ஶிவபுராணம்

ஸ து விஷ்டப்தஸர்வாம்கோ புபுக்ஷாபரிபீடிதஃ மமாமிஷம் ததோ நாந்யதிதி மத்வா நிரந்தரம்

ஆனால் அந்த புலி, முழு உடலும் ஊனமடைந்து, பசிக்காக மிகவும் வாடி, 'இதுவே எனக்கு இறைச்சி, வேறு எதுவும் இல்லை' என்று எண்ணி அங்கேயே இருந்தது.

நிரீக்ஷ்யமாணஃ ஸததம் தேவீமேவ ததா ऽநிஶம் அதிஷ்டதக்ரதஸ்தஸ்யா உபாஸநமிவாசரத்

அந்த புலி எப்போதும் தேவியைப் பார்த்துக்கொண்டே, பகலும் இரவும் அவளருகில் நின்று, அவளை வழிபடுவது போல நடந்தது.

தேவ்யாஶ்ச ஹ்ரு'தயே நித்யம் மமைவாயமுபாஸகஃ த்ராதா ச துஷ்டஸத்த்வேப்ய இதி ப்ரவவ்ரு'தே க்ரு'பா

அந்த தேவியின் உள்ளத்தில் கருணை எழுந்தது: 'இவன் எப்போதும் எனது பக்தன்; நான் அவனை தீய உயிர்களிலிருந்து காப்பாற்றுவேன்' என்று எண்ணினாள்.

தஸ்யா ஏவ க்ரு'பா யோகாத்ஸத்யோநஷ்டமலத்ரயஃ பபூவ ஸஹஸா வ்யாக்ரோ தேவீம் ச புபுதே ததா

அவளது கருணையின் சக்தியால், அந்த புலியின் மூன்று வகை மாசும் உடனே நீங்கின; பின்பு புலி தேவியை உணர்ந்தது.

ந்யவர்தத புபுக்ஷா ச தஸ்யாம்கஸ்தம்பநம் ததா தௌராத்ம்யம் ஜந்மஸித்தம் ச த்ரு'ப்திஶ்ச ஸமஜாயத

அவனுக்கு பசி தீர்ந்தது, உடல் உறைப்பு போய்விட்டது, பிறவியிலிருந்து வந்த தீமை நீங்கியது, மனதில் திருப்தி ஏற்பட்டது.

ததா பரமபாவேந ஜ்ஞாத்வா கார்தார்த்யமாத்மநஃ ஸத்யோபாஸக ஏவைஷ ஸிஷேவே பரமேஶ்வரீம்

அப்போது, மிக உயர்ந்த உணர்வுடன் தன் குறிக்கோள் நிறைவேறியதை அறிந்து, உடனே உண்மையான பக்தனாகி, பரமேஸ்வரியை சேவித்தான்.

துஷ்டாநாமபி ஸத்த்வாநாம் ததாந்யேஷாந்துராத்மநாம் ஸ ஏவ த்ராவகோ பூத்வா விசசார தபோவநே

அவன் பிற தீய உயிர்களிடையிலும் தீமை நீக்கும் ஒருவனாகி, அந்த தவவனத்தில் சுற்றித் திரிந்தான்.

தபஶ்ச வவ்ரு'தே தேவ்யாஸ்தீவ்ரம் தீவ்ரதராத்மகம் தேவாஶ்ச தைத்யநிர்பந்தாத்ப்ரஹ்மாணம் ஶரணம் கதாஃ

அம்மையின் தவம் மிகுந்து, இன்னும் அதிகமான தீவிரத்துடன் வளர்ந்தது. அந்நேரம், அசுரர்களின் அடங்காத தொல்லையால் தேவர்கள் பிரமனை அடைவதற்காக ஓடி வந்தார்கள்.

சக்ருர்நிவேதநம் தேவாஃ ஸ்வதுஃகஸ்யாரிபீடநாத் யதா ச தததுஃ ஶும்பநிஶும்பௌ வரஸம்மதாத்

பகைவரால் துன்புறும் தேவர்கள் தங்களுடைய துயரத்தை பிரமனிடம் தெரிவித்தார்கள்; மேலும், சும்பன், நிசும்பன் ஆகியோர் எவ்வாறு விருப்பம் பெற்றுப் பரிசு பெற்றார்கள் என்பதைச் சொன்னார்கள்.

ஸோ ऽபி ஶ்ருத்வா விதிர்துஃகம் ஸுராணாம் க்ரு'பயாந்விதஃ ஆஸீத்தைத்யவதாயைவ ஸ்ம்ரு'த்வா ஹேத்வாஶ்ரயாம் கதாம்

பிரமன் அந்த தேவர்களின் துயரத்தை கேட்டதும், கருணையால் மனம் கனிந்தான்; அப்போது, அசுரர்களை அழிப்பதற்காக நடந்த காரணத்தையும், அதன் அடிப்படையையும் நினைவுகூர்ந்தான்.

ஸாமரஃ ப்ரார்திதோ ப்ரஹ்மா யயௌ தேவ்யாஸ்தபோவநம் ஸம்ஸ்மரந்மநஸா தேவதுஃகமோக்ஷம் ஸ்வயத்நதஃ

அப்படி வேண்டிக்கொண்ட தேவர்களுடன் பிரமன், தேவியின் தவமிருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றான்; மனதில், தேவர்கள் துயரத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்பதையும், அதைத் தானே செய்ய வேண்டும் என்பதையும் நினைத்துக்கொண்டான்.

ததர்ஶ ச ஸுரஶ்ரேஷ்டஃ ஶ்ரேஷ்டே தபஸி நிஷ்டிதாம் ப்ரதிஷ்டாமிவ விஶ்வஸ்ய பவாநீம் பரமேஶ்வரீம்

அங்கு, தேவர்களில் சிறந்த பிரமன், உலகிற்கே ஆதாரமாக விளங்கும் பரமேஸ்வரி பவானியை, உயர்ந்த தவத்தில் நிலைத்திருப்பதைப் பார்த்தான்.

நநாம சாஸ்ய ஜகதோ மாதரம் ஸ்வஸ்ய வை ஹரேஃ ருத்ரஸ்ய ச பிதுர்பார்யாமார்யாமத்ரீஶ்வராத்மஜாம்

அவன், உலகிற்கு தாயானவளுக்கு வணங்கினான்; அவள், தன் சகோதரன் ஹரிக்கும், ருத்ரனுக்கும் மனைவியாகவும், மலைமன்னரின் மகளாகவும், உயர்ந்தவளாகவும் இருந்தாள்.

ப்ரஹ்மாணமாகதம் த்ரு'ஷ்ட்வா தேவீ தேவகணைஃ ஸஹ அர்க்யம் ததர்ஹம் தத்த்வா ऽஸ்மை ஸ்வாகதாத்யைருபாசரத்

பிரமன் வந்ததைப் பார்த்ததும், தேவியும் தேவகணங்களும் சேர்ந்து, அவருக்குத் தக்க மரியாதையுடன் அர்க்யம் அளித்து, வரவேற்பு செய்து மரியாதை செய்தார்கள்.

தாம் ச ப்ரத்யுபசாரோக்திம் புரஸ்க்ரு'த்யாபிநம்த்ய ச பப்ரச்ச தபஸோ ஹேதுமஜாநந்நிவ பத்மஜஃ

அவளுடைய வரவேற்பு வார்த்தைகளுக்கு முறையாகப் பதிலளித்து, புகழ்ந்து, பின்னர், தாமரையிலிருந்து பிறந்த பிரமன், அவள் தவத்தின் நோக்கத்தைத் தெரியாதவன் போலக் கேட்டான்.

தீவ்ரேண தபஸாநேந தேவ்யா கிமிஹ ஸாத்யதே தபஃபலாநாம் ஸர்வேஷாம் த்வததீநா ஹி ஸித்தயஃ

இவ்வளவு கடும் தவம் செய்து, அம்மையே, இங்கு என்ன சாதிக்கப் போகிறீர்கள்? எல்லா தவங்களின் பலனும் உமது விருப்பத்திற்கே உட்பட்டது அல்லவா?

யஶ்சைவ ஜகதாம் பர்தா தமேவ பரமேஶ்வரம் பர்தாரமாத்மநா ப்ராப்ய ப்ராப்தஞ்ச தபஸஃ பலம்

இந்த உலகங்களை எல்லாம் காத்து நடத்தும் பரமேஸ்வரனை, உமது கணவராகப் பெற்றுள்ளீர்கள்; அதுவே தவத்தின் முழு பலன் கிடைத்தது அல்லவா?

அதவா ஸர்வமேவைதத்க்ரீடாவிலஸிதம் தவ இதந்து சித்ரம் தேவஸ்ய விரஹம் ஸஹஸே கதம்

இல்லை என்றால், இதெல்லாம் உமது விளையாட்டாக இருக்கலாம்; ஆனாலும், அம்மையே, தேவனிடமிருந்து பிரிந்திருப்பதை எவ்வாறு தாங்குகிறீர்கள் என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

ஸர்காதௌ பவதோ தேவாதுத்பத்திஃ ஶ்ரூயதே யதா ததா ப்ரஜாநாம் ப்ரதமஸ்த்வம் மே ப்ரதமஜஃ ஸுதஃ

பிரபஞ்சம் உருவானபோது, நீர் அந்த தேவனிடமிருந்து பிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது; பிறகு, உயிரினங்களில் நீர் எனக்கு முதற்பிறந்த மகனாக இருந்தீர்.

யதா புநஃ ப்ரஜாவ்ரு'த்த்யை லலாடாத்பவதோ பவஃ உத்பந்நோ ऽபூத்ததா த்வம் மே குருஃ ஶ்வஶுரபாவதஃ

பின்னர், உயிர்கள் பெருகும்போது, உமது நெற்றியிலிருந்து பவன் பிறந்தபோது, நீர் எனக்கு குருவாகவும், மருமகனாகவும் ஆனீர்.

யதா பவத்கிரீந்த்ரஸ்தே புத்ரோ மம பிதா ஸ்வயம் ததா பிதாமஹஸ்த்வம் மே ஜாதோ லோகபிதாமஹ

உமக்கு மலைமன்னன் தந்தையாகவும், எனக்கும் தந்தையாகவும் இருந்தபோது, நீர் எனக்கு பிதாமஹனாகவும், உலகிற்கு மூதாதையாகவும் ஆனீர்.

ததீத்ரு'ஶஸ்ய பவதோ லோகயாத்ராவிதாயிநஃ வ்ரு'த்தவந்தஃபுரே பர்தா கதயிஷ்யே கதம் புநஃ

இவ்வாறு, உலகை நடத்தும் நீர், கணவராக வேண்டிய கடமைகளை முன்பே நிறைவேற்றிவிட்டீர்; இனி உமக்கு மீண்டும் கணவர் பற்றி நான் எவ்வாறு கூற முடியும்?

கிமத்ர பஹுநா தேஹே யஶ்சாயம் மம காலிமா த்யக்த்வா ஸத்த்வவிதாநேந கௌரீ பவிதுமுத்ஸஹே

இதில் அதிகம் சொல்ல என்ன இருக்கிறது? இந்த கருப்பு நிறத்தை விட்டுவிட்டால், சத்த்வ குணத்தால் நான் கௌரி ஆக முடியும்.

ஏதாவதா கிமர்தேந தீவ்ரம் தேவி தபஃ க்ரு'தம் ஸ்வேச்சைவ கிமபர்யாப்தா க்ரீடேயம் ஹி தவேத்ரு'ஶீ

இதற்காகத்தானே, அம்மையே, இவ்வளவு கடுமையான தவம் செய்தீர்கள்? உமது சொந்த விருப்பம் போதாததா? இத்தகைய விளையாட்டு உமக்கே உரியது.

க்ரீடா ऽபி ச ஜகந்மாதஸ்தவ லோகஹிதாய வை அதோ மமேஷ்டமநயா பலம் கிமபி ஸாத்யதாம்

உலகிற்கு நல்லது செய்யவே, உலகத்தாயாகிய உமது விளையாட்டும் நடக்கிறது; எனவே, இதனால் எனக்குப் பிடித்த பலன் ஏதேனும் கிடைக்கட்டும்.

நிஶும்பஶும்பநாமாநௌ தைத்யௌ தத்தவரௌ மயா த்ரு'ப்தௌ தேவாந்ப்ரபாதேதே த்வத்தோ லப்தஸ்தயோர்வதஃ

நிஷும்பன், சும்பன் என்ற பெயருடைய இரு அசுரர்கள் என்னிடம் வரம் பெற்றதால் பெருமை கொண்டு தேவர்களைத் துன்புறுத்துகிறார்கள்; அவர்களை அழிப்பது உன்னால் நடைபெற வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளது.

அலம் விலம்பநேநாத்ர த்வம் க்ஷணேந ஸ்திரா பவ ஶக்திர்விஸ்ரு'ஜ்யமாநா ऽத்ய தயோர்ம்ரு'த்யுர்பவிஷ்யதி

இங்கே இனி தாமதம் வேண்டாம்; நீ ஒரு கணத்தில் உறுதியுடன் நிலைபெறு. இன்று உன் சக்தி வெளிப்படும் போது, அந்த இருவருக்கும் இறப்பு நிகழும்.

ப்ராஹ்மணாப்யர்திதா சைவ தேவீ கிரிவராத்மஜா த்வக்கோஶம் ஸஹஸோத்ஸ்ரு'ஜ்ய கௌரீ ஸா ஸமஜாயத

பிராமணர்கள் வேண்டியபோது, மலைமகளான தேவி தன்னுடைய வெளிப்பட்ட தோலை தைரியமாக விட்டுவிட்டு, கௌரி என உருவெடுத்தாள்.

ஸா த்வக்கோஶாத்மநோத்ஸ்ரு'ஷ்டா கௌஶிகீ நாம நாமதஃ காலீ காலாம்புதப்ரக்யா கந்யகா ஸமபத்யத

அந்த வெளிப்பட்ட தோலிலிருந்து, கவுஷிகி என்ற பெயருடன், மேலும் காளி என்றும், கரிய மேகத்தைப் போல இருண்ட கன்னியாக அவள் தோன்றினாள்.