ஶிவபுராணம்

தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா ஸ வீரோ கணகுஞ்ஜரஃ ஆருரோஹ ரதம் திவ்யமநுக்ரு'ஹ்ய பிதாமஹம்

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அந்த வீரமான கணபதி, பிதாமகரிடமிருந்து பெற்ற தெய்வீக ரதத்தில் ஏறினார்.

ததா ரதவரே தஸ்மிந்ஸ்திதே ப்ரஹ்மணி ஸாரதௌ பத்ரஸ்ய வவ்ரு'தே லக்ஷ்மீ ருத்ரஸ்யேவ புரத்விஷஃ

அந்த சிறந்த ரதத்தில் பிரம்மா சாரதியாக நின்றபோது, அதுபோல், நகரங்களை வெறுக்கும் ருத்ரனுக்கு ஏற்பட்ட நல்வாழ்க்கை இங்கேயும் பெருகியது.

ததஃ ஶம்கவரம் தீப்தம் பூர்ணசம்த்ரஸமப்ரபம் ப்ரதத்மௌ வதநே க்ரு'த்வா பாநுகம்போ மஹாபலஃ

பின்னர், பெரும் வலிமை உடைய பானுகம்பன், பூரண சந்திரனைப் போல் பிரகாசிக்கும் அழகிய சங்கை வாயில் வைத்து ஊதினார்.

தஸ்ய ஶம்கஸ்ய தம் நாதம் பிந்நஸாரஸஸந்நிபம் ஶ்ருத்வா பயேந தேவாநாம் ஜஜ்வால ஜடராநலஃ

அந்த சங்கத்தின் ஒலி, இசைக்கருவியின் நூல்கள் அறுந்தது போல் கேட்க, தேவர்களுக்கு பயத்தில் வயிற்றில் உள்ள நெருப்பு கொழுந்தெழுந்தது.

யக்ஷவித்யாதராஹீந்த்ரைஃ ஸித்தைர்யுத்ததித்ரு'க்ஷுபிஃ க்ஷணேந நிபடீபூதாஃ ஸாகாஶவிவரா திஶாஃ

யக்ஷர்கள், வித்யாதரர்கள், பாம்பரசுகள், சித்தர்கள் ஆகியோர் யுத்தத்தைப் பார்க்க ஆவலுடன், ஒரு கணத்தில் எல்லா திசைகளும் கூட்டமாக நிரம்பின.

ததஃ ஶார்ங்கேண சாபாங்காத்ஸ நாராயணநீரதஃ மஹதா பாணவர்ஷேண துதோத கணகோவ்ரு'ஷம்

அப்போது, மழைமேகம் போல் கருந்தேகமுடைய நாராயணன், சார்ங்கம் என்ற வில்லில் இருந்து கணமழைபோல் அம்புகளைப் பறக்கவிட்டு, கணபதியின் எருதைத் துளைத்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா விஷ்ணுமாயாம்தம் ஶததா பாணவர்ஷிணம் ஸ சாததே தநுர்ஜைத்ரம் பத்ரோ பாணஸஹஸ்ரமுக்

விஷ்ணு, நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளைப் பொழிந்து தனது மாயையை வெளிப்படுத்துவதைப் பார்த்து, பத்திரன் வெற்றிவில்லையும் ஆயிரம் அம்புகளையும் எடுத்தான்.

ஸமாதாய ச தத்திவ்யம் தநுஸ்ஸமரபைரவம் ஶநைர்விஸ்பாரயாமாஸ மேரும் தநுரிவேஶ்வரஃ

அந்த தெய்வீகமான, பயங்கரமான வில்லைக் கையில் எடுத்த பத்திரன், இறைவன் மேரு மலையை வில்லாக இழுக்கும் போல் மெதுவாக இழுத்தான்.

தஸ்ய விஸ்பார்யமாணஸ்ய தநுஷோ ऽபூந்மஹாஸ்வநஃ தேந ஸ்வநேந மஹதா ப்ரு'திவீம் ஸமகம்பயத்

அந்த வில்லைக் கொஞ்சம் இழுக்கும் போதே, பெரும் ஒலி எழுந்தது; அந்த பெரும் ஒலியால் பூமி நடுங்கியது.

ததஃ ஶரவரம் கோரம் தீப்தமாஶீவிஷோபமம் ஜக்ராஹ கணபஃ ஶ்ரீமாந்ஸ்வயமுக்ரபராக்ரமஃ

பின்னர், வீரமும் புகழும் உடைய கணபதி, தீப்பொறி பறக்கும் விஷப்பாம்பைப் போல் பயங்கரமான அம்பை எடுத்தான்.

பாணோத்தாரே புஜோ ஹ்யஸ்ய தூணீவதநஸம்கதஃ ப்ரத்யத்ரு'ஶ்யத வல்மீகம் விவேக்ஷுரிவ பந்நகஃ

அம்பை இழுக்கும் போது, அவரது கை, அம்புக்கொளையுடன் சேர்ந்து, பாம்பு தன் புற்றிலிருந்து வெளியே வருவது போல் தெரிந்தது.

ஸமுத்த்ரு'தஃ கரே தஸ்ய தத்க்ஷணம் ருருசே ஶரேஃ மஹாபுஜம்கஸம்தஷ்டோ யதா பாலபுஜங்கமஃ

அந்தக் கணத்தில், அவரது கையில் உயர்த்திய அம்பு, பெரிய பாம்பு கடித்த சிறிய பாம்பு போல ஜொலித்தது.

ஶரேண கநதீவ்ரேண பத்ரோ ருத்ரபராக்ரமஃ விவ்யாத குபிதோ காடம் லலாடே விஷ்ணுமவ்யயம்

பெரும் வலிமை உடைய பத்திரன், ருத்ரனின் வீரத்துடன், கோபத்தில், வலுவான அம்பால் அழியாத விஷ்ணுவை நெற்றியில் ஊன்றினான்.

லலாடே ऽபிஹிதோ விஷ்ணுஃ பூர்வமேவாவமாநிதஃ சுகோப கணபேம்த்ராய ம்ரு'கேம்த்ராயேவ கோவ்ரு'ஷஃ

நெற்றியில் தாக்கப்பட்ட விஷ்ணு, முன்பே அவமானம் அடைந்ததால், கணபதிக்கு எதிராக, எருது சிங்கத்தைக் கண்டபோது ஏற்படும் கோபம் போல் வெகுளியடைந்தான்.

ததஸ்த்வஶநிகல்பேந க்ரூராஸ்யேந மஹேஷுணா விவ்யாத கணராஜஸ்ய புஜே புஜகஸந்நிபே

பின்னர், இடியென கூர்மையான முகத்துடன், பெரிய அம்பை எடுத்து, பாம்பைப் போல் இருந்த கணபதியின் கையை ஊன்றினான்.

ஸோ ऽபி தஸ்ய புஜே பூயஃ ஸூர்யாயுதஸமப்ரபம் விஸஸர்ஜ ஶரம் வேகாத்வீரபத்ரோ மஹாபலஃ

அதற்குப் பதிலாக, பெரும் வலிமை உடைய வீரபத்திரன், பத்து ஆயிரம் சூரியர்கள் ஒளிபரவுவது போல் பிரகாசிக்கும் அம்பை, வேகமாக அவரது கையில் செலுத்தினான்.

ஸ ச விஷ்ணுஃ புநர்பத்ரம் பத்ரோ விஷ்ணும் ததா புநஃ ஸ ச தம் ஸ ச தம் விப்ராஶ்ஶரைஸ்தாவநுஜக்நதுஃ

பின்னர், விஷ்ணு மீண்டும் பத்திரனை அம்பால் தாக்கினார்; பத்திரனும் விஷ்ணுவை அதேபோல் தாக்கினான்; இவ்வாறு, பிராமணர்களே, அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அம்புகளால் தாக்கிக்கொண்டனர்.

தயோஃ பரஸ்பரம் வேகாச்சராநாஶு விமும்சதோஃ த்வயோஸ்ஸமபவத்யுத்தம் துமுலம் ரோமஹர்ஷணம்

அவர்கள் இருவரும் வேகமாக அம்புகளை ஒருவர்மேல் ஒருவர் விட, அங்கு ஒரு பெரும் சத்தமுள்ள, உடம்பு புளிரும் போர் எழுந்தது.

தத்த்ரு'ஷ்ட்வா துமுலம் யுத்தம் தயோரேவ பரஸ்பரம் ஹாஹாகாரோ மஹாநாஸீதாகாஶே கேசரேரிதஃ

அந்த இருவருக்கிடையே நடந்த கொடிய போரைக் கண்ட தேவர்கள், ஆகாயத்தில் 'அய்யோ!' என்று பெரிய அலறல் எழுப்பினர்.

ததஸ்த்வநலதும்டேந ஶரேணாதித்யவர்சஸா விவ்யாத ஸுத்ரு'டம் பத்ரோ விஷ்ணோர்மஹதி வக்ஷஸி

பின்னர், பக்த்ரன், தீயின் நாக்கைப் போல் ஜொலிக்கும் ஒரு அம்பை எடுத்து, விஷ்ணுவின் பெரும் மார்பில் வலிமையாக எய்தான்.

ஸ து தீவ்ரப்ரபாதேந ஶரேண த்ரு'டமாஹதஃ மஹதீம் ருஜமாஸாத்ய நிபபாத விமோஹிதஃ

அந்த அம்பு மிகுந்த வேகத்தில் விழ, விஷ்ணு கடும் வலியால் மயங்கி கீழே விழுந்தான்.

புநஃ க்ஷணாதிவோத்தாய லப்தஸம்ஜ்ஞஸ்ததா ஹரிஃ ஸர்வாண்யபி ச திவ்யாஸ்த்ராண்யதைநம் ப்ரத்யவாஸ்ரு'ஜத்

ஒரு கணம் கழித்து, விஷ்ணு மீண்டும் உணர்வு பெற்று எழுந்து, எல்லா தெய்வீக ஆயுதங்களையும் அவன்மேல் பயன்படுத்தினான்.

ஸ ச விஷ்ணுர்தநுர்முக்தாந்ஸர்வாஞ்சர்வசமூபதிஃ ஸஹஸா வாரயாமாஸ கோரைஃ ப்ரதிஶரைஃ ஶராந்

அப்போது, அம்புகளின் படையின் அதிபதி விஷ்ணு, அந்த அம்புகளை எல்லாம் பயங்கரமான எதிர் அம்புகளால் உடனே தடுத்தான்.

ததோ விஷ்ணுஸ்ஸ்வநாமாம்கம் பாணமவ்யாஹதம் க்வசித் ஸஸர்ஜ க்ரோதரக்தா க்ஷஸ்தமுத்திஶ்ய கணேஶ்வரம் தம் பாணம் பாணவர்யேண பத்ரோ பத்ராஹ்வயேண து

பின்னர், கோபத்தில் கண்கள் சிவந்த விஷ்ணு, தன் பெயர் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு அம்பை எடுத்து, கணேசனை நோக்கி விட, பக்த்ரன் தன் சிறந்த 'பக்த்ராஹ்வய' என்ற அம்பால் அதை எதிர்த்தான்.

அப்ராப்தமேவ பகவாஞ்சிச்சேத ஶததா பதி அதைகேநேஷுணா ஶார்ங்கம் த்வாப்யாம் பக்ஷௌ கருத்மதஃ

அந்த அம்பு இலக்கை அடையுமுன், பகவான் அதை நடுவே நூறு துண்டுகளாக வெட்டினான்; பின்னர், ஒரு அம்பால் ஶார்ங்கம் வில்லையும், இரண்டு அம்புகளால் கருடனின் இரு இறகுகளையும் துண்டாக்கினான்.

நிமேஷாதேவ சிச்சேத ததத்புதமிவாபவத் ததோ யோகபலாத்விஷ்ணுர்தேஹாத்தேவாந்ஸுதாருணாந்

அவைகளை கண் இமைப்பில் வெட்டினான்; அது ஆச்சரியமாகத் தோன்றியது. பிறகு, யோக சக்தியால் விஷ்ணு தன் உடலில் இருந்து பயங்கரமான தெய்வீக உருவங்களை வெளிப்படுத்தினான்.

ஶம்கசக்ரகதாஹஸ்தாந் விஸஸர்ஜ ஸஹஸ்ரஶஃ ஸர்வாம்ஸ்தாந்க்ஷணமாத்ரேண த்ரைபுராநிவ ஶம்கரஃ

அவர்கள் அனைவரும் சங்கு, சக்கரம், கோமழு ஆகியவற்றை கையில் எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர்; ஆனால், ஒரு கணத்தில் பக்த்ரன், சங்கரன் திரிபுரங்களை எரித்ததுபோல், அவர்களை எல்லாம் எரித்துவிட்டான்.

நிர்ததாஹ மஹாபாஹுர்நேத்ரஸ்ரு'ஷ்டேந வஹ்நிநா ததஃ க்ருத்ததரோ விஷ்ணுஶ்சக்ரமுத்யம்ய ஸத்வரஃ

அந்த வலிமைமிக்கவன், கண்களில் இருந்து எழும் நெருப்பால் அவர்களை எரித்தான்; அதைக் கண்ட விஷ்ணு இன்னும் அதிக கோபத்துடன் விரைவாக சக்கரத்தை உயர்த்தினான்.

தஸ்மிந்வீரோ ஸமுத்ஸ்ரஷ்டும் ததாநீமுத்யதோ ऽபவத் தம் த்ரு'ஷ்ட்வா சக்ரமுத்யம்ய புரதஃ ஸமுபஸ்திதம்

அந்த நேரத்தில், அந்த வீரன் சக்கரத்தை எறிய தயாரானான்; முன்னால் சக்கரம் உயர்த்தி நிற்கும் விஷ்ணுவை பார்த்து—