ஶிவபுராணம்

இதி ஸுராநபிதாய ஸுரேஶ்வரோ நிக்ரு'ததக்ஷக்ரு'தக்ரதுரக்ரதுஃ ஸகிரிஜாநுசரஸ்ஸபரிச்சதஃ ஸ்தித இவாம்பரதோந்தரதாத்தரஃ

இவ்வாறு தேவர்களை நோக்கி சொன்ன தேவாதி தேவன், தக்ஷனின் யாகத்தை அழித்தவர், கிரிஜா மற்றும் அணிவகுப்புடன் அங்கு நின்று, பின்னர் ஆகாயத்தில் இருந்து மறைந்தார்.

அத ஸுரா அபி தே விகதவ்யதாஃ கதிதபத்ரஸுபத்ரபராக்ரமாஃ ஸபதி கேந ஸுகேந யதாஸுகம் யயுரநேகமுகாஃ மகவந்முகாஃ

பின்னர், அந்த தேவர்கள் துன்பம் தீர்ந்து, அவர்களின் சிறந்த செய்கைகள் கூறப்பட்டு, மகவன் தலைமையில் பல முகங்களுடன் உடனே மகிழ்ச்சியுடன் விரும்பியபடி புறப்பட்டார்கள்.

அந்தர்தாநகதோ தேவ்யா ஸஹ ஸாநுசரோ ஹரஃ க்வ யாதஃ குத்ர வாஸஃ கிம் க்ரு'த்வா விரராம ஹ

அப்போது தேவி மற்றும் அணிவகுப்புடன் மறைந்த ஹரன் எங்கே சென்றார், எங்கு தங்கினார், அங்கு என்ன செய்தார்?

மஹீதரவரஃ ஶ்ரீமாந் மம்தரஶ்சித்ரகம்தரஃ தயிதோ தேவதேவஸ்ய நிவாஸஸ்தபஸோ ऽபவத்

அழகிய மலைகளில் சிறந்தது, வியப்பூட்டும் குகைகள் கொண்ட மண்டர மலை, தேவாதி தேவனுக்கு மிகவும் பிடித்தது; அது அவர் தவம் இருந்த இடமாக ஆனது.

தபோ மஹத்க்ரு'தம் தேந வோடும் ஸ்வஶிரஸா ஶிவௌ சிரேண லப்தம் தத்பாதபம்கஜஸ்பர்ஶஜம் ஸுகம்

அங்கு அவர் பெரிய தவம் செய்து, சிவனைத் தன் சிகரத்தில் சுமந்தார்; நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, அவர் திருவடிக்கழல் தூசியைத் தொட்டதில் பிறந்த ஆனந்தத்தை அடைந்தார்.

தஸ்ய ஶைலஸ்ய ஸௌந்தர்யம் ஸஹஸ்ரவதநைரபி ந ஶக்யம் விஸ்தராத்வக்தும் வர்ஷகோடிஶதைரபி

அந்த மலைக்குப் பட்ட அழகை, ஆயிரம் வாய்கள் இருந்தாலும், கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகள் கடந்தாலும், முழுமையாக விவரிக்க முடியாது.

ஶக்யமப்யஸ்ய ஸௌந்தர்யம் ந வர்ணயிதுமுத்ஸஹே பர்வதாந்தரஸௌந்தர்யம் ஸாதாரணவிதாரணாத்

அதன் அழகை விவரிக்க முடியுமானாலும், நான் அதைச் சொல்ல இயலவில்லை; ஏனெனில் மற்ற மலைகளின் அழகு சாதாரணமானது, ஒப்பிடத்தக்கது.

இதந்து ஶக்யதே வக்துமஸ்மிந்பர்வதஸுந்தரே ரு'த்த்யா கயாபி ஸௌந்தர்யமீஶ்வராவாஸயோக்யதா

இவ்வளவு மட்டும் சொல்லலாம்: இந்த அழகான மலை, எவ்வளவு செழிப்பும் அழகும் கொண்டிருக்கிறது என்பதால், இறைவனுக்குத் தங்கும் இடமாகத் தகுதியானது.

அத ஏவ ஹி தேவேந தேவ்யாஃ ப்ரியசிகீர்ஷயா அதீவ ரமணீயோயம் கிரிரந்தஃபுரீக்ரு'தஃ

அதனால்தான், தேவியை மகிழ்விக்க விரும்பிய இறைவன், இந்த மிக அழகான மலையைத் தன் அகமாளிகையாக்கினார்.

மேகலாபூமயஸ்தஸ்ய விமலோபலபாதபாஃ ஶிவயோர்நித்யஸாந்நித்யாந்ந்யக்குர்வம்த்யகிலம்ஜகத்

அந்த மலையின் அடிவாரங்கள், தூய கற்கள் மற்றும் மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சிவபர்வதியின் நிலையான இருப்பால், இந்த உலகையே மிஞ்சுகின்றன.

பித்ரு'ப்யாம் ஜகதோ நித்யம் ஸ்நாநபாநோபயோகதஃ அவாப்தபுண்யஸம்ஸ்காரஃ ப்ரஸரத்பிரிதஸ்ததஃ

உலகிற்கு தந்தை தாயான இருவரும் அங்கு தினமும் குளித்து குடிப்பதால், அந்த நீர் புனிதம் பெற்று, அதன் புண்ணியம் எங்கும் பரவுகிறது.

லகுஶீதலஸம்ஸ்பர்ஶைரச்சாச்சைர்நிர்சராம்புபிஃ அதிராஜ்யேந சாத்ரீணாமத்ரீரேஷோ ऽபிஷிச்யதே

அந்த மலையில் விழும் தெளிந்த நீர்வீழ்ச்சியின் மென்மையான, குளிர்ந்த தொடுதலால், நெய்யால் அபிஷேகம் செய்வதைப் போல், இந்த மலை எல்லா மலைகளிலும் அரசனாக உயர்த்தப்படுகிறது.

நிஶாஸு ஶிகரப்ராந்தர்வர்திநா ஸ ஶிலோச்சயஃ சம்த்ரேணாசல ஸாம்ராஜ்யச்சத்ரேணேவ விராஜதே

இரவில், அதன் உச்சியில் நிலா மிளிரும் போது, அந்த மலை அரசரின் குடைபோல் ஒளிவீசுகிறது.

ஸ ஶைலஶ்சம்சலீபூதைர்பாலைஶ்சாமரயோஷிதாம் ஸர்வபர்வதஸாம்ராஜ்யசாமரைரிவ வீஜ்யதே

அந்த மலையை, விளையாடும் பெண்களின் கரங்கள், எல்லா மலைகளிலும் அரசுரிமை கொண்ட பங்கினைப் போல, சாமரம் வீசும் போல் இருக்கிறது.

ப்ராதரப்யுதிதே பாநௌ பூதரோ ரத்நபூஷிதஃ தர்பணே தேஹஸௌபாக்யம் த்ரஷ்டுகாம இவ ஸ்திதஃ

கதிரவன் உதிக்கும் காலை வேளையில், ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த மலை, தன் அழகை கண்ணாடியில் காண விரும்பும் போல் நிற்கிறது.

கூஜத்விஹம்கவாசாலைர்வாதோத்த்ரு'தலதாபுஜைஃ விமுக்தபுஷ்பைஃ ஸததம் வ்யாலம்பிம்ரு'துபல்லவைஃ

பறவைகளின் குயில், காற்றில் அசையும் கொடிகள், இடையறாத பூச்சிதறல், தொங்கும் மெல்லிய இலைகள்—இவை அனைத்தும் அந்த மலையில் காணப்படுகின்றன.

லதாப்ரதாநஜடிலைஸ்தருபிஸ்தபஸைரிவ ஜயாஶிஷா ஸஹாப்யர்ச்ய நிஷேவ்யத இவாத்ரிராட்

கொடிகள் சூடிய, முடிச்சான மரங்கள், தவம் செய்யும் முனிவர்களைப் போல், வெற்றி ஆசீர்வாதத்துடன் அந்த மலை அரசனை வழிபடுகின்றன.

அதோமுகைரூர்த்வமுகைஶ்ஶ்ரு'ம்கைஸ்திர்யங்முகைஸ்ததா ப்ரபதந்நிவ பாதாலே பூப்ரு'ஷ்டாதுத்பதந்நிவ

கீழே, மேல், பக்கமாக முகமுள்ள உச்சிகள் கொண்ட அந்த மலை, பூமியில் இருந்து மேலே பாய்வதுபோலவும், பாதாளத்தில் விழுவதுபோலவும் தோன்றுகிறது.

பரீதஃ ஸர்வதோ திக்ஷு ப்ரமந்நிவ விஹாயஸி பஶ்யந்நிவ ஜகத்ஸர்வம் ந்ரு'த்யந்நிவ நிரந்தரம்

அந்த மலை, எல்லா திசைகளிலும் சூழப்பட்டு, ஆகாயத்தில் சுற்றும் போல், உலகத்தை முழுவதும் பார்ப்பது போல், இடையறாது நடனமாடும் போல் தெரிகிறது.

குஹாமுகைஃ ப்ரதிதிநம் வ்யாத்தாஸ்யோ விபுலோதரைஃ அஜீர்ணலாவண்யதயா ஜ்ரு'ம்பமாண இவாசலஃ

அந்த மலையின் குகை வாய்கள் தினமும் அகலமாகத் திறக்க, பெரும் உள்ளங்கள் கொண்டது, தீராத அழகால் அமிழ்தம் பெருமூச்சு விடும் போல் தெரிகிறது.

க்ரஸந்நிவ ஜகத்ஸர்வம் பிபந்நிவ பயோநிதிம் வமந்நிவ தமோந்தஸ்தம் மாத்யந்நிவ கமம்புதைஃ

அந்த மலை, உலகத்தை முழுவதும் விழுங்கும் போல், கடலை குடிக்கும் போல், உள்ளிருக்கும் இருளை வெளியே விடும் போல், வானில் மேகங்களுடன் மகிழும் போல் இருக்கிறது.

நிவாஸ பூமயஸ்தாஸ்தா தர்பணப்ரதிமோதராஃ திரஸ்க்ரு'தாதபாஸ்ஸ்நிக்தாஶ்ரமச்சாயாமஹீருஹாஃ

அந்த மலையின் வாசஸ்தலங்கள், கண்ணாடிபோல் பிரகாசமுள்ள வயிறுகளுடன், அடர்ந்த மரங்களால் சூரிய ஒளி மறைக்கப்பட்டு, ஆசிரமங்களின் நிழலில் குளிர்ச்சி பெறுகின்றன.

ஸரித்ஸரஸ்தடாகாதிஸம்பர்கஶிஶிராநிலாஃ தத்ர தத்ர நிஷண்ணாப்யாம் ஶிவாப்யாம் ஸபலீக்ரு'தாஃ

அங்கு, ஆறுகள், ஏரிகள், குளங்கள் ஆகியவற்றால் குளிர்ந்த காற்று, சிவபர்வதி இருவரும் அமர்ந்த இடங்களில், புனிதமானதாகிறது.

தமிமம் ஸர்வதஃ ஶ்ரேஷ்டம் ஸ்ம்ரு'த்வா ஸாம்பஸ்த்ரியம்பகஃ ரைப்யாஶ்ரமஸமீபஸ்தஶ்சாந்தர்தாநம் கதோ யயௌ

அனைத்து விதங்களிலும் சிறந்தவராக அவரை நினைத்து, சாம்பும் மூன்றுகண்ணாளும் ரைப்யரின் தவமடையில் அருகில் இருந்தவர், திடீரென மறைந்து சென்றார்.

தத்ரோத்யாநமநுப்ராப்ய தேவ்யா ஸஹ மஹேஶ்வரஃ ரராம ரமணீயாஸு தேவ்யாந்தஃபுரபூமிஷு

பின்னர், அந்த தோட்டத்துக்கு வந்து, தேவியுடன் மகேஸ்வரன், அவளது அந்தப்புரத்தின் அழகான இடங்களில் மகிழ்ந்தார்.

ததா கதேஷு காலேஷு ப்ரவ்ரு'த்தாஸு ப்ரஜாஸு ச தைத்யௌ ஶும்பநிஶும்பாக்யௌ ப்ராதரௌ ஸம்பபூவதுஃ

காலம் கடந்தபோது, மக்கள் பெருகியபோது, சும்பன், நிசும்பன் என்ற பெயருடைய இரு அசுர சகோதரர்கள் பிறந்தார்கள்.

தாப்யாம் தபோ பலாத்தத்தம் ப்ரஹ்மணா பரமேஷ்டிநா அவத்யத்வம் ஜகத்யஸ்மிந்புருஷைரகிலைரபி

அவர்கள் கடும் தவத்தால், பரமபதியான பிரம்மா, உலகில் உள்ள எல்லா மனிதர்களாலும் அவர்களை வெல்ல முடியாத பாதுகாப்பை வழங்கினார்.

அயோநிஜா து யா கந்யா ஹ்யம்பிகாம்ஶஸமுத்பவா அஜாதபும்ஸ்பர்ஶரதிரவிலம்க்யபராக்ரமா

கருவில் பிறக்காத, அம்பிகையின் ஒரு பகுதியிலிருந்து தோன்றிய, எந்த ஆணாலும் தொடப்படாத, வெல்ல முடியாத வீரத்துடன் கூடிய அந்த கன்னி—

தயா து நௌ வதஃ ஸம்க்யே தஸ்யாம் காமாபிபூதயோஃ இதி சாப்யர்திதோ ப்ரஹ்மா தாப்யாம்ப்ராஹ ததாஸ்த்விதி

அவளால் மட்டும், அவளுக்காக ஆசைபட்டபோது யுத்தத்தில் எங்கள் மரணம் நிகழ வேண்டும் என்று அவர்கள் பிரம்மாவிடம் வேண்ட, அவர் 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்றார்.