ஶிவபுராணம்

ஸமீக்ஷ்யம் து தயோர்யுத்தம் நிகூடோ ऽப்ரம் ஸமாஸ்திதஃ ஸமாப்தவாத்யநிர்கோஷஃ ஶாம்தோருகணநிஃஸ்வநஃ

அவர்களின் போரைக் கவனித்தவன், மேகங்களில் மறைந்தான்; இசைக்கருவிகளின் சத்தம் நின்றது, சேனைகளின் பெரும் ஓசை அமைதியாகியது.

அத ப்ரஹ்மாச்யுதௌ வீரௌ ஹம்துகாமௌ பரஸ்பரம் மாஹேஶ்வரேண சா ऽஸ்த்ரேண ததா பாஶுபதேந ச

பின்பு, பிரம்மாவும் அச்யுதனும் இருவரும் வீரராக, ஒருவரை ஒருவர் அழிக்க விரும்பி, மஹேஸ்வர அஸ்திரத்தையும் பாசுபத அஸ்திரத்தையும் பயன்படுத்தினர்.

அஸ்த்ரஜ்வாலைரதோ தக்தம் ப்ரஹ்மவிஷ்ண்வோர்ஜகத்த்ரயம் ஈஶோபி தம் நிரீக்ஷ்யாத ஹ்யகாலப்ரலயம் ப்ரு'ஶம்

அந்த அஸ்திரங்களின் ஜ்வாலையால், பிரம்மா, விஷ்ணுவின் மூன்று உலகங்களும் எரிந்தன; அதை பார்த்த ஈசன், நேரமல்லாத ஒரு பேரழிவை உணர்ந்தார்.

மஹாநலஸ்தம்பவிபீஷணாக்ரு'திர்பபூவ தந்மத்யதலே ஸ நிஷ்கலஃ

அந்த இடைப்பட்ட நிலையில், பகுதி இல்லாத பெரும் நெருப்புக் கம்பம் போல், பயங்கரமான உருவமாக அவர் தோன்றினார்.

தே அஸ்த்ரே சாபி ஸஜ்வாலே லோகஸம்ஹரணக்ஷமே நிபதேதுஃ க்ஷணே நைவ ஹ்யாவிர்பூதே மஹாநலே

உலகங்களை அழிக்கக்கூடிய அந்த ஜ்வலிக்கும் அஸ்திரங்கள், அந்த பெரிய நெருப்பு தோன்றியதும், ஒரு கணத்தில் விழுந்து அழிந்தன.

த்ரு'ஷ்ட்வா ததத்புதம் சித்ரமஸ்த்ரஶாம்திகரம் ஶுபம் கிமேததத்புதாகாரமித்யூசுஶ்ச பரஸ்பரம்

அந்த அதிசயமான, அழகான, அஸ்திரங்களை அமைதிப்படுத்தும் நிகழ்வை பார்த்து, 'இது என்ன வியப்பான உருவம்?' என்று அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கேட்டனர்.

அதீம்த்ரியமிதம் ஸ்தம்பமக்நிரூபம் கிமுத்திதம் அஸ்யோர்த்வமபி சாதஶ்சாவயோர்லக்ஷ்யமேவ ஹி

'இந்த நெருப்புப் பம்பம், அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது; இதன் மேல், கீழ் எதுவும் எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. இது என்ன எழுந்திருக்கிறது?' என்றனர்.

இதி வ்யவஸிதௌ வீரௌ மிலிதௌ வீரமாநிநௌ தத்பரௌ தத்பரீக்ஷார்தம் ப்ரதஸ்தாதே ऽத ஸத்வரம்

இவ்வாறு தீர்மானித்த இரு வீரரும், தங்கள் வீரத்தில் பெருமை கொண்டவர்கள், அதை ஆராய விரைந்து ஒன்றாகச் சென்றனர்.

ஆவயோர்மிஶ்ரயோஸ்தத்ர கார்யமேகம் ந ஸம்பவேத் இத்யுக்த்வா ஸூகரதநுர்விஷ்ணுஸ்தஸ்யாதிமீயிவாந்

'நாம் இருவரும் சேர்ந்து ஒரே காரியம் செய்ய முடியாது' என்று கூறி, விஷ்ணு பன்றி உருவம் எடுத்து அதன் அடியைத் தேடச் சென்றார்.

ததா ப்ரஹ்மாஹம் ஸதநுஸ்ததம்தம் வீக்ஷிதும் யயௌ பித்த்வா பாதாலநிலயம் கத்வா தூரதரம் ஹரிஃ

அதேபோல், பிரம்மா அன்னப்பறவை உருவம் எடுத்து அதன் உச்சியைப் பார்க்கச் சென்றார்; ஹரி பாதாள உலகத்தைத் துளைத்து, ஆழமாக கீழே சென்றார்.

நா ऽபி ஶ்யாத்தஸ்ய ஸம்ஸ்தாநம் ஸ்தம்பஸ்யாநலவர்சஸஃ ஶ்ராம்தஃ ஸ ஸூகரஹரீஃ ப்ராப பூர்வம் ரணாம்கணம்

அந்த நெருப்பு ஒளியுள்ள பம்பத்தின் முழு வடிவமும் எவராலும் காணப்படவில்லை; பன்றி உருவமான ஹரி, சோர்வுற்று முதலில் போர்க்களத்திற்கு திரும்பினார்.

அத கச்சம்ஸ்து வ்யோம்நா ச விதிஸ்தாத பிதா தவ ததர்ஶ கேதகீ புஷ்பம் கிம்சித்விச்யுதமத்புதம்

பின்னர், உன் தந்தை பிரம்மா ஆகாயத்தில் செல்லும்போது, சிறிது விழுந்து வியப்பூட்டும் ஒரு கேதகிப் பூவை பார்த்தார்.

அதிஸௌரப்யமம்லாநம் பஹுவர்ஷச்யுதம் ததா அந்வீக்ஷ்ய ச தயோஃ க்ரு'த்யம் பகவாந்பரமேஶ்வரஃ

அது மிகுந்த மணம் கமழும், பல வருடங்கள் விழுந்தும் வாடாதது; அதை பார்த்த பரமேஸ்வரன், அந்த இருவரும் என்ன செய்யப்போகிறார்கள் என்று சிந்தித்தார்.

பரிஹாஸம் து க்ரு'தவாந்கம்பநாச்சலிதம் ஶிரஃ தஸ்மாத்தாவநுக்ரு'ஹ்ணாதும் ச்யுதம் கேதகமுத்தமம்

அவர் சிரியை அசைத்தபோது, கேதகை மலர் கீழே விழுந்தது. அதை பிடிக்க அவர் கையைக் நீட்டினார்.

கிம் த்வம் பதஸி புஷ்பேஶ புஷ்பராட் கேந வா த்ரு'தம் ஆதிமஸ்யாப்ரமேயஸ்ய ஸ்தம்பமத்யாச்ச்யுதஶ்சிரம்

மலர்களின் அரசே, நீ ஏன் விழுகிறாய்? யாரால் நீ பிடிக்கப்பட்டாய்? அளவிட முடியாத அந்த ஆதியிலிருந்து நீ எப்போதோ விழுந்திருக்கிறாய்.

ந ஸம்பஶ்யாமி தஸ்மாத்த்வம் ஜஹ்யாஶாமம்ததர்ஶநே அஸ்யாம் தஸ்ய ச ஸேவார்தம் ஹம்ஸமூர்திரிஹாகதஃ

நான் உன்னை காணவில்லை; அதைக் காணும் ஆசையை விட்டுவிடு. அவரை சேவிக்கவே நான் அன்னப்பறவையாக இங்கு வந்துள்ளேன்.

இதஃ பரம் ஸகே மே ऽத்ய த்வயா கர்தவ்யமீப்ஸிதம் மயா ஸஹ த்வயா வாச்யமேதத்விஷ்ணோஶ்ச ஸந்நிதௌ

இனிமேல், என் தோழா, இன்று நீ விரும்பியதைச் செய்ய வேண்டும். இந்தச் செய்தியை, நானும் நீயும் சேர்ந்து விஷ்ணுவின் முன்னிலையில் சொல்ல வேண்டும்.

ஸ்தம்பாம்தோ வீக்ஷிதோ தாத்ரா தத்ர ஸாக்ஷ்யஹமச்யுத இத்யுக்த்வா கேதகம் தத்ர ப்ரணநாம புநஃ நஃ அஸத்யமபி ஶஸ்தம் ஸ்யாதாபதீத்யநுஶாஸநம்

அந்த ஸ்தம்பத்தின் முடிவைத் தாத்தா பார்த்தார்; அங்கே நான் சாட்சி என்று சொன்னார். பின்னர் அவர் அந்தக் கேதகையை வணங்கி, 'அபத்திலும் பொய் கூட நல்லது' என்ற போதனைப்படி நடந்தார்.

ஸமீக்ஷ்ய தத்ரா ऽச்யுதமாயதஶ்ரமம் ப்ரநஷ்டஹர்ஷம் து நநர்த ஹர்ஷாத் உவாச சைநம் பரமார்தமச்யுதம் ஷம்டாத்தவாதஃ ஸ விதிஸ்ததோ ऽச்யுதம்

அங்கே அசரிப்பால் சோர்ந்தும் மகிழ்ச்சி இழந்தும் இருந்த அச்யுதனை பார்த்து, பிரம்மா மகிழ்ச்சியில் ஆடினார்; பிறகு உண்மைதனை அவரிடம் கூறினார்.

ஸ்தம்பாக்ரமேதத்ஸமுதீக்ஷிதம் ஹரே தத்ரைவ ஸாக்ஷீ நநு கேதகம் த்விதம் ததோ ऽவதத்தத்ர ஹி கேதகம் ம்ரு'ஷா ததேதி தத்தாத்ரு'வசஸ்ததம்திகே

ஹரியே, இந்த ஸ்தம்பத்தின் முனையை நான் பார்த்தேன்; இங்கேயே கேதகை சாட்சி. ஆனால் அங்கே கேதகை, 'இது பொய்' என்று சொன்னது. அப்போது தாத்தா அவ்விதம் பேசினார்.

ஹரிஶ்ச தத்ஸத்யமிதீவ சிம்தயம்ஶ்சகார தஸ்மை விதயே நமஃ ஸ்வயம் ஷோடஶைருபசாரைஶ்ச பூஜயாமாஸ தம் விதிம்

அது உண்மை என்று எண்ணிய ஹரி, தானே பிரம்மாவை வணங்கி, பதினாறு விதமான பூஜையால் அவரை வழிபட்டார்.

விதிம் ப்ரஹர்தும் ஶடமக்நிலிம்கதஃ ஸ ஈஶ்வரஸ்தத்ர பபூவ ஸாக்ரு'திஃ ஸமுத்திதஃ ஸ்வாமி விலோகநாத்புநஃ ப்ரகம்பபாணிஃ பரிக்ரு'ஹ்ய தத்பதம்

பிரம்மா பொய்யுடன் அக்கினி லிங்கத்தை அடிக்க முயன்றபோது, இறைவன் அங்கே வெளிப்படையாக தோன்றினார். அவரை பார்த்ததும், பிரம்மாவின் கை நடுங்கியது; மீண்டும் அவர் இறைவனின் பாதங்களைப் பற்றினார்.

ஆத்யம்தஹீநவபுஷி த்வயி மோஹபுத்த்யா பூயாத்விமர்ஶ இஹ நாவதி காமநோத்தஃ ஸ த்வம் ப்ரஸீத கருணாகர கஶ்மலம் நௌ ம்ரு'ஷ்டம் க்ஷமஸ்வ விஹிதம் பவதைவ கேல்யா

ஆதி அந்தமில்லாத உருவமுடைய உம்மிடம், மயக்கத்தால் இனி ஆசைபிறந்த குழப்பம் வராதிருக்கட்டும். கருணைமிகு இறைவா, உம்முடைய விளையாட்டால் நிகழ்ந்த இந்தக் குற்றத்தை மன்னிக்கவும்.

வத்ஸப்ரஸந்நோ ऽஸ்மி ஹரே யதஸ்த்வமீஶத்வமிச்சந்நபி ஸத்யவாக்யம் ப்ரூயாஸ்ததஸ்தே பவிதா ஜநேஷு ஸாம்யம் மயா ஸத்க்ரு'திரப்யலப்தாஃ

ஹரியே, நீ ஆண்டவன் பதவி விரும்பினாலும், உண்மையைச் சொன்னாய் என்பதால் நான் உன்னால் மகிழ்ந்துள்ளேன். எனவே, ஜனங்களில் உனக்கும் எனக்கும் சமமான மதிப்பு கிடைக்கும்; என் மரியாதையும் உனக்கு உண்டு.

இதஃ பரம் தே ப்ரு'தகாத்மநஶ்ச க்ஷேத்ரப்ரதிஷ்டோத்ஸவபூஜநம் ச

இனிமேல், நீயும் உன்னுடைய தனித்தன்மையோடும், இந்தத் தலத்தை நிறுவும் திருவிழா மற்றும் பூஜையை நடத்த வேண்டும்.

இதி தேவஃ புரா ப்ரீதஃ ஸத்யேந ஹரயே பரம் ததௌ ஸ்வஸாம்யமத்யர்தம் தேவஸம்கே ச பஶ்யதி

அப்போது மகிழ்ந்த தேவன், ஹரியின் சத்தியத்துக்காக, எல்லா தேவர்களும் பார்த்தபடி, உன்னதமான சமத்துவத்தை ஹரிக்கு அளித்தார்.

ஸஸர்ஜாத மஹாதேவஃ புருஷம் கம்சிதத்புதம் பைரவாக்யம் ப்ருவோர்மத்யாத்ப்ரஹ்மதர்பஜிகாம்ஸயா

பிரம்மாவின் பெருமையை அடக்க விரும்பி, மகாதேவன் தனது புருவங்களுக்கு இடையில் இருந்து 'பைரவா' எனும் அதிசய உருவை உருவாக்கினார்.

ஸ வை ததா தத்ர பதிம் ப்ரணம்ய ஶிவமம்கணே கிம் கார்யம் கரவாண்யத்ர ஶீக்ரமாஜ்ஞாபய ப்ரபோ

அவர் அங்கே சிவனின் சபையில் இறைவனை வணங்கி, 'இங்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? விரைவில் கட்டளையிடுங்கள், பிரபுவே' என்று கேட்டார்.

வத்ஸயோ ऽயம் விதிஃ ஸாக்ஷாஜ்ஜகதாமாத்யதைவதம் நூநமர்சய கட்கம் ஸ்வம் திக்மேந ஜவஸா பரம்

இந்த பிரம்மா உலகங்களுக்குத் தந்தை; நிச்சயம் அவர் வழிபடப்பட வேண்டியவர். உன் கூரிய வாளால் விரைவாக அவரை அடி.