ஶிவபுராணம்

அஸ்யைவ விஸ்தரம் ப்ராஹுஃ ஶாஸ்த்ரஜாதமஶேஷதஃ

இதன் விரிவை முழுமையாகவே வேதங்கள் விளக்குகின்றன.

சரிதாநி விசித்ராணி க்ரு'ஹ்யாணி கஹநாநி ச துர்விஜ்ஞேயாநி தேவைஶ்ச மோஹயம்தி மநாம்ஸி நஃ

அற்புதமானதும் ஆழமானதும் ஆன செயல்கள், தேவர்களுக்கே புரிய முடியாதவை, நம்முடைய மனதை குழப்புகின்றன.

ஶிவயோஸ்தத்த்வஸம்பந்தே ந தோஷ உபலப்யதே சரிதைஃ ப்ராக்ரு'தோ பாவஸ்தயோரபி விபாவ்யதே

சிவனும் அவனுடைய சக்தியும் ஒன்றாகும் உண்மையில் எந்த குறையும் இல்லை; அவர்களின் செயல்களால் சாதாரண நிலைகளும் வெளிப்படுகின்றன.

ப்ரஹ்மாதயோ ऽபி லோகாநாம் ஸ்ரு'ஷ்டிஸ்தித்யந்தஹேதவஃ நிக்ரஹாநுக்ரஹௌ ப்ராப்ய ஶிவஸ்ய வஶவர்திநஃ

பிரம்மா முதலானவர்கள் உலகங்களை படைக்கும், காப்பது, அழிப்பது ஆகிய காரணிகள் என்றாலும், கட்டுப்பாடும் அருளும் சிவனுடைய கட்டுப்பாட்டில்தான் உள்ளது.

ஶிவஃ புநர்ந கஸ்யாபி நிக்ரஹாநுக்ரஹாஸ்பதம் அதோ ऽநாயத்தமைஶ்வர்யம் தஸ்யைவேதி விநிஶ்சிதம்

ஆனால் சிவனுக்கு யாருக்கும் கட்டுப்பாடு அல்லது அருள் இடமில்லை; எனவே, அவனுடைய ஐசுவரியம் முற்றிலும் சுயாதீனமானது—இது உறுதி.

யத்யேவமீத்ரு'ஶைஶ்வர்யம் தத்து ஸ்வாதந்த்ர்யலக்ஷணம் ஸ்வபாவஸித்தம் சைதஸ்ய மூர்திமத்தாஸ்பதம் பவேத்

இவ்வாறு அவனுடைய ஐசுவரியம் இருந்தால், அது முழு சுதந்திரத்தால் அமைகிறது; அது அவனுடைய இயல்பாகவே, உருவம் கொண்டதாக இருக்கலாம்.

ந மூர்திஶ்ச ஸ்வதம்த்ரஸ்ய கடதே மூலஹேதுநா மூர்தேரபி ச கார்யத்வாத்தத்ஸித்திஃ ஸ்யாதஹைதுகீ

ஆனால் முழு சுதந்திரம் உடையவனுக்கு உருவம் பொருந்தாது, ஏனெனில் உருவம் அடிப்படை காரணத்திலிருந்து தோன்றும்; உருவம் ஒரு விளைவாக இருப்பதால், அதன் இருப்பு காரணமில்லாததாகிவிடும்.

ஸர்வத்ர பரமோ பாவோ ऽபரமஶ்சாந்ய உச்யதே பரமாபரமௌ பாவௌ கதமேகத்ர ஸம்கதௌ

எங்கும் பரம நிலை என்றும், மற்றொன்று அப்பரமம் என்றும் கூறப்படுகிறது; அந்த பரமும் அப்பரமும் ஒரே இடத்தில் எப்படி சேர்ந்திருக்க முடியும்?

நிஷ்பலோ ஹி ஸ்வபாவோ ऽஸ்ய பரமஃ பரமாத்மநஃ ஸ ஏவ ஸகலஃ கஸ்மாத்ஸ்வபாவோ ஹ்யவிபர்யயஃ

பரமாத்மாவின் பரம இயல்பு எந்த பயனும் தராதது; அப்படி என்றால், இந்த முழு வெளிப்பாடு ஏன் உள்ளது? ஏனெனில் அதன் இயல்பு மாற்றமில்லாதது.

ஸ்வபாவோ விபரீதஶ்சேத்ஸ்வதம்த்ரஃ ஸ்வேச்சயா யதி ந கரோதி கிமீஶாநோ நித்யாநித்யவிபர்யயம்

இயற்கை எதிராக இருந்தாலும், இறைவன் சுயாதீனன் என்றாலும், அவர் தானே எதற்காக நித்யமும் அநித்யமும் கலக்கத்தை உருவாக்கவில்லை?

மூர்தாத்மா ஸகலஃ கஶ்சித்ஸ சாந்யோ நிஷ்பலஃ ஶிவஃ ஶிவேநாதிஷ்டிதஶ்சேதி ஸர்வத்ர லகு கத்யதே

எங்கும் பொதுவாக சொல்லப்படுவது, ஒருவன் உருவுடன் முழுமையாக இருப்பவன்; மற்றவன் ஶிவன், பயனில்லாதவன், ஶிவனால் தான் நிலைபெற்றவன் என்று.

மூர்த்யாத்மைவ ததா மூர்திஃ ஶிவஸ்யாஸ்ய பவேதிதி தஸ்ய மூர்தௌ மூர்திமதோஃ பாரதம்த்ர்யம் ஹி நிஶ்சிதம்

அப்போது உருவுள்ள ஆத்மா, இவ்வளவு ஶிவனின் உருவாகவே ஆகிறது; ஆகவே, உருவிலும் உருவுள்ளவனுக்கும் சார்பு உறுதி செய்யப்படுகிறது.

அந்யதா நிரபேக்ஷேண மூர்திஃ ஸ்வீக்ரியதே கதம் மூர்திஸ்வீகரணம் தஸ்மாந்மூர்தௌ ஸாத்யபலேப்ஸயா

இல்லையென்றால், எந்த காரணமும் இல்லாமல் உருவை ஏற்க எப்படி முடியும்? ஆகவே, உருவை ஏற்கும் காரணம், விரும்பிய பலனை பெறவே.

ந ஹி ஸ்வேச்சாஶரீரத்வம் ஸ்வாதம்த்ர்யாயோபபத்யதே ஸ்வேச்சைவ தாத்ரு'ஶீ பும்ஸாம் யஸ்மாத்கர்மாநுஸாரிணீ

தனிச்சிறப்பாக உருவம் எடுப்பது சுயாதீனத்துக்கு பொருந்தாது; ஏனெனில், மனிதர்களின் விருப்பம் எப்போதும் கர்மத்தைப் பின்பற்றும்.

ஸ்வீகர்தும் ஸ்வேச்சயா தேஹம் ஹாதும் ச ப்ரபவந்த்யுத ப்ரஹ்மாதயஃ பிஶாசாம்தாஃ கிம் தே கர்மாதிவர்திநஃ

பிரமன் முதலானவர்கள், பேய்கள் வரை, தாங்கள் விரும்பும்போது உருவை ஏற்கவும், விட்டு விடவும் வல்லவர்கள்; ஆனால் அவர்கள் கர்மத்தை மீறினார்களா?

இச்சயா தேஹநிர்மாணமிந்த்ரஜாலோபமம் விதுஃ அணிமாதிகுணைஶ்வர்யவஶீகாராநதிக்ரமாத்

விருப்பத்தால் உருவை உருவாக்குவது மாயை போன்றது என்று அறிந்துள்ளனர்; ஏனெனில், அணிமை முதலான சக்திகளில் முழு ஆட்சி இருக்கவில்லை.

விஶ்வரூபம் ததத்விஷ்ணுர்ததீசேந மஹர்ஷிணா யுத்யதா ஸமுபாலப்தஸ்தத்ரூபம் தததா ஸ்வயம்

விஷ்ணு, உலகம் முழுவதும் உருவாக எடுத்துக்கொண்டபோது, மகா ரிஷி ததீசி, போரில் அந்த உருவை தானே எடுத்துக்கொண்டு, அவனைப் பார்த்தான்.

ஸர்வஸ்மாததிகஸ்யாபி ஶிவஸ்ய பரமாத்மநஃ ஶரீரவத்தயாந்யாத்மஸாதர்ம்யம் ப்ரதிபாதி நஃ

எல்லாவற்றிலும் மேலான பரமாத்மா ஶிவனுக்கே கூட, உருவம் எடுப்பது மற்ற ஆத்மாக்களுடன் ஒத்ததாகவே நமக்குத் தோன்றுகிறது.

ஸர்வாநுக்ராஹகம் ப்ராஹுஶ்ஶிவம் பரமகாரணம் ஸ நிர்க்ரு'ஹ்ணாதி தேவாநாம் ஸர்வாநுக்ராஹகஃ கதம்

எல்லோருக்கும் அருள் புரிவோன், பரம காரணம் ஶிவன் என்று கூறப்படுகிறான்; ஆனால், எல்லோருக்கும் அருள்புரிவோன் தெய்வங்களை எப்படி கட்டுப்படுத்துகிறார்?

சிச்சேத பஹுஶோ தேவோ ப்ரஹ்மணஃ பஞ்சமம் ஶிரஃ ஶிவநிந்தாம் ப்ரகுர்வம்தம் புத்ரேதி குமதேர்ஹடாத்

பிரமா, ஶிவனை 'மகன்' என்று தவறாக கூறி, அவனை இகழ்ந்தபோது, தேவன் மீண்டும் மீண்டும் அவன் ஐந்தாவது தலையை வெட்டினான்.

விஷ்ணோரபி ந்ரு'ஸிம்ஹஸ்ய ரபஸா ஶரபாக்ரு'திஃ பிபேத பத்ப்யாமாக்ரம்ய ஹ்ரு'தயம் நகரைஃ கரைஃ

நரசிம்ம உருவம் கொண்ட விஷ்ணுவுக்கும், கொடூரமான சரப உருவம் கொண்டவன், தன் கூர்மையான நகங்களால், காலால் மிதித்து, அவன் இதயத்தை கிழித்தான்.

தேவஸ்த்ரீஷு ச தேவேஷு தக்ஷஸ்யாத்வரகாரணாத் வீரேண வீரபத்ரேண ந ஹி கஶ்சிததண்டிதஃ

தெய்வீக பெண்கள், தெய்வங்கள், தக்ஷனுடைய யாகம் காரணமாக, வீரபத்திரன் என்ற வீரனால் யாரும் தண்டனை தவிர்க்கவில்லை.

புரத்ரயம் ச ஸஸ்த்ரீகம் ஸதைத்யம் ஸஹ பாலகைஃ க்ஷணேநைகேந தேவேந நேத்ராக்நேரிம்தநீக்ரு'தம்

மூன்று நகரங்கள், அதில் உள்ள பெண்கள், அசுரர்கள், பிள்ளைகள் உட்பட, ஒரு கணத்தில், தேவனின் கண் அக்கினிக்குத் தின்ற பொருளாக ஆனது.

ப்ரஜாநாம் ரதிஹேதுஶ்ச காமோ ரதிபதிஸ்ஸ்வயம் க்ரோஶதாமேவ தேவாநாம் ஹுதோ நேத்ரஹுதாஶநே

பிராணிகளுக்குப் புணர்ச்சி காரணமாகவும், ரதியின் நாயகனாகவும் இருக்கும் காமன், தெய்வங்கள் அழைத்தபோது, ஶிவனின் கண் அக்கினிக்குப் பலியாகப் படைத்தான்.

காவஶ்ச கஶ்சித்துக்தௌகம் ஸ்ரவந்த்யோ மூர்த்நி கேசராஃ ஸருஷா ப்ரேக்ஷ்ய தேவேந தத்க்ஷணே பஸ்மஸாத்க்ரு'தஃ

சில பசுக்கள், தங்கள் தலை மீது பாலை ஊற்றிக் கொண்டு ஆகாயத்தில் பறந்தபோது, தேவன் கோபத்துடன் பார்த்ததும், உடனே சாம்பலாயின.

ஜலம்தராஸுரோ தீர்ணஶ்சக்ரீக்ரு'த்ய ஜலம் பதா பத்த்வாநம்தேந யோ விஷ்ணும் சிக்ஷேப ஶதயோஜநம்

ஜலந்தரன் என்ற அசுரன், தண்ணீரை சக்கரமாக மாற்றி, விஷ்ணுவை கட்டி, நூறு யோஜனை தள்ளி எறிந்தான்.

தமேவ ஜலஸம்தாயீ ஶூலேநைவ ஜகாந ஸஃ தச்சக்ரம் தபஸா லப்த்வா லப்தவீர்யோ ஹரிஸ்ஸதா

அதேவனே, தண்ணீரை ஒன்றிணைத்து, கூரையான வேலால் கொல்லப்பட்டான்; விஷ்ணு எப்போதும் வீரியமுள்ளவன், தவம் செய்து அந்த சக்கரத்தைப் பெற்றான்.

ஜிகாம்ஸதாம் ஸுராரீணாம் குலம் நிர்க்ரு'ணசேதஸாம் த்ரிஶூலேநாந்தகஸ்யோரஃ ஶிகிநைவோபதாபிதம்

தேவர்களின் பகைவரான அந்தகனின் குடும்பம், இரக்கம் இல்லாத மனதுடன் கொலை செய்ய நினைத்தபோது, மயிலின் தலைவன் போல, திரிசூலம் கொண்டு அந்தகனின் மார்பில் தாக்கப்பட்டு வீழ்ந்தது.

கண்டாத்காலாம்கநாம் ஸ்ரு'ஷ்ட்வா தாரகோ ऽபி நிபாதிதஃ கௌஶிகீம் ஜநயித்வா து கௌர்யாஸ்த்வக்கோஶகோசராம்

தன் கழுத்திலிருந்து காலை என்ற மரண தேவியை உருவாக்கி, அந்த சிறுவனும் வீழ்த்தப்பட்டான்; பின்னர், கௌரியின் தோல் உறையில் இருந்த கௌசிகியை உருவாக்கினார்.