ஶிவபுராணம்

பாணோத்தாரே புஜோ ஹ்யஸ்ய தூணீவதநஸம்கதஃ ப்ரத்யத்ரு'ஶ்யத வல்மீகம் விவேக்ஷுரிவ பந்நகஃ

அம்பை இழுக்கும் போது, அவரது கை, அம்புக்கொளையுடன் சேர்ந்து, பாம்பு தன் புற்றிலிருந்து வெளியே வருவது போல் தெரிந்தது.

ஸமுத்த்ரு'தஃ கரே தஸ்ய தத்க்ஷணம் ருருசே ஶரேஃ மஹாபுஜம்கஸம்தஷ்டோ யதா பாலபுஜங்கமஃ

அந்தக் கணத்தில், அவரது கையில் உயர்த்திய அம்பு, பெரிய பாம்பு கடித்த சிறிய பாம்பு போல ஜொலித்தது.

ஶரேண கநதீவ்ரேண பத்ரோ ருத்ரபராக்ரமஃ விவ்யாத குபிதோ காடம் லலாடே விஷ்ணுமவ்யயம்

பெரும் வலிமை உடைய பத்திரன், ருத்ரனின் வீரத்துடன், கோபத்தில், வலுவான அம்பால் அழியாத விஷ்ணுவை நெற்றியில் ஊன்றினான்.

லலாடே ऽபிஹிதோ விஷ்ணுஃ பூர்வமேவாவமாநிதஃ சுகோப கணபேம்த்ராய ம்ரு'கேம்த்ராயேவ கோவ்ரு'ஷஃ

நெற்றியில் தாக்கப்பட்ட விஷ்ணு, முன்பே அவமானம் அடைந்ததால், கணபதிக்கு எதிராக, எருது சிங்கத்தைக் கண்டபோது ஏற்படும் கோபம் போல் வெகுளியடைந்தான்.

ததஸ்த்வஶநிகல்பேந க்ரூராஸ்யேந மஹேஷுணா விவ்யாத கணராஜஸ்ய புஜே புஜகஸந்நிபே

பின்னர், இடியென கூர்மையான முகத்துடன், பெரிய அம்பை எடுத்து, பாம்பைப் போல் இருந்த கணபதியின் கையை ஊன்றினான்.

ஸோ ऽபி தஸ்ய புஜே பூயஃ ஸூர்யாயுதஸமப்ரபம் விஸஸர்ஜ ஶரம் வேகாத்வீரபத்ரோ மஹாபலஃ

அதற்குப் பதிலாக, பெரும் வலிமை உடைய வீரபத்திரன், பத்து ஆயிரம் சூரியர்கள் ஒளிபரவுவது போல் பிரகாசிக்கும் அம்பை, வேகமாக அவரது கையில் செலுத்தினான்.

ஸ ச விஷ்ணுஃ புநர்பத்ரம் பத்ரோ விஷ்ணும் ததா புநஃ ஸ ச தம் ஸ ச தம் விப்ராஶ்ஶரைஸ்தாவநுஜக்நதுஃ

பின்னர், விஷ்ணு மீண்டும் பத்திரனை அம்பால் தாக்கினார்; பத்திரனும் விஷ்ணுவை அதேபோல் தாக்கினான்; இவ்வாறு, பிராமணர்களே, அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அம்புகளால் தாக்கிக்கொண்டனர்.

தயோஃ பரஸ்பரம் வேகாச்சராநாஶு விமும்சதோஃ த்வயோஸ்ஸமபவத்யுத்தம் துமுலம் ரோமஹர்ஷணம்

அவர்கள் இருவரும் வேகமாக அம்புகளை ஒருவர்மேல் ஒருவர் விட, அங்கு ஒரு பெரும் சத்தமுள்ள, உடம்பு புளிரும் போர் எழுந்தது.

தத்த்ரு'ஷ்ட்வா துமுலம் யுத்தம் தயோரேவ பரஸ்பரம் ஹாஹாகாரோ மஹாநாஸீதாகாஶே கேசரேரிதஃ

அந்த இருவருக்கிடையே நடந்த கொடிய போரைக் கண்ட தேவர்கள், ஆகாயத்தில் 'அய்யோ!' என்று பெரிய அலறல் எழுப்பினர்.

ததஸ்த்வநலதும்டேந ஶரேணாதித்யவர்சஸா விவ்யாத ஸுத்ரு'டம் பத்ரோ விஷ்ணோர்மஹதி வக்ஷஸி

பின்னர், பக்த்ரன், தீயின் நாக்கைப் போல் ஜொலிக்கும் ஒரு அம்பை எடுத்து, விஷ்ணுவின் பெரும் மார்பில் வலிமையாக எய்தான்.

ஸ து தீவ்ரப்ரபாதேந ஶரேண த்ரு'டமாஹதஃ மஹதீம் ருஜமாஸாத்ய நிபபாத விமோஹிதஃ

அந்த அம்பு மிகுந்த வேகத்தில் விழ, விஷ்ணு கடும் வலியால் மயங்கி கீழே விழுந்தான்.

புநஃ க்ஷணாதிவோத்தாய லப்தஸம்ஜ்ஞஸ்ததா ஹரிஃ ஸர்வாண்யபி ச திவ்யாஸ்த்ராண்யதைநம் ப்ரத்யவாஸ்ரு'ஜத்

ஒரு கணம் கழித்து, விஷ்ணு மீண்டும் உணர்வு பெற்று எழுந்து, எல்லா தெய்வீக ஆயுதங்களையும் அவன்மேல் பயன்படுத்தினான்.

ஸ ச விஷ்ணுர்தநுர்முக்தாந்ஸர்வாஞ்சர்வசமூபதிஃ ஸஹஸா வாரயாமாஸ கோரைஃ ப்ரதிஶரைஃ ஶராந்

அப்போது, அம்புகளின் படையின் அதிபதி விஷ்ணு, அந்த அம்புகளை எல்லாம் பயங்கரமான எதிர் அம்புகளால் உடனே தடுத்தான்.

ததோ விஷ்ணுஸ்ஸ்வநாமாம்கம் பாணமவ்யாஹதம் க்வசித் ஸஸர்ஜ க்ரோதரக்தா க்ஷஸ்தமுத்திஶ்ய கணேஶ்வரம் தம் பாணம் பாணவர்யேண பத்ரோ பத்ராஹ்வயேண து

பின்னர், கோபத்தில் கண்கள் சிவந்த விஷ்ணு, தன் பெயர் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு அம்பை எடுத்து, கணேசனை நோக்கி விட, பக்த்ரன் தன் சிறந்த 'பக்த்ராஹ்வய' என்ற அம்பால் அதை எதிர்த்தான்.

அப்ராப்தமேவ பகவாஞ்சிச்சேத ஶததா பதி அதைகேநேஷுணா ஶார்ங்கம் த்வாப்யாம் பக்ஷௌ கருத்மதஃ

அந்த அம்பு இலக்கை அடையுமுன், பகவான் அதை நடுவே நூறு துண்டுகளாக வெட்டினான்; பின்னர், ஒரு அம்பால் ஶார்ங்கம் வில்லையும், இரண்டு அம்புகளால் கருடனின் இரு இறகுகளையும் துண்டாக்கினான்.

நிமேஷாதேவ சிச்சேத ததத்புதமிவாபவத் ததோ யோகபலாத்விஷ்ணுர்தேஹாத்தேவாந்ஸுதாருணாந்

அவைகளை கண் இமைப்பில் வெட்டினான்; அது ஆச்சரியமாகத் தோன்றியது. பிறகு, யோக சக்தியால் விஷ்ணு தன் உடலில் இருந்து பயங்கரமான தெய்வீக உருவங்களை வெளிப்படுத்தினான்.

ஶம்கசக்ரகதாஹஸ்தாந் விஸஸர்ஜ ஸஹஸ்ரஶஃ ஸர்வாம்ஸ்தாந்க்ஷணமாத்ரேண த்ரைபுராநிவ ஶம்கரஃ

அவர்கள் அனைவரும் சங்கு, சக்கரம், கோமழு ஆகியவற்றை கையில் எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர்; ஆனால், ஒரு கணத்தில் பக்த்ரன், சங்கரன் திரிபுரங்களை எரித்ததுபோல், அவர்களை எல்லாம் எரித்துவிட்டான்.

நிர்ததாஹ மஹாபாஹுர்நேத்ரஸ்ரு'ஷ்டேந வஹ்நிநா ததஃ க்ருத்ததரோ விஷ்ணுஶ்சக்ரமுத்யம்ய ஸத்வரஃ

அந்த வலிமைமிக்கவன், கண்களில் இருந்து எழும் நெருப்பால் அவர்களை எரித்தான்; அதைக் கண்ட விஷ்ணு இன்னும் அதிக கோபத்துடன் விரைவாக சக்கரத்தை உயர்த்தினான்.

தஸ்மிந்வீரோ ஸமுத்ஸ்ரஷ்டும் ததாநீமுத்யதோ ऽபவத் தம் த்ரு'ஷ்ட்வா சக்ரமுத்யம்ய புரதஃ ஸமுபஸ்திதம்

அந்த நேரத்தில், அந்த வீரன் சக்கரத்தை எறிய தயாரானான்; முன்னால் சக்கரம் உயர்த்தி நிற்கும் விஷ்ணுவை பார்த்து—

ஸ்மயந்நிவ கணேஶாநோ வ்யஷ்டம்பயதயத்நதஃ ஸ்தம்பிதாம்கஸ்து தச்சக்ரம் கோரமப்ரதிமம் க்வசித்

கணேசன் ஒரு சிரிப்போடு எளிதாக அதை அசையாமல் செய்தான்; அந்த பயங்கரமான, ஒப்பற்ற சக்கரம் அங்கே நின்றுவிட்டது.

இச்சந்நபி ஸமுத்ஸ்ரஷ்டும் ந விஷ்ணுரபவத்க்ஷமஃ ஶ்வஸந்நிவைகமுத்த்ரு'த்ய பாஹும் சக்ரஸமந்விதம்

விட ஆசைப்படினும், விஷ்ணுவால் அதை எறிய முடியவில்லை; அவன் மூச்சு வாங்கும் போல், ஒரு கையை சக்கரத்துடன் உயர்த்தி நின்றான்.

அதிஷ்டதலஸோ பூத்வா பாஷாண இவ நிஶ்சலஃ விஶரீரோ யதாஜீவோ விஶ்ரு'ங்கோ வா யதா வ்ரு'ஷஃ

அவன் சோர்வுடன், கல் போல அசையாமல் நின்றான்; உடல் உயிரற்றது போல, கொம்பில்லாத காளை போல இருந்தான்.

விதம்ஷ்ட்ரஶ்ச யதா ஸிம்ஹஸ்ததா விஷ்ணுரவஸ்திதஃ தம் த்ரு'ஷ்ட்வா துர்தஶாபந்நம் விஷ்ணுமிம்த்ராதயஃ ஸுராஃ ஸமுந்நத்தா கணேந்த்ரேண ம்ரு'கேம்த்ரேணேவ கோவ்ரு'ஷாஃ

பல்லை காட்டும் சிங்கம் போல விஷ்ணு நின்றான்; அவனை அந்த நிலைமையில் பார்த்த இந்திரன் மற்றும் மற்ற தேவர்கள், கணேசனால் தூண்டப்பட்டு, காளைகள் சிங்கத்தை எதிர்க்கும் போல் விரைந்தனர்.

ப்ரக்ரு'ஹீதாயுதா யௌத்தும்க்ருத்தாஃ ஸமுபதஸ்திரே தாந்த்ரு'ஷ்ட்வா ஸமரே பத்ரஃக்ஷுத்ராநிவ ஹரிர்ம்ரு'காந்

அவர்கள் ஆயுதங்களை எடுத்துக் கொண்டு, கோபத்துடன் போருக்கு தயாராக வந்தனர்; அவர்களைப் பார்த்த பக்த்ரன், ஹரி காட்டுமிருகங்களை எளிதில் பார்க்கும் போல், அச்சமின்றி பார்த்தான்.

ஸாக்ஷாத்ருத்ரதநுர்வீரோ வரவீரகணாவ்ரு'தஃ அட்டஹாஸேந கோரேண வ்யஷ்டம் பயதநிம்திதஃ

அந்த வீரன், நேரடியாக ருத்ரனின் உருவமாக, தேர்ந்த வீரர்களால் சூழப்பட்டு, பயங்கரமான சிரிப்புடன் அஞ்சாமல், வெல்ல முடியாதவனாக நின்றான்.

ததா ஶதமகஸ்யாபி ஸவஜ்ரோ தக்ஷிணஃ கரஃ ஸிஸ்ரு'க்ஷோரேவ உத்வஜ்ரஶ்சித்ரீக்ரு'த இவாபவத்

அதேபோல், சதமுகனின் வலது கை, வஜ்ராயுதம் இருந்தபோதும், தாக்க முயன்றபோது, வஜ்ரம் அணிந்தது போலவே தோன்றியது.

அந்யேஷாமபி ஸர்வேஷாம் ஸரக்தா அபி பாஹவஃ அலஸாநாமிவாரம்பாஸ்தாத்ரு'ஶாஃ ப்ரதியாம்த்யுத

மற்ற எல்லா தேவர்களின் கைகளும், இரத்தம் தோய்ந்திருந்தும், சோம்பேறிகளின் முயற்சிபோல் பலவீனமாக, அவர்கள் முன்னேற முயன்றபோது தளர்ந்துபோனது.

ஏவம் பகவதா தேந வ்யாஹதாஶேஷவைபவாத் அமராஃ ஸமரே தஸ்ய புரதஃ ஸ்தாதுமக்ஷமாஃ

அவ்வாறு அந்த பரமன் அவர்களின் எல்லா பெருமையையும் அழித்ததால், அமரர்கள் யுத்தத்தில் அவனுக்கு எதிராக நிற்க முடியவில்லை.

ஸ்தப்தைரவயவைரேவ துத்ருவுர்பயவிஹ்வலாஃ ஸ்திதிம் ச சக்ரிரே யுத்தே வீரதேஜோபயாகுலாஃ

உடல்கள் உறைந்தபடி, பயத்தில் நடுங்கி ஓடினர்; வீரமும் ஒளியாலும் கலங்கிய நிலையில், போர்க்களத்தில் தங்கள் இடத்தை பிடித்தனர்.