ஶிவபுராணம்

தச்ச வித்வஸ்தகலஶம் பக்நயூபம் கதோத்ஸவம் ப்ரதீபிதமஹாஶாலம் ப்ரபிந்நத்வாரதோரணம்

அந்த யாகவேதி முற்றிலும் அழிந்தது; கலசங்கள் கவிழ்ந்தன, யூப ஸ்தம்பங்கள் உடைந்தன, விழா முடிந்தது, பெரிய மண்டபம் தீக்கிரையாகி, வாசல்களும் தோரணங்களும் உடைந்தன.

உத்பாடிதஸுராநீகம் ஹந்யமாநம் தபோதநம் ப்ரஶாந்தப்ரஹ்மநிர்கோஷம் ப்ரக்ஷீணஜநஸம்சயம்

தேவர்கள் படை முற்றிலும் அழிக்கப்பட்டது; தவமிருந்தவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; வேதம் ஓதும் ஒலி அடங்கியது; மக்கள் கூட்டம் குறைந்து விட்டது.

க்ரந்தமாநாதுரஸ்த்ரீகம் ஹதாஶேஷபரிச்சதம் ஶூந்யாரண்யநிபம் ஜஜ்ஞே யஜ்ஞவாடம் ததார்திதம்

அந்த யாகவெளி, பேராபத்தால் வெறிச்சோலையாக மாறியது; பெண்கள் துயரத்தில் அழுது கொண்டிருந்தார்கள்; அவர்களுடன் இருந்தவர்கள் எல்லோரும் கொல்லப்பட்டிருந்தனர்.

ஶூலவேகப்ரருக்ணாஶ்ச பிந்நபாஹூருவக்ஷஸஃ விநிக்ரு'த்தோத்தமாம்காஶ்ச பேதுருர்வ்யாம் ஸுரோத்தமாஃ

தேவர்களில் சிறந்தவர்கள், கூர்மையான வேலால் கை, தொடை, மார்பு உடைந்து, தலை துண்டிக்கப்பட்டு, பூமியில் விழுந்தார்கள்.

ஹதேஷு தேஷு தேவேஷு பதிதேஷுஃ ஸஹஸ்ரஶஃ ப்ரவிவேஶ கணேஶாநஃ க்ஷணாதாஹவநீயகம்

ஆயிரக்கணக்கான தேவர்கள் கொல்லப்பட்டு விழுந்ததும், கணங்களின் தலைவன் உடனே யாகக்கொளியில் நுழைந்தான்.

ப்ரவிஷ்டமத தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பத்ரம் காலாக்நிஸம்நிபம் துத்ராவ மரணாத்பீதோ யஜ்ஞோ ம்ரு'கவபுர்தரஃ

அந்த பயங்கரனை, அழிவின் நெருப்பைப் போல நுழைவதைப் பார்த்ததும், யாகம் மரணத்தைப் பயந்து, மான் உருவம் எடுத்துக் கொண்டு ஓடிவிட்டது.

ஸ விஸ்பார்ய மஹச்சாபம் த்ரு'டஜ்யாகோஷணபீஷணம் பத்ரஸ்தமபிதுத்ராவ விக்ஷிபந்நேவ ஸாயகாந்

பின்னர், பத்திரன் பெரிய வில்லைக் கயிற்றை ஓசையுடன் இழுத்து, அம்புகளை விட்டுக்கொண்டு அவனைத் துரத்தினான்.

ஆகர்ணபூர்ணமாக்ரு'ஷ்டம் தநுரம்புதஸம்நிபம் நாதயாமாஸ ச ஜ்யாம் த்யாம் கம் ச பூமிம் ச ஸர்வஶஃ

வில்லைக் காது வரை இழுத்து, இடியோசை போல் ஒலிக்கச் செய்து, வில் நாண் முழு ஆகாயம், வெளி, பூமி அனைத்திலும் ஓசை எழுப்பியது.

தமுபஶ்ரித்ய ஸந்நாதம் ஹதோ ऽஸ்மீத்யேவ விஹ்வலம் ஶரணார்தேந வக்ரேண ஸ வீரோ ऽத்வரபூருஷம்

அந்த பெரும் ஓசையால் அத்வரபுருஷன் திகைத்து, 'நான் அழிக்கப்பட்டேன்!' என்று கூவி, அந்த வீரன் விட்ட வளைந்த பாதி அம்பால் குத்தப்பட்டான்.

மஹாபயஸ்கலத்பாதம் வேபந்தம் விகதத்விஷம் ம்ரு'கரூபேண தாவந்தம் விஶிரஸ்கம் ததாகரோத்

பெரும் பயத்தில் கால்கள் தடுமாற, நடுங்கி, ஒளி கெட்டுத் தன் தலை இல்லாமல் மான் உருவில் ஓடினான்.

தமீத்ரு'ஶமவஜ்ஞாதம் த்ரு'ஷ்ட்வா வை ஸூர்யஸம்பவம் விஷ்ணுஃ பரமஸம்க்ருத்தோ யுத்தாயாபவதுத்யதஃ

சூரியனில் பிறந்தவன் இவ்வாறு அவமதிக்கப்பட்டதைப் பார்த்து, விஷ்ணு மிகுந்த கோபத்தில் போருக்கு எழுந்தான்.

தமுவாஹ மஹாவேகாத்ஸ்கந்தேந நதஸம்திநா ஸர்வேஷாம் வயஸாம் ராஜா கருடஃ பந்நகாஶநஃ

அப்போது பறவைகளின் ராஜாவும், பாம்புகளை விழுங்குபவனுமான கருடன், வளைந்த மூட்டுகளுடன், எல்லா உயிர்களையும் விட வயதில் முதிர்ந்தவன் போல, அவனைத் தன் தோளில் தூக்கிச் சென்றான்.

தேவாஶ்ச ஹதஶிஷ்டா யே தேவராஜபுரோகமாஃ ப்ரசக்ருஸ்தஸ்ய ஸாஹாய்யம் ப்ராணாம்ஸ்த்யக்துமிவோத்யதாஃ

பிழைத்த தேவர்கள், தேவராஜாவை முன்னிட்டு, அவனுக்கு உதவ முன்வந்து, தங்கள் உயிரையும் தியாகம் செய்யத் தயாராக இருந்தார்கள்.

விஷ்ணுநா ஸஹிதாந்தேவாந்ம்ரு'கேந்த்ரஃ க்ரோஷ்டுகாநிவ த்ரு'ஷ்ட்வா ஜஹாஸ பூதேந்த்ரோ ம்ரு'கேந்த்ர இவ விவ்யதஃ

விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்த தேவர்களைப் பார்த்து, உயிர்களின் அதிபதி சிரித்தான்; அது சிங்கம் நரி கூட்டத்தைப் பார்த்து அஞ்சாமல் இருப்பதைப் போல.

தஸ்மிந்நவஸரே வ்யோம்நி ஸமாவிரபவத்ரதஃ ஸஹஸ்ரஸூர்யஸம்காஶஶ்சாருசீரவ்ரு'ஷத்வஜஃ

அந்த நேரத்தில், ஆகாயத்தில் ஆயிரம் சூரியனுக்கு ஒப்பாக ஒளிரும், அழகான கொடிகளும், நந்தி குறியுமாக ஒரு ரதம் தோன்றியது.

அஶ்வரத்நத்வயோதாரோ ரதசக்ரசதுஷ்டயஃ ஸஞ்சிதாநேகதிவ்யாஸ்த்ரஶஸ்த்ரரத்நபரிஷ்க்ரு'தஃ

அது இரண்டு தெய்வீக குதிரைகளால் இழுக்கப்பட்டு, நான்கு சக்கரங்களுடன், பல வான ஆயுதங்கள் மற்றும் ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

தஸ்யாபி ரதவர்யஸ்ய ஸ்யாத்ஸ ஏவ ஹி ஸாரதிஃ யதா ச த்ரைபுரே யுத்தே பூர்வம் ஶார்வரதே ஸ்திதஃ

அந்த சிறந்த ரதத்துக்கு, முன்பு திரிபுரனை எதிர்த்து நடந்த போரில் இருந்த அதே சாரதி நியமிக்கப்பட்டான்.

ஸ தம் ரதவரம் ப்ரஹ்மா ஶாஸநாதேவ ஶூலிநஃ ஹரேஸ்ஸமீபமாநீய க்ரு'தாஞ்ஜலிரபாஷத

பின்னர் பிரம்மா, சூலம் ஏந்தியவனின் கட்டளையின்படி, அந்த சிறந்த ரதத்தை ஹரியிடம் கொண்டு வந்து, கையைக் கூப்பி பேசினான்.

பகவந்பத்ர பத்ராம்க பகவாநிந்துபூஷணஃ ஆஜ்ஞாபயதி வீரஸ்த்வாம் ரதமாரோடுமவ்யயஃ

பகவான் பத்திரா, நல்ல வடிவமுடையவனே, சந்திரனை அலங்கரித்த இறைவன் உன்னை அழியாத ரதத்தில் ஏறுமாறு கட்டளையிடுகிறார்.

ரேப்யாஶ்ரமஸமீபஸ்தஸ்த்ர்யம்பகோ ऽம்பிகயா ஸஹ ஸம்பஶ்யதே மஹாபாஹோ துஸ்ஸஹம் தே பராக்ரமம்

முனிவர்களின் ஆசிரமம் அருகில், மூன்று கண்கள் உடையவர், அம்பிகையுடன் சேர்ந்து, வீரமிகு உன் தாங்க முடியாத வலிமையைப் பார்த்தார்.

தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா ஸ வீரோ கணகுஞ்ஜரஃ ஆருரோஹ ரதம் திவ்யமநுக்ரு'ஹ்ய பிதாமஹம்

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அந்த வீரமான கணபதி, பிதாமகரிடமிருந்து பெற்ற தெய்வீக ரதத்தில் ஏறினார்.

ததா ரதவரே தஸ்மிந்ஸ்திதே ப்ரஹ்மணி ஸாரதௌ பத்ரஸ்ய வவ்ரு'தே லக்ஷ்மீ ருத்ரஸ்யேவ புரத்விஷஃ

அந்த சிறந்த ரதத்தில் பிரம்மா சாரதியாக நின்றபோது, அதுபோல், நகரங்களை வெறுக்கும் ருத்ரனுக்கு ஏற்பட்ட நல்வாழ்க்கை இங்கேயும் பெருகியது.

ததஃ ஶம்கவரம் தீப்தம் பூர்ணசம்த்ரஸமப்ரபம் ப்ரதத்மௌ வதநே க்ரு'த்வா பாநுகம்போ மஹாபலஃ

பின்னர், பெரும் வலிமை உடைய பானுகம்பன், பூரண சந்திரனைப் போல் பிரகாசிக்கும் அழகிய சங்கை வாயில் வைத்து ஊதினார்.

தஸ்ய ஶம்கஸ்ய தம் நாதம் பிந்நஸாரஸஸந்நிபம் ஶ்ருத்வா பயேந தேவாநாம் ஜஜ்வால ஜடராநலஃ

அந்த சங்கத்தின் ஒலி, இசைக்கருவியின் நூல்கள் அறுந்தது போல் கேட்க, தேவர்களுக்கு பயத்தில் வயிற்றில் உள்ள நெருப்பு கொழுந்தெழுந்தது.

யக்ஷவித்யாதராஹீந்த்ரைஃ ஸித்தைர்யுத்ததித்ரு'க்ஷுபிஃ க்ஷணேந நிபடீபூதாஃ ஸாகாஶவிவரா திஶாஃ

யக்ஷர்கள், வித்யாதரர்கள், பாம்பரசுகள், சித்தர்கள் ஆகியோர் யுத்தத்தைப் பார்க்க ஆவலுடன், ஒரு கணத்தில் எல்லா திசைகளும் கூட்டமாக நிரம்பின.

ததஃ ஶார்ங்கேண சாபாங்காத்ஸ நாராயணநீரதஃ மஹதா பாணவர்ஷேண துதோத கணகோவ்ரு'ஷம்

அப்போது, மழைமேகம் போல் கருந்தேகமுடைய நாராயணன், சார்ங்கம் என்ற வில்லில் இருந்து கணமழைபோல் அம்புகளைப் பறக்கவிட்டு, கணபதியின் எருதைத் துளைத்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா விஷ்ணுமாயாம்தம் ஶததா பாணவர்ஷிணம் ஸ சாததே தநுர்ஜைத்ரம் பத்ரோ பாணஸஹஸ்ரமுக்

விஷ்ணு, நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளைப் பொழிந்து தனது மாயையை வெளிப்படுத்துவதைப் பார்த்து, பத்திரன் வெற்றிவில்லையும் ஆயிரம் அம்புகளையும் எடுத்தான்.

ஸமாதாய ச தத்திவ்யம் தநுஸ்ஸமரபைரவம் ஶநைர்விஸ்பாரயாமாஸ மேரும் தநுரிவேஶ்வரஃ

அந்த தெய்வீகமான, பயங்கரமான வில்லைக் கையில் எடுத்த பத்திரன், இறைவன் மேரு மலையை வில்லாக இழுக்கும் போல் மெதுவாக இழுத்தான்.

தஸ்ய விஸ்பார்யமாணஸ்ய தநுஷோ ऽபூந்மஹாஸ்வநஃ தேந ஸ்வநேந மஹதா ப்ரு'திவீம் ஸமகம்பயத்

அந்த வில்லைக் கொஞ்சம் இழுக்கும் போதே, பெரும் ஒலி எழுந்தது; அந்த பெரும் ஒலியால் பூமி நடுங்கியது.