ஶிவபுராணம்

தமீத்ரு'ஶமவஜ்ஞாதம் த்ரு'ஷ்ட்வா வை ஸூர்யஸம்பவம் விஷ்ணுஃ பரமஸம்க்ருத்தோ யுத்தாயாபவதுத்யதஃ

சூரியனில் பிறந்தவன் இவ்வாறு அவமதிக்கப்பட்டதைப் பார்த்து, விஷ்ணு மிகுந்த கோபத்தில் போருக்கு எழுந்தான்.

தமுவாஹ மஹாவேகாத்ஸ்கந்தேந நதஸம்திநா ஸர்வேஷாம் வயஸாம் ராஜா கருடஃ பந்நகாஶநஃ

அப்போது பறவைகளின் ராஜாவும், பாம்புகளை விழுங்குபவனுமான கருடன், வளைந்த மூட்டுகளுடன், எல்லா உயிர்களையும் விட வயதில் முதிர்ந்தவன் போல, அவனைத் தன் தோளில் தூக்கிச் சென்றான்.

தேவாஶ்ச ஹதஶிஷ்டா யே தேவராஜபுரோகமாஃ ப்ரசக்ருஸ்தஸ்ய ஸாஹாய்யம் ப்ராணாம்ஸ்த்யக்துமிவோத்யதாஃ

பிழைத்த தேவர்கள், தேவராஜாவை முன்னிட்டு, அவனுக்கு உதவ முன்வந்து, தங்கள் உயிரையும் தியாகம் செய்யத் தயாராக இருந்தார்கள்.

விஷ்ணுநா ஸஹிதாந்தேவாந்ம்ரு'கேந்த்ரஃ க்ரோஷ்டுகாநிவ த்ரு'ஷ்ட்வா ஜஹாஸ பூதேந்த்ரோ ம்ரு'கேந்த்ர இவ விவ்யதஃ

விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்த தேவர்களைப் பார்த்து, உயிர்களின் அதிபதி சிரித்தான்; அது சிங்கம் நரி கூட்டத்தைப் பார்த்து அஞ்சாமல் இருப்பதைப் போல.

தஸ்மிந்நவஸரே வ்யோம்நி ஸமாவிரபவத்ரதஃ ஸஹஸ்ரஸூர்யஸம்காஶஶ்சாருசீரவ்ரு'ஷத்வஜஃ

அந்த நேரத்தில், ஆகாயத்தில் ஆயிரம் சூரியனுக்கு ஒப்பாக ஒளிரும், அழகான கொடிகளும், நந்தி குறியுமாக ஒரு ரதம் தோன்றியது.

அஶ்வரத்நத்வயோதாரோ ரதசக்ரசதுஷ்டயஃ ஸஞ்சிதாநேகதிவ்யாஸ்த்ரஶஸ்த்ரரத்நபரிஷ்க்ரு'தஃ

அது இரண்டு தெய்வீக குதிரைகளால் இழுக்கப்பட்டு, நான்கு சக்கரங்களுடன், பல வான ஆயுதங்கள் மற்றும் ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

தஸ்யாபி ரதவர்யஸ்ய ஸ்யாத்ஸ ஏவ ஹி ஸாரதிஃ யதா ச த்ரைபுரே யுத்தே பூர்வம் ஶார்வரதே ஸ்திதஃ

அந்த சிறந்த ரதத்துக்கு, முன்பு திரிபுரனை எதிர்த்து நடந்த போரில் இருந்த அதே சாரதி நியமிக்கப்பட்டான்.

ஸ தம் ரதவரம் ப்ரஹ்மா ஶாஸநாதேவ ஶூலிநஃ ஹரேஸ்ஸமீபமாநீய க்ரு'தாஞ்ஜலிரபாஷத

பின்னர் பிரம்மா, சூலம் ஏந்தியவனின் கட்டளையின்படி, அந்த சிறந்த ரதத்தை ஹரியிடம் கொண்டு வந்து, கையைக் கூப்பி பேசினான்.

பகவந்பத்ர பத்ராம்க பகவாநிந்துபூஷணஃ ஆஜ்ஞாபயதி வீரஸ்த்வாம் ரதமாரோடுமவ்யயஃ

பகவான் பத்திரா, நல்ல வடிவமுடையவனே, சந்திரனை அலங்கரித்த இறைவன் உன்னை அழியாத ரதத்தில் ஏறுமாறு கட்டளையிடுகிறார்.

ரேப்யாஶ்ரமஸமீபஸ்தஸ்த்ர்யம்பகோ ऽம்பிகயா ஸஹ ஸம்பஶ்யதே மஹாபாஹோ துஸ்ஸஹம் தே பராக்ரமம்

முனிவர்களின் ஆசிரமம் அருகில், மூன்று கண்கள் உடையவர், அம்பிகையுடன் சேர்ந்து, வீரமிகு உன் தாங்க முடியாத வலிமையைப் பார்த்தார்.

தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா ஸ வீரோ கணகுஞ்ஜரஃ ஆருரோஹ ரதம் திவ்யமநுக்ரு'ஹ்ய பிதாமஹம்

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அந்த வீரமான கணபதி, பிதாமகரிடமிருந்து பெற்ற தெய்வீக ரதத்தில் ஏறினார்.

ததா ரதவரே தஸ்மிந்ஸ்திதே ப்ரஹ்மணி ஸாரதௌ பத்ரஸ்ய வவ்ரு'தே லக்ஷ்மீ ருத்ரஸ்யேவ புரத்விஷஃ

அந்த சிறந்த ரதத்தில் பிரம்மா சாரதியாக நின்றபோது, அதுபோல், நகரங்களை வெறுக்கும் ருத்ரனுக்கு ஏற்பட்ட நல்வாழ்க்கை இங்கேயும் பெருகியது.

ததஃ ஶம்கவரம் தீப்தம் பூர்ணசம்த்ரஸமப்ரபம் ப்ரதத்மௌ வதநே க்ரு'த்வா பாநுகம்போ மஹாபலஃ

பின்னர், பெரும் வலிமை உடைய பானுகம்பன், பூரண சந்திரனைப் போல் பிரகாசிக்கும் அழகிய சங்கை வாயில் வைத்து ஊதினார்.

தஸ்ய ஶம்கஸ்ய தம் நாதம் பிந்நஸாரஸஸந்நிபம் ஶ்ருத்வா பயேந தேவாநாம் ஜஜ்வால ஜடராநலஃ

அந்த சங்கத்தின் ஒலி, இசைக்கருவியின் நூல்கள் அறுந்தது போல் கேட்க, தேவர்களுக்கு பயத்தில் வயிற்றில் உள்ள நெருப்பு கொழுந்தெழுந்தது.

யக்ஷவித்யாதராஹீந்த்ரைஃ ஸித்தைர்யுத்ததித்ரு'க்ஷுபிஃ க்ஷணேந நிபடீபூதாஃ ஸாகாஶவிவரா திஶாஃ

யக்ஷர்கள், வித்யாதரர்கள், பாம்பரசுகள், சித்தர்கள் ஆகியோர் யுத்தத்தைப் பார்க்க ஆவலுடன், ஒரு கணத்தில் எல்லா திசைகளும் கூட்டமாக நிரம்பின.

ததஃ ஶார்ங்கேண சாபாங்காத்ஸ நாராயணநீரதஃ மஹதா பாணவர்ஷேண துதோத கணகோவ்ரு'ஷம்

அப்போது, மழைமேகம் போல் கருந்தேகமுடைய நாராயணன், சார்ங்கம் என்ற வில்லில் இருந்து கணமழைபோல் அம்புகளைப் பறக்கவிட்டு, கணபதியின் எருதைத் துளைத்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா விஷ்ணுமாயாம்தம் ஶததா பாணவர்ஷிணம் ஸ சாததே தநுர்ஜைத்ரம் பத்ரோ பாணஸஹஸ்ரமுக்

விஷ்ணு, நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளைப் பொழிந்து தனது மாயையை வெளிப்படுத்துவதைப் பார்த்து, பத்திரன் வெற்றிவில்லையும் ஆயிரம் அம்புகளையும் எடுத்தான்.

ஸமாதாய ச தத்திவ்யம் தநுஸ்ஸமரபைரவம் ஶநைர்விஸ்பாரயாமாஸ மேரும் தநுரிவேஶ்வரஃ

அந்த தெய்வீகமான, பயங்கரமான வில்லைக் கையில் எடுத்த பத்திரன், இறைவன் மேரு மலையை வில்லாக இழுக்கும் போல் மெதுவாக இழுத்தான்.

தஸ்ய விஸ்பார்யமாணஸ்ய தநுஷோ ऽபூந்மஹாஸ்வநஃ தேந ஸ்வநேந மஹதா ப்ரு'திவீம் ஸமகம்பயத்

அந்த வில்லைக் கொஞ்சம் இழுக்கும் போதே, பெரும் ஒலி எழுந்தது; அந்த பெரும் ஒலியால் பூமி நடுங்கியது.

ததஃ ஶரவரம் கோரம் தீப்தமாஶீவிஷோபமம் ஜக்ராஹ கணபஃ ஶ்ரீமாந்ஸ்வயமுக்ரபராக்ரமஃ

பின்னர், வீரமும் புகழும் உடைய கணபதி, தீப்பொறி பறக்கும் விஷப்பாம்பைப் போல் பயங்கரமான அம்பை எடுத்தான்.

பாணோத்தாரே புஜோ ஹ்யஸ்ய தூணீவதநஸம்கதஃ ப்ரத்யத்ரு'ஶ்யத வல்மீகம் விவேக்ஷுரிவ பந்நகஃ

அம்பை இழுக்கும் போது, அவரது கை, அம்புக்கொளையுடன் சேர்ந்து, பாம்பு தன் புற்றிலிருந்து வெளியே வருவது போல் தெரிந்தது.

ஸமுத்த்ரு'தஃ கரே தஸ்ய தத்க்ஷணம் ருருசே ஶரேஃ மஹாபுஜம்கஸம்தஷ்டோ யதா பாலபுஜங்கமஃ

அந்தக் கணத்தில், அவரது கையில் உயர்த்திய அம்பு, பெரிய பாம்பு கடித்த சிறிய பாம்பு போல ஜொலித்தது.

ஶரேண கநதீவ்ரேண பத்ரோ ருத்ரபராக்ரமஃ விவ்யாத குபிதோ காடம் லலாடே விஷ்ணுமவ்யயம்

பெரும் வலிமை உடைய பத்திரன், ருத்ரனின் வீரத்துடன், கோபத்தில், வலுவான அம்பால் அழியாத விஷ்ணுவை நெற்றியில் ஊன்றினான்.

லலாடே ऽபிஹிதோ விஷ்ணுஃ பூர்வமேவாவமாநிதஃ சுகோப கணபேம்த்ராய ம்ரு'கேம்த்ராயேவ கோவ்ரு'ஷஃ

நெற்றியில் தாக்கப்பட்ட விஷ்ணு, முன்பே அவமானம் அடைந்ததால், கணபதிக்கு எதிராக, எருது சிங்கத்தைக் கண்டபோது ஏற்படும் கோபம் போல் வெகுளியடைந்தான்.

ததஸ்த்வஶநிகல்பேந க்ரூராஸ்யேந மஹேஷுணா விவ்யாத கணராஜஸ்ய புஜே புஜகஸந்நிபே

பின்னர், இடியென கூர்மையான முகத்துடன், பெரிய அம்பை எடுத்து, பாம்பைப் போல் இருந்த கணபதியின் கையை ஊன்றினான்.

ஸோ ऽபி தஸ்ய புஜே பூயஃ ஸூர்யாயுதஸமப்ரபம் விஸஸர்ஜ ஶரம் வேகாத்வீரபத்ரோ மஹாபலஃ

அதற்குப் பதிலாக, பெரும் வலிமை உடைய வீரபத்திரன், பத்து ஆயிரம் சூரியர்கள் ஒளிபரவுவது போல் பிரகாசிக்கும் அம்பை, வேகமாக அவரது கையில் செலுத்தினான்.

ஸ ச விஷ்ணுஃ புநர்பத்ரம் பத்ரோ விஷ்ணும் ததா புநஃ ஸ ச தம் ஸ ச தம் விப்ராஶ்ஶரைஸ்தாவநுஜக்நதுஃ

பின்னர், விஷ்ணு மீண்டும் பத்திரனை அம்பால் தாக்கினார்; பத்திரனும் விஷ்ணுவை அதேபோல் தாக்கினான்; இவ்வாறு, பிராமணர்களே, அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அம்புகளால் தாக்கிக்கொண்டனர்.

தயோஃ பரஸ்பரம் வேகாச்சராநாஶு விமும்சதோஃ த்வயோஸ்ஸமபவத்யுத்தம் துமுலம் ரோமஹர்ஷணம்

அவர்கள் இருவரும் வேகமாக அம்புகளை ஒருவர்மேல் ஒருவர் விட, அங்கு ஒரு பெரும் சத்தமுள்ள, உடம்பு புளிரும் போர் எழுந்தது.

தத்த்ரு'ஷ்ட்வா துமுலம் யுத்தம் தயோரேவ பரஸ்பரம் ஹாஹாகாரோ மஹாநாஸீதாகாஶே கேசரேரிதஃ

அந்த இருவருக்கிடையே நடந்த கொடிய போரைக் கண்ட தேவர்கள், ஆகாயத்தில் 'அய்யோ!' என்று பெரிய அலறல் எழுப்பினர்.