மா ஶிவனுக்கே கூட, உருவம் எடுப்பது மற்ற ஆத்மாக்களுடன் ஒத்ததாகவே நமக்குத் தோன்றுகிறது.

ஸர்வாநுக்ராஹகம் ப்ராஹுஶ்ஶிவம் பரமகாரணம் ஸ நிர்க்ரு'ஹ்ணாதி தேவாநாம் ஸர்வாநுக்ராஹகஃ கதம்

எல்லோருக்கும் அருள் புரிவோன், பரம காரணம் ஶிவன் என்று கூறப்படுகிறான்; ஆனால், எல்லோருக்கும் அருள்புரிவோன் தெய்வங்களை எப்படி கட்டுப்படுத்துகிறார்?

சிச்சேத பஹுஶோ தேவோ ப்ரஹ்மணஃ பஞ்சமம் ஶிரஃ ஶிவநிந்தாம் ப்ரகுர்வம்தம் புத்ரேதி குமதேர்ஹடாத்

பிரமா, ஶிவனை 'மகன்' என்று தவறாக கூறி, அவனை இகழ்ந்தபோது, தேவன் மீண்டும் மீண்டும் அவன் ஐந்தாவது தலையை வெட்டினான்.

விஷ்ணோரபி ந்ரு'ஸிம்ஹஸ்ய ரபஸா ஶரபாக்ரு'திஃ பிபேத பத்ப்யாமாக்ரம்ய ஹ்ரு'தயம் நகரைஃ கரைஃ

நரசிம்ம உருவம் கொண்ட விஷ்ணுவுக்கும், கொடூரமான சரப உருவம் கொண்டவன், தன் கூர்மையான நகங்களால், காலால் மிதித்து, அவன் இதயத்தை கிழித்தான்.

தேவஸ்த்ரீஷு ச தேவேஷு தக்ஷஸ்யாத்வரகாரணாத் வீரேண வீரபத்ரேண ந ஹி கஶ்சிததண்டிதஃ

தெய்வீக பெண்கள், தெய்வங்கள், தக்ஷனுடைய யாகம் காரணமாக, வீரபத்திரன் என்ற வீரனால் யாரும் தண்டனை தவிர்க்கவில்லை.

புரத்ரயம் ச ஸஸ்த்ரீகம் ஸதைத்யம் ஸஹ பாலகைஃ க்ஷணேநைகேந தேவேந நேத்ராக்நேரிம்தநீக்ரு'தம்

மூன்று நகரங்கள், அதில் உள்ள பெண்கள், அசுரர்கள், பிள்ளைகள் உட்பட, ஒரு கணத்தில், தேவனின் கண் அக்கினிக்குத் தின்ற பொருளாக ஆனது.

ப்ரஜாநாம் ரதிஹேதுஶ்ச காமோ ரதிபதிஸ்ஸ்வயம் க்ரோஶதாமேவ தேவாநாம் ஹுதோ நேத்ரஹுதாஶநே

பிராணிகளுக்குப் புணர்ச்சி காரணமாகவும், ரதியின் நாயகனாகவும் இருக்கும் காமன், தெய்வங்கள் அழைத்தபோது, ஶிவனின் கண் அக்கினிக்குப் பலியாகப் படைத்தான்.

காவஶ்ச கஶ்சித்துக்தௌகம் ஸ்ரவந்த்யோ மூர்த்நி கேசராஃ ஸருஷா ப்ரேக்ஷ்ய தேவேந தத்க்ஷணே பஸ்மஸாத்க்ரு'தஃ

சில பசுக்கள், தங்கள் தலை மீது பாலை ஊற்றிக் கொண்டு ஆகாயத்தில் பறந்தபோது, தேவன் கோபத்துடன் பார்த்ததும், உடனே சாம்பலாயின.

ஜலம்தராஸுரோ தீர்ணஶ்சக்ரீக்ரு'த்ய ஜலம் பதா பத்த்வாநம்தேந யோ விஷ்ணும் சிக்ஷேப ஶதயோஜநம்

ஜலந்தரன் என்ற அசுரன், தண்ணீரை சக்கரமாக மாற்றி, விஷ்ணுவை கட்டி, நூறு யோஜனை தள்ளி எறிந்தான்.

தமேவ ஜலஸம்தாயீ ஶூலேநைவ ஜகாந ஸஃ தச்சக்ரம் தபஸா லப்த்வா லப்தவீர்யோ ஹரிஸ்ஸதா

அதேவனே, தண்ணீரை ஒன்றிணைத்து, கூரையான வேலால் கொல்லப்பட்டான்; விஷ்ணு எப்போதும் வீரியமுள்ளவன், தவம் செய்து அந்த சக்கரத்தைப் பெற்றான்.

ஜிகாம்ஸதாம் ஸுராரீணாம் குலம் நிர்க்ரு'ணசேதஸாம் த்ரிஶூலேநாந்தகஸ்யோரஃ ஶிகிநைவோபதாபிதம்

தேவர்களின் பகைவரான அந்தகனின் குடும்பம், இரக்கம் இல்லாத மனதுடன் கொலை செய்ய நினைத்தபோது, மயிலின் தலைவன் போல, திரிசூலம் கொண்டு அந்தகனின் மார்பில் தாக்கப்பட்டு வீழ்ந்தது.

கண்டாத்காலாம்கநாம் ஸ்ரு'ஷ்ட்வா தாரகோ ऽபி நிபாதிதஃ கௌஶிகீம் ஜநயித்வா து கௌர்யாஸ்த்வக்கோஶகோசராம்

தன் கழுத்திலிருந்து காலை என்ற மரண தேவியை உருவாக்கி, அந்த சிறுவனும் வீழ்த்தப்பட்டான்; பின்னர், கௌரியின் தோல் உறையில் இருந்த கௌசிகியை உருவாக்கினார்.

ஶும்பஸ்ஸஹ நிஶும்பேந ப்ராபிதோ மரணம் ரணே ஶ்ருதம் ச மஹதாக்யாநம் ஸ்காந்தே ஸ்கந்தஸமாஶ்ரயம்

சும்பன், நிசும்பனுடன் சேர்ந்து போரில் கொல்லப்பட்டான்; ஸ்கந்தபுராணத்தில் ஸ்கந்தனை அடையும் இந்தப் பெரிய கதையும் கேட்டோம்.

வதார்தே தாரகாக்யஸ்ய தைத்யேந்த்ரஸ்யேந்த்ரவித்விஷஃ ப்ரஹ்மணாப்யர்திதோ தேவோ மந்தராந்தஃபுரம் கதஃ

இந்திரனை வெறுக்கும் தாரகன் என்ற அசுரராஜனை அழிக்க, பிரம்மாவின் வேண்டுகோளால் அந்த தேவன் மந்தர மலை அரண்மனையில் பிரவேசித்தார்.

விஹ்ரு'த்ய ஸுசிரம் தேவ்யா விஹாரா ऽதிப்ரஸங்கதஃ ரஸாம் ரஸாதலம் நீதாமிவ க்ரு'த்வாபிதாம் ததஃ

அங்கு, தேவியுடன் நீண்ட நாட்கள் மகிழ்ச்சியில் மூழ்கி, ஆழ்ந்த ஆனந்தத்தில் இருந்தபோது, அவளை ரஸா என்று பெயரிட்டார், பातாள உலகுக்கே அழைத்துச் சென்றதுபோல்.

தேவீம் ச வம்சயம்ஸ்தஸ்யாம் ஸ்வவீர்யமதிதுர்வஹம் அவிஸ்ரு'ஜ்ய விஸ்ரு'ஜ்யாக்நௌ ஹவிஃ பூதமிவாம்ரு'தம்

அங்கு தேவியை ஏமாற்றி, தன் மிகுந்த சக்தியுள்ள விந்துவை விடாமல், தீயில் தூய நெய் ஊற்றுவது போல, அமுதுபோல் தூயதாக வெளியிட்டார்.

கம்காதிஷ்வபி நிக்ஷிப்ய வஹ்நித்வாரா ததம்ஶதஃ தத்ஸமாஹ்ரு'த்ய ஶநகைஸ்தோகம்ஸ்தோகமிதஸ்ததஃ

அந்த விந்துவை கங்கை மற்றும் பிற நதிகளில், தீயின் வழியாக, சிறிது சிறிதாக வைத்தார்; பின்னர் அதை இடம் இடமாகச் சேகரித்தார்.

ஸ்வாஹயா க்ரு'த்திகாரூபாத்ஸ்வபர்த்ரா ரமமாணயா ஸுவர்ணீபூதயா ந்யஸ்தம் மேரௌ ஶரவணே க்வசித்

சுவாஹா, கற்றிகை நட்சத்திரங்களாக உருவம் கொண்டு, தன் கணவருடன் மகிழ்ந்து, பொன்னாக மாறி, அந்த விந்துவை மேரு மலையில், ஒரு கம்பளத்தில் வைத்தார்.

ஸம்தீபயித்வா காலேந தஸ்ய பாஸா திஶோ தஶ ரஞ்ஜயித்வா கிரீந்ஸர்வாந்காம்சநீக்ரு'த்ய மேருணா

காலப்போக்கில், அவன் ஒளியால் பத்து திசைகளும் பிரகாசித்து, மலைகளெல்லாம் மேருவின் பொன்னிற ஒளியில் மின்னின.

ததஶ்சிரேண காலேந ஸம்ஜாதே தத்ர தேஜஸி குமாரே ஸுகுமாராம்கே குமாராணாம் நிதர்ஶநே

அதன் பிறகு, நீண்ட நாட்கள் கழித்து, அந்தத் தீஜஸிலிருந்து அங்கு ஒரு சிறுவன் பிறந்தான்; அவன் மென்மையான உடலுடன், சிறுவர்களுக்கெல்லாம் எடுத்துக்காட்டாக இருந்தான்.

தச்சைஶவம் ஸ்வரூபம் ச தஸ்ய த்ரு'ஷ்ட்வா மநோஹரம் ஸஹ தேவஸுரைர்லோகைர்விஸ்மிதே ச விமோஹிதே

அவனது அழகான பிள்ளை பருவத்தை, தேவர்கள், அசுரர்கள் மற்றும் உலகங்கள் அனைவரும் பார்த்து, ஆச்சரியத்திலும் மயக்கத்திலும் மூழ்கினர்.

தேவோ ऽபி ஸ்வயமாயாதஃ புத்ரதர்ஶநலாலஸஃ ஸஹ தேவ்யாம்கமாரோப்ய ததோ ऽஸ்ய ஸ்மேரமாநநம்

அந்த தேவன், தன் மகனைப் பார்க்க ஆவலுடன், தேவியுடன் சேர்ந்து வந்து, அவனைத் தன் மடியில் ஏற்றி, மகிழ்ச்சி நிறைந்த முகத்துடன் புன்னகை பூத்தார்.