ஶிவபுராணம்

ததஸ்த்ரிபுரஹா ப்ராஹ ஹைமவத்யாஃ ப்ரியேச்சயா வீரபத்ரம் மஹாபாஹும் வாசா விபுலநாதயா

மூன்று நகரங்களை அழித்தவன், பார்வதியின் பேரன்பால், வலிமைமிகு வீரபத்திரனை நோக்கி, ஆழமான குரலில் பேசினார்.

ப்ராசேதஸஸ்ய தக்ஷஸ்ய யஜ்ஞம் ஸத்யோ விநாஶய பத்ரகால்யா ஸஹாஸி த்வமேதத்க்ரு'த்யம் கணேஶ்வர

'பிரசேதஸின் மகன் தக்ஷனின் யாகத்தை, பத்ரகாளியுடன் உடனே அழித்து விடு; இது உன் கடமை, கணநாதா.'

அஹமப்யநயா ஸார்தம் ரைப்யாஶ்ரமஸபீபதஃ ஸ்தித்வா வீக்ஷே கணேஶாந விக்ரமம் தவ துஃஸஹம்

'நானும் இவளுடன் ரைப்ய முனிவரின் ஆசிரமத்தில் இருந்து, கணநாதா, உன் அசாதாரண வீரத்தை காண்பேன்.'

வ்ரு'க்ஷா கநகலே யே து கம்காத்வாரஸமீபகாஃ ஸுவர்ணஶ்ரு'ம்கஸ்ய கிரேர்மேருமம்தரஸம்நிபாஃ

கங்கையின் வாயிலுக்கு அருகே உள்ள கனகலா பகுதியில் உள்ள மரங்கள், பொன்னிறக் குடுமிகளுடன் மேரு, மந்தர மலை போல் தோன்றுகின்றன.

தஸ்மிந்ப்ரதேஶே தக்ஷஸ்ய யுஜ்ஞஃ ஸம்ப்ரதி வர்ததே ஸஹஸா தஸ்ய யஜ்ஞஸ்ய விகாதம் குரு மா சிரம்

அந்த இடத்தில் தக்ஷனின் யாகம் இப்போது நடைபெறுகிறது; உடனே அந்த யாகத்தை தாமதமின்றி தடுப்பு.

இத்யுக்தே ஸதி தேவேந தேவீ ஹிமகிரீந்த்ரஜா பத்ரம் பத்ரம் ச ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய வத்ஸம் தேநுரிவௌரஸம்

இவ்வாறு இறைவன் கூறியதும், இமயமலை அரசனின் மகள் தேவியார், பசு தன் கன்றை நேசிப்பது போல் பத்ரையை அன்புடன் பார்த்தாள்.

ஆலிம்க்ய ச ஸமாக்ராய மூர்த்நி ஷட்வதநம் யதா ஸஸ்மிதா வசநம் ப்ராஹ மதுரம் மதுரம் ஸ்வயம்

அவள் ஆறுமுகனைக் கட்டியணைத்து, அவன் தலையை மணந்து, சிரித்தவாறு இனிமையான வார்த்தைகளை மென்மையாக சொன்னாள்.

வத்ஸ பத்ர மஹாபாக மஹாபலபராக்ரம மத்ப்ரியார்தம் த்வமுத்பந்நோ மம மந்யும் ப்ரமார்ஜக

'பத்ரா, என் செல்லம், பெரும் பாக்கியம் பெற்றவனும், வலிமைமிகு வீரனும் நீ; என் மனக்கோபத்தை நீக்குவதற்காக நீ பிறந்தாய்.'

யஜ்ஞேஶ்வரமநாஹூய யஜ்ஞகர்மரதோ ऽபவத் தக்ஷம் வைரேண தம் தஸ்மாத்பிம்தி யஜ்ஞம் கணேஶ்வர

'யாகங்களில் ஈடுபட்ட தக்ஷன், யாகநாதனை அழைக்கவில்லை; அதனால், கணநாதா, பகை காரணமாக அவன் யாகத்தை அழித்து விடு.'

யஜ்ஞலக்ஷ்மீமலக்ஷ்மீம் த்வம் பத்ர க்ரு'த்வா மமாஜ்ஞயா யஜமாநம் ச தம் ஹத்வா வத்ஸ ஹிம்ஸய பத்ரயா

'பத்ரா, என் கட்டளையின்படி, யாகத்தின் செல்வத்தைத் துன்பமாக்கி, பத்ரையுடன் சேர்ந்து யாகம் நடத்துபவனை அழித்து விடு.'

அஶேஷாமிவ தாமாஜ்ஞாம் ஶிவயோஶ்சித்ரக்ரு'த்யயோஃ மூர்த்நி க்ரு'த்வா நமஸ்க்ரு'த்ய பத்ரோ கம்தும் ப்ரசக்ரமே

அற்புதமான செயல்கள் கொண்ட சிவனும் பார்வதியும் அளித்த கட்டளையை, பத்ரா தலையணைத்து வணங்கி, புறப்படத் தயாரானான்.

அதைஷ பகவாந்க்ருத்தஃ ப்ரேதாவாஸக்ரு'தாலயஃ வீரபத்ரோ மஹாதேவோ தேவ்யா மந்யுப்ரமார்ஜகஃ

அப்போது கோபமடைந்த பரமபிரான், ப்ரேதவாசத்தில் தங்கி இருக்கும் வீரபத்திரர், தேவியின் கோபத்தை நீக்கிய மஹாதேவன், அங்கு தோன்றினார்.

ஸஸர்ஜ ரோமகூபேப்யோ ரோமஜாக்யாந்கணேஶ்வராந் தக்ஷிணாத்புஜதேஶாத்து ஶதகோடிகவிஶ்வராந்

அவர் தன் தோலின் ரோமகூடுகளில் இருந்து ரோமஜர் எனப்படும் கணநாதர்களை உருவாக்கினார்; வலது தோளிலிருந்து கோடி கணக்கான கொடிய கணங்களை உருவாக்கினார்.

பாதாத்ததோருதேஶாச்ச ப்ரு'ஷ்டாத்பார்ஶ்வாந்முகாத்கலாத் குஹ்யாத்குல்பாச்சிரோமத்யாத்கம்டாதாஸ்யாத்ததோதராத்

அவரது கால்கள், தொடைகள், முதுகு, பக்கங்கள், முகம், கழுத்து, இரகசிய இடம், கணுக்கால், தலையின் நடுவு, வாயும் வயிறும் ஆகிய இடங்களில் இருந்து மேலும் பல உயிர்களை உருவாக்கினார்.

ததா கணேஶ்வரைர்பத்ரைர்பத்ரதுல்யபராக்ரமைஃ ஸம்சாதிதமபூத்ஸர்வம் ஸாகாஶவிவரம் ஜகத்

அந்த மகத்தான கணநாதர்கள், வீரபத்திரருக்கு சமமான வீரத்துடன், உலகம் முழுவதும் இடம் இல்லாமல் நிரப்பினார்கள்.

ஸர்வே ஸஹஸ்ரஹஸ்தாஸ்தே ஸஹஸ்ராயுதபாணயஃ ருத்ரஸ்யாநுசராஸ்ஸர்வே ஸர்வே ருத்ரஸமப்ரபாஃ

அவர்கள் அனைவரும் ஆயிரம் கரங்களுடன், ஒவ்வொரு கையிலும் ஆயிரம் ஆயுதங்கள் பிடித்திருந்தார்கள்; அவர்கள் எல்லாம் ருத்ரரின் சேவகர்கள், ருத்ரரைப் போல் பிரகாசம் கொண்டவர்கள்.

ஶூலஶக்திகதாஹஸ்தாஷ்டம்கோபலஶிலாதராஃ காலாக்நிருத்ரஸத்ரு'ஶாஸ்த்ரிநேத்ராஶ்ச ஜடாதராஃ

திரிசூலம், வேல், கதை, பரி, கபாலம், கல் ஆகியவற்றை கையில் வைத்திருந்தார்கள்; அவர்கள் காலாக்னி ருத்ரரைப் போல், மூன்று கண்களும், ஜடாமுடியும் உடையவர்கள்.

நிபேதுர்ப்ரு'ஶமாகாஶே ஶதஶஸ்ஸிம்ஹவாஹநாஃ விநேதுஶ்ச மஹாநாதாஞ்ஜலதா இவ பத்ரஜாஃ

அவர்கள் நூற்றுக்கணக்காக சிங்கம் மீது ஏறி, ஆகாயத்தில் வேகமாக இறங்கி, மேகங்கள் முழங்கும் ஒலி போல் பெரும் சப்தத்துடன் கர்ஜித்தார்கள்.

தைர்பத்ரைர்பகவாந்மத்ரஸ்ததா பரிவ்ரு'தோ பபௌ காலாநலஶதைர்யுக்தோ யதாம்தே காலபைரவஃ

அந்த மகத்தான கணங்களால் சூழப்பட்ட பரமபிரான், காலத்தின் முடிவில் காலபைரவனைப் போல், நூற்றுக்கணக்கான அழிவு நெருப்புகளால் ஒளிர்ந்தார்.

தேஷாம் மத்யே ஸமாருஹ்ய வ்ரு'ஷேம்த்ரம் வ்ரு'ஷபத்வஜஃ ஜகாம பகவாந்பத்ரஶ்ஶுபமப்ரம் யதா பவஃ

அவர்களுக்குள், பெரிய எருதின் மீது ஏறிய எருதுக்கொடி ஏந்திய பகவான், மேகங்களுக்குள் பிரம்மாவைப் போல் பிரகாசித்து முன்னே சென்றார்.

தஸ்மிந்வ்ரு'ஷபமாரூடே பத்ரே து பஸிதப்ரபஃ பபார மௌக்திகம் சத்ரம் க்ரு'ஹீதஸிதசாமரஃ

அந்த பசுபதி, பசுபோல வெண்மை மிளிரும் பசை உடையவர், எருதின் மீது ஏறியபோது, முத்துப்போன்ற வெண்சாத்திய குடையும், தூய வெண்சாமரையும் ஏந்தினார்.

ஸ ததா ஶுஶுபே பார்ஶ்வே பத்ரஸ்ய பஸிதப்ரபஃ பகவாநிவ ஶைலேந்த்ரஃ பார்ஶ்வே விஶ்வஜகத்குரோஃ

அப்போது, பத்திரரின் பக்கத்தில், பசை நிறம் மிளிரும் இறைவன், உலகாசிரியரின் பக்கத்தில் மலைமன்னரைப் போல் பிரகாசித்தார்.

ஸோ ऽபி தேந பபௌ பத்ரஃ ஶ்வேதசாமரபாணிநா பாலஸோமேந ஸௌம்யேந யதா ஶூலவராயுதஃ

அவரும், வெண்சாமரம் கையில் கொண்டு, இளஞ்சந்திரனைப் போல் மென்மையாக, திரிசூலம் ஏந்திய இறைவனைப் போல ஒளிர்ந்தார்.

தத்மௌ ஶம்கம் ஸிதம் பத்ரம் பத்ரஸ்ய புரதஃ ஶுபம் பாநுகம்போ மஹாதேஜா ஹேமரத்நைரலம்க்ரு'தஃ

பத்திரரின் முன்பு, பொன்னும் மாணிக்கமும் அலங்கரிக்கப்பட்ட பிரகாசமான பானு, பசுமை கொண்ட புனித சங்கு ஊத, பூமி அதிர்ந்தது.

தேவதும்துபயோ நேதுர்திவ்யஸம்குலநிஃஸ்வநாஃ வவ்ரு'ஷுஶ்ஶதஶோ மூர்த்நி புஷ்பவர்ஷம் பலாஹகாஃ

தெய்வீகமான பறை ஓசைகள் விண்ணை முழுமையாகக் கம்பீரமாகக் கேட்டன; நூற்றுக்கணக்கான மேகங்கள் அவர்களின் தலையில் மலர் மழை பொழிந்தன.

புல்லாநாம் மதுகர்பாணாம் புஷ்பாணாம் கம்தபம்தவஃ மார்காநுகூலஸம்வாஹா வபுஶ்ச பதி மாருதாஃ

மலர்ந்த தேன்கொண்டு நிறைந்த மலர்களின் மணம் வீசும் காற்று, அவர்களின் பாதையில் மென்மையாக வீசியது.

ததோ கணேஶ்வராஃ ஸர்வே மத்தா யுத்தபலோத்ததாஃ

பின்னர் எல்லா கணநாதர்களும், போர் வலிமையில் மதித்து, பெருமிதத்துடன் முன்னேறினர்.

ததா பத்ரகணாம்தஃஸ்தோ பபௌ பத்ரஃ ஸ பத்ரயா யதா ருத்ரகணாம்தஃ ஸ்தஸ்த்ர்யம்பகோம்பிகயா ஸஹ

அப்போது, பத்திரர் பத்திரகணங்களுக்குள் நின்று, பத்திரையுடன் பிரகாசித்தார்; அது போல, த்ரியம்பகர் ருத்ரகணங்களுக்குள் அம்பிகையுடன் இருப்பதைப் போல் இருந்தது.

தத்க்ஷணாதேவ தக்ஷஸ்ய யஜ்ஞவாடம் ரண்மயம் ப்ரவிவேஶ மஹாபாஹுர்வீரபத்ரோ மஹாநுகஃ

அந்த கணத்தில், வலிமைமிக்க வீரபத்திரர், தன் பெரும் அணிகளுடன், போர் நிலமாக மாறிய தக்ஷனின் யாகவாடத்திற்குள் நுழைந்தார்.