ஶிவபுராணம்

இத்யாத்மநஃ பரம் பாவம் ஸ்மாரயித்வாநுரூபதஃ ப்ரஹ்மணாப்யர்திதா கௌரீ தபஸோ ऽபி ந்யவர்தத

இவ்வாறு, தன் உயர்ந்த இயல்பை நினைவுகூர்ந்து, பிரம்மாவின் வேண்டுகோளை ஏற்று, கௌரி தன் தவத்தை நிறுத்தினார்.

ததோ தேவீமநுஜ்ஞாப்ய ப்ரஹ்மண்யந்தர்ஹிதே ஸதி தேவீம் ச மாதரம் த்ரு'ஷ்ட்வா மேநாம் ஹிமவதா ஸஹ

பிறகு, தேவியை அனுமதித்து, பிரம்மா மறைந்ததும், அந்த தேவியும் தன் தாய் மேனாவையும் இமவான் உடனும் பார்த்தாள்.

ப்ரணம்யாஶ்வாஸ்ய பஹுதா பிதரௌ விரஹாஸஹௌ தபஃ ப்ரணயிநோ தேவீ தபோவநமஹீருஹாந்

தன் தந்தைத் தாயார் பிரிவை சகிக்க முடியாமல் துயருற்றிருப்பதை வணங்கி, பலவாறு ஆறுதல் கூறி, தவத்தை நேசிக்கும் அந்த தேவியார் தவமாடும் காட்டுக்குள் சென்றாள்.

விப்ரயோகஶுசேவாக்ரே புஷ்பபாஷ்பம் விமும்சதஃ தத்துச்சாகாஸமாரூடவிஹகோ தீரிதை ருதைஃ

பிரிவின் வலி காரணமாக, மலர்களைப் போல கண்ணீர் சிந்தும் போது, மேலே கிளைகளில் அமர்ந்திருந்த பறவைகள் துயரமான சத்தத்துடன் அழைத்தன.

வ்யாகுலம் பஹுதா தீநம் விலாபமிவ குர்வதஃ ஸகீப்யஃ கதயம்த்யேவம் ஸத்த்வரா பர்த்ரு'தர்ஶநே

பலவிதமாக கலங்கியும், துயரத்தில் வாடியும், கணவரை காணும் ஆவலுடன் தோழிகளிடம் தன் மனதைக் கூறினாள்.

புரஸ்க்ரு'த்ய ச தம் வ்யாக்ரம் ஸ்நேஹாத்புத்ரமிவௌரஸம் தேஹஸ்ய ப்ரபயா சைவ தீபயந்தீ திஶோ தஶ

அந்தப் புலியை தன் பிள்ளையைப் போல அன்புடன் முன்வைத்து, தன் உடலின் ஒளியால் பத்து திசைகளையும் பிரகாசமாக்கினாள்.

ப்ரயயௌ மம்தரம் கௌரீ யத்ர பர்தா மஹேஶ்வரஃ ஸர்வேஷாம் ஜகதாம் தாதா கர்தா பாதா விநாஶக்ரு'த்

கௌரி மந்தரமலைக்கு சென்றாள்; அங்கு அவளது கணவரும், எல்லா உலகங்களையும் படைத்தும் காத்தும் அழிப்பவருமான மகேஸ்வரனும் இருந்தார்.

க்ரு'த்வா கௌரம் வபுர்திவ்யம் தேவீ கிரிவராத்மஜா கதம் ததர்ஶ பர்தாரம் ப்ரவிஷ்டா மந்திதம் ஸதீ

மலைமகளான தேவியார் தெய்வீகமான ஒளிவீசும் உருவம் எடுத்து, அழகாக அலங்கரித்து உள்ளே சென்றாள்; அப்போது சதீ தன் கணவரை எவ்வாறு கண்டாள்?

ப்ரவேஶஸமயே தஸ்யா பவநத்வாரகோசரைஃ கணேஶைஃ கிம் க்ரு'தம் தேவஸ்தாந்த்ரு'ஷ்ட்வா கிந்ததா ऽகரோத்

அவள் உள்ளே செல்லும் நேரத்தில், அரண்மனை வாசலில் இருந்த கணேசர்கள் என்ன செய்தார்கள்? இறைவன் அவர்களை பார்த்தபோது அவர் என்ன செய்தார்?

ப்ரவக்துமம்ஜஸா ऽஶக்யஃ தாத்ரு'ஶஃ பரமோ ரஸஃ யேந ப்ரணயகர்பேண பாவோ பாவவதாம் ஹ்ரு'தஃ

அந்த உயர்ந்த ஆனந்தத்தை நேரடியாக விவரிக்க முடியாது; அன்பில் பிறக்கும் அந்த உணர்ச்சி உணர்வுள்ளவர்களின் மனதை ஆட்கொள்கிறது.

த்வாஸ்தைஸ்ஸஸம்ப்ரமைரேவ தேவோ தேவ்யாகமோத்ஸுகஃ ஶம்கமாநா ப்ரவிஷ்டாந்தஸ்தஞ்ச ஸா ஸமபஶ்யத

வாசலில் இருந்த காவலர்கள், தேவியின் வருகைக்காக ஆவலுடன், கலக்கத்துடன் உள்ளே அனுமதித்தார்கள்; அவள் உள்ளே சென்று அவரை பார்த்தாள்.

தைஸ்தைஃ ப்ரணயபாவைஶ்ச பவநாந்தரவர்திபிஃ கணேந்த்ரைர்வந்திதா வாசா ப்ரணநாம த்ரியம்பகம்

அரண்மனையில் உள்ள கணர்களால் அன்பும் பக்தியும் நிறைந்த வார்த்தைகளால் மரியாதை செய்யப்பட்டு, அவள் திரியம்பகனை வணங்கினாள்.

ப்ரணம்ய நோத்திதா யாவத்தாவத்தாம் பரமேஶ்வரஃ ப்ரக்ரு'ஹ்ய தோர்ப்யாமாஶ்லிஷ்ய பரிதஃ பரயா முதா

வணங்கியவுடன் எழுந்து நிற்கும் முன்பே, பரமேஸ்வரன் இரு கரங்களால் அவளை அணைத்து, பேரின்பத்துடன் சுற்றி வைத்தார்.

ஸ்வாம்கே தர்தும் ப்ரவ்ரு'த்தோ ऽபி ஸா பர்யம்கே ந்யஷீதத பர்யம்கதோ பலாத்தேவீம் ஸோங்கமாரோப்ய ஸுஸ்மிதாம்

அவளைத் தன் மடியில் அமர வைக்க விரும்பினாலும், அவள் படுக்கையிலேயே அமர்ந்தாள்; ஆனால், இறைவன் மெதுவாக அவளை அங்கிருந்து தூக்கி, புன்முறுவலுடன் தன் மடியில் அமர வைத்தார்.

ஸஸ்மிதோ விவ்ரு'தைர்நேத்ரைஸ்தத்வக்த்ரம் ப்ரபிபந்நிவ தயா ஸம்பாஷணாயேஶஃ பூர்வபாஷிதமப்ரவீத்

புன்முறுவலுடன், விரிந்த கண்களால் அவளது முகத்தை ரசிப்பதுபோல் பார்த்து, உரையாட ஆவலுடன் இறைவன் முதலில் பேசத் தொடங்கினார்.

ஸா தஶா ச வ்யதீதா கிம் தவ ஸர்வாம்கஸுந்தரி யஸ்யாமநுநயோபாயஃ கோ ऽபி கோபாந்ந லப்யதே

அந்த காலம் கடந்துவிட்டது, அழகியே; கோபத்தால் எந்தவிதமான சமாதானமும் சாத்தியமில்லாத அந்த நிலை இனி இல்லை.

ஸ்வேச்சயாபி ந காலீதி நாந்யவர்ணவதீதி ச த்வத்ஸ்வபாவாஹ்ரு'தம் சித்தம் ஸுப்ரு சிம்தாவஹம் மம

உன் விருப்பத்தாலும் காலம் நகரவில்லை; நீயும் வேறு நிறம் எடுக்கவில்லை; அழகிய புருவமுள்ளவளே, உன் இயல்பு என் மனதை ஆட்கொண்டு கவலையையும் உண்டாக்கியது.

விஸ்ம்ரு'தஃ பரமோ பாவஃ கதம் ஸ்வேச்சாம்கயோகதஃ ந ஸம்பவந்தி யே தத்ர சித்தகாலுஷ்யஹேதவஃ

நம் இருவரும் விருப்பத்தால் ஒன்றாக இணைந்தபோது, மனக்கலங்கலுக்கான காரணமே இல்லாத நிலையில், அந்த உயர்ந்த உணர்ச்சி எவ்வாறு மறந்துவிட்டது?

ப்ரு'தக்ஜநவதந்யோந்யம் விப்ரியஸ்யாபி காரணம் ஆவயோரபி யத்யஸ்தி நாஸ்த்யேவைதச்சராசரம்

பொதுவான மனிதர்களைப் போல, நம் இருவருக்குள் ஏதேனும் விருப்பமில்லாத காரணம் இருந்தால், அப்படி ஒரு நிலை இந்த உலகிலும், அசைவும் அசைவற்றதிலும் எங்கும் இல்லை.

அஹமக்நிஶிரோநிஷ்டஸ்த்வம் ஸோமஶிரஸி ஸ்திதா அக்நீஷோமாத்மகம் விஶ்வமாவாப்யாம் ஸமதிஷ்டிதம்

நான் அக்னியின் உச்சியில் நிலைபெற்றவன்; நீ சோமனின் உச்சியில் இருக்கிறாய். அக்னி, சோமன் ஆகிய இருவராலும் ஆன இந்த உலகம் நம்மால் இருவராலும் தாங்கப்படுகிறது.

ஜகத்திதாய சரதோஃ ஸ்வேச்சாத்ரு'தஶரீரயோஃ ஆவயோர்விப்ரயோகே ஹி ஸ்யாந்நிராலம்பநம் ஜகத்

உலக நன்மைக்காக, நாமிருவரும் எங்கள் விருப்பப்படி உருவான உடல்களுடன் செயல்படுகிறோம். நம்மில் பிரிவு ஏற்பட்டால், இந்த உலகம் ஆதரவின்றி போய்விடும்.

அஸ்தி ஹேத்வந்தரம் சாத்ர ஶாஸ்த்ரயுக்திவிநிஶ்சிதம் வாகர்தமிவ மே வைதஜ்ஜகத்ஸ்தாவரஜம்கமம்

இங்கு வேறு ஒரு காரணமும் உள்ளது; அது சாஸ்திரத்தின் நியாயத்தால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சொல் மற்றும் பொருள் பிரிக்க முடியாதது போல, நிலையானதும் அசையும் உலகமும் இப்படியே ஒன்றாக இருக்கின்றன.

த்வம் ஹி வாகம்ரு'தம் ஸாக்ஷாதஹமர்தாம்ரு'தம் பரம் த்வயமப்யம்ரு'தம் கஸ்மாத்வியுக்தமுபபத்யதே

நீ நேரடியாக வாக்கின் அமிர்தம்; நான் பொருளின் உயர்ந்த அமிர்தம். இரண்டும் அழியாதவை; நம்மிடையே பிரிவு எப்படிக் கிடைக்க முடியும்?

வித்யாப்ரத்யாயிகா த்வம் மே வேத்யோ ऽஹம் ப்ரத்யயாத்தவ வித்யாவேத்யாத்மநோரேவ விஶ்லேஷஃ கதமாவயோஃ

நீ அறிவை அளிப்பவள்; நான் உன் அறிவால் அறியப்படுவேன். அறிவும் அறியப்படுவதும் நம்முடைய இயல்பு; நம்மிடையே பிரிவு எப்படி ஏற்படும்?

ந கர்மணா ஸ்ரு'ஜாமீதம் ஜகத்ப்ரதிஸ்ரு'ஜாமி ச ஸர்வஸ்யாஜ்ஞைகலப்யத்வாதாஜ்ஞாத்வம் ஹி கரீயஸீ

நான் செயலால் இந்த உலகை உருவாக்கவோ மறுபடியும் உருவாக்கவோ செய்யவில்லை. எல்லாம் கட்டளையால் மட்டுமே கிடைக்கிறது; கட்டளைதான் மிக உயர்ந்தது.

ஆஜ்ஞைகஸாரமைஶ்வர்யம் யஸ்மாத்ஸ்வாதம்த்ர்யலக்ஷணம் ஆஜ்ஞயா விப்ரயுக்தஸ்ய சைஶ்வர்யம் மம கீத்ரு'ஶம்

ஆட்சி என்பது முழுமையாக கட்டளையில் அடிப்படையுடையது; அது சுதந்திரத்தின் அடையாளம். கட்டளையிலிருந்து பிரிந்தால் எனக்கு என்ன ஆட்சி இருக்கும்?

ந கதாசிதவஸ்தாநமாவயோர்விப்ரயுக்தயோஃ தேவாநாம் கார்யமுத்திஶ்ய லீலோக்திம் க்ரு'தவாநஹம்

நம்மிடையே ஒருபோதும் பிரிவு இல்லை. தேவர்களின் காரியத்திற்காக, நான் செயலை வெளிப்படுத்தினேன்; அது வெளிப்பாடாக மட்டுமே.

த்வயாப்யவிதிதம் நாஸ்தி கதம் குபிதவத்யஸி ததஸ்த்ரிலோகரக்ஷார்தே கோபோ மய்யபி தே க்ரு'தஃ

உனக்குத் தெரியாதது எதுவும் இல்லை; அப்படி இருக்க, நீ ஏன் கோபப்பட்டாய்? பிறகு, மூன்று உலகங்களையும் காக்க, உன் கோபம் என்மீதும் வந்தது.

யதநர்தாய பூதாநாம் ந ததஸ்தி கலு த்வயி இதி ப்ரியம்வதே ஸாக்ஷாதீஶ்வரே பரமேஶ்வரே

உயிர்களுக்கு தீங்கு தருவது உன்னிடம் இல்லை, பிரியம்பதையாகும் உன்னிடம், நீயே பரம ஈசன்.