ஶிவபுராணம்

யதா பவத்கிரீந்த்ரஸ்தே புத்ரோ மம பிதா ஸ்வயம் ததா பிதாமஹஸ்த்வம் மே ஜாதோ லோகபிதாமஹ

உமக்கு மலைமன்னன் தந்தையாகவும், எனக்கும் தந்தையாகவும் இருந்தபோது, நீர் எனக்கு பிதாமஹனாகவும், உலகிற்கு மூதாதையாகவும் ஆனீர்.

ததீத்ரு'ஶஸ்ய பவதோ லோகயாத்ராவிதாயிநஃ வ்ரு'த்தவந்தஃபுரே பர்தா கதயிஷ்யே கதம் புநஃ

இவ்வாறு, உலகை நடத்தும் நீர், கணவராக வேண்டிய கடமைகளை முன்பே நிறைவேற்றிவிட்டீர்; இனி உமக்கு மீண்டும் கணவர் பற்றி நான் எவ்வாறு கூற முடியும்?

கிமத்ர பஹுநா தேஹே யஶ்சாயம் மம காலிமா த்யக்த்வா ஸத்த்வவிதாநேந கௌரீ பவிதுமுத்ஸஹே

இதில் அதிகம் சொல்ல என்ன இருக்கிறது? இந்த கருப்பு நிறத்தை விட்டுவிட்டால், சத்த்வ குணத்தால் நான் கௌரி ஆக முடியும்.

ஏதாவதா கிமர்தேந தீவ்ரம் தேவி தபஃ க்ரு'தம் ஸ்வேச்சைவ கிமபர்யாப்தா க்ரீடேயம் ஹி தவேத்ரு'ஶீ

இதற்காகத்தானே, அம்மையே, இவ்வளவு கடுமையான தவம் செய்தீர்கள்? உமது சொந்த விருப்பம் போதாததா? இத்தகைய விளையாட்டு உமக்கே உரியது.

க்ரீடா ऽபி ச ஜகந்மாதஸ்தவ லோகஹிதாய வை அதோ மமேஷ்டமநயா பலம் கிமபி ஸாத்யதாம்

உலகிற்கு நல்லது செய்யவே, உலகத்தாயாகிய உமது விளையாட்டும் நடக்கிறது; எனவே, இதனால் எனக்குப் பிடித்த பலன் ஏதேனும் கிடைக்கட்டும்.

நிஶும்பஶும்பநாமாநௌ தைத்யௌ தத்தவரௌ மயா த்ரு'ப்தௌ தேவாந்ப்ரபாதேதே த்வத்தோ லப்தஸ்தயோர்வதஃ

நிஷும்பன், சும்பன் என்ற பெயருடைய இரு அசுரர்கள் என்னிடம் வரம் பெற்றதால் பெருமை கொண்டு தேவர்களைத் துன்புறுத்துகிறார்கள்; அவர்களை அழிப்பது உன்னால் நடைபெற வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளது.

அலம் விலம்பநேநாத்ர த்வம் க்ஷணேந ஸ்திரா பவ ஶக்திர்விஸ்ரு'ஜ்யமாநா ऽத்ய தயோர்ம்ரு'த்யுர்பவிஷ்யதி

இங்கே இனி தாமதம் வேண்டாம்; நீ ஒரு கணத்தில் உறுதியுடன் நிலைபெறு. இன்று உன் சக்தி வெளிப்படும் போது, அந்த இருவருக்கும் இறப்பு நிகழும்.

ப்ராஹ்மணாப்யர்திதா சைவ தேவீ கிரிவராத்மஜா த்வக்கோஶம் ஸஹஸோத்ஸ்ரு'ஜ்ய கௌரீ ஸா ஸமஜாயத

பிராமணர்கள் வேண்டியபோது, மலைமகளான தேவி தன்னுடைய வெளிப்பட்ட தோலை தைரியமாக விட்டுவிட்டு, கௌரி என உருவெடுத்தாள்.

ஸா த்வக்கோஶாத்மநோத்ஸ்ரு'ஷ்டா கௌஶிகீ நாம நாமதஃ காலீ காலாம்புதப்ரக்யா கந்யகா ஸமபத்யத

அந்த வெளிப்பட்ட தோலிலிருந்து, கவுஷிகி என்ற பெயருடன், மேலும் காளி என்றும், கரிய மேகத்தைப் போல இருண்ட கன்னியாக அவள் தோன்றினாள்.

ஸா து மாயாத்மிகா ஶக்திர்யோகநித்ரா ச வைஷ்ணவீ ஶம்கசக்ரத்ரிஶூலாதிஸாயுதாஷ்டமஹாபுஜா

அவள் மாயை வடிவமான சக்தி, விஷ்ணுவின் யோகநித்ரை என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள்; சங்கு, சக்கரம், திரிசூலம் போன்ற ஆயுதங்களுடன், எட்டு வலிமையான கரங்களை உடையவளாக இருந்தாள்.

ஸௌம்யா கோரா ச மிஶ்ரா ச த்ரிநேத்ரா சந்த்ரஶேகரா அஜாதபும்ஸ்பர்ஶரதிரத்ரு'ஷ்யா சாதிஸுந்தரீ

அவள் மென்மையானவளும், பயங்கரமானவளும், இரண்டையும் கலந்த வடிவமும் கொண்டவள்; மூன்று கண்கள் உடையவள், சந்திரனை அலங்கரித்தவள், ஆண்கள் தொடாதவள், வெல்ல முடியாதவள், மிக அழகானவள்.

தத்தா ச ப்ரஹ்மணே தேவ்யா ஶக்திரேஷா ஸநாதநீ நிஶும்பஸ்ய ச ஶும்பஸ்ய நிஹம்த்ரீ தைத்யஸிம்ஹயோஃ

இந்த நித்திய சக்தியை தேவி பிரம்மாவிற்கு அளித்தாள்; நிஷும்பன், சும்பன் என்ற அசுர சிங்கங்களை அழிப்பவளாகவும் அவள் இருந்தாள்.

ப்ரஹ்மணாபி ப்ரஹ்ரு'ஷ்டேந தஸ்யை பரமஶக்தயே ப்ரபலஃ கேஸரீ தத்தோ வாஹநத்வே ஸமாகதஃ

பிரம்மாவும் மகிழ்ச்சியுடன், அந்த உயர்ந்த சக்திக்காக ஒரு வலிமையான சிங்கத்தை வாகனமாக வழங்கினார்.

விந்த்யே ச வஸதிம் தஸ்யாஃ பூஜாமாஸவபூர்வகைஃ மாம்ஸைர்மத்ஸ்யைரபூபைஶ்ச நிர்வர்த்யாஸௌ ஸமாதிஶத்

விந்திய மலைப்பகுதியில் அவளுக்கு வழிபாடு செய்ய, மதுவும், மாம்சமும், மீனும், அப்பமும் படைத்தளிக்க வேண்டும் என்று அவர் கட்டளையிட்டார்.

ஸா சைவ ஸம்மதா ஶக்திர்ப்ரஹ்மணோ விஶ்வகர்மணஃ ப்ரணம்ய மாதரம் கௌரீம் ப்ரஹ்மாணம் சாநுபூர்வஶஃ

அந்த சக்தி, பிரம்மா, விஸ்வகர்மா ஆகியோரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, முதலில் கௌரி மாதாவிற்கும், பிறகு பிரம்மாவிற்கும் வணங்கி, மரியாதை பெற்றாள்.

ஶக்திபிஶ்சாபி துல்யாபிஃ ஸ்வாத்மஜாபிரநேகஶஃ பரீதா ப்ரயயௌ விந்த்யம் தைத்யேந்த்ரௌ ஹந்துமுத்யதா

தன்னுடன் சமமான பல சக்திகள், தன் மகள்கள் பலரால் சூழப்பட்டு, அசுரர்களை அழிக்க விந்திய மலையை நோக்கி புறப்பட்டாள்.

நிஹதௌ ச தயா தத்ர ஸமரே தைத்யபும்கவௌ தத்பாணைஃ காமபாணைஶ்ச ச்சிந்நபிந்நாம்கமாநஸௌ

அங்கு நடந்த போரில், அந்த முன்னணி அசுரர்கள் அவளால் வீழ்த்தப்பட்டார்கள்; அவளது அம்புகளாலும், காமனின் அம்புகளாலும், அவர்களின் உடலும் மனமும் சிதைந்தது.

தத்யுத்தவிஸ்தரஶ்சாத்ர ந க்ரு'தோ ऽந்யத்ர வர்ணநாத் ஊஹநீயம் பரஸ்மாச்ச ப்ரஸ்துதம் வர்ணயாமி வஃ

அந்தப் போரின் முழு விவரம் இங்கு கூறப்படவில்லை; அதை வேறு இடத்தில் அறியலாம். ஆனால் இப்போது உங்களுக்கு தேவையானதை நான் சொல்கிறேன்.

உத்பாத்ய கௌஶிகீம் கௌரீ ப்ரஹ்மணே ப்ரதிபாத்ய தாம் தஸ்ய ப்ரத்யுபகாராய பிதாமஹமதாப்ரவீத்

கவுஷிகியை உருவாக்கி, கௌரி அவளை பிரம்மாவிடம் ஒப்படைத்தாள்; அதற்குப் பதிலாக, பிதாமகன் பேசத் தொடங்கினார்.

த்ரு'ஷ்டஃ கிமேஷ பவதா ஶார்தூலோ மதுபாஶ்ரயஃ அநேந துஷ்டஸத்த்வேப்யோ ரக்ஷிதம் மத்தபோவநம்

இந்தப் புலியை நீ பார்த்தாயா? இது என்னிடம் அடைக்கலம் பெற்றது. இதனால் என் தவமடையம் தீய உயிர்களிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டது.

மய்யர்பிதமநா ஏஷ பஜதே மாமநந்யதீஃ அஸ்ய ஸம்ரக்ஷணாதந்யத்ப்ரியம் மம ந வித்யதே

இதன் மனம் என்னிடம் நிலைத்திருக்கிறது, எனக்கு மட்டுமே பக்தி கொண்டுள்ளது; இதை பாதுகாப்பதைவிட எனக்கு இனிமையானது வேறில்லை.

பவிதவ்யமநேநாதோ மமாந்தஃபுரசாரிணா கணேஶ்வரபதம் சாஸ்மை ப்ரீத்யா தாஸ்யதி ஶம்கரஃ

எனவே, இது என் உள்ளரங்கில் இருப்பதாக இருக்க வேண்டும்; அன்பினால், சங்கரன் இதற்கு கணநாதன் பதவியை வழங்குவார்.

ஏநமக்ரேஸரம் க்ரு'த்வா ஸகீபிர்கந்துமுத்ஸஹே

இதனை முன்னோடியாக வைத்து, என் தோழிகளுடன் நான் செல்ல முடிகிறது.

இத்யுக்தஃ ப்ரஹஸந்ப்ரஹ்மா தேவீம்முக்தாமிவ ஸ்மயந்

இவ்வாறு கேட்டதும், பிரம்மா, அந்த தேவியை ஒரு அறியாத குழந்தையைப் போலப் பார்த்து, சிரித்தார்.

பஶௌ தேவி ம்ரு'காஃ க்ரூராஃ க்வ ச தே ऽநுக்ரஹஃ ஶுபஃ ஆஶீவிஷமுகே ஸாக்ஷாதம்ரு'தம் கிம் நிஷிச்யதே

அம்மையே, காட்டில் உள்ள மிருகங்கள் எல்லாம் கொடூரமானவை; உன் கருணை எங்கே? நஞ்சுள்ள பாம்பின் வாயில் நேராக அமிர்தம் ஊற்றுவாரா?

வ்யாக்ரமாத்ரேண ஸந்நேஷ துஷ்டஃ கோ ऽபி நிஶாசரஃ அநேந பக்ஷிதா காவோ ப்ராஹ்மணாஶ்ச தபோதநாஃ

ஒரு கொடிய இரவுப்புழு, புலியின் துணையோடு, பசுக்களையும் தவம் செய்யும் பிராமணர்களையும் விழுங்கிவிட்டான்.

தர்பயம்ஸ்தாந்யதாகாமம் காமரூபீ சரத்யஸௌ அவஶ்யம் கலு போக்தவ்யம் பலம் பாபஸ்ய கர்மணஃ

அவன் விரும்பும் ரூபத்தில் திரிந்து, அவற்றைத் திருப்திப்படுத்திக்கொள்கிறான்; பாவக்காரியத்தின் பலனை ஒருவன் கண்டிப்பாக அனுபவிக்க வேண்டியதே.

அதஃ கிம் க்ரு'பயா க்ரு'த்யமீத்ரு'ஶேஷு துராத்மஸு அநேந தேவ்யாஃ கிம் க்ரு'த்யம் ப்ரக்ரு'த்யா கலுஷாத்மநா

அப்படியானால், இப்படிப் பொல்லாதவர்களுக்கு கருணை காட்டி என்ன பயன்? இயல்பிலேயே கெட்ட மனம் கொண்டவருக்கு தேவிக்கு என்ன வேலை?

யதுக்தம் பவதா ஸர்வம் தத்யமஸ்த்வயமீத்ரு'ஶஃ ததாபி மாம் ப்ரபந்நோ ऽபூந்ந த்யாஜ்யோ மாமுபாஶ்ரிதஃ

நீ சொன்னதெல்லாம் உண்மைதான்; அவன் அப்படிப்பட்டவன்தான். ஆனாலும், என்னை அடைந்தவனை விட்டுவிடக் கூடாது.