ஶிவபுராணம்

நா ऽபி ஶ்யாத்தஸ்ய ஸம்ஸ்தாநம் ஸ்தம்பஸ்யாநலவர்சஸஃ ஶ்ராம்தஃ ஸ ஸூகரஹரீஃ ப்ராப பூர்வம் ரணாம்கணம்

அந்த நெருப்பு ஒளியுள்ள பம்பத்தின் முழு வடிவமும் எவராலும் காணப்படவில்லை; பன்றி உருவமான ஹரி, சோர்வுற்று முதலில் போர்க்களத்திற்கு திரும்பினார்.

அத கச்சம்ஸ்து வ்யோம்நா ச விதிஸ்தாத பிதா தவ ததர்ஶ கேதகீ புஷ்பம் கிம்சித்விச்யுதமத்புதம்

பின்னர், உன் தந்தை பிரம்மா ஆகாயத்தில் செல்லும்போது, சிறிது விழுந்து வியப்பூட்டும் ஒரு கேதகிப் பூவை பார்த்தார்.

அதிஸௌரப்யமம்லாநம் பஹுவர்ஷச்யுதம் ததா அந்வீக்ஷ்ய ச தயோஃ க்ரு'த்யம் பகவாந்பரமேஶ்வரஃ

அது மிகுந்த மணம் கமழும், பல வருடங்கள் விழுந்தும் வாடாதது; அதை பார்த்த பரமேஸ்வரன், அந்த இருவரும் என்ன செய்யப்போகிறார்கள் என்று சிந்தித்தார்.

பரிஹாஸம் து க்ரு'தவாந்கம்பநாச்சலிதம் ஶிரஃ தஸ்மாத்தாவநுக்ரு'ஹ்ணாதும் ச்யுதம் கேதகமுத்தமம்

அவர் சிரியை அசைத்தபோது, கேதகை மலர் கீழே விழுந்தது. அதை பிடிக்க அவர் கையைக் நீட்டினார்.

கிம் த்வம் பதஸி புஷ்பேஶ புஷ்பராட் கேந வா த்ரு'தம் ஆதிமஸ்யாப்ரமேயஸ்ய ஸ்தம்பமத்யாச்ச்யுதஶ்சிரம்

மலர்களின் அரசே, நீ ஏன் விழுகிறாய்? யாரால் நீ பிடிக்கப்பட்டாய்? அளவிட முடியாத அந்த ஆதியிலிருந்து நீ எப்போதோ விழுந்திருக்கிறாய்.

ந ஸம்பஶ்யாமி தஸ்மாத்த்வம் ஜஹ்யாஶாமம்ததர்ஶநே அஸ்யாம் தஸ்ய ச ஸேவார்தம் ஹம்ஸமூர்திரிஹாகதஃ

நான் உன்னை காணவில்லை; அதைக் காணும் ஆசையை விட்டுவிடு. அவரை சேவிக்கவே நான் அன்னப்பறவையாக இங்கு வந்துள்ளேன்.

இதஃ பரம் ஸகே மே ऽத்ய த்வயா கர்தவ்யமீப்ஸிதம் மயா ஸஹ த்வயா வாச்யமேதத்விஷ்ணோஶ்ச ஸந்நிதௌ

இனிமேல், என் தோழா, இன்று நீ விரும்பியதைச் செய்ய வேண்டும். இந்தச் செய்தியை, நானும் நீயும் சேர்ந்து விஷ்ணுவின் முன்னிலையில் சொல்ல வேண்டும்.

ஸ்தம்பாம்தோ வீக்ஷிதோ தாத்ரா தத்ர ஸாக்ஷ்யஹமச்யுத இத்யுக்த்வா கேதகம் தத்ர ப்ரணநாம புநஃ நஃ அஸத்யமபி ஶஸ்தம் ஸ்யாதாபதீத்யநுஶாஸநம்

அந்த ஸ்தம்பத்தின் முடிவைத் தாத்தா பார்த்தார்; அங்கே நான் சாட்சி என்று சொன்னார். பின்னர் அவர் அந்தக் கேதகையை வணங்கி, 'அபத்திலும் பொய் கூட நல்லது' என்ற போதனைப்படி நடந்தார்.

ஸமீக்ஷ்ய தத்ரா ऽச்யுதமாயதஶ்ரமம் ப்ரநஷ்டஹர்ஷம் து நநர்த ஹர்ஷாத் உவாச சைநம் பரமார்தமச்யுதம் ஷம்டாத்தவாதஃ ஸ விதிஸ்ததோ ऽச்யுதம்

அங்கே அசரிப்பால் சோர்ந்தும் மகிழ்ச்சி இழந்தும் இருந்த அச்யுதனை பார்த்து, பிரம்மா மகிழ்ச்சியில் ஆடினார்; பிறகு உண்மைதனை அவரிடம் கூறினார்.

ஸ்தம்பாக்ரமேதத்ஸமுதீக்ஷிதம் ஹரே தத்ரைவ ஸாக்ஷீ நநு கேதகம் த்விதம் ததோ ऽவதத்தத்ர ஹி கேதகம் ம்ரு'ஷா ததேதி தத்தாத்ரு'வசஸ்ததம்திகே

ஹரியே, இந்த ஸ்தம்பத்தின் முனையை நான் பார்த்தேன்; இங்கேயே கேதகை சாட்சி. ஆனால் அங்கே கேதகை, 'இது பொய்' என்று சொன்னது. அப்போது தாத்தா அவ்விதம் பேசினார்.

ஹரிஶ்ச தத்ஸத்யமிதீவ சிம்தயம்ஶ்சகார தஸ்மை விதயே நமஃ ஸ்வயம் ஷோடஶைருபசாரைஶ்ச பூஜயாமாஸ தம் விதிம்

அது உண்மை என்று எண்ணிய ஹரி, தானே பிரம்மாவை வணங்கி, பதினாறு விதமான பூஜையால் அவரை வழிபட்டார்.

விதிம் ப்ரஹர்தும் ஶடமக்நிலிம்கதஃ ஸ ஈஶ்வரஸ்தத்ர பபூவ ஸாக்ரு'திஃ ஸமுத்திதஃ ஸ்வாமி விலோகநாத்புநஃ ப்ரகம்பபாணிஃ பரிக்ரு'ஹ்ய தத்பதம்

பிரம்மா பொய்யுடன் அக்கினி லிங்கத்தை அடிக்க முயன்றபோது, இறைவன் அங்கே வெளிப்படையாக தோன்றினார். அவரை பார்த்ததும், பிரம்மாவின் கை நடுங்கியது; மீண்டும் அவர் இறைவனின் பாதங்களைப் பற்றினார்.

ஆத்யம்தஹீநவபுஷி த்வயி மோஹபுத்த்யா பூயாத்விமர்ஶ இஹ நாவதி காமநோத்தஃ ஸ த்வம் ப்ரஸீத கருணாகர கஶ்மலம் நௌ ம்ரு'ஷ்டம் க்ஷமஸ்வ விஹிதம் பவதைவ கேல்யா

ஆதி அந்தமில்லாத உருவமுடைய உம்மிடம், மயக்கத்தால் இனி ஆசைபிறந்த குழப்பம் வராதிருக்கட்டும். கருணைமிகு இறைவா, உம்முடைய விளையாட்டால் நிகழ்ந்த இந்தக் குற்றத்தை மன்னிக்கவும்.

வத்ஸப்ரஸந்நோ ऽஸ்மி ஹரே யதஸ்த்வமீஶத்வமிச்சந்நபி ஸத்யவாக்யம் ப்ரூயாஸ்ததஸ்தே பவிதா ஜநேஷு ஸாம்யம் மயா ஸத்க்ரு'திரப்யலப்தாஃ

ஹரியே, நீ ஆண்டவன் பதவி விரும்பினாலும், உண்மையைச் சொன்னாய் என்பதால் நான் உன்னால் மகிழ்ந்துள்ளேன். எனவே, ஜனங்களில் உனக்கும் எனக்கும் சமமான மதிப்பு கிடைக்கும்; என் மரியாதையும் உனக்கு உண்டு.

இதஃ பரம் தே ப்ரு'தகாத்மநஶ்ச க்ஷேத்ரப்ரதிஷ்டோத்ஸவபூஜநம் ச

இனிமேல், நீயும் உன்னுடைய தனித்தன்மையோடும், இந்தத் தலத்தை நிறுவும் திருவிழா மற்றும் பூஜையை நடத்த வேண்டும்.

இதி தேவஃ புரா ப்ரீதஃ ஸத்யேந ஹரயே பரம் ததௌ ஸ்வஸாம்யமத்யர்தம் தேவஸம்கே ச பஶ்யதி

அப்போது மகிழ்ந்த தேவன், ஹரியின் சத்தியத்துக்காக, எல்லா தேவர்களும் பார்த்தபடி, உன்னதமான சமத்துவத்தை ஹரிக்கு அளித்தார்.

ஸஸர்ஜாத மஹாதேவஃ புருஷம் கம்சிதத்புதம் பைரவாக்யம் ப்ருவோர்மத்யாத்ப்ரஹ்மதர்பஜிகாம்ஸயா

பிரம்மாவின் பெருமையை அடக்க விரும்பி, மகாதேவன் தனது புருவங்களுக்கு இடையில் இருந்து 'பைரவா' எனும் அதிசய உருவை உருவாக்கினார்.

ஸ வை ததா தத்ர பதிம் ப்ரணம்ய ஶிவமம்கணே கிம் கார்யம் கரவாண்யத்ர ஶீக்ரமாஜ்ஞாபய ப்ரபோ

அவர் அங்கே சிவனின் சபையில் இறைவனை வணங்கி, 'இங்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? விரைவில் கட்டளையிடுங்கள், பிரபுவே' என்று கேட்டார்.

வத்ஸயோ ऽயம் விதிஃ ஸாக்ஷாஜ்ஜகதாமாத்யதைவதம் நூநமர்சய கட்கம் ஸ்வம் திக்மேந ஜவஸா பரம்

இந்த பிரம்மா உலகங்களுக்குத் தந்தை; நிச்சயம் அவர் வழிபடப்பட வேண்டியவர். உன் கூரிய வாளால் விரைவாக அவரை அடி.

ஸ வை க்ரு'ஹீத்வைககரேண கேஶம் தத்பஞ்சமம் த்ரு'ப்தமஸத்யபாஷணம் சித்த்வா ஶிராம்ஸ்யஸ்ய நிஹம்துமுத்யதஃ ப்ரகம்பயந்கட்கமதிஸ்புடம் கரைஃ

அவர் ஒருகையால் அந்த ஐந்தாவது தலையைப் பிடித்து, பெருமையுடன் பொய் பேசிய பிரம்மாவின் தலையை வெட்டினார்; பின்னர் அவனை கொல்ல எண்ணி வாளை வலுவாக அசைத்தார்.

பிதா தவோத்ஸ்ரு'ஷ்டவிபூஷணாம்பரஸ்ரகுத்தரீயாமலகேஶஸம்ஹதிஃ ப்ரவாதரம்பேவ லதேவ சம்சலஃ பபாத வை பைரவபாதபம்கஜே

உன் தந்தை, ஆபரணங்கள், ஆடைகள், மாலைகள், மேலுடுப்பும், முடியும் கலைந்த நிலையில், புயல் தொடங்கும் போது கொடிகள் அசைவதைப் போல, நிலைதவறி பைரவனின் திருவடியில் விழுந்தார்.

தாவத்விதிம் தாத தித்ரு'க்ஷுரச்யுதஃ க்ரு'பாலுரஸ்மத்பதிபாதபல்லவம் நிஷிச்ய பாஷ்பைரவதத்க்ரு'தாம்ஜலிர்யதா ஶிஶுஃ ஸ்வம் பிதரம் கலாக்ஷரம்

அப்போது, அந்த விதியை காண விரும்பி, கருணையுள்ள அச்யுதன் எங்கள் ஆண்டவரின் திருவடிகளின் தூளைத் தலையில் வைத்து, கண்ணீர் வழிந்துகொண்டு, கை கூப்பி, குழந்தை தன் தந்தையிடம் பேசும் போல தடுமாறும் சொற்களுடன் உரையாடினான்.

த்வயா ப்ரயத்நேந புரா ஹி தத்தம் யதஸ்ய பஞ்சாநநமீஶசிஹ்நம் தஸ்மாத்க்ஷமஸ்வாத்யமநுக்ரஹார்ஹம் குரு ப்ரஸாதம் விதயே ஹ்யமுஷ்மை

ஓ ஆண்டவரே, நீர் முன்பு முயற்சியுடன் அளித்த அந்த ஐந்து முகங்களும், ஈசனின் அடையாளமும் காரணமாக, அவனை மன்னியுங்கள்; அவன் உங்கள் அருளுக்கு தகுதியானவன். அந்த விதிக்காக அவனுக்கு தயை காட்டுங்கள்.

இத்யர்திதோ ऽச்யுதேநேஶஸ்துஷ்டஃ ஸுரகணாம்கணே நிவர்தயாமாஸ ததா பைரவம் ப்ரஹ்மதம்டதஃ

அச்யுதன் இவ்வாறு வேண்டியபோது, ஆண்டவர் மகிழ்ந்து, தேவர்களின் மத்தியில், அப்போது பைரவனை பிரம்மாவின் தண்டனையிலிருந்து விலக்கினார்.

அதாஹ தேவஃ கிதவம் விதிம் விகதகம்தரம் ப்ரஹ்மம்ஸ்த்வமர்ஹணாகாம்க்ஷீ ஶடமீஶத்வமாஸ்திதஃ

பின்னர் தேவன், தலை இல்லாமல் நின்ற வஞ்சக விதியிடம் பேசினார்: 'ஓ பிரம்மா, நீர் அர்ச்சனைக்கு ஆசைப்படுபவர், வஞ்சகர், ஆண்டவராக இருப்பதை ஏற்றுள்ளீர்.'

நாதஸ்தே ஸத்க்ரு'திர்லோகே பூயாத்ஸ்தாநோத்ஸவாதிகம் ஸ்வாமிந்ப்ரஸீதாத்ய மஹாவிபூதே மந்யே வரம் வரத மே ஶிரஸஃ ப்ரமோக்ஷம்

உலகில் இனி உனக்குப் பெருமை, விழாக்கள், மரியாதை எதுவும் இருக்க வேண்டாம். பெரும் மகிமையுள்ள ஆண்டவரே, இப்போது தயை செய்யுங்கள்; என் தலையை விடுவித்தல் எனக்கு வேண்டிய ஒரே வரமாக நான் எண்ணுகிறேன்.

நமஸ்துப்யம் பகவதே பம்தவே விஶ்வயோநயே ஸஹிஷ்ணவே ஸர்வதோஷாணாம் ஶம்பவே ஶைலதந்வநே

உமக்கு வணக்கம், பகவானே! நீர் எங்கள் உறவினரும், உலகத்தின் ஆதியுமானவரும், எல்லா குறைகளையும் பொறுத்து கொள்ளும் சாம்புவும், மலை வில்லையையும் ஏந்துபவரும்.

அராஜபயமேதத்வை ஜகத்ஸர்வம் ந ஶிஷ்யதி ததஸ்த்வம் ஜஹி தம்டார்ஹம் வஹ லோகதுரம் ஶிஶோ

ஒரு அரசன் இல்லாமல் இந்த உலகம் பயத்தால் நிலைக்காது; ஆகவே தண்டனைக்கு உரியவனைத் தண்டித்து, உலகப் பாரத்தை நீர் சுமக்க வேண்டும், பிள்ளையே.

வரம் ததாமி தே தத்ர க்ரு'ஹாண துர்லபம் பரம் வைதாநிகேஷு க்ரு'ஹ்யேஷு யஜ்ஞே ச பவாந் குருஃ

நான் உனக்கு ஒரு அரிய, உயர்ந்த வரம் அளிக்கிறேன்; அதை ஏற்று: எல்லா வைதானிக மற்றும் வீட்டுப் பூஜைகளிலும், நீயே குருவாக இருப்பாய்.